Wydawnictwo Poligraf

Maciejowa to kobieta nieugięta i bezwzględna, która żelazną ręką prowadzi sprawy swojego bardzo licznego rodzinnego gangu. Nawet najwięksi twardziele spośród nich, stojąc przed jej obliczem, zawsze kładą uszy po sobie, nikt nie ma odwagi postawić na swoim, bo wszyscy wiedzą, że oznaczałoby to wydanie na siebie wyroku. Tytułowa "Kolebka" Maciejowej jest jak kłębowisko żmij, a za kulisami wesela, które jest sceną pierwszej księgi, toczy się kolejna bezwzględna walka z wrogami…

„Przeżyłam setki wydarzeń, z których jedne mnie radowały, drugie smuciły, a jeszcze inne wgniatały w fotel i rzucały po ścianach rozpaczy jak marną kukłą w brutalnym teatrze życia". Powyższy fragment książki doskonale odzwierciedla moje życie... Opowiadając tę historię, czuję się jak główna bohaterka w groteskowej wersji filmu „Cztery wesela i pogrzeb". Tam ludzie na umór się żenili i okazjonalnie umierali, u mnie natomiast okazjonalnie się żenili, a na umór umierali...
Mam sześćdziesiąt dwa lata i spisałam swoje najpiękniejsze oraz najokrutniejsze chwile, które wprawiają w osłupienie Sherlocka Holmesa, a Alfreda Hitchcocka przyprawiają o dreszcze. Gdybym chciała zapisać wszystko, prawdopodobnie z łatwością przebiłabym „Przeminęło z wiatrem"... Lubiłam i lubię żyć. Tak po prostu. Trochę na przekór. Dobrze, że lubię pływać pod prąd... Jestem dowodem, że mimo klęsk, porażek, strat, lęku, rozpaczy, tragedii i makabrycznych wydarzeń szatkujących serce na drobne kawałki, wciąż można żyć. Moje serce nadal bije. Bliscy mówią, że podnoszę się jak feniks z popiołów, a moje pozytywne spojrzenie na świat zaraża. Ciekawe... Skoro osoba z depresją, która straciła w życiu wszystko, daje innym radość, to jak bardzo nam jej brakuje? Jak mocno jej poszukujemy?!
O tym jest moja historia: o nadziei, akceptacji i szansie na ponowne ujrzenie słońca w najczarniejszą godzinę nocy polarnej. Wierzę, że biografia „zwykłego człowieka" trafi do „zwykłych czytelników", którzy nie potrzebują kolejnej historii o miliardach i światowej sławie. Wierzę, że ludzie potrzebują kogoś, kto ich zrozumie i pokaże, że sam przez to przechodził. Nie w historii zrodzonej w głowie pisarza, ale w opowieści, która była i jest prawdziwa. Właśnie dlatego dzielę się życiem. Aby nikomu go nigdy nie zabrakło.

,,Lubię walczyć, zatem wypowiedziałam wojnę chorobie afektywnej dwubiegunowej. Nie jestem jednak przekonana o prawidłowości tej diagnozy” – przyznaje Olka, bohaterka tej książki. Interesuje się psychiatrią, kocha podróże i żyje głównie po to, aby odnajdywać sens. Autorka odczuwa ogromną radość z chwil, które niesie czas zdrowia psychicznego. Na tle wartkiej akcji niepozbawionej elementów humoru przekonacie się, że z życia można zrobić wielki bal, pomimo wszystko. Rozbujałe życie seksualne, spontaniczne podróże, ataki paniki, stany depresyjne, wstyd i przeogromna radość z istnienia. O tym jest książka, którą trzymasz teraz w dłoniach. Spektakularność to doskonałe słowo na określenie walki ze spektrum ChAD, bo życie w poczuciu bycia gorszą jest trudne i wymaga wiary w siebie.

Aleksandra Nowak – autorka bloga wagaryaleksandry, otwarta na ludzi i świat, lubi pomagać i wspierać. Staje w obronie słabszych, odważna, przebojowa, wrażliwa aż za… Kocha smakować życie, nie znosi rutyny i nudy, wieczna wojowniczka. Na przekór szaremu, nudnemu życiu poszukująca miłości tej najgorętszej, najogromniejszej.

Maria Beata Lidia Patlewicz - urodziła się w 1938 roku w Brzostowie (woj. wielkopolskie).
W 1962 roku ukończyła studia na Wydziale Rolniczym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Karierę zawodową zaczęła w Ośrodku Doradztwa Rolniczego w Poświętnem (woj. mazowieckie). W 1976 roku uzyskała stopień doktora nauk rolniczych na Akademii Rolniczej we Wrocławiu. Od 1983 roku kierowała Pracownią Szkolenia i Doskonalenia Kadr w Instytucie Hodowli i Aklimatyzacji Roślin w Radzikowie koło Warszawy. Tam też zakończyła karierę zawodową w 1998 roku.
Maria Beata Patlewicz przez całe życie pasjonowała się literaturą i historią. Jako poetka w swoich wierszach kultywowała miłość do ziemi i przyrody, a jako autorka artykułów i opracowań naukowych propagowała postęp w rolnictwie. Została nagrodzona wieloma odznakami za wdrażanie nauki i postępu w gospodarstwach rolnych.
Maria Beata Patlewicz zmarła 7 marca 2022 roku po długiej i ciężkiej chorobie.
Powieść „Kolorowy smak życia”, której akcja rozgrywa się w Jędrzychowicach, to świetnie uchwycony obraz wsi i jej mieszkańców na Ziemiach Odzyskanych tuż po II wojnie światowej.
Jedną z centralnych postaci jest Szymon Pielmowicz, którego autorka obdarzyła najważniejszymi cechami: szlachetnością i pracowitością.
Maria Beata Patlewicz z ogromnym talentem narratorskim uchwyciła rozterki życiowe młodych bohaterów. Jej wnikliwe opisy losów rodziny Pielmowiczów podnoszą walory tej książki, którą czyta się z niesłabnącym zainteresowaniem.

Tomik ten traktuje głównie o miłości, bo ona jest źródłem wszystkiego. Zabiera nas we wspaniałą podróż i poznanie Boga jako naszego Zbawiciela. Tomik opowiada też o rzeczach najważniejszych, których jesteśmy świadkami w codziennym życiu. Każde opisane słowo zawiera w sobie prawdę i pomaga nam każdego dnia.
W końcu tomik opowiada o nadziei, gdy wszystko wydaje się trudne i nie do pokonania, zwłaszcza gdy zmagamy się z chorobą duszy. A czym ona jest? Ten, kto ją ma, ten wie i rozumie.
Pamiętajcie, że nigdy nie jesteście sami, poradnik jest dla każdego i o każdym z nas.
Bożego błogosławieństwa w codziennym zmaganiu i we wszelkich trudnościach wytrwaniu. Miłej lektury od Boga z góry!

Anna Filip - absolwentka filologii Uniwersytetu Rzeszowskiego,  jej pasją są książki i podróże, "Kolorowy tomik" to jej debiut literacki.

KOLORY DUSZY to zbiór wierszy odbijających różne nastroje podmiotu lirycznego. Często związane są one z konkretną sytuacją życiową, taką jak: narodziny, podróże, choroby, śmierć… Dominuje jednak w zbiorku zachwyt nad urodą świata i zaduma nad historią i przemijaniem.

Wanda Sobieralska, rocznik 1945, absolwentka filologii polskiej na UAM w Poznaniu, aktualnie emerytowana nauczycielka języka polskiego i słuchaczka Stowarzyszenia Uniwersytet Trzeciego Wieku w Szczecinie. Jej pasją jest fotografia i współredagowanie uniwersyteckiego czasopisma PRANA.

Do 25. roku życia mieszkałem w Kołobrzegu. Po studiach przeprowadziłem się do Gorzowa Wielkopolskiego, gdzie żyję i pracuję do dziś.
Książka "Kołobrzeg w baśniach i legendach" to ukazanie historii niezwykłych miejsc i niesamowitych ludzi, którzy na przestrzeni dziejów wpisali się w losy miasta.
To zbiór 24 legend mających swoje oparcie w źródłach historycznych, a także takich, które są wyłącznie fantazją literacką autora. Wszystkie teksty są pisane wierszem, co niewątpliwie jest ułatwieniem dla czytelnika zarówno tego najmłodszego, jak i tego dorosłego. Piękne akwarele kołobrzeskiego artysty Wojciecha Dopierały dopinają całość wydania, stwarzając niepowtarzalny klimat książki.
Andrzej Waleński

Opowiadania o Komarze zostały napisane z przeznaczeniem do regularnego czytania dzieciom od początku ich narodzin. Wierzę, że wiele z nich z biegiem czasu będzie znała je na pamięć, by w życiu dorosłym zrozumieć ich przesłanie. Naszym dzieciom potrzebne jest przyswojenie do takich wartości, jak współczucie, pokora, wyrozumiałość, wdzięczność, miłość, a także nauka wyciągania wniosków z popełnianych błędów. Mocno zachęcam do wyruszenia w podróż do świata, który niekoniecznie jest tylko bajkowy.
Anna Magdalena Jasek

Znacie klimat mrocznych, trzymających w napięciu thrillerów i kryminałów ze Skandynawii, prawda? Oficer policji, zgorzkniały, ponury twardziel w trakcie rozwodu, uzależniony od kawy lub whisky – wedle upodobania autora – zmaga się z niewyjaśnionym morderstwem sprzed lat. Niekiedy dostaje świeżą sprawę, bo przecież mimo swych wad jest najlepszy w mieście. Brzmi znajomo?
Ten schemat znajdziemy w większości książek kryminalnych. Główny bohater ma problemy osobiste, które eskalują wraz z rozwojem śledztwa, jego działaniom towarzyszy zaś nierzadko klęska żywiołowa trwająca tylko do rozwiązania sprawy. Jest to czasem siarczysty mróz, nawet minus czterdzieści dwa stopnie Celsjusza, czasem niespotykany w Norwegii upał, niekiedy wichury, ulewy i tym podobne zjawiska. Po dorwaniu mordercy, który zawsze okazuje się psychopatą lub maniakiem religijnym (wiedzieć lub nie wiedzieć czemu koniecznie katolikiem), pogoda się normuje, a problemy osobiste odchodzą w niepamięć.
"Komisarz Uglēnbërg i przekleństwo yerba mate" zawiera wszystkie te elementy, zwielokrotnione do tego stopnia, że niekiedy nie wie się już, czy to bardzo kiepski kryminał, bardzo dobry kryminał, czy może świetna parodia kryminału. Granice pomiędzy fikcją a odbijaniem rzeczywistości w krzywym zwierciadle się rozmywają, a autor droczy się z czytelnikiem, nie dając jasno do zrozumienia, co w utworze dzieje się naprawdę, a co jest tylko subiektywnym odczuciem postaci.
Tytułowy komisarz Tomasz z krakowskiej komendy przeczytał w swym życiu zbyt wiele szwedzkich, fińskich i norweskich dzieł i zmienił brzydkie nazwisko Kutaszewski na poważne, męskie i norwesko brzmiące (od ugle, po norwesku sowa, gdyż lubi pracować w nocy, a zdenerwowany wygląda groźnie jak puchacz). Otrzymując po raz pierwszy poważną sprawę, czuje się jak stary wyga z rasowych kryminałów, a okoliczności sprawiają, że szykuje się przygoda podobna do tych opisanych w książkach z północy. A przynajmniej tak to postrzega. Tak czy owak jest morderstwo, jest sprawca, jest zagadka – ale jest też humor. Czego chcieć więcej? Może odpowiedzi na pytanie, co ma do tego wszystkiego yerba mate? Tak lekko jednak nie będzie – trzeba zajrzeć do książki.

Ta książka Zofii Pietrowicz jest pośmiertnym hołdem dla jej ojca Henryka Pietrowicza vel Pietrowskiego, elblążanina, człowieka, którego zasługi dla inżynierii melioracyjnej trudno przecenić. A przy tym człowieka pełnego skromności, empatii i życzliwości.
W powszechnej świadomości pomysł na przekop Mierzei Wiślanej i jego wykonanie to dzieło ekipy, która doszła do władzy w 2015 roku. To błąd! Już w 1975 roku inż. Pietrowicz przedstawił "Projekt koncepcyjny utworzenia w Elblągu portu morskiego z przekopem Mierzei Wiślanej w Skowronkach z rozbudową do 22 kilometrów Kanału Jagiellońskiego w kanał morski oraz projekt koncepcyjny budowy 21 kilometrów wałów drogowych pod Elbląską Obwodnicę Drogową".
Prace nad projektem zrealizowanego przekopu były jak wyważanie otwartych drzwi – projekt inż. Pietrowicza wręcz wołał, aby z niego skorzystać. Wybrano inne rozwiązanie, a szkoda, bo nie ma w nim korzyści zawartych w pomyśle inż. Pietrowicza.
Zofia Pietrowicz m.in. tą książką walczy o przyznanie jej ojcu i jego współpracownikom należnego im miejsca w historii krajowych inwestycji wodno-melioracyjnych.

Nieznajome, ukryte za rogiem, cierpliwie czeka.
Przyjdzie z zaskoczenia.
Często mówi się o nich: cwaniacy, kombinatorzy, krętacze. Mówi się też: ofiary banków, biedacy, desperaci. Ona myśli, że nie należy ich klasyfikować. Oni po prostu podjęli niewłaściwą decyzję, za którą płacą nie gapowe, ale „frankowe”. Czy to było złe, że tak bardzo chcieli uniezależnić się od rodziców? Rok wspólnego mieszkania stanowił pewną granicę, której przekroczenie mogło skutkować katastrofą rodzinną. Nigdy wcześniej nie podejrzewałaby siebie o to, że sama mogłaby być zarzewiem kłótni. A jednak…
Historia jakich wiele: emigracja, poszukiwanie własnego miejsca, ciąża nie w porę, bezdomny pies obdarzający przyjaźnią i marzenia, które wbrew przeciwnościom można dogonić.
W tle głównych wydarzeń poznajemy okaleczonego przez życie Toma oraz ludzi, niekoniecznie pokornych, mieszkających w domu spokojnej starości. Ten dom, jakże odmienny od polskich DPS-ów, odsłania przed nami:


„...rzeczywistość ludzi żyjących w jesieni życia; ich egzystencji, marzeń, potrzeb i rozterek. Przychodzimy na świat, by przeżyć życie – jednak jest pewien feler: nikt nie uczy nas starości, nie przygotowuje i najczęściej ludzie są przez nią brani przez zaskoczenie...”.
Kazimierz Pamuła

Osią opowieści są losy miłosnego trójkąta: żony, męża i jego kochanki. Omar zbliżył się do Kleo, gdy zachorowała jego żona Lydia. Przyjaźń przerodziła się nagle w coś więcej. Kochanka zapewniała mu troskę, dawała poczucie normalności, fascynowała i niezmiennie pociągała. Przez moment wydawało mu się nawet, że ją kocha.
Kleo miała za sobą nieudane małżeństwo. Mimo że Omar był mężem jej przyjaciółki, zdecydowała się na nawiązanie z nim innej niż tylko przyjacielskiej relacji. On potrzebował zainteresowania i czułości, ona dochodziła do siebie po toksycznym związku, borykała się z depresją, nadużywała alkoholu, by zagłuszyć smutek.
Początkowo, gdy czytelnik wie jedynie, że Lydia zapadła na nieuleczalną, szybko postępującą chorobę, może jej współczuć. Stopniowo jednak, w miarę odsłaniania jej licznych, mocno skrywanych tajemnic, Lydia zaczyna budzić strach i przeraża. W jej ustach stwierdzenie: „kocham cię do szaleństwa” nabiera innego, złowrogiego znaczenia.
To co prawda opowieść o miłości, ale o tej trudnej, bez szansy na happy end. I chociaż w którymś momencie będzie Ci się zapewne wydawać, że wiesz, co kieruje bohaterami, że przypuszczasz, jaki będzie ich następny krok, to jednak powinieneś powstrzymać się przed ferowaniem wyroków. Może się bowiem okazać, że Omar, Kleo czy Lydia całkowicie zaskoczą Cię swoimi decyzjami. A może wręcz zaskoczą samych siebie? Nikt nie jest przecież w stanie przewidzieć, jak zachowa się w nieoczekiwanej sytuacji. Nikt do końca nie zna nawet siebie.
"Konglomerat" to także opowieść o wybaczaniu. Czy wybaczenie wszystkiego, bez wyjątku, jest możliwe? Czy w momencie, gdy zdecydujemy się przeprosić, druga strona zawsze będzie chciała zapomnieć to, co złego zrobiliśmy? Czy istnieją sytuacje, gdy powrót do siebie nawzajem przestaje być możliwy? Te i podobne pytania nasuwają się bezustannie w czasie lektury książki, która została napisana nie tylko w celu dostarczenia rozrywki, ale by sprowokować do myślenia, do zastanowienia się nad konsekwencjami czynów i nad ich nieodwracalnością.
Anna Kowalska (na podstawie recenzji)

Seria PRZYCIĄGANIE #3 KONTRAKT
To świat nieprzyzwoitych i gorących fantazji z tajemnicą w tle!
Ciąg dalszy losów Kate i Marcosa oraz nowy wątek. Tym razem Ann i Ayaz (na okładce) będą poddani elektryzującej sile przyciągania, które porwie ich w wir emocji, niespodzianek i...
Marcos stawia ultimatum Ann. Jak jej decyzje wpłyną na bezpieczeństwo Kate i autentyczność kontraktu małżeńskiego? Jaką rolę odegra Ayaz, przystojny Turek, który pogrywa z Ann, raz pomagając jej, raz Marcosowi?
Kate walczy o życie. Budzi się w nowym, obcym świecie w szpitalu. Nie pamięta Pięknego, który twierdzi, że jest jej mężem. Marcos uczy ją na nowo mapy swojego ciała i rozbudza jej wewnętrzny ogień. Podsyca go. Jest gotowy na każdy krok, aby skusić Kate na życie u jego boku. Magią erotyzmu przedziera się przez cienie i odkrywa skrawki pamięci. Przeszłość jednak ginie w Mroku, który nawiedza ją w koszmarach.
Czy Mrok zapłaci za porwanie, czy wywinie się z rąk policji? Co jest prawdziwe?
Kto mówi prawdę, a kto kłamie? Komu wierzyć?
Czy Kate odzyska pamięć i będzie potrafiła wybaczyć serię kłamstw? Czy osądzi i skreśli wybawcę, zanim pozna intencje, jakimi się kierował?

Książka traktuje o osiągnięciach, z których jesteśmy dumni, i o wspaniałych ludziach, którzy tego dokonali. Przedwojenną przysłowiową wisienką na torcie tych osiągnięć miała być budowa w kraju liczących się wówczas okrętów wojennych w postaci kontrtorpedowców ORP Huragan i ORP Orkan. Biorąc pod uwagę wieloletnie przygotowania i czas trwania takiej budowy w tej skali, byliśmy już na wyciągnięcie ręki od sukcesu. Książka zawiera 134 ilustracje i 4 rozkładane tablice dokumentujące to, co wówczas osiągnęliśmy na Wybrzeżu w ciągu 19 lat, a jest to oszałamiające. Głównym tematem jest konstrukcja nowych kontrtorpedowców. Niestety, przedwojenne sukcesy nie mają przełożenia na stan obecny. W tym roku w dniu Święta Marynarki Wojennej wejdzie do służby największy okręt wojenny, jaki wybudowaliśmy, i nie jest to niszczyciel, a największy jacht wojenny, gdyż chodzi o patrolowiec ORP Ślązak, który budowaliśmy przez 18 lat…
Autor jest badaczem historii bezkompromisowo dążącym do ustalenia faktów. Prawdy szuka, analizując historyczne dokumenty, plany i zdjęcia archiwalne. Szczególnie drąży tematy techniczne. Często idzie więc pod prąd rozpowszechnionym, lecz błędnym poglądom i wyobrażeniom, utrwalanym poprzez powielanie w wielu publikacjach. Każda jego książka obala mity niemające poparcia w archiwach.
Polecamy inne książki tego autora: "Kutry meldunkowe KM 12–KM 15" oraz "Ścigacz S.1".

Arkadiusz Wojnarowski – absolwent podyplomowych studiów producenckich w Szkole Filmowej w Łodzi, doktor w dziedzinie nauk humanistycznych. Wykładał produkcję i scenariopisarstwo w PWSFTviT w Łodzi i na Uniwersytecie Wrocławskim. Obecnie współpracuje z UAM w Poznaniu i z Uniwersytetem Dolnośląskim DSW we Wrocławiu. Prawnik i producent filmowy („Droga na drugą stronę”, „Bella Mia”). W 2009 r. opublikował „Prawne i finansowe podstawy europejskiej koprodukcji filmowej”. Wydał dwie monografie z cyklu Jak Zostać Scenarzystą Filmowym: „Rynek i źródła finansowania scenariuszy filmowych w Polsce” oraz „Scenopisarskie aplikacje i programy”, a także obszerne opracowanie pt. „Współczesny scenariusz filmowy. Odmiany, formaty, programy”. Jego książki i filmy są do nabycia m.in. na stronie fundacjadzf.pl. Autor jest członkiem Europejskiej Akademii Filmowej i Stowarzyszenia Filmowców Polskich, a także fundatorem (2002) i prezesem Dolnośląskiego Zespołu Filmowego. Ekspert Dolnośląskiego Centrum Filmowego oraz Regionalnego Programu Operacyjnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Dolnośląskiego w dziedzinie Kultura i Turystyka. Konsultant prawny ds. umów filmowych i ds. zrównoważonej produkcji filmowej (green filming), a w latach 2024–2025 został zaprzysiężony przy piętnastu sądach okręgowych w Polsce, w tym w Warszawie, Łodzi, Katowicach i Krakowie, na biegłego sądowego w dziedzinie scenariopisarstwa, produkcji, dystrybucji filmowej, a także prawa autorskiego i własności intelektualnej.

***

W realiach europejskich, więc także w Polsce, trudno wyobrazić sobie produkcję filmu, który powstaje wysiłkiem organizacyjnym i finansowym tylko jednego podmiotu producenckiego.
Zgodnie z tytułem w „Koprodukcji filmowej w Polsce...” autor przedstawia to zagadnienie w odniesieniu do rynku polskiego, opisując koprodukcję filmową zarówno w najbardziej kojarzonym układzie międzynarodowym, jak i układzie wewnętrznym, układzie koprodukcji krajowej. Na początku książki możemy zaznajomić się z analizą europejskich zasad i regulacji dotyczących koprodukcji międzynarodowych. W krótkim zarysie dostajemy kilka przykładów historycznych z XX wieku oraz podsumowanie zawarte w Konwencji Rady Europy z 2017 roku. W tej części pojawiają się także przykłady międzynarodowych koprodukcji filmowych z udziałem Polski.
Dalej głównym wątkiem staje się koprodukcja krajowa, która zdominowała rynek. Dużo miejsca przy tej okazji zajmuje prezentacja Regionalnych Funduszy Filmowych. W alfabetycznym porządku dostajemy tutaj mniej lub bardziej szczegółowe opisy regulaminów, form działania, niesienia pomocy przy produkcji ze strony kolejnych regionalnych komisji. Sporo miejsca zajmuje także instytucja zachęt Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej, które ze swej istoty mają wspierać finansowanie koprodukcji filmowych.
Bardzo ważne miejsce w książce zajmuje opis odpowiedzi producentów, odpowiadających na pytania ankiety dotyczącej koprodukcji.
Dostrzegam wartość książki szczególnie dla początkujących producentów filmowych, dla których może być źródłem skondensowanej wiedzy i ostrzeżeniem przed niebezpieczeństwami, jakie mogą się pojawiać w koprodukcjach filmowych, tych międzynarodowych, jak i tych krajowych.

dr Marek Rudnicki (Wydział Organizacji Sztuki Filmowej PWSFTviT im. Leona Schillera w Łodzi)