Wydawnictwo Poligraf

Ta książeczka powstała na prośbę moich dorosłych córek. Przypomina mi chwile spędzone z nimi i bajkami tuż przed snem, przed wielu laty.

Aneta Wojciechowska – wieloletni pedagog, terapeuta, laureatka Brązowego i Srebrnego Krzyża Zasługi za Pracę Terapeutyczną na rzecz Osób Niepełnosprawnych od Lecha Kaczyńskiego i Bronisława Komorowskiego. Praca z niepełnosprawnymi to jej pasja. Wychowała wiele pokoleń zwyczajnych-niezwyczajnych ludzi z niepełnosprawnością intelektualną i fizyczną.

Co zrobić, gdy z dnia na dzień stajesz się jednostką niewygodną dla świata? Przecież nawet nie wiesz, dlaczego i czym podpadłeś. A ona miała nadzieję przeżyć swoje życie po cichu. Do końca przemykać przez nie niezauważenie. By ją ukarać i uczynić z niej przestrogę, a przy okazji całkiem nieźle na tym zarobić, rzucono ją, a także innych do niej podobnych w sam środek dzikiego miejskiego reality show. Bez szans na przeżycie. Oko w oko z dzikimi bestiami rodem z prehistorii stają się atrakcją widowiska, w którym nikt nie chce brać udziału, ale tutaj już nie pytają o zdanie. Liczą się oglądalność i prawa tych, co mają pieniądze i prawdziwą władzę. Powinna była pamiętać, że nadzieja to matka głupich… na szczęście umiera ostatnia, więc jeśli się postara…

Bohaterowie książki wbrew wrogiej rzeczywistości starają się walczyć o to, by każdy kolejny dzień był mimo wszystko lepszy. Czy „jutro” przyniesie im ulgę, wolność i rozproszy ciemności…?
Jak stwierdza Autor: „Jutro w znaczeniu wartościującym może być dobre albo niepewne. Może mieć różne znaczenia w zależności od nastroju i okoliczności. Może spełnić pokładane w nim nadzieje, jeśli tylko nadziejom towarzyszyć będzie wytrwałość w dążeniu do celu. Nie może być złe”.

To książka o zachwycie światem. I spostrzegawczości. O tym, że ciekawe, niezwykłe, śmieszne, smutne, straszne i zaskakujące rzeczy możemy znaleźć dosłownie w każdej części naszej planety. Że można i warto cieszyć się nimi. I dzielić z innymi.
Dlatego jeśli chcesz wiedzieć:
Co się robi z 150 kilogramami złowionych ryb po powrocie z wyprawy? Dlaczego łysi nie boją się nietoperzy? Do czego przydaje się rumuński w Dubaju? Jak życzliwi są mieszkańcy Ślesina? Gdzie był Józef Tkaczuk? Jak ważne są chińskie kalosze w dżungli? Jak się ciągnie barakudy z państwowego kutra na Kubie? Dlaczego na Lofotach czas nie istnieje? Jak się wchodzi z dwumetrową rybą do hotelu? Czy pawiany potrzebują paszportów? Po co komu tona lodu w basenie? Ile nagan w aktach ma pies – marynarz z Royal Navy? Jak przebiec 5 kilometrów w 16 minut? No i czemu lepiej uciec do dżungli…
to zapraszamy do lektury.

W "Już blisko Ciebie. Spowiedź Dominiki" autorka zabiera czytelników w poruszającą podróż przez życie głównej bohaterki, która stawia czoła swoim najgłębszym lękom i emocjom w gabinecie psychoterapeutycznym. Książka zaczyna się od wizyty Dominiki u psychoterapeutki Agnieszki, w którym odkrywa ona przed nią swoje najbardziej intymne przeżycia i bolesne wspomnienia z przeszłości.
Dominika, kobieta w średnim wieku, zmagająca się z rakiem i trudnymi relacjami rodzinnymi, otwiera przed czytelnikiem swoje serce. Opowiada o dzieciństwie pełnym przemocy i zaniedbania, a także o późniejszych latach, gdy próbowała znaleźć swoje miejsce w świecie i zbudować życie z partnerką i dzieckiem.
Książka, pełna emocji i introspekcji, pokazuje siłę ludzkiego ducha, walkę z wewnętrznymi demonami oraz nieustanne dążenie do odnalezienia miłości i zrozumienia. Dominika pragnie jedynie być wysłuchana i nieoceniana, co sprawia, że jej historia jest niezwykle autentyczna i poruszająca.
***
Drogi Czytelniku!
Dumnie przedstawiam Ci piękną, poruszającą serca opowieść, która tworzona była w czasie mojego wielkiego upadku o nazwie depresja. O losie, jakże bywasz przewrotny...
To właśnie ten Wielki Upadek był też moim Wielkim Powstaniem. To dzięki niemu ruszyłam w świat fantazji, by uciec od tych myśli, które próbowały mnie zniszczyć. To, co powstało, powiem z przekonaniem, jest PIĘKNE. Pisałam to w czasie, kiedy moje uczucia miotały się, igrały ze mną w każdej sekundzie. Wiele wylanych łez, zwątpień, ale to właśnie ta praca podnosiła mnie coraz wyżej i wyżej. Każdy tworzony wątek nosił w sobie moje emocje, które dzięki niemu mogłam wyładować. Nie jest to moja życiowa historia, ale każde zmaganie bohaterki ma w sobie część mnie, moją wędrówkę z przeciwnościami losu, których każdy z nas doświadcza. Wszystko w tej książce jest z życia wzięte. To nie jest wyimaginowany świat. To bez wątpienia buty nas wszystkich, które niekiedy bardzo uwierają, a jednocześnie pozwalają iść naprzód. Mnie pomogły, bo to dzięki tym niekiedy destrukcyjnym, ale dumnie przebytym krokom doszłam tak daleko. Ta książka to pierwsza z czterech części opisujących życie bohaterów, wierzę, że pokochacie ich tak jak ja. Każda część przedstawi wam inny obraz głównej bohaterki, co uważam za najbardziej interesujące. Pokochacie ją i znienawidzicie, jednak po poznaniu całej jej historii opisanej w czterech książkach będziecie mogli wyrazić własną opinię. Dziękuję za poświęcony czas!
Z wyrazami szacunku
Maria Nafees z d. Purgał

mgr Beata Grzechynia (1972–2025) – neurologopeda, absolwentka studiów podyplomowych na kierunku logopedia ogólna w Wyższej Szkole Pedagogicznej oraz neurologopedii na Akademii Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi. Pracowała z dziećmi i młodzieżą szkolną w poradniach, szkołach oraz w zespole wczesnego wspomagania rozwoju. Swoje doświadczenie zawodowe zdobyła w placówkach oświatowych, w liceum ogólnokształcącym, w niepublicznych przedszkolach sióstr urszulanek oraz w Ośrodku Wczesnej Interwencji w Zgierzu,  gdzie zajmowała się dziećmi ze spektrum autyzmu. 
Prywatnie była wspaniałą kobietą, żoną i mamą dwójki dzieci, które bardzo kochała. Uwielbiała spacery brzegiem morza i czytanie książek przy jego szumie. Marzyła, aby ludzie na całym świecie mieli dostęp do nauki języka polskiego.

KAGANIEC to opowieść o Demonie Czasu i człowieku, który daje świetny przykład na to, jak można wielokrotnie spieprzyć sobie życie.
Nie za każdym razem wiara we własne siły może podnieść z kolan, a jeżeli tego nie robi... Co można osiągnąć, kiedy sięgnie się dna?  Wtedy można piąć się tylko do góry.
Człowiekowi, który nie ma nic do stracenia, czas płynie wolniej.  
Milena Skarżycka

Ten niezwykły zbiór wierszy jest stworzony przez człowieka z pasją.
Pasją do gwary śląskiej, sztuki wysokiej i zawiłości ludzkiego życia.
„Wszystko mijo… i zachwyt i tabaczny dym i… kucanie” – pisze Tadeusz Jamnicki, przywołując Heraklitowe „Panta rhei”.
Wejdź do świata tej poezji. Przystań. Pomyśl.

Piotr Prusinowski – urodzony w Łodzi w 1984 roku, z wykształcenia geograf i specjalista do spraw turystyki, od kilku lat także przewodnik po Łodzi i regionie. Pasja pisania zaczęła się w wieku szkolnym, ale do tej pory żaden z utworów nie został opublikowany. Sportowiec amator, uwielbia jazdę na nartach, pływanie oraz ruch. Obiecał sobie, że nie będzie krył pasji pisania i przed czterdziestym rokiem życia ujawni swoje zapiski.
„Kalendarium życia” to debiutancki zbiór krótkich poetyckich form z ostatnich kilkunastu lat życia Autora, od opisów werterycznych uniesień po refleksje na temat dojrzewania mężczyzny oraz przemijania.

Przebywałem w Stanach Zjednoczonych 27 lat. Przez 23 lata pracowałem na stanowisku głównego inżyniera do spraw telekomunikacji w NASA, w Jet Propulsion Laboratory w Pasadenie.
Spisałem te spostrzeżenia, z punktu widzenia nie podróżnika, który szukał sensacji, ale tego, kto żył tam na co dzień, obserwując codzienne sprawy i zwykłe osoby. Spotykałem się z ludźmi z „górnej półki” biznesu i technologii, ale również z wieloma bezdomnymi, z którymi także miałem częste kontakty. Tak czy inaczej, spisałem swoje doświadczenia z LA i z Kalifornii, nie tak jak należałoby się spodziewać – a więc nie są to celebryci i gangsterzy – lecz pokazuję bardziej swojską, często skrytą, stronę życia tej metropolii i tego stanu. Włączyłem w to przyrodę, która jest kalifornijskim skarbem. To co najbardziej mnie zauroczyło, to byli ludzie, ci zwykli, spotykani przypadkowo, często niezauważalni. To oni właśnie wryli mi się w pamięć.

Kamila to osoba zagadkowa. Urzeczywistniająca swoje marzenia o bieganiu w półmaratonach i maratonach, pisaniu książek czy podróżach w nieznane. To kobieta niezwykle urodziwa. Zauważana i dostrzegana przez mężczyzn, którzy są nią oczarowani i z marszu chcieliby z nią być. Jednak to ona nigdy nie jest nimi zainteresowana. I skreśla ich już na starcie, uważając, że żaden z nich nie jest dla niej odpowiedni. 

Dziwna, długa wojna, w której od wydawałoby się nieuchronnej klęski ratuje Prusy tzw. cud domu brandenburskiego. Wojna, w której nieudanie debiutuje zalążek floty pruskiej, a sam Fryderyk Wielki omal nie traci swej „wielkości”.  
Pierwsze na rodzimym rynku księgarskim opracowanie wszystkich epizodów wojny siedmioletniej, jakie miały miejsce w dzisiejszych granicach Polski. Oprócz najważniejszych dla całego konfliktu bitew i oblężeń, opisano tu niezliczoną liczbę drobnych potyczek, incydentów, a nawet miejsca obozowisk i trasy przemarszu walczących wojsk…
Drobiazgowość tego zapisu wydarzeń przypomina współczesnemu czytelnikowi stare wojenne prawdy, np. tę, że wojny najlepiej toczy się na terytorium przeciwnika i niekoniecznie zimą. Na podstawie zadziwiającej jak na możliwości epoki mobilności zaangażowanych w wojnę armii, a jednocześnie nader rzadkiego „wykończenia” akcji jakimkolwiek starciem zbrojnym, można odnieść wrażenie, że… nie wszystkich wodzów otula woń prochu. Jak było naprawdę?

Książka ta pokazuje, czym jest seminarium duchowne - instytucja Kościoła Katolickiego powołana do przygotowywania i kształcenia przyszłych prezbiterów, wokół której na przestrzeni lat narosło wiele stereotypów, niedopowiedzeń i tajemnic - i jak wygląda życie kleryka od przyjęcia w poczet kandydatów do przystąpienia do sakramentu święceń. Ukazuje istny tor przeszkód, jaki muszą pokonać alumni, by zostać księżmi. Silni psychicznie, twardzi, odporni i ulegli przejdą go bez trudu, natomiast „niepokornych”, słabych, mających własne zdanie i niepewnych swego powołania czeka wydalenie de facto z wilczym biletem, złamane życie, przykre wspomnienia i jedynie ewentualnie marzenie o kapłaństwie.

Mariusz Buczkowski-Konkel - urodził się 7 września 2001 r. w Pucku. W latach 2007-2014 uczył się w Szkole Podstawowej nr 9 im. Józefa Wybickiego w Wejherowie. W latach 2014-2017 uczęszczał do Gimnazjum im. Jana Pawła II w Jastarni. Natomiast w 2020 r. ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Żeromskiego w Pucku. Od 11 września 2020 r. do 20 lutego 2021 r. był alumnem Gdańskiego Seminarium Duchownego. Do 2014 r. mieszkał w Wejherowie. Po ukończeniu szkoły podstawowej na stałe przeprowadził się do Kuźnicy - małej osady rybackiej położonej na Mierzei Helskiej. Od 2017 r. zajmuje się pisaniem wierszy. W lipcu 2023 r. wydał tomik poezji pt. „Z Pomorza”, a w październiku dokonał urzędowej zmiany nazwiska. Jego zainteresowania to lotnictwo, filmografia, historia, pielgrzymki, zwłaszcza zagraniczne, religie monoteistyczne i teologia katolicka. 31 maja 2016 r. zajął I miejsce w szkolnym konkursie ortograficznym. W latach 2010-2015 uczył się gry na akordeonie, do czego zainspirował go dziadek.

„Karkonosze. Spacerownik ilustrowany” to, w moim zamyśle, książka inna niż dotychczasowe przewodniki i albumy fotograficzne poświęcone tym górom. Opisując i ilustrując zdjęciami spacery po karkonoskich szlakach, starałem się pokazać piękno polskich i czeskich Karkonoszy, a także przekazać nieco wskazówek praktycznych.
Piszę o miejscach bardzo popularnych i tych mniej znanych, choć równie atrakcyjnych. Od ponad pół wieku jestem nieuleczalnie zakochany w Karkonoszach, do których powracam, gdy tylko mogę. Moja narracja nie jest więc wolna od subiektywizmu, a niekiedy także od refleksji i emocji. Mam nadzieję, że książka przekaże choćby część tych odczuć Czytelnikowi…
Zapraszam do lektury książki i do wędrówki szlakami w niej opisanymi.
Tomasz Drożdż