Wydawnictwo Poligraf

Stefan Golębiewski dr nauk ekonomicznych, od 2003 r. biegły sądowy w zakresie ekonomiki, były wykładowca w Wyższej Szkole Celnej, Wyższej Szkole Finansów i Zarządzania, Wszechnicy Polskiej Szkole Wyższej w Warszawie. Kilkuletni pracownik Ministerstwa Komunikacji, Dyrekcji Generalnej PKP. Autor książki pt. "Obsługa celna w przepływie towarów" i wielu artykułów w „Przeglądzie Komunikacyjnym”, „Przeglądzie Kolejowym” i innych.

Książka opisuje zawiłości związane z tematem, który w kraju mojego pochodzenia jest w szkołach nauczany w sposób nie-umiejętny albo wcale nieprzedstawiany. Mowa tu o rozwoju człowieka w kontekście jego dorastania i seksualności, czyli o kwestiach, które należy wiedzieć, wchodząc stopniowo w dorosłość. W pewnym sensie jest to książka na temat wychowania do życia w rodzinie, ale i nieco więcej. Zawiera uwzględnienie dorobku cywilizacyjnego, tak przeszłego, jak i aktualnego, związanego z tą tematyką. Przeznaczona jest dla starszej młodzieży i dorosłych.
Damian Barczuk – ur. 15.06.1993 r. w Oławie, papierek lakmusowy współczesnego systemu edukacji, pracownik sezonowy i dorywczy, aspirant w dowolnej interpretacji. Hobbystyczny pisarz. Dawniej członek zaplecza technicznego projektów studenckich i wsparcie koordynacyjne niektórych z nich. Zainteresowania: codziennie zmieniający się świat, nowe technologie, procesy poznawcze, rozwój człowieka.

Róża i Karol przyjaźnią się, odkąd sięgają pamięcią.

Powieść "Kuchnia Baltazara" opowiada o losach kilku osób zaangażowanych w projekt tworzenia nietypowej restauracji. Tytułowy bohater, samotny czterdziestolatek, udzielając kursów gotowania, poznaje trzy kobiety. Lena, dziewczyna uwikłana w nieszczęśliwy romans, dzięki przyjaźni z Baltazarem decyduje się uwolnić z destrukcyjnego związku. Elżbiecie, zaniedbanej żonie i matce, kuchenne przygody pomagają na nowo odkryć własną kobiecość oraz wskrzesić dogasające uczucie
w małżeństwie. Jedynym celem Alicji jest uwiedzenie Baltazara, co w końcu osiąga przez bezpardonowe zabiegi. Początkowo sielankowa atmosfera powieści w miarę postępu akcji staje się pełna napięcia i nieoczekiwanych zwrotów. Książka adresowana jest do dorosłych odbiorców, ceniących sobie lekką, przyjemną prozę, która bawi bez wysiłku, a jednocześnie pobudza do refleksji nad relacjami międzyludzkimi.

Drogi Czytelniku!
Trzymasz w ręku książkę, która jest opowieścią o chłopcu, o Jasiu, który uciekł z kurpiowskiej roli, za lepszym bytem, aby potem powrócić do niej na innym kontynencie jako misjonarz w Ameryce Południowej wśród Indian Ava Guarani w Paragwaju, stając w ich obronie i pomagając im przejść z ich świata łowiectwa do gospodarki rolnej.
Na znak przyjaźni i ogromnego zaufania Indianie nadali mu nowe imię: Tupa Miri – Mały Bóg Błyskawic. Nie ma go w kalendarzu. To imię objawił Bóg szamanowi we śnie.
W roku 2025 mijają cztery lata, kiedy ojciec Jan odszedł do domu Ojca, ale w Indianach Ava Guarani jego misja nadal trwa. Są samodzielni, odważni, radzą sobie w tym życiu, do którego przygotował ich Tupa Miri.

Tytułowe kwaśne pomarańcze symbolizują los człowieka, który przeżywa sporo momentów niekoniecznie dobrych i „słodkich”. Tymczasem właśnie te niedobre „kwaśne pomarańcze”, których w życiu czasami tak wiele, mają największą moc kształtowania charakterów.
W opowiadaniach autor przedstawia różne historie z życia – od czasu dzieciństwa do wieku męskiej dojrzałości – które stają się tłem do rozważań na temat ludzkiego losu, szczególnie stosunku jednego człowieka do drugiego, czasu, jaki chcemy sobie wzajemnie poświęcić, i tego, czego poszukujemy w osobie, która ma być naszym towarzyszem w tej drodze na ziemi.

Twoje miejsce jest tam, gdzie odnajdujesz samą siebie. Anastazja, Polka mieszkająca w Warszawie, poznaje tajemniczego mężczyznę i postanawia z nim wyjechać do Dubaju. Czy podjęła słuszną decyzję? Czy przez to ona i jej córka znalazły się w niebezpieczeństwie?
Jakie sekrety skrywa żona szejka i co ją łączy z Anastazją? Kim jest tajemniczy nauczyciel? Czy decyzja o ucieczce okaże się słuszna? Czy kobiecie uda się wydostać? Co się wydarzy w dżungli i skąd pochodzi plemię, o którym krążą legendy, i co ma z nim wspólnego Anna, córka Anastazji? Czy Anna poślubi syna szejka, Ishaka? Anastazja zmieniła życie i przeznaczenie swojej córki. Czy jednak jej decyzje były dla niej samej bezpieczne? Czy zmarły przed laty ojciec szejka Ibrahima zabrał ze sobą do grobu ważną tajemnicę? A może się komuś zwierzył? Co kryją podziemia jednego z pałaców szejka? Tego wszystkiego dowiecie się z powieści, która jest pełna namiętności, a przy tym jednocześnie podnosi poziom adrenaliny i wyciska łzy. Historia inna niż wszystkie – o niepowtarzalnym i zaskakującym zakończeniu. Kwiat Dubaju – kto nim faktycznie jest?

Absolutnie ekstra powieść. W wielu momentach ubawiłem się do łez (autentycznie). Poza tym płaszczyzna erotyczna dostarczyła sporo wrażeń.
(anonimowy internetowy Czytacz po przeczytaniu Pierwszego Aktu)

Rewelacja, wspaniały język i doskonała narracja!
(anonimowy internetowy Czytacz po rozpoczęciu czytania)

Erotyczna mieszanina Sapkowskiego i Sienkiewicza. Dla mnie bomba!
(anonimowy internetowy Czytacz)

Zboczone do niemożliwości. Właśnie czegoś takiego brakuje mi na polskim rynku wydawniczym.
(anonimowa internetowa Czytaczka)

...Nie będę Ci słodzić recenzjami, bo może wcale ich nie potrzebujesz, dzielę się tylko pierwszymi wrażeniami: uniwersum nieprzeładowane, acz bogate i to inne w części pierwszej, inne w drugiej…, bohaterowie wielowymiarowi, akcja wielowątkowa, zawiła, ale przemyślana, spójna, kompozycyjnie zbudowana w szczegóły, fabuła jasna, acz wcale nieoczywista, pomysł na równoległe światy, równoległe historie, równoległe postaci, które coś/jakoś łączy – intryguje bardzo, do tego kontrasty emocjonalne – od szmeru i muskania, po wrzące żądze…, a wszystko w kąpieli przeplatanych motywów: orgia, rzeź, chwila pogawędki, homo viator w działaniu, magia, historia, ludowość itd. Mmmmm… spécialité de la maison. Wisienką na torcie jest język, ale o tym może innym razem, bo teraz jestem ciekawa jak...
(fragment recenzji anonimowej internetowej Czytaczki po przeczytaniu POŁOWY powieści)

Wisienką na torcie jest język i styl. Czy można połączyć zacną stylizację szlachecką rodem z Sienkiewicza, z humorem i ironią  godną najlepszych amerykańskich scenarzystów, dorzucić ludowość Redlińskiego i okrasić wszystko wcale nie purystyczną, ale i nie na zbyt wulgarną, przeciekawą, chwilami zabawną, a zawsze bezpruderyjną leksyką erotyczną, z której dumna byłaby legendarna Wisłocka? Otóż można i to
z wielką lekkością, swadą, finezją i konsekwencją. „Kwiat paproci” to uczta dla zmysłów wszelakich… Ufam, że tematyka erotyczna bez naiwnej ckliwości i z zachowaną równowagą między mięsistością i czułością; burzliwy i przebogaty świat przedstawiony, bohaterowie z „sercem i jajami”,  utrzymany w doskonałym tempie tok narracji, nieoczywiste rozwiązania wątków (ku rozpaczy czytelników) i pogłaskanie największych purystów językowych, z jednoczesnym dopieszczeniem potrzebujących swawoli werbalno-stylistycznych – zagwarantują Ci przynajmniej komfort dalszego pisania, zazdrość zakompleksionego tzw. środowiska i wianuszek wzdychających w uwielbieniu pań :). Czego życzę Ci z całego serca.
(recenzja tej samej Czytaczki po przeczytaniu całej powieści)

Składam na Państwa ręce pierwszy tom z cyklu pt.: „Kwiaty poezji”. Serdecznie dziękuję wszystkim, którzy włączyli się w ten projekt w jakiejkolwiek postaci. Dajecie mi siłę, by łamać granice i iść dalej.

Składam na Państwa ręce drugi tom z cyklu „Kwiat poezji”. Tomik został wydany z okazji jubileuszu 10-lecia twórczości.
Dedykuję go wszystkim osobom, które miałem przyjemność poznać podczas podróży z poezją, ale i nie tylko – dziękuję za to, że jesteście. Wiele udało nam się osiągnąć przez ostatnie lata, mają Państwo w tym olbrzymią zasługę, ponieważ udzieliliście mi olbrzymiego wsparcia i utwierdziliście w tym, że droga, którą wybrałem, jest słuszna. Być może jeszcze kiedyś czas i miejsce postawią nas przed sobą.
Życzę wszystkiego, co najlepsze!
Pozdrawiam serdecznie.

"Polska jest jedna"
Nie podzielisz mego kraju,
Nie podzielisz jego barw,
Nie podzielisz orła w koronie,
Nie podzielisz serca na dwa.
(wiersz ze str. 52)

"Kwiaty mojego życia" to poruszający tom poetycki, w którym codzienność splata się z bólem, nadzieją i próbą odnalezienia sensu. Marcin Peryga prowadzi czytelnika przez intymny zapis zmagań z samotnością, uzależnieniem, lękiem i stratą, ale także przez doświadczenie ojcostwa, miłości, zachwytu nad światem i tęsknoty za przystanią.
To poezja szczera, momentami surowa, pozbawiona patosu, a jednocześnie głęboko refleksyjna. Autor nie ukrywa swoich słabości – mówi wprost o „duszy poranionej”, o bezsenności, o wewnętrznych rozterkach, o ucieczkach i powrotach. Każdy wiersz jest jak osobny kwiat: inny, niepowtarzalny, wyrastający z konkretnego doświadczenia – straty przyjaciela, rozpadu relacji, zachwytu nad ojczyzną, cichej radości z bycia ojcem.
"Kwiaty mojego życia" to zbiór tekstów pisanych z potrzeby serca – wtedy, gdy trudno zasnąć, gdy świat przytłacza albo gdy szczęście wydaje się zbyt kruche, by je przyjąć. To książka dla tych, którzy nie boją się spojrzeć w głąb siebie i odnaleźć w słowie lustro własnych emocji.
Bo czasem najpiękniejsze kwiaty wyrastają z najtrudniejszej ziemi.

Marcin Peryga - urodzony 12 czerwca 1979 r. w Częstochowie, gdzie do dziś (z przerwami) mieszka. Lekarz weterynarii z zawodu, miłośnik motoryzacji, przyrody oraz serwisów streamingowych :). Dumny tata dwóch wspaniałych dziewcząt: Zuzanny i Leny.

"Kwiaty mojego życia" to zbiór bezkompromisowy, odważnie demaskujący osobiste słabości, ale jednocześnie afirmujący moc transformacji. Marcin Peryga, poprzez intensywną ekspresję liryczną, tworzy dokument rozrachunku, w którym trauma przeszłości staje się matrycą dla budowania świadomej, lepszej teraźniejszości. Tomik wpisuje się w nurt poezji konfesyjnej i metapoetyckiej w literaturze współczesnej, pokazując, że sztuka może być najskuteczniejszym antidotum na destrukcję.
Centralnym motywem tomu jest metapoetyka, czyli refleksja nad samym aktem twórczym. Autor konfrontuje pisanie z dawnymi uzależnieniami, zadając prowokacyjne pytanie: „Można ćpać pisanie?”. (…) Lęk przed „wyzdrowieniem” z „choroby” wierszowania świadczy o tym, że twórczość pełni funkcję terapeutyczną, będąc jednocześnie mechanizmem obronnym, który zastąpił destrukcyjne substancje i nawyki.
Natasza Bednarek (fragmenty recenzji)

Lubię ludzi zarówno z całym ich bogactwem charakterów, osobowości, jak też z całym ich balastem.
Kocham zwierzęta z całą ich niewinnością, bezinteresownością, miłością i swoistą psychiką, w którą absolutnie wierzę. Od zarania towarzyszą mi psy, świnki morskie, a teraz filmowa para kotów: Moritz i Lili. Uwielbiam przyrodę, która może ma coś z kobiety, bo także „zmienną jest”.

Autor jest absolwentem Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu (rocznik 1972), historykiem, nauczycielem, wieloletnim pracownikiem i działaczem kultury. Wcześniej wydał książkę „Oliwa z pierwszego tłoczenia” o burzliwych latach 80. i 90. ubiegłego wieku. Uprawia satyrę społeczno-obyczajową i polityczną, nazywając siebie „Rymarzem”, „Satyrykiem” i „Publicystą”. Swoje teksty zamieszcza na różnych portalach internetowych, komentując w ten sposób otaczającą go rzeczywistość.
„Lać Wypierda” to moja nowa książka, w której stawiam pytania i oczekuję odpowiedzi w tak ważnej sprawie jak Polska! Szczególnie polecam tym niezdecydowanym, którzy zastanawiają się, czy wziąć udział w wyborach.
Zgodnie z kalendarzem wyborczym do najbliższych parlamentarnych wyborów – o ile się odbędą! – zaledwie parę miesięcy, a temperatura sporu politycznego w Polsce jest już bliska wrzeniu. Naszą sprawą jest postawić diagnozę przy urnie i leczyć to, co chore, by ratować to, co z dobrego jeszcze pozostało.

Erwin Gerardi wymyślił pewien system gry w karty, ponieważ chciał się wzbogacić i kupić sobie majątek ziemski. System się sprawdzał.

"Legenda z głebin morza" to ekscytująca historia o Hope Lee, nastolatce posiadającej niezwykłe moce – panowanie nad wodami i rozmawianie ze zwierzętami. Głęboko w sercu Hope tli się tajemnica rodziny, którą pragnie odkryć. Wyrusz z nią w niezapomnianą podróż, gdzie tajemnice morskich głębin splatają się z poszukiwaniem tożsamości i odwagą. Czy Hope zdoła odkryć prawdę? Czy kapitan Cakob Lee jest kluczem do rozwiązania zagadki? Przygotuj się na przygodę, która zapiera dech w piersiach, i odkryj „Legendę z głębin morza”.