Wydawnictwo Poligraf

W pewnym wydawnictwie dowiedziałem się, że wiersze zamieszczone w niniejszym tomiku są obyczajowo bulwersujące, okazało się jednak, że głównie dla pewnej sfrustrowanej i nieszczęśliwej z tego powodu redaktorki. Recenzentka dopatrzyła się tu natomiast wierszy dość zgrabnych, dowcipnych, niezłych, a nawet bardzo dobrych, zauważyła też, że jest to książka o miłości, która przecież niejedno ma imię. Inna zaś recenzentka dostrzegła wśród mych tekstów na ten temat odmienność męskiego punktu widzenia, niemającego jednak nic wspólnego z mizoginią. Bo jest to przede wszystkim książka dla dorosłych rozumiejących, że miłość i namiętność nie tylko nie ograniczają się do młodości, ale i rozwijają się z wiekiem, wraz z którym dojrzewa też sposób opowiadania o miłości. Mam nadzieję, że Czytelnicy zechcą podzielić ten punkt widzenia, a przynajmniej go poznać.

Ona inaczej niż „k...a” siebie nie nazywała i nigdy zdania o sobie nie zmieniała. Co nie znaczy, że jak k...a się zachowywała. Normalna dziewczyna, chińczyk do jedzenia, internet do śledzenia. Nie, trochę inna była, uczuć nie okazywała, jakby ich nie miała. Ani złości, ani radości, dużo obojętności.

„Kochankowie metra” to debiut poetycki Joanny Łęckiej, zbiór wierszy, które przez lata odkładała do szuflady z myślą, że któregoś dnia ujrzą światło dzienne i dotrą do czytelnika. Dziś trafiają właśnie w Twoje ręce, aby zabrać Cię w świat emocji, niedopowiedzianych historii przelanych na kartki papieru, łez smutku, pożegnań, ale też powitań i wiary, że warto zaczynać od nowa. Czytelniku, pozwól zabrać się w tę podróż.

Maciejowa to kobieta nieugięta i bezwzględna, która żelazną ręką prowadzi sprawy swojego bardzo licznego rodzinnego gangu. Nawet najwięksi twardziele spośród nich, stojąc przed jej obliczem, zawsze kładą uszy po sobie, nikt nie ma odwagi postawić na swoim, bo wszyscy wiedzą, że oznaczałoby to wydanie na siebie wyroku. Tytułowa "Kolebka" Maciejowej jest jak kłębowisko żmij, a za kulisami wesela, które jest sceną pierwszej księgi, toczy się kolejna bezwzględna walka z wrogami…

„Przeżyłam setki wydarzeń, z których jedne mnie radowały, drugie smuciły, a jeszcze inne wgniatały w fotel i rzucały po ścianach rozpaczy jak marną kukłą w brutalnym teatrze życia". Powyższy fragment książki doskonale odzwierciedla moje życie... Opowiadając tę historię, czuję się jak główna bohaterka w groteskowej wersji filmu „Cztery wesela i pogrzeb". Tam ludzie na umór się żenili i okazjonalnie umierali, u mnie natomiast okazjonalnie się żenili, a na umór umierali...
Mam sześćdziesiąt dwa lata i spisałam swoje najpiękniejsze oraz najokrutniejsze chwile, które wprawiają w osłupienie Sherlocka Holmesa, a Alfreda Hitchcocka przyprawiają o dreszcze. Gdybym chciała zapisać wszystko, prawdopodobnie z łatwością przebiłabym „Przeminęło z wiatrem"... Lubiłam i lubię żyć. Tak po prostu. Trochę na przekór. Dobrze, że lubię pływać pod prąd... Jestem dowodem, że mimo klęsk, porażek, strat, lęku, rozpaczy, tragedii i makabrycznych wydarzeń szatkujących serce na drobne kawałki, wciąż można żyć. Moje serce nadal bije. Bliscy mówią, że podnoszę się jak feniks z popiołów, a moje pozytywne spojrzenie na świat zaraża. Ciekawe... Skoro osoba z depresją, która straciła w życiu wszystko, daje innym radość, to jak bardzo nam jej brakuje? Jak mocno jej poszukujemy?!
O tym jest moja historia: o nadziei, akceptacji i szansie na ponowne ujrzenie słońca w najczarniejszą godzinę nocy polarnej. Wierzę, że biografia „zwykłego człowieka" trafi do „zwykłych czytelników", którzy nie potrzebują kolejnej historii o miliardach i światowej sławie. Wierzę, że ludzie potrzebują kogoś, kto ich zrozumie i pokaże, że sam przez to przechodził. Nie w historii zrodzonej w głowie pisarza, ale w opowieści, która była i jest prawdziwa. Właśnie dlatego dzielę się życiem. Aby nikomu go nigdy nie zabrakło.

,,Lubię walczyć, zatem wypowiedziałam wojnę chorobie afektywnej dwubiegunowej. Nie jestem jednak przekonana o prawidłowości tej diagnozy” – przyznaje Olka, bohaterka tej książki. Interesuje się psychiatrią, kocha podróże i żyje głównie po to, aby odnajdywać sens. Autorka odczuwa ogromną radość z chwil, które niesie czas zdrowia psychicznego. Na tle wartkiej akcji niepozbawionej elementów humoru przekonacie się, że z życia można zrobić wielki bal, pomimo wszystko. Rozbujałe życie seksualne, spontaniczne podróże, ataki paniki, stany depresyjne, wstyd i przeogromna radość z istnienia. O tym jest książka, którą trzymasz teraz w dłoniach. Spektakularność to doskonałe słowo na określenie walki ze spektrum ChAD, bo życie w poczuciu bycia gorszą jest trudne i wymaga wiary w siebie.

Aleksandra Nowak – autorka bloga wagaryaleksandry, otwarta na ludzi i świat, lubi pomagać i wspierać. Staje w obronie słabszych, odważna, przebojowa, wrażliwa aż za… Kocha smakować życie, nie znosi rutyny i nudy, wieczna wojowniczka. Na przekór szaremu, nudnemu życiu poszukująca miłości tej najgorętszej, najogromniejszej.

Maria Beata Lidia Patlewicz - urodziła się w 1938 roku w Brzostowie (woj. wielkopolskie).
W 1962 roku ukończyła studia na Wydziale Rolniczym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Karierę zawodową zaczęła w Ośrodku Doradztwa Rolniczego w Poświętnem (woj. mazowieckie). W 1976 roku uzyskała stopień doktora nauk rolniczych na Akademii Rolniczej we Wrocławiu. Od 1983 roku kierowała Pracownią Szkolenia i Doskonalenia Kadr w Instytucie Hodowli i Aklimatyzacji Roślin w Radzikowie koło Warszawy. Tam też zakończyła karierę zawodową w 1998 roku.
Maria Beata Patlewicz przez całe życie pasjonowała się literaturą i historią. Jako poetka w swoich wierszach kultywowała miłość do ziemi i przyrody, a jako autorka artykułów i opracowań naukowych propagowała postęp w rolnictwie. Została nagrodzona wieloma odznakami za wdrażanie nauki i postępu w gospodarstwach rolnych.
Maria Beata Patlewicz zmarła 7 marca 2022 roku po długiej i ciężkiej chorobie.
Powieść „Kolorowy smak życia”, której akcja rozgrywa się w Jędrzychowicach, to świetnie uchwycony obraz wsi i jej mieszkańców na Ziemiach Odzyskanych tuż po II wojnie światowej.
Jedną z centralnych postaci jest Szymon Pielmowicz, którego autorka obdarzyła najważniejszymi cechami: szlachetnością i pracowitością.
Maria Beata Patlewicz z ogromnym talentem narratorskim uchwyciła rozterki życiowe młodych bohaterów. Jej wnikliwe opisy losów rodziny Pielmowiczów podnoszą walory tej książki, którą czyta się z niesłabnącym zainteresowaniem.

Maria Beata Lidia Patlewicz. Urodziła się w 1938 roku w Brzostowie (woj. wielkopolskie).
W 1962 roku ukończyła studia na Wydziale Rolniczym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Karierę zawodową zaczęła w Ośrodku Doradztwa Rolniczego w Poświętnem (woj. mazowieckie). W 1976 roku uzyskała stopień doktora nauk rolniczych na Akademii Rolniczej we Wrocławiu. Od 1983 roku kierowała Pracownią Szkolenia i Doskonalenia Kadr w Instytucie Hodowli i Aklimatyzacji Roślin w Radzikowie koło Warszawy. Tam też zakończyła karierę zawodową w 1998 roku.
Maria Beata Patlewicz przez całe życie pasjonowała się literaturą i historią. Jako poetka w swoich wierszach kultywowała miłość do ziemi i przyrody, a jako autorka artykułów i opracowań naukowych propagowała postęp w rolnictwie. Została nagrodzona wieloma odznakami za wdrażanie nauki i postępu w gospodarstwach rolnych.
Maria Beata Patlewicz zmarła 7 marca 2022 roku po długiej i ciężkiej chorobie.
"Smak poziomki i gorycz piołunu" to drugi tom powieści "Kolorowy smak życia". Książka skupia się na dalszych losach rodzeństwa – Magdy i Pawła Pielmowiczów. Życiowe dylematy bohaterów przeplatają się z barwnymi opisami wydarzeń oraz pogłębioną analizą stanów ducha ludzi, dla których miłość jest wszystkim.
Maria Beata Patlewicz w wirtuozerskim stylu przedstawia zmagania powojennej młodzieży w walce o ideały społeczne, kulturowe i moralne, a także ukazuje, jak istotną rolę odgrywa potrzeba miłości w życiu każdego człowieka.

Tomik ten traktuje głównie o miłości, bo ona jest źródłem wszystkiego. Zabiera nas we wspaniałą podróż i poznanie Boga jako naszego Zbawiciela. Tomik opowiada też o rzeczach najważniejszych, których jesteśmy świadkami w codziennym życiu. Każde opisane słowo zawiera w sobie prawdę i pomaga nam każdego dnia.
W końcu tomik opowiada o nadziei, gdy wszystko wydaje się trudne i nie do pokonania, zwłaszcza gdy zmagamy się z chorobą duszy. A czym ona jest? Ten, kto ją ma, ten wie i rozumie.
Pamiętajcie, że nigdy nie jesteście sami, poradnik jest dla każdego i o każdym z nas.
Bożego błogosławieństwa w codziennym zmaganiu i we wszelkich trudnościach wytrwaniu. Miłej lektury od Boga z góry!

Anna Filip - absolwentka filologii Uniwersytetu Rzeszowskiego,  jej pasją są książki i podróże, "Kolorowy tomik" to jej debiut literacki.

KOLORY DUSZY to zbiór wierszy odbijających różne nastroje podmiotu lirycznego. Często związane są one z konkretną sytuacją życiową, taką jak: narodziny, podróże, choroby, śmierć… Dominuje jednak w zbiorku zachwyt nad urodą świata i zaduma nad historią i przemijaniem.

Wanda Sobieralska, rocznik 1945, absolwentka filologii polskiej na UAM w Poznaniu, aktualnie emerytowana nauczycielka języka polskiego i słuchaczka Stowarzyszenia Uniwersytet Trzeciego Wieku w Szczecinie. Jej pasją jest fotografia i współredagowanie uniwersyteckiego czasopisma PRANA.

Do 25. roku życia mieszkałem w Kołobrzegu. Po studiach przeprowadziłem się do Gorzowa Wielkopolskiego, gdzie żyję i pracuję do dziś.
Książka "Kołobrzeg w baśniach i legendach" to ukazanie historii niezwykłych miejsc i niesamowitych ludzi, którzy na przestrzeni dziejów wpisali się w losy miasta.
To zbiór 24 legend mających swoje oparcie w źródłach historycznych, a także takich, które są wyłącznie fantazją literacką autora. Wszystkie teksty są pisane wierszem, co niewątpliwie jest ułatwieniem dla czytelnika zarówno tego najmłodszego, jak i tego dorosłego. Piękne akwarele kołobrzeskiego artysty Wojciecha Dopierały dopinają całość wydania, stwarzając niepowtarzalny klimat książki.
Andrzej Waleński

Opowiadania o Komarze zostały napisane z przeznaczeniem do regularnego czytania dzieciom od początku ich narodzin. Wierzę, że wiele z nich z biegiem czasu będzie znała je na pamięć, by w życiu dorosłym zrozumieć ich przesłanie. Naszym dzieciom potrzebne jest przyswojenie do takich wartości, jak współczucie, pokora, wyrozumiałość, wdzięczność, miłość, a także nauka wyciągania wniosków z popełnianych błędów. Mocno zachęcam do wyruszenia w podróż do świata, który niekoniecznie jest tylko bajkowy.
Anna Magdalena Jasek

Znacie klimat mrocznych, trzymających w napięciu thrillerów i kryminałów ze Skandynawii, prawda? Oficer policji, zgorzkniały, ponury twardziel w trakcie rozwodu, uzależniony od kawy lub whisky – wedle upodobania autora – zmaga się z niewyjaśnionym morderstwem sprzed lat. Niekiedy dostaje świeżą sprawę, bo przecież mimo swych wad jest najlepszy w mieście. Brzmi znajomo?
Ten schemat znajdziemy w większości książek kryminalnych. Główny bohater ma problemy osobiste, które eskalują wraz z rozwojem śledztwa, jego działaniom towarzyszy zaś nierzadko klęska żywiołowa trwająca tylko do rozwiązania sprawy. Jest to czasem siarczysty mróz, nawet minus czterdzieści dwa stopnie Celsjusza, czasem niespotykany w Norwegii upał, niekiedy wichury, ulewy i tym podobne zjawiska. Po dorwaniu mordercy, który zawsze okazuje się psychopatą lub maniakiem religijnym (wiedzieć lub nie wiedzieć czemu koniecznie katolikiem), pogoda się normuje, a problemy osobiste odchodzą w niepamięć.
"Komisarz Uglēnbërg i przekleństwo yerba mate" zawiera wszystkie te elementy, zwielokrotnione do tego stopnia, że niekiedy nie wie się już, czy to bardzo kiepski kryminał, bardzo dobry kryminał, czy może świetna parodia kryminału. Granice pomiędzy fikcją a odbijaniem rzeczywistości w krzywym zwierciadle się rozmywają, a autor droczy się z czytelnikiem, nie dając jasno do zrozumienia, co w utworze dzieje się naprawdę, a co jest tylko subiektywnym odczuciem postaci.
Tytułowy komisarz Tomasz z krakowskiej komendy przeczytał w swym życiu zbyt wiele szwedzkich, fińskich i norweskich dzieł i zmienił brzydkie nazwisko Kutaszewski na poważne, męskie i norwesko brzmiące (od ugle, po norwesku sowa, gdyż lubi pracować w nocy, a zdenerwowany wygląda groźnie jak puchacz). Otrzymując po raz pierwszy poważną sprawę, czuje się jak stary wyga z rasowych kryminałów, a okoliczności sprawiają, że szykuje się przygoda podobna do tych opisanych w książkach z północy. A przynajmniej tak to postrzega. Tak czy owak jest morderstwo, jest sprawca, jest zagadka – ale jest też humor. Czego chcieć więcej? Może odpowiedzi na pytanie, co ma do tego wszystkiego yerba mate? Tak lekko jednak nie będzie – trzeba zajrzeć do książki.

Ta książka Zofii Pietrowicz jest pośmiertnym hołdem dla jej ojca Henryka Pietrowicza vel Pietrowskiego, elblążanina, człowieka, którego zasługi dla inżynierii melioracyjnej trudno przecenić. A przy tym człowieka pełnego skromności, empatii i życzliwości.
W powszechnej świadomości pomysł na przekop Mierzei Wiślanej i jego wykonanie to dzieło ekipy, która doszła do władzy w 2015 roku. To błąd! Już w 1975 roku inż. Pietrowicz przedstawił "Projekt koncepcyjny utworzenia w Elblągu portu morskiego z przekopem Mierzei Wiślanej w Skowronkach z rozbudową do 22 kilometrów Kanału Jagiellońskiego w kanał morski oraz projekt koncepcyjny budowy 21 kilometrów wałów drogowych pod Elbląską Obwodnicę Drogową".
Prace nad projektem zrealizowanego przekopu były jak wyważanie otwartych drzwi – projekt inż. Pietrowicza wręcz wołał, aby z niego skorzystać. Wybrano inne rozwiązanie, a szkoda, bo nie ma w nim korzyści zawartych w pomyśle inż. Pietrowicza.
Zofia Pietrowicz m.in. tą książką walczy o przyznanie jej ojcu i jego współpracownikom należnego im miejsca w historii krajowych inwestycji wodno-melioracyjnych.

Nieznajome, ukryte za rogiem, cierpliwie czeka.
Przyjdzie z zaskoczenia.
Często mówi się o nich: cwaniacy, kombinatorzy, krętacze. Mówi się też: ofiary banków, biedacy, desperaci. Ona myśli, że nie należy ich klasyfikować. Oni po prostu podjęli niewłaściwą decyzję, za którą płacą nie gapowe, ale „frankowe”. Czy to było złe, że tak bardzo chcieli uniezależnić się od rodziców? Rok wspólnego mieszkania stanowił pewną granicę, której przekroczenie mogło skutkować katastrofą rodzinną. Nigdy wcześniej nie podejrzewałaby siebie o to, że sama mogłaby być zarzewiem kłótni. A jednak…
Historia jakich wiele: emigracja, poszukiwanie własnego miejsca, ciąża nie w porę, bezdomny pies obdarzający przyjaźnią i marzenia, które wbrew przeciwnościom można dogonić.
W tle głównych wydarzeń poznajemy okaleczonego przez życie Toma oraz ludzi, niekoniecznie pokornych, mieszkających w domu spokojnej starości. Ten dom, jakże odmienny od polskich DPS-ów, odsłania przed nami:


„...rzeczywistość ludzi żyjących w jesieni życia; ich egzystencji, marzeń, potrzeb i rozterek. Przychodzimy na świat, by przeżyć życie – jednak jest pewien feler: nikt nie uczy nas starości, nie przygotowuje i najczęściej ludzie są przez nią brani przez zaskoczenie...”.
Kazimierz Pamuła