Wydawnictwo Poligraf

Absolutnie ekstra powieść. W wielu momentach ubawiłem się do łez (autentycznie). Poza tym płaszczyzna erotyczna dostarczyła sporo wrażeń.
(anonimowy internetowy Czytacz po przeczytaniu Pierwszego Aktu)

Rewelacja, wspaniały język i doskonała narracja!
(anonimowy internetowy Czytacz po rozpoczęciu czytania)

Erotyczna mieszanina Sapkowskiego i Sienkiewicza. Dla mnie bomba!
(anonimowy internetowy Czytacz)

Zboczone do niemożliwości. Właśnie czegoś takiego brakuje mi na polskim rynku wydawniczym.
(anonimowa internetowa Czytaczka)

...Nie będę Ci słodzić recenzjami, bo może wcale ich nie potrzebujesz, dzielę się tylko pierwszymi wrażeniami: uniwersum nieprzeładowane, acz bogate i to inne w części pierwszej, inne w drugiej…, bohaterowie wielowymiarowi, akcja wielowątkowa, zawiła, ale przemyślana, spójna, kompozycyjnie zbudowana w szczegóły, fabuła jasna, acz wcale nieoczywista, pomysł na równoległe światy, równoległe historie, równoległe postaci, które coś/jakoś łączy – intryguje bardzo, do tego kontrasty emocjonalne – od szmeru i muskania, po wrzące żądze…, a wszystko w kąpieli przeplatanych motywów: orgia, rzeź, chwila pogawędki, homo viator w działaniu, magia, historia, ludowość itd. Mmmmm… spécialité de la maison. Wisienką na torcie jest język, ale o tym może innym razem, bo teraz jestem ciekawa jak...
(fragment recenzji anonimowej internetowej Czytaczki po przeczytaniu POŁOWY powieści)

Wisienką na torcie jest język i styl. Czy można połączyć zacną stylizację szlachecką rodem z Sienkiewicza, z humorem i ironią  godną najlepszych amerykańskich scenarzystów, dorzucić ludowość Redlińskiego i okrasić wszystko wcale nie purystyczną, ale i nie na zbyt wulgarną, przeciekawą, chwilami zabawną, a zawsze bezpruderyjną leksyką erotyczną, z której dumna byłaby legendarna Wisłocka? Otóż można i to
z wielką lekkością, swadą, finezją i konsekwencją. „Kwiat paproci” to uczta dla zmysłów wszelakich… Ufam, że tematyka erotyczna bez naiwnej ckliwości i z zachowaną równowagą między mięsistością i czułością; burzliwy i przebogaty świat przedstawiony, bohaterowie z „sercem i jajami”,  utrzymany w doskonałym tempie tok narracji, nieoczywiste rozwiązania wątków (ku rozpaczy czytelników) i pogłaskanie największych purystów językowych, z jednoczesnym dopieszczeniem potrzebujących swawoli werbalno-stylistycznych – zagwarantują Ci przynajmniej komfort dalszego pisania, zazdrość zakompleksionego tzw. środowiska i wianuszek wzdychających w uwielbieniu pań :). Czego życzę Ci z całego serca.
(recenzja tej samej Czytaczki po przeczytaniu całej powieści)

Składam na Państwa ręce pierwszy tom z cyklu pt.: „Kwiaty poezji”. Serdecznie dziękuję wszystkim, którzy włączyli się w ten projekt w jakiejkolwiek postaci. Dajecie mi siłę, by łamać granice i iść dalej.

Składam na Państwa ręce drugi tom z cyklu „Kwiat poezji”. Tomik został wydany z okazji jubileuszu 10-lecia twórczości.
Dedykuję go wszystkim osobom, które miałem przyjemność poznać podczas podróży z poezją, ale i nie tylko – dziękuję za to, że jesteście. Wiele udało nam się osiągnąć przez ostatnie lata, mają Państwo w tym olbrzymią zasługę, ponieważ udzieliliście mi olbrzymiego wsparcia i utwierdziliście w tym, że droga, którą wybrałem, jest słuszna. Być może jeszcze kiedyś czas i miejsce postawią nas przed sobą.
Życzę wszystkiego, co najlepsze!
Pozdrawiam serdecznie.

"Polska jest jedna"
Nie podzielisz mego kraju,
Nie podzielisz jego barw,
Nie podzielisz orła w koronie,
Nie podzielisz serca na dwa.
(wiersz ze str. 52)

"Kwiaty mojego życia" to poruszający tom poetycki, w którym codzienność splata się z bólem, nadzieją i próbą odnalezienia sensu. Marcin Peryga prowadzi czytelnika przez intymny zapis zmagań z samotnością, uzależnieniem, lękiem i stratą, ale także przez doświadczenie ojcostwa, miłości, zachwytu nad światem i tęsknoty za przystanią.
To poezja szczera, momentami surowa, pozbawiona patosu, a jednocześnie głęboko refleksyjna. Autor nie ukrywa swoich słabości – mówi wprost o „duszy poranionej”, o bezsenności, o wewnętrznych rozterkach, o ucieczkach i powrotach. Każdy wiersz jest jak osobny kwiat: inny, niepowtarzalny, wyrastający z konkretnego doświadczenia – straty przyjaciela, rozpadu relacji, zachwytu nad ojczyzną, cichej radości z bycia ojcem.
"Kwiaty mojego życia" to zbiór tekstów pisanych z potrzeby serca – wtedy, gdy trudno zasnąć, gdy świat przytłacza albo gdy szczęście wydaje się zbyt kruche, by je przyjąć. To książka dla tych, którzy nie boją się spojrzeć w głąb siebie i odnaleźć w słowie lustro własnych emocji.
Bo czasem najpiękniejsze kwiaty wyrastają z najtrudniejszej ziemi.

Marcin Peryga - urodzony 12 czerwca 1979 r. w Częstochowie, gdzie do dziś (z przerwami) mieszka. Lekarz weterynarii z zawodu, miłośnik motoryzacji, przyrody oraz serwisów streamingowych :). Dumny tata dwóch wspaniałych dziewcząt: Zuzanny i Leny.

"Kwiaty mojego życia" to zbiór bezkompromisowy, odważnie demaskujący osobiste słabości, ale jednocześnie afirmujący moc transformacji. Marcin Peryga, poprzez intensywną ekspresję liryczną, tworzy dokument rozrachunku, w którym trauma przeszłości staje się matrycą dla budowania świadomej, lepszej teraźniejszości. Tomik wpisuje się w nurt poezji konfesyjnej i metapoetyckiej w literaturze współczesnej, pokazując, że sztuka może być najskuteczniejszym antidotum na destrukcję.
Centralnym motywem tomu jest metapoetyka, czyli refleksja nad samym aktem twórczym. Autor konfrontuje pisanie z dawnymi uzależnieniami, zadając prowokacyjne pytanie: „Można ćpać pisanie?”. (…) Lęk przed „wyzdrowieniem” z „choroby” wierszowania świadczy o tym, że twórczość pełni funkcję terapeutyczną, będąc jednocześnie mechanizmem obronnym, który zastąpił destrukcyjne substancje i nawyki.
Natasza Bednarek (fragmenty recenzji)

Lubię ludzi zarówno z całym ich bogactwem charakterów, osobowości, jak też z całym ich balastem.
Kocham zwierzęta z całą ich niewinnością, bezinteresownością, miłością i swoistą psychiką, w którą absolutnie wierzę. Od zarania towarzyszą mi psy, świnki morskie, a teraz filmowa para kotów: Moritz i Lili. Uwielbiam przyrodę, która może ma coś z kobiety, bo także „zmienną jest”.

Autor jest absolwentem Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu (rocznik 1972), historykiem, nauczycielem, wieloletnim pracownikiem i działaczem kultury. Wcześniej wydał książkę „Oliwa z pierwszego tłoczenia” o burzliwych latach 80. i 90. ubiegłego wieku. Uprawia satyrę społeczno-obyczajową i polityczną, nazywając siebie „Rymarzem”, „Satyrykiem” i „Publicystą”. Swoje teksty zamieszcza na różnych portalach internetowych, komentując w ten sposób otaczającą go rzeczywistość.
„Lać Wypierda” to moja nowa książka, w której stawiam pytania i oczekuję odpowiedzi w tak ważnej sprawie jak Polska! Szczególnie polecam tym niezdecydowanym, którzy zastanawiają się, czy wziąć udział w wyborach.
Zgodnie z kalendarzem wyborczym do najbliższych parlamentarnych wyborów – o ile się odbędą! – zaledwie parę miesięcy, a temperatura sporu politycznego w Polsce jest już bliska wrzeniu. Naszą sprawą jest postawić diagnozę przy urnie i leczyć to, co chore, by ratować to, co z dobrego jeszcze pozostało.

Erwin Gerardi wymyślił pewien system gry w karty, ponieważ chciał się wzbogacić i kupić sobie majątek ziemski. System się sprawdzał.

"Legenda z głebin morza" to ekscytująca historia o Hope Lee, nastolatce posiadającej niezwykłe moce – panowanie nad wodami i rozmawianie ze zwierzętami. Głęboko w sercu Hope tli się tajemnica rodziny, którą pragnie odkryć. Wyrusz z nią w niezapomnianą podróż, gdzie tajemnice morskich głębin splatają się z poszukiwaniem tożsamości i odwagą. Czy Hope zdoła odkryć prawdę? Czy kapitan Cakob Lee jest kluczem do rozwiązania zagadki? Przygotuj się na przygodę, która zapiera dech w piersiach, i odkryj „Legendę z głębin morza”.

Legendy to dziedzictwo każdego narodu. Opowiadają o wartościach, o podstawach, na jakich wspólnota zbudowała swoją tożsamość.
„Legendy polskie” pokazują mądrość naszych praprapraojców, ich umiłowanie polskiej ziemi, szacunek dla codziennego trudu, odwagę w przekraczaniu własnych ograniczeń i osiąganiu niemożliwego. Dowodzą potęgi Miłości, która może wszystko.
Halina Lisiecka-Sławińska, absolwentka polonistyki, autorka, babcia trzech wnuczek, dla których pisze.

Osiągnięcie celu wymaga wiele, śmierci nie wykluczając.

Gdy Republika Singapuru podejmuje decyzję o zakupie reaktorów nuklearnych, Lucas Sim, wysoki urzędnik ministerstwa, postanawia za wszelką cenę nie dopuścić do rozgrywki francuskiej firmy Durand Ltd.
Jej właściciel nie zamierza jednak ustępować w pozyskaniu lukratywnego kontraktu. Mając u swego boku dwie niezwykłe kobiety — rzeczniczkę prasową ministerstwa Ivy Ong oraz doktor chirurgii plastycznej Nayeon Moon — Nel Durand podąża, w labiryncie śmiertelnych zasadzek, tropem okrutnych zabójstw...
Komisarz metropolitalnej policji Yvonne Park prowadzi śledztwo, wiedząc, że niepokorny Durand stosuje zupełnie odmienne zasady i ich wzajemna konfrontacja jest nieunikniona. Nel Durand również o tym wie, ale swoich zasad zmieniać nie zamierza…  

Nel Durand w kolejnej akcji na Dalekim Wschodzie. Ciemne strony Singapuru, nuklearna technologia, kobiece instynkty i niepospolity suspens czynią powieść fascynującą lekturą.

Kajto i Kubo świetnie się razem bawią, uwielbiają siebie i przygody, jakie czekają na nich każdego dnia. Lecz jest jedna rzecz, która trapi Kajto, i nie potrafi sam sobie z tym poradzić.
Kto pomoże mu przezwyciężyć strach? Jak potoczą się losy Kajto i jego przyjaciół?

Teresa Banach-Król urodziła się 17.03.1955 roku w niewielkiej małopolskiej Banicy. Tam spędziła dzieciństwo i młodość. W latach 70. XX wieku przeniosła się wraz z liczną rodziną na drugi koniec Polski – wszyscy osiedlili się w różnych miejscowościach nieopodal Szczecina. Przez ponad trzydzieści lat pracowała w administracji Nadleśnictwa Kliniska. Teraz jest już na emeryturze. Jej wielką pasją zawsze było czytanie książek. Marzyła też o napisaniu własnej. Tak powstał "Leśny tryptyk" zawierający wspomnienia z jej życia. Na wydanie czeka jeszcze kilka bajek dla dzieci. Obecnie autorka pisze powieść obyczajową, której akcja rozgrywa się w znanych jej leśnych klimatach. Najważniejsze są dla niej rodzina i miłość do lasu. Jej życiowe motto brzmi: „Nie wystarczy marzyć, marzenia trzeba urzeczywistniać”.

Marcysia Koćwin – polska pisarka i poetka urodzona w 2005 roku, obecnie studentka filologii hiszpańskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od najmłodszych lat rozkochana w literaturze, na początku 2023 roku zadebiutowała powieścią dla młodzieży „Czarna Orchidea. Witamy w drużynie”. W kręgu jej zainteresowań znajdują się także muzyka, głównie metal symfoniczny, oraz kultura japońska. 

Selmina to kraj łotrów i nikczemników – chłodny, ponury, rozbity wewnętrznie i niegościnny. Zamieszkuje go młodzieniec od dziecka szkolony na płatnego mordercę. Ambitny, silny, okrutny, sprytny, dumny i zarozumiały pragnie zostać czarną legendą kraju. Opętany pragnieniem złej sławy nazywa siebie Leśnym, chcąc zostać skrytobójcą namiestnika. Czy jednak, spotkawszy na drodze sobie podobnych niegodziwców o sercach z kamienia, zdoła przetrwać? Przecież bardzo łatwo przecenić swoje umiejętności i stracić czujność. Zwłaszcza gdy zagrożenie nadchodzi z najmniej oczekiwanej strony.

Ta historia to moje życie i marzenia. Rocznik Dona 69, by był w wieku Aniston. Dziewczyny inny rok, ale miały mieć 19 lat, to zmieniłem. Dni te same. Karolinka tylko 90 rocznik i ona z Rejowca. Studia – Wrocław. Nigdy ze mną nie rozmawiała, ale datę urodzin znam, bo znam każdej ślicznej dziewczynki. Nie jestem muzykiem, mało pisałem piosenek, trzy tylko, i nic nie komponowałem. Piosenki tu zawarte to zespół Czarni i Biali Indianie. Przetłumaczyłem na angielski i ciut zmieniałem słowa, by mi pasowały, ale nie komponowałem. To, co myślę o Rihannie, to myślę, kto słyszy, to ją tak oceni, śliczna, bo ja lubię czarne, nie tylko ona. U nas Pakosińska, bo mi się podoba. Popu nie słucham, ale jak Wyszkoni i Dąbrowska coś skomponują dobrego, to posłucham, tylko Wyszkoni, tylko Agnieszka. Dąbrowska z trzy tylko. To nie pop, to muzyka rozrywkowa, a ja tego nigdy… Brodka wybitna, to tak myślę. „Dancing Shoes” słucham często. Pograłbym, ale nie mam palców. To, że Don zna wiersze Mickiewicza, Broniewskiego i Yeatsa, to i ja znam na pamięć. Tak, głupi jestem, że i Miłosza znam, kto zna „Na śmierć poety”, no ja.
(fragment książki)

Ich przypadkowe spotkanie nie zwiastowało, że zobaczą się ponownie po tym, gdy Bartek, spiesząc się na tramwaj, poturbował Gabrielę i zostawił ją samą. Los był jednak przychylny chłopakowi i pozwolił mu odkupić winy.
Tych dwoje różni wiele. Ona – studentka astronomii i pasjonatka gwiazd, która zamiast hucznych imprez wybiera domowe zacisze. On – przyszły programista marzący o karierze w informatycznym świecie. Mimo iż mieszkają w różnych częściach kraju, pewne uczucie zbliża ich do siebie. Czy przeszłość dziewczyny pozwoli im stworzyć szczęśliwą relację? Co musi się stać, by tych dwoje zrozumiało, że liczy się tu i teraz?