Literatura

UŚMIECH to próba czytania i interpretowania świata właśnie poprzez najróżniejsze formy śmiechu. To klucz do zrozumienia drugiego człowieka: jego szaleństw, kompleksów i marzeń. Uśmiech – zdaje się mówić autor – to twoja wizytówka. Można by zaryzykować twierdzenie, że zawiera się w nim niekontrolowana emanacja duszy. Ta książka jest jak film, pełna obrazów, których nie da się szybko zapomnieć. Jest jak podróż, która wciąż trwa i nie chcesz, aby kiedykolwiek się skończyła...

Kazimierz Grochmalski – twórca eksperymentalnego Teatru MAYA (w latach 1976–1998 zrealizował 16 premier według własnych scenariuszy). Wydał dwa tomy poezji: „Teatr, którego nie było” (2016) oraz „Traktat o marionetkach” (2018). Autor własnej metody teatralnej nazwanej „kompozycją komediową”, którą prezentował na kilkunastu uniwersytetach całego świata. Mieszka w Poznaniu. Zajmuje się zen oraz opieką nad „braćmi mniejszymi”.

Barbara Maria Sykutowska - urodziła się w Krakowie, gdzie mieszka z rodziną.
Pasjonatka psychotroniki, wszechstronny doradca parapsycholog, specjalista w dziedzinie ezoteryki. Już od lat na Fiverze doradza ludziom z całego świata w trudnych dla nich problemach życiowych.
Ukończyła akademię psychotroniczną. Specjalizuje się w numerologii, astrologii i tarocie. Swoją przygodę z pisarstwem zaczynała od tworzenia opowiadań do tygodników. Książka „Niekończąca się historia” to debiut literacki, ale myśli już o napisaniu następnej części.
"Niekończąca się historia" to powieść obyczajowa o splatających się (a nawet plączących) losach kilku kobiet. Niby zwykłe, szare życia, a jednak pełne zakrętów, osobistych dramatów, trudnych wyborów i porażek. Także wydarzeń, które wydają się nieprawdopodobne, jednak prawdziwe życie potrafi też być zaskakujące i pisać bardzo skomplikowane scenariusze.
Główną bohaterką i narratorką "Niekończącej się historii" jest Alicja, która swoją historię opowiada od początku – czyli znalezienia jej jako małego dziecka na ulicy. Zaczyna się niesamowicie, po czym Alicja wiedzie zwykłe, dość smutne życie. Są chwile, gdy dzieje się lepiej, ale całość jest dość przygnębiająca. Gdy umiera mąż Alicji, Henryk, wychodzi na jaw tajemnica. Okazuje się, że miał córkę z romansu z inną kobietą. Ta wiadomość i dalsze wydarzenia zmieniają życie Alicji.
W dalszej części powieści rolę narratora od Alicji przejmuje Asia, która opowiada o swoich losach. Pod koniec książki głos zostaje oddany jeszcze innym kobietom. Jest to bardzo dobry zabieg literacki, który wprowadza świeżość do powieści, jednocześnie nawiązując do klasycznej sagi rodzinnej, w której kolejne pokolenia przejmują głos. (…)
Zaletą "Niekończącej się historii" jest oddanie głosu kobietom i pozwolenie im na opisanie nie zawsze chlubnych czynów i rozmaitych tajemnic, które często są skrywane w rodzinach. Wiele czytelniczek może się z tym identyfikować – także z moralnie wątpliwymi postępowaniami, ponieważ nikt nie jest kryształowy. Tak jak napisała autorka we wstępie: ,,Można je i pochwalić, i potępić, ale nie wiadomo, jak należałoby postąpić, aby być szczęśliwym”. To zdanie jest dobrym mottem dla całego tekstu, a może nawet serii.

Powieść oparta została na prawdziwych przeżyciach. Główna bohaterka ma za sobą smutne dzieciństwo i w wieku czternastu lat zapada na depresję. Nieleczona choroba doprowadza ją do szaleństwa. Śmierć najbliższej osoby dodatkowo ją załamuje. Szpital jest jedynym miejscem, gdzie czuje się bezpieczna i kochana. Niestety, dramatyczne przejścia sprawiają, że wiele razy próbuje targnąć się na swoje życie, jest bliska śmierci. Przeznaczenie pisze jednak inny scenariusz. Jej los odmienia się diametralnie.
Zacząć wszystko od nowa to powstający przez wiele lat poruszający zapis przeżyć wrażliwej kobiety dotkniętej trudnymi doświadczeniami. Ostateczna diagnoza: schizofrenia. To przestroga, czerwone światło dla dorosłych, by być uważnym na dziecko, na dojrzewającego młodego człowieka. Jednocześnie to próba zrozumienia siebie i własnej choroby, chęć udowodnienia, że mimo przeszkód każdy ma szansę na spełnione życie. Znam Justynę od kilku lat i wspieram ją na drodze do odnalezienia wewnętrznego spokoju i uwierzenia w siebie.

Drogi Czytelniku, zachęcam Cię do zapoznania się z tą książką. Dzięki niej poznasz i zagłębisz się w świat osoby borykającej się z zaburzeniem psychicznym. Mam nadzieję, że przełamiesz stereotypy i będziesz walczył ze stygmatyzacją chorujących osób. Zaczniesz na nie patrzeć nie tylko przez pryzmat choroby. - Magdalena Fajkowska, psycholog, psychoterapeuta

Jest to opowieść o poszukiwaniu. Miłości. Bliskości. Sensu życia. Autorka odważnie i bezkompromisowo rozlicza się ze swoją przeszłością, próbuje zrozumieć siebie i nadać właściwe znaczenie swoim czynom i uczuciom. Jest to też opowieść o zmaganiu się z chorobą, poruszający opis przeżyć, w których zaciera się granica między realnym i wyobrażonym, a o istnieniu lub niebycie zdaje się decydować przypadek.  Autorka dzieli się z nami przejmującą historią o podnoszeniu się z upadków, przezwyciężaniu trudności, o ciągłej walce o siebie. Na szczęście z niosącym nadzieję zakończeniem. - dr n. med. Magdalena Kolasińska, specjalista psychiatra, psychiatra dzieci i młodzieży

Z każdą aktywnością, niezależnie czy to jest działanie umysłowe, czy też fizyczne, jest podobnie. Od nauczyciela czy przyjaciół można uzyskać wiele pomocy, wiele wskazówek, dobrych rad, ale nikt za ucznia nie wykona koniecznej pracy, musi się potrudzić sam. Nikt poprzez samo uzyskanie instrukcji wskazującej, jak wykonać dane ćwiczenie, nie nabędzie tej konkretnej zdolności, jeśli sam nie podejmie próby. Dopiero praktyka daje szansę na stworzenie mistrza.  
(fragment „Epilogu”)
Roberta Porto poznaliśmy w „Złodzieju czasu”, jego losy śledziliśmy w „Odkryciu”, a teraz otrzymujemy do rąk kolejną część cyklu – „Podróżnika”. Bohater powieści – naukowiec zajmujący się komunikacją pozawerbalną – od trzech lat prowadzi doświadczenia z Mostem Telepatycznym. W dążeniach do jak najlepszego zbadania i opisania działania Mostu wspiera go oddana Renata. Czy przełom w badaniach nie będzie miał wpływu na  Roberta? Czy bezpośrednie zaangażowanie w prowadzone doświadczenia nie odciśnie piętna na jego psychice? Jaką rolę odegrają dawne fascynacje i pewna ławka w parku?

Anna Wrocławska - mieszkanka Gdańska, psycholog, bibliofil, miłośniczka podróży, morza, filozofii. Autorka książek psychologiczno-pedagogicznych: "Jak pies wpływa na rozwój dziecka?", "Twórcza dogoterapia – O psie bez psa", "Kraina bajek – wierszyki i opowiadania terapeutyczne". Wydała także tomik poezji "Greckie wspomnienie", w którym zabiera czytelników do Grecji śladami swoich wspomnień. Wiersze publikuje także w czasopiśmie artystyczno-literackim „Bezkers” oraz w almanachach "Zwierzenia zwierza i Muślin". Współautorka czasopisma „Zajęcia z Psem” oraz autorka licznych artykułów z zakresu psychologii i dogoterapii.

Klara porzuca spokojne i ustabilizowane życie, aby zamieszkać na ukochanej Krecie. Kupuje bilet w jedną stronę i wyjeżdża. Jednak życie to nie greckie wakacje. Losy bohaterki rozbawią oraz wzruszą, to książka o miłości, spełnianiu marzeń i szukaniu swojego miejsca na ziemi. A wszystko to w pięknej greckiej scenerii niczym widokówka.

Powieść "Zaplątany los" jest kontynuacją "Niekończącej się historii", poznajemy w niej dalsze losy bohaterek – Alicji i Asi – oraz historie innych kobiet, które poprzez różne zawiłości życia są z nimi powiązane. W tej części autorka oddaje głos także mężczyznom odgrywającym niebagatelne role w życiu bohaterek i tak jak one – dokonują życiowych wyborów, które nie zawsze da się jednoznacznie określić jako dobre.

"Zaplątany los" wprowadza nas jeszcze głębiej w jasne i ciemne strony rodziny, pokazuje kolejne pokolenia, które także muszą dokonywać swoich własnych wyborów. Powieść wywołuje w czytelniku refleksję dotyczącą przemijającego czasu, jak pisze autorka: „Czas nieubłaganie pędzi, dopiero zima, już lato, dopiero niemowlę, już przedszkolak, dopiero kawaler, już dziadek...”.
Może warto się choć na chwilę zatrzymać…

Barbara Maria Sykutowska - urodziła się w Krakowie, gdzie mieszka z rodziną. Pasjonatka psychotroniki, wszechstronny doradca parapsycholog, specjalista w dziedzinie ezoteryki. Już od lat na Fiverze doradza ludziom z całego świata w trudnych dla nich problemach życiowych. Ukończyła akademię psychotroniczną. Specjalizuje się w numerologii, astrologii i tarocie. Swoją przygodę z pisarstwem zaczynała od tworzenia opowiadań do tygodników. Książka "Niekończąca się historia" to jej debiut literacki.

„Mały kraj” jest książką o władzy. A właściwie o spustoszeniu, jakie może uczynić w psychice człowieka. Ale jest też i o samotności, odrzuceniu, przemijaniu. Przez karty „Małego kraju” przewija się również pytanie, czym jest ZŁO?
Bohaterami książki są ludzie starzy, uwikłani w dawny system. Lecz dla istoty poruszanych spraw nie ma to znaczenia. Wspomniani bohaterowie są pacjentami szpitala z jednej sali oddziału kardiologicznego, tj. Człowiek z laska, Pułkownik, Chudy, Judasz i Nowy. Ci staruszkowie prowadzą ze sobą dziwne rozmowy, które są echem ich przeszłości, pretekstem do ich prowadzenia są często aktualne wydarzenia krajowe, a raczej ich pobocza i strzępy. Książka składa się z epizodów i nie ma ciągłości fabularnej. Format tekstu jest często groteskowa, miejscami poetycka.

Zbigniew Barański, urodzony w 1954 r. w Skarżysku-Kamiennej, mieszka w Katowicach.
Ukończyłem studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach; pracowałem jako policjant, obecnie jestem na emeryturze.
W 2000 r., wspólnie z Jackiem Masłowskim, wydałem tomik „Wiersze” (Kaga-Druk, Katowice). W 2012 r. Wydawnictwo Nowy Świat opublikowało moje e-booki prozatorskie – „Pięć minut” i „Mały kraj”, a w roku następnym kolejny e-book „Ptak, którego nie było”.
W 2016 r. Wydawnictwo „Inter-. Literatura-Krytyka-Kultura” Zakładu Antropologii Literatury i Edukacji Polonistycznej Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu wydało moją książkę prozatorską „Zaułek ślimaków”, która udostępniana jest na zasadzie open access. W piśmie „Inter-. Literatura-Kultura-Krytyka” publikowałem prozę i wiersze.

Zakłócanie spokoju egipskich bóstw ma swoją okrutną cenę, a ich zemsta nie zna granic – sięga nawet współczesnej Polski. Przekonuje się o tym pewna rodzina, na której losach dramatycznie odciskają się nieprzewidziane konsekwencje pracy przy wykopaliskach Ady Tarnowskiej – młodej, obiecującej archeolog. Co łączy odnalezioną w grobowcu pod Kairem złotą figurkę kota i piękną czarną kotkę, która niespodziewanie pojawia się w domu Ady? Czy rodzinne więzy wytrzymają kolejne nieszczęścia? I jaka jest cena bycia sobą mimo przeciwności losu? Zemsta bogini Bastet to wielopokoleniowa historia rodzinna – w cieniu egipskiej klątwy.

Barbara Maria Sykutowska. Urodziła się w Krakowie, gdzie mieszka z rodziną. Pasjonuje się psychotroniką, działa jako wszechstronny doradca parapsycholog, jest specjalistą w dziedzinie ezoteryki. Już od lat na Fiverze doradza ludziom z całego świata w trudnych dla nich problemach życiowych. Ukończyła akademię psychotroniczną. Specjalizuje się w numerologii, astrologii i tarocie. Swoją przygodę z pisarstwem zaczynała od opowiadań do tygodników. Jest autorką książek "Niekończąca się historia" oraz "Zaplątany los".

„Nic nie jest bardziej zadziwiające, jak łatwość, z jaką większość daje się rządzić przez niewielu…” – zastanawiał się David Hume w 1741 r. Wówczas winił on przemoc, którą stosowali panujący wobec poddanych dla utrzymania władzy.
„Genialność” obecnych systemów panowania polega na tym, że potrafią one posiadać władzę absolutną bez budowania obozów koncentracyjnych, zmuszania do ideologicznej jednomyślności czy też zwalczania kontrowersji przemocą, przynajmniej tak długo, dopóki są one niegroźne. Społeczeństwo podporządkowane jest interesom gospodarczym elit i zostaje zdemobilizowane do pozycji (głupiego) konsumenta żyjącego w ciągłym lęku, niepewności i apatii, niezainteresowanego polityką, co dla władzy jest zjawiskiem pożądanym i wygodnym.Lektura tej książki pomoże czytelnikowi otworzyć oczy na mechanizmy rządzenia, zrozumieć, jak słabe strony naszej psychiki wykorzystywane są przez panujących, zdemaskować machinacje grup elitarnych i pozwoli na wypracowanie indywidualnych i grupowych mechanizmów obronnych. Agresja Rosji przeciw Ukrainie, która nastąpiła po napisaniu tekstu tej książki, wskazuje, jak ważna jest świadomość społeczeństwa, by nie dało się ono wodzić za nos przez autorytatywne, żądne władzy elity, które nie cofną się przed niczym, nawet przed groźbą rozpętania wojny nuklearnej.

Słyszałem kiedyś takie powiedzenie: „Życie jest jak papier toaletowy, długie, szare i do d..y”. Ja uważam, że życie jest takie, jakie sami je stworzymy. Wybór należy do nas i tylko od nas samych zależy, jak będzie wyglądało. Można się załamać i popaść w depresję, żyjąc w teraźniejszości. Są to czasy strachu i pełne obaw, żyjemy z pytaniem: co będzie? Nie za kilka czy kilkadziesiąt lat, tylko jutro – człowiek zaczyna się obawiać dnia następnego.
(fragment książki)

Współczesny świat pędzi do przodu. Liczy się kariera, pieniądz, władza. Ludzie zapominają o pewnych wartościach, które powinny być priorytetem: rodzina, miłość, spokojne życie. Autor zawarł w niniejszej książce swoje przemyślenia i odczucia. Niektóre zabawne, inne kontrowersyjne. Bez lukru i słodzenia opisuje to, co widział, przeżył i co o tym wszystkim myśli. Zwykły człowiek. Taki jak ty.

Jest rok 2034. Robert Brych, czterdziestoletni astrofizyk z Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach, wraz z zespołem pracującym przy programie NEA odkrywa w przestrzeni kosmicznej niezidentyfikowany obiekt kierujący się w stronę Ziemi. Kolizja z nim oznaczałaby koniec świata, jaki znamy. Kilka dni później Robert staje się świadkiem działania niszczycielskiej siły z kosmosu. Czy tak właśnie będzie wyglądał nasz ostatni dzień?

Jacek Józef Chyliński – polski ekonomista, poeta, pisarz.
Absolwent uniwersytetów w Łodzi i w Warszawie. Wieloletni menedżer ochrony zdrowia. Autor tomików poezji "Rozmowy z czasem" i "Guliwer" oraz licznych publikacji.
Jego debiut literacki to biograficzna książka "Prawa, których nie da się pokonać". Potem ukazał się "Dybuk". "Strażnik" jest trzecią książką autora.

„Urodziłam się w Waldenburgu, w rodzinie żydowskiego jubilera. Powodziło nam się znakomicie. Moja rodzina była całkowicie zasymilowana, dzieciństwo miałam wspaniałe. Wszystko zaczęłam tracić po tysiąc dziewięćset trzydziestym piątym roku. Pięć lat później moja rodzina przebywała już w obozie, a cały majątek przejęło państwo. Ledwo skończyłam czternaście lat, to było prawdziwe piekło. W czterdziestym drugim już nie miałam rodziny, zostałam sama. Myślałam, że nie przeżyję. W styczniu czterdziestego piątego roku trafiłam z Gross-Rosen do KL Waldenburg, on znajdował się w dzielnicy Gaj. Na początku marca zaprowadzono mnie do wydziału politycznego w obozie i zaraz potem trafiłam do pokoju kierownika. Miałam dziewiętnaście lat i myślałam, że tym razem to już koniec. Za biurkiem siedział Hugo Krauze w mundurze SS”.

Poruszająca historia kobiety, która musiała przejść bardzo wiele, podjąć z mężem najtrudniejszą w życiu decyzję, jaką muszą podjąć rodzice, a jednocześnie najbardziej słuszną. Pokazuje, jak zmiana przepisów dotyczących aborcji krzywdzi kobiety, rodziny oraz jak wobec tej zmiany pogłębiła się bezduszność lekarzy.

"„Dziennik o-błędnik” to książka, która doskonale wpisuje się w nurt współczesnej literatury kobiecej. Choć nie znaczy to, że panowie nie mogą po nią sięgnąć. Mogą. Jak najbardziej. Jest to bowiem pozycja utrzymana w humorystycznej, ale także życiowej, realistycznej stylistyce, w której można odnaleźć wątki bardzo poważne, takie jak: funkcjonowanie w toksycznym związku, poczucie własnej wartości, potrzeba niezależności, oraz wątki zaskakująco śmieszne, związane na przykład z ćwiczeniem dyplomacji, czyli sztuki wzbudzania entuzjazmu, albo uwagi na temat: jak idealnie robić dobre pierwsze wrażenie czy jak „niechcąco” stracić wielbiciela."

Polska mafia miewa się świetnie, bezkarnie korumpując lokalnych urzędników, decydentów, policję, prokuraturę i sądy. Jej kontakty i wpływy sięgają znacznie wyżej i daleko poza polskie granice. Szczególnie silne relacje wiążą ją z potężnym niegdyś wschodnim sąsiadem – Rosją.
Coraz bardziej dociskaną amerykańskimi i unijnymi sankcjami, coraz biedniejszą i bardziej zdesperowaną.