Wydawnictwo Poligraf

Choroba to nie tylko lekcja dla organizmu, ale też zadanie domowe, jakie organizm musi odrobić (najlepiej samodzielnie albo z niewielką pomocą).
Oto mój przepis na odporność dziecka:
- szczelne jelita, za które odpowiada zrównoważona mikrobiota w przewodzie pokarmowym (unikamy antybiotyków, które niszczą jelita, i słodyczy, które sprzyjają rozwojowi Candidy w jelitach);
- zdrowe naturalne pożywienie, które dziecku podajemy;
- zapewnienie odpowiedniej dawki ruchu na świeżym powietrzu i snu;
- rozsądne leczenie infekcji, stosowanie, jeśli to tylko możliwe, naturalnych leków, a jeśli jest taka potrzeba – uzupełnianie niedoborów witamin i probiotyków;
- ograniczenie do koniecznego minimum czasu spędzanego z telefonem komórkowym i przed telewizorem;
- stworzenie dziecku w domu przestrzeni pełnej miłości, zrozumienia, wygospodarowanie czasu na wysłuchanie jego problemów i zabawę z nim.
Drodzy Rodzice, zdrowie Waszych dzieci zależy przede wszystkim od Was.

Hanna Olejniczak. Rocznik 1954. Absolwentka Śląskiej Akademii Medycznej, lekarz medycyny, pediatra, mężatka. Mama Kuby, Piotra, Michała, Zuzi. Babcia Franka, Leona i Jurka. Pasjonatka homeopatii, medycyny naturalnej, psychobiologii i kuchni pięciu przemian. Prowadzi internetową poradnię Modelarnia Zdrowia. Leczy dzieci (czasami też ich rodziców), przeprowadza bilanse zdrowia, udziela porad żywieniowych. Organizuje wykłady, kursy, webinary i spotkania na temat profilaktyki chorób i wspomagania leczenia dzieci metodami naturalnymi.

Klucz do…

Czasem złożony 
Z miliona słów 
Czasem gdy szepczę 
Otwieram nim serce 

Czasem mosiężny 
Ciężki i masywny 
Jak symbol – symbol wolności 
Do krat masywnych 

Ja go zgubiłem 
Przez lata podróży 
Nie leży pod skałą 
Może leży w krzaku róży 

Lecz gdzieś jest 
I otworzy coś nowego 
Gdzie inne są drogi
Pełne czegoś obcego.

Matthew Black

Ta książka jest o błędach polityki klimatycznej, to jej obraz krytyczny, sformułowany dla jej dobra, to jest książka właśnie o tym, dlaczego obrońcy klimatu smogu węglowego nie zlikwidowali.
Stwierdzenie, że dzięki polityce klimatycznej będziemy mieli czyste powietrze to kłamstwo pierwsze i największe. Może niektórzy próbowaliby złagodzić osąd autora i nazwać je „tylko” nieporozumieniem, ale ze względu na jego rozmiary i skutki bez wahania musimy je nazwać kłamstwem. Bo jest to gigantyczne kłamstwo ekologów klimatycznych, kłamstwo, które kosztuje życie i zdrowie milionów Polaków, i paradoksalnie to właśnie dzieje się przez nich. Może to i dla klimatystów zaskoczenie, ale dla fachowców od ochrony środowiska – żadne, przykra rzeczywistość.
(fragment rozdz. 1)

Etyka i sprawiedliwość są sobie bliskie, ale stosowanie ich zasad może być różne.

Mei Wang, charyzmatyczna doktor fizyki opuszcza Los Alamos. Czyni to świadomie, ale i nie bez zachęty uczestniczącego w organizowanej tam konferencji Nela Duranda. Znajomość z Nelem prowadzi do zaskakujących zdarzeń podczas ich wspólnego pobytu na Tajwanie. Składana przez firmę Durand oferta nowego procesu dla tamtejszego przemysłu chemicznego rodzi w kierowanym przez ojca Mei resorcie zaciekłą rywalizację. Śmierć ministra Wanga ma przesądzić o odrzuceniu oferty.
Nel Durand dociera do sedna konfliktu, a niespodziewana propozycja pomocy ze strony Fan Shu, intrygującej właścicielki VIP-owskiego burdelu, zmusza go do nie mniej swoistych działań.
W pościgu za bezwględnym przeciwnikiem czas oraz okoliczności nie są bez znaczenia… nie są również po stronie Nela.

KOBIECOŚĆ ODKODOWANA to kolejna część pamiętników autorki "Jak się rozwieść i nie zwariować" (2020) oraz "W drodze do siebie, czyli podróż w kobiecość" (2022).
To osobista opowieść o odkrywaniu pięknego misterium kobiecości w sobie...
Książka jest energetyczną inspiracją do zmiany życia w kierunku swojej kobiecości i wolności!!!

Agnieszka Makowska – prezes Stowarzyszenia Rea Kobieta w zmianie, trenerka holistyczna, aktywistka społeczna, autorka beletrystyki kobiecej. Przewodniczka w zmianie życia. Kobieta pełna pasji, żyjąca w zgodzie z własnymi potrzebami. Ja, Agnieszka – Ja, Kobieta! Samodzielna mama dwóch nastoletnich synów. Od 20 lat mieszka i działa na pięknych Sadach Żoliborskich w Warszawie.

Gracjanę i jej zamiłowanie oraz łatwość do postrzegania bieżącego życia przez pryzmat procesów, transformacji i szans znam od kilkunastu lat… Czyni to z gracją za każdym razem, gdy w jej życiu pojawia się Nowe, na które otwiera się, gdy ciekawość wyprzedza wewnętrzne niepokoje. Książka ta opisuje współtworzenie nowej jakości, jaką jest moment, gdy Ja spotyka się z Ty. To zapis intymnego zbliżania się i budowania związku z szacunkiem do tego, co oddzielne i minione, z radością na to, co upragnione i możliwe w przyszłości, z wyrozumiałością wobec tego, co uwiera, lecz jest jednostkowo ważne, z chęcią znalezienia przestrzeni na niewygodne różnice, by nie utracić tego, co jawi się jako wartość fundamentalna – wolności. Piękny opis drogi dwójki refleksyjnych ludzi do siebie nawzajem i do siebie samych poprzez ponowne zaglądanie w głąb swojego jestestwa w wyniku otwartych pytań i subtelnych zaczepek zaciekawionego drugiego. Pozostaję z ciekawością ciągu dalszego!
Maria Pełko, psychoterapeutka

Szanowna Czytelniczko, Szanowny Czytelniku!
Masz przed sobą książkę szczególną; jasną, klarowną i czytelną. Jest to zapis konwersacji Gracjany i Jarosława. Dotyczy historii relacji i tworzenia się związku Kobiety i Mężczyzny. Forma epistolarna tekstu nadaje mu swoistą świeżość i dynamikę. Gracjana i Jarosław przedstawiają w tej książce swój paradygmat Miłości. Ich historia jest niepowtarzalna i ma wymiar uniwersalny. Tak bardzo się różnimy i tak bardzo w tych różnicach jesteśmy podobni… Moja intuicja mówi mi, że czytając tę książkę, znajdziesz cząstkę siebie i, mam nadzieję, inspirację… Po przeczytaniu tekstu Gracjany i Jarosława pojawiła mi się refleksja, która przybrała formę haiku:
serce i rozum
ucieleśniona podróż
przymierze żyje
Tomasz Rebeta, psychoterapeuta, superwizor

Z lekkim drżeniem rąk i serc powierzamy Ci nasz pierwszy wspólny projekt. Jest nim coś najcenniejszego, co mamy, czyli nasza relacja. Nie jest to powieść fabularna ani żadne dzieło literackie. To opis procesu powstawania naszego związku – od etapu szukania dróg do siebie nawzajem, przez zawiązanie umowy i pierwszy kryzys, do zbudowania fundamentu pod dalsze wspólne życie. Żywimy głęboką nadzieję, że nasze doświadczenie pokaże Ci, iż żaden ruch w życiowym tańcu z Twoim partnerem nie jest przypadkowy i bez znaczenia. Liczymy również na to, że nasza rozmowa będzie dla Ciebie inspiracją do świadomego budowania Twojego związku. Budowania go zgodnie z tym, kim naprawdę jesteście – tam, w głębi siebie – by Wasza relacja mogła zostać tą jedyną na świecie, wyjątkową, właśnie taką, jaka jest – zaakceptowana i ukochana w pełni.

"Rozstania i powroty" to trzecia i ostatnia część cyklu powieściowego pt. "Kobieta w gorsecie". Przedstawia dalsze losy rodziny Chrostelskich, w której dominującą rolę odgrywa Beata, chociaż tworzy z mężem Piotrem związek oparty na solidnym partnerstwie. Małżonka jest po operacji i walczy ze swoimi przypadłościami zdrowotnymi, dlatego ten okres życia toczy się głównie wokół niej, ale nie tylko.  Obydwoje są nauczycielami i przeżywają przeróżne kłopoty, zarówno w pracy, jak i w domu.  Muszą się zmierzyć z problemami dorastających synów, a także własnymi, które doprowadzają do kryzysu. Chwile słabości, pokus – to samo życie, ale również  i przestroga dla każdego z nas! Czy tak samo byśmy postąpili jak oni?
Zachęcam do lektury, gdyż w przeważającej części jest oparta na zdarzeniach z życia wziętych i z pewnością wyciśnie niejedną łezkę wzruszenia. Możesz śmiało zacząć czytać od tej części, a jak Cię zainteresuje, to zapewne sięgniesz po wcześniejsze. Uważam, że jest to książka rodzinna i może ją czytać każdy z dorosłych czytelników.
Krzysztof Chmielowski

W pewnym wydawnictwie dowiedziałem się, że wiersze zamieszczone w niniejszym tomiku są obyczajowo bulwersujące, okazało się jednak, że głównie dla pewnej sfrustrowanej i nieszczęśliwej z tego powodu redaktorki. Recenzentka dopatrzyła się tu natomiast wierszy dość zgrabnych, dowcipnych, niezłych, a nawet bardzo dobrych, zauważyła też, że jest to książka o miłości, która przecież niejedno ma imię. Inna zaś recenzentka dostrzegła wśród mych tekstów na ten temat odmienność męskiego punktu widzenia, niemającego jednak nic wspólnego z mizoginią. Bo jest to przede wszystkim książka dla dorosłych rozumiejących, że miłość i namiętność nie tylko nie ograniczają się do młodości, ale i rozwijają się z wiekiem, wraz z którym dojrzewa też sposób opowiadania o miłości. Mam nadzieję, że Czytelnicy zechcą podzielić ten punkt widzenia, a przynajmniej go poznać.

Ona inaczej niż „k...a” siebie nie nazywała i nigdy zdania o sobie nie zmieniała. Co nie znaczy, że jak k...a się zachowywała. Normalna dziewczyna, chińczyk do jedzenia, internet do śledzenia. Nie, trochę inna była, uczuć nie okazywała, jakby ich nie miała. Ani złości, ani radości, dużo obojętności.

„Kochankowie metra” to debiut poetycki Joanny Łęckiej, zbiór wierszy, które przez lata odkładała do szuflady z myślą, że któregoś dnia ujrzą światło dzienne i dotrą do czytelnika. Dziś trafiają właśnie w Twoje ręce, aby zabrać Cię w świat emocji, niedopowiedzianych historii przelanych na kartki papieru, łez smutku, pożegnań, ale też powitań i wiary, że warto zaczynać od nowa. Czytelniku, pozwól zabrać się w tę podróż.

Maciejowa to kobieta nieugięta i bezwzględna, która żelazną ręką prowadzi sprawy swojego bardzo licznego rodzinnego gangu. Nawet najwięksi twardziele spośród nich, stojąc przed jej obliczem, zawsze kładą uszy po sobie, nikt nie ma odwagi postawić na swoim, bo wszyscy wiedzą, że oznaczałoby to wydanie na siebie wyroku. Tytułowa "Kolebka" Maciejowej jest jak kłębowisko żmij, a za kulisami wesela, które jest sceną pierwszej księgi, toczy się kolejna bezwzględna walka z wrogami…

„Przeżyłam setki wydarzeń, z których jedne mnie radowały, drugie smuciły, a jeszcze inne wgniatały w fotel i rzucały po ścianach rozpaczy jak marną kukłą w brutalnym teatrze życia". Powyższy fragment książki doskonale odzwierciedla moje życie... Opowiadając tę historię, czuję się jak główna bohaterka w groteskowej wersji filmu „Cztery wesela i pogrzeb". Tam ludzie na umór się żenili i okazjonalnie umierali, u mnie natomiast okazjonalnie się żenili, a na umór umierali...
Mam sześćdziesiąt dwa lata i spisałam swoje najpiękniejsze oraz najokrutniejsze chwile, które wprawiają w osłupienie Sherlocka Holmesa, a Alfreda Hitchcocka przyprawiają o dreszcze. Gdybym chciała zapisać wszystko, prawdopodobnie z łatwością przebiłabym „Przeminęło z wiatrem"... Lubiłam i lubię żyć. Tak po prostu. Trochę na przekór. Dobrze, że lubię pływać pod prąd... Jestem dowodem, że mimo klęsk, porażek, strat, lęku, rozpaczy, tragedii i makabrycznych wydarzeń szatkujących serce na drobne kawałki, wciąż można żyć. Moje serce nadal bije. Bliscy mówią, że podnoszę się jak feniks z popiołów, a moje pozytywne spojrzenie na świat zaraża. Ciekawe... Skoro osoba z depresją, która straciła w życiu wszystko, daje innym radość, to jak bardzo nam jej brakuje? Jak mocno jej poszukujemy?!
O tym jest moja historia: o nadziei, akceptacji i szansie na ponowne ujrzenie słońca w najczarniejszą godzinę nocy polarnej. Wierzę, że biografia „zwykłego człowieka" trafi do „zwykłych czytelników", którzy nie potrzebują kolejnej historii o miliardach i światowej sławie. Wierzę, że ludzie potrzebują kogoś, kto ich zrozumie i pokaże, że sam przez to przechodził. Nie w historii zrodzonej w głowie pisarza, ale w opowieści, która była i jest prawdziwa. Właśnie dlatego dzielę się życiem. Aby nikomu go nigdy nie zabrakło.

,,Lubię walczyć, zatem wypowiedziałam wojnę chorobie afektywnej dwubiegunowej. Nie jestem jednak przekonana o prawidłowości tej diagnozy” – przyznaje Olka, bohaterka tej książki. Interesuje się psychiatrią, kocha podróże i żyje głównie po to, aby odnajdywać sens. Autorka odczuwa ogromną radość z chwil, które niesie czas zdrowia psychicznego. Na tle wartkiej akcji niepozbawionej elementów humoru przekonacie się, że z życia można zrobić wielki bal, pomimo wszystko. Rozbujałe życie seksualne, spontaniczne podróże, ataki paniki, stany depresyjne, wstyd i przeogromna radość z istnienia. O tym jest książka, którą trzymasz teraz w dłoniach. Spektakularność to doskonałe słowo na określenie walki ze spektrum ChAD, bo życie w poczuciu bycia gorszą jest trudne i wymaga wiary w siebie.

Aleksandra Nowak – autorka bloga wagaryaleksandry, otwarta na ludzi i świat, lubi pomagać i wspierać. Staje w obronie słabszych, odważna, przebojowa, wrażliwa aż za… Kocha smakować życie, nie znosi rutyny i nudy, wieczna wojowniczka. Na przekór szaremu, nudnemu życiu poszukująca miłości tej najgorętszej, najogromniejszej.

Maria Beata Lidia Patlewicz - urodziła się w 1938 roku w Brzostowie (woj. wielkopolskie).
W 1962 roku ukończyła studia na Wydziale Rolniczym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Karierę zawodową zaczęła w Ośrodku Doradztwa Rolniczego w Poświętnem (woj. mazowieckie). W 1976 roku uzyskała stopień doktora nauk rolniczych na Akademii Rolniczej we Wrocławiu. Od 1983 roku kierowała Pracownią Szkolenia i Doskonalenia Kadr w Instytucie Hodowli i Aklimatyzacji Roślin w Radzikowie koło Warszawy. Tam też zakończyła karierę zawodową w 1998 roku.
Maria Beata Patlewicz przez całe życie pasjonowała się literaturą i historią. Jako poetka w swoich wierszach kultywowała miłość do ziemi i przyrody, a jako autorka artykułów i opracowań naukowych propagowała postęp w rolnictwie. Została nagrodzona wieloma odznakami za wdrażanie nauki i postępu w gospodarstwach rolnych.
Maria Beata Patlewicz zmarła 7 marca 2022 roku po długiej i ciężkiej chorobie.
Powieść „Kolorowy smak życia”, której akcja rozgrywa się w Jędrzychowicach, to świetnie uchwycony obraz wsi i jej mieszkańców na Ziemiach Odzyskanych tuż po II wojnie światowej.
Jedną z centralnych postaci jest Szymon Pielmowicz, którego autorka obdarzyła najważniejszymi cechami: szlachetnością i pracowitością.
Maria Beata Patlewicz z ogromnym talentem narratorskim uchwyciła rozterki życiowe młodych bohaterów. Jej wnikliwe opisy losów rodziny Pielmowiczów podnoszą walory tej książki, którą czyta się z niesłabnącym zainteresowaniem.

Maria Beata Lidia Patlewicz. Urodziła się w 1938 roku w Brzostowie (woj. wielkopolskie).
W 1962 roku ukończyła studia na Wydziale Rolniczym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Karierę zawodową zaczęła w Ośrodku Doradztwa Rolniczego w Poświętnem (woj. mazowieckie). W 1976 roku uzyskała stopień doktora nauk rolniczych na Akademii Rolniczej we Wrocławiu. Od 1983 roku kierowała Pracownią Szkolenia i Doskonalenia Kadr w Instytucie Hodowli i Aklimatyzacji Roślin w Radzikowie koło Warszawy. Tam też zakończyła karierę zawodową w 1998 roku.
Maria Beata Patlewicz przez całe życie pasjonowała się literaturą i historią. Jako poetka w swoich wierszach kultywowała miłość do ziemi i przyrody, a jako autorka artykułów i opracowań naukowych propagowała postęp w rolnictwie. Została nagrodzona wieloma odznakami za wdrażanie nauki i postępu w gospodarstwach rolnych.
Maria Beata Patlewicz zmarła 7 marca 2022 roku po długiej i ciężkiej chorobie.
"Smak poziomki i gorycz piołunu" to drugi tom powieści "Kolorowy smak życia". Książka skupia się na dalszych losach rodzeństwa – Magdy i Pawła Pielmowiczów. Życiowe dylematy bohaterów przeplatają się z barwnymi opisami wydarzeń oraz pogłębioną analizą stanów ducha ludzi, dla których miłość jest wszystkim.
Maria Beata Patlewicz w wirtuozerskim stylu przedstawia zmagania powojennej młodzieży w walce o ideały społeczne, kulturowe i moralne, a także ukazuje, jak istotną rolę odgrywa potrzeba miłości w życiu każdego człowieka.