Wydawnictwo Poligraf

Ślad historii Królestwa Doliny Baryczy zatarł się, pozostawiając wielkie cierpienie. Najlepsi wojowie poginęli na szerokich Wodach Wilczych. Dawny król powraca z wieloletniej tułaczki. Brata się z swym największym dawnym wrogiem i rusza na zamek pod Grodziskiem. Kolejna część „Księcia z Nowego Zamku” pokazuje, że stara siła w godzinie próby potrafi stawić czoła nawet o wiele potężniejszemu od siebie wrogowi. Krzysztof Bargielewicz

Książka wierszem pisana. Skierowana do dzieci. Jej treść zainteresuje zarówno dziecko, jak i dorosłego czytelnika. Przedstawia małego bohatera Jasia , który nie lubi czytać. Uważa, że to nie dla niego zabawa. Po pewnym czasie w zaskakujących okolicznościach zaprzyjaźnia się z bibliotekarzem Józkiem. Razem starają się odkryć tajemnicę wróbla, który ponoć od lat mieszka w bibliotece. Co wyniknie z tej przyjaźni? Czy Jaś polubi czytanie? Zapraszam do zapoznania się z historią naszego bohatera, każdy jego krok naprzód wyzwala w nim nowe emocje. Czytanie ma wielki wpływ na rozwój umysłu i wyobraźni. Często bywa tak, iż otoczenie, w którym wzrastamy, ma swe odbicie w dorosłym życiu.

Autor tej książki jest doktorem nauk technicznych o wielostronnych zainteresowaniach. Napisał m.in. książki "Drogi, rozdroża i bezdroża" oraz "Podręczna książeczka zdrowia"; obie wydane przez Wydawnictwo POLIGRAF w ostatnich latach (2021, 2023).
To jest książka z zajęciami/ćwiczeniami dla dzieci, głównie w wieku od 4 do 12 lat, oraz materiał na rodzinną zabawę dla wszystkich. Zaprojektowana tak, aby rozbudzić w młodych czytelnikach pasję do nauki na całe życie. Stanowi bramę do różnych zakamarków wiedzy. Gdy młodzi czytelnicy zanurzą się w te strony, będą podróżować po różnych obszarach nauki, począwszy od zdumiewających faktów o naturze i naszej Ziemi, poprzez ciekawostki dotyczące techniki, po świat odkryć i fantazji.
Książka jest idealnym prezentem dla dzieci na urodziny, imieniny, święta lub jako niespodzianka na inne okazje. Przyda się zwłaszcza na deszczowe i zimowe dni.
Zawiera ponad 400 unikalnych ilustracji stanowiących zachętę do rysowania/malowania i rozwoju własnego talentu.
Dostarcza wielu godzin niezwykłej rozrywki.
Rozwija kreatywność i koordynację wzrokowo-ruchową.
Ułatwia i doskonali rozpoznawanie kolorów.
Redukuje niepokój, relaksuje, pobudza do myślenia.
Skraca czas spędzany przed ekranem, telefonem komórkowym.
Rozbudza zamiłowanie do nauki poprzez zabawę.
Rozwija umiejętności motoryczne.

ALEKSANDRA TUPAJ - urodzona czwartego kwietnia 1988 roku w Elblągu. Do szóstego miesiąca życia rozwijała się prawidłowo. Później rozpoczął się powolny regres w rozwoju psychoruchowym. Początkowo zdiagnozowano u niej mózgowe porażenie dziecięce i autyzm. Intensywna rehabilitacja w Polsce i Anglii przynosiła drobne osiągnięcia, które z czasem zanikały. W czwartym roku życia postawiono właściwą diagnozę lekarską. Ola przez ponad trzydzieści lat, pomimo wielu ograniczeń, nie jest izolowana od świata. Ta książka to prawdziwa historia życia rodziny z wyjątkową córką dotkniętą genetycznym ZESPOŁEM RETTA.
FRAGMENTY WYPOWIEDZI NA TEMAT ALEKSANDRY
* Ola nigdy nie wstanie z łóżka, nie pobiegnie – jest osobą leżącą od wielu lat. Cudowne jest to, że rodzice nie izolują córki od świata, nie zamykają w domu (…). Mimo swojej choroby jest „dzieckiem szczęścia”, bo jest kochana i akceptowana przez swoich rodziców.
Jolanta, fizjoterapeutka

Divine Mystery Order, czyli Zakon Czcicieli Świętej Tajemnicy, to gałąź nowoczesnej magii opartej na wiedzy sprzed 18 000 lat. Jej źródłem są nie tylko osobiste objawienia dostępne dla każdego po wpłaceniu 108$ na konto zakonu, ale przede wszystkim odwieczna wiedza szamańska i przekazy od bóstw niedualnej sfery.
Książka prezentuje prosty, intuicyjny światopogląd magiczny, łatwy w użytku. Genialny w swojej prostocie, uniwersalny i pozbawiony ideologii pozwala adeptowi na samodzielne odkrycie tajemnic istnienia, głównie podczas płatania figli. W związku z tym nie jest ścisłym wywodem filozoficznym, ma raczej charakter symboliczny i, nie ukrywajmy, rozrywkowy, zabawa jest bowiem najlepszą nauką.

Stefan Golębiewski dr nauk ekonomicznych, od 2003 r. biegły sądowy w zakresie ekonomiki, były wykładowca w Wyższej Szkole Celnej, Wyższej Szkole Finansów i Zarządzania, Wszechnicy Polskiej Szkole Wyższej w Warszawie. Kilkuletni pracownik Ministerstwa Komunikacji, Dyrekcji Generalnej PKP. Autor książki pt. "Obsługa celna w przepływie towarów" i wielu artykułów w „Przeglądzie Komunikacyjnym”, „Przeglądzie Kolejowym” i innych.

Książka opisuje zawiłości związane z tematem, który w kraju mojego pochodzenia jest w szkołach nauczany w sposób nie-umiejętny albo wcale nieprzedstawiany. Mowa tu o rozwoju człowieka w kontekście jego dorastania i seksualności, czyli o kwestiach, które należy wiedzieć, wchodząc stopniowo w dorosłość. W pewnym sensie jest to książka na temat wychowania do życia w rodzinie, ale i nieco więcej. Zawiera uwzględnienie dorobku cywilizacyjnego, tak przeszłego, jak i aktualnego, związanego z tą tematyką. Przeznaczona jest dla starszej młodzieży i dorosłych.
Damian Barczuk – ur. 15.06.1993 r. w Oławie, papierek lakmusowy współczesnego systemu edukacji, pracownik sezonowy i dorywczy, aspirant w dowolnej interpretacji. Hobbystyczny pisarz. Dawniej członek zaplecza technicznego projektów studenckich i wsparcie koordynacyjne niektórych z nich. Zainteresowania: codziennie zmieniający się świat, nowe technologie, procesy poznawcze, rozwój człowieka.

Róża i Karol przyjaźnią się, odkąd sięgają pamięcią.

Powieść "Kuchnia Baltazara" opowiada o losach kilku osób zaangażowanych w projekt tworzenia nietypowej restauracji. Tytułowy bohater, samotny czterdziestolatek, udzielając kursów gotowania, poznaje trzy kobiety. Lena, dziewczyna uwikłana w nieszczęśliwy romans, dzięki przyjaźni z Baltazarem decyduje się uwolnić z destrukcyjnego związku. Elżbiecie, zaniedbanej żonie i matce, kuchenne przygody pomagają na nowo odkryć własną kobiecość oraz wskrzesić dogasające uczucie
w małżeństwie. Jedynym celem Alicji jest uwiedzenie Baltazara, co w końcu osiąga przez bezpardonowe zabiegi. Początkowo sielankowa atmosfera powieści w miarę postępu akcji staje się pełna napięcia i nieoczekiwanych zwrotów. Książka adresowana jest do dorosłych odbiorców, ceniących sobie lekką, przyjemną prozę, która bawi bez wysiłku, a jednocześnie pobudza do refleksji nad relacjami międzyludzkimi.

Drogi Czytelniku!
Trzymasz w ręku książkę, która jest opowieścią o chłopcu, o Jasiu, który uciekł z kurpiowskiej roli, za lepszym bytem, aby potem powrócić do niej na innym kontynencie jako misjonarz w Ameryce Południowej wśród Indian Ava Guarani w Paragwaju, stając w ich obronie i pomagając im przejść z ich świata łowiectwa do gospodarki rolnej.
Na znak przyjaźni i ogromnego zaufania Indianie nadali mu nowe imię: Tupa Miri – Mały Bóg Błyskawic. Nie ma go w kalendarzu. To imię objawił Bóg szamanowi we śnie.
W roku 2025 mijają cztery lata, kiedy ojciec Jan odszedł do domu Ojca, ale w Indianach Ava Guarani jego misja nadal trwa. Są samodzielni, odważni, radzą sobie w tym życiu, do którego przygotował ich Tupa Miri.

Tytułowe kwaśne pomarańcze symbolizują los człowieka, który przeżywa sporo momentów niekoniecznie dobrych i „słodkich”. Tymczasem właśnie te niedobre „kwaśne pomarańcze”, których w życiu czasami tak wiele, mają największą moc kształtowania charakterów.
W opowiadaniach autor przedstawia różne historie z życia – od czasu dzieciństwa do wieku męskiej dojrzałości – które stają się tłem do rozważań na temat ludzkiego losu, szczególnie stosunku jednego człowieka do drugiego, czasu, jaki chcemy sobie wzajemnie poświęcić, i tego, czego poszukujemy w osobie, która ma być naszym towarzyszem w tej drodze na ziemi.

Twoje miejsce jest tam, gdzie odnajdujesz samą siebie. Anastazja, Polka mieszkająca w Warszawie, poznaje tajemniczego mężczyznę i postanawia z nim wyjechać do Dubaju. Czy podjęła słuszną decyzję? Czy przez to ona i jej córka znalazły się w niebezpieczeństwie?
Jakie sekrety skrywa żona szejka i co ją łączy z Anastazją? Kim jest tajemniczy nauczyciel? Czy decyzja o ucieczce okaże się słuszna? Czy kobiecie uda się wydostać? Co się wydarzy w dżungli i skąd pochodzi plemię, o którym krążą legendy, i co ma z nim wspólnego Anna, córka Anastazji? Czy Anna poślubi syna szejka, Ishaka? Anastazja zmieniła życie i przeznaczenie swojej córki. Czy jednak jej decyzje były dla niej samej bezpieczne? Czy zmarły przed laty ojciec szejka Ibrahima zabrał ze sobą do grobu ważną tajemnicę? A może się komuś zwierzył? Co kryją podziemia jednego z pałaców szejka? Tego wszystkiego dowiecie się z powieści, która jest pełna namiętności, a przy tym jednocześnie podnosi poziom adrenaliny i wyciska łzy. Historia inna niż wszystkie – o niepowtarzalnym i zaskakującym zakończeniu. Kwiat Dubaju – kto nim faktycznie jest?

Absolutnie ekstra powieść. W wielu momentach ubawiłem się do łez (autentycznie). Poza tym płaszczyzna erotyczna dostarczyła sporo wrażeń.
(anonimowy internetowy Czytacz po przeczytaniu Pierwszego Aktu)

Rewelacja, wspaniały język i doskonała narracja!
(anonimowy internetowy Czytacz po rozpoczęciu czytania)

Erotyczna mieszanina Sapkowskiego i Sienkiewicza. Dla mnie bomba!
(anonimowy internetowy Czytacz)

Zboczone do niemożliwości. Właśnie czegoś takiego brakuje mi na polskim rynku wydawniczym.
(anonimowa internetowa Czytaczka)

...Nie będę Ci słodzić recenzjami, bo może wcale ich nie potrzebujesz, dzielę się tylko pierwszymi wrażeniami: uniwersum nieprzeładowane, acz bogate i to inne w części pierwszej, inne w drugiej…, bohaterowie wielowymiarowi, akcja wielowątkowa, zawiła, ale przemyślana, spójna, kompozycyjnie zbudowana w szczegóły, fabuła jasna, acz wcale nieoczywista, pomysł na równoległe światy, równoległe historie, równoległe postaci, które coś/jakoś łączy – intryguje bardzo, do tego kontrasty emocjonalne – od szmeru i muskania, po wrzące żądze…, a wszystko w kąpieli przeplatanych motywów: orgia, rzeź, chwila pogawędki, homo viator w działaniu, magia, historia, ludowość itd. Mmmmm… spécialité de la maison. Wisienką na torcie jest język, ale o tym może innym razem, bo teraz jestem ciekawa jak...
(fragment recenzji anonimowej internetowej Czytaczki po przeczytaniu POŁOWY powieści)

Wisienką na torcie jest język i styl. Czy można połączyć zacną stylizację szlachecką rodem z Sienkiewicza, z humorem i ironią  godną najlepszych amerykańskich scenarzystów, dorzucić ludowość Redlińskiego i okrasić wszystko wcale nie purystyczną, ale i nie na zbyt wulgarną, przeciekawą, chwilami zabawną, a zawsze bezpruderyjną leksyką erotyczną, z której dumna byłaby legendarna Wisłocka? Otóż można i to
z wielką lekkością, swadą, finezją i konsekwencją. „Kwiat paproci” to uczta dla zmysłów wszelakich… Ufam, że tematyka erotyczna bez naiwnej ckliwości i z zachowaną równowagą między mięsistością i czułością; burzliwy i przebogaty świat przedstawiony, bohaterowie z „sercem i jajami”,  utrzymany w doskonałym tempie tok narracji, nieoczywiste rozwiązania wątków (ku rozpaczy czytelników) i pogłaskanie największych purystów językowych, z jednoczesnym dopieszczeniem potrzebujących swawoli werbalno-stylistycznych – zagwarantują Ci przynajmniej komfort dalszego pisania, zazdrość zakompleksionego tzw. środowiska i wianuszek wzdychających w uwielbieniu pań :). Czego życzę Ci z całego serca.
(recenzja tej samej Czytaczki po przeczytaniu całej powieści)

Składam na Państwa ręce pierwszy tom z cyklu pt.: „Kwiaty poezji”. Serdecznie dziękuję wszystkim, którzy włączyli się w ten projekt w jakiejkolwiek postaci. Dajecie mi siłę, by łamać granice i iść dalej.

Składam na Państwa ręce drugi tom z cyklu „Kwiat poezji”. Tomik został wydany z okazji jubileuszu 10-lecia twórczości.
Dedykuję go wszystkim osobom, które miałem przyjemność poznać podczas podróży z poezją, ale i nie tylko – dziękuję za to, że jesteście. Wiele udało nam się osiągnąć przez ostatnie lata, mają Państwo w tym olbrzymią zasługę, ponieważ udzieliliście mi olbrzymiego wsparcia i utwierdziliście w tym, że droga, którą wybrałem, jest słuszna. Być może jeszcze kiedyś czas i miejsce postawią nas przed sobą.
Życzę wszystkiego, co najlepsze!
Pozdrawiam serdecznie.

"Polska jest jedna"
Nie podzielisz mego kraju,
Nie podzielisz jego barw,
Nie podzielisz orła w koronie,
Nie podzielisz serca na dwa.
(wiersz ze str. 52)