Wydawnictwo Poligraf

Czarodziejska, niedopowiedziana i inna niż wszystkie dotąd przeczytane książki...

DROGI CZYTELNIKU!
Nie możesz ominąć spektaklu JEJ słów i TWOJEJ wyobraźni. Razem powędrujecie przez koronkowe historie pachnące trawą letnich łąk i spowite tajemniczością jesiennej mgły. Historie pełne namiętności i nadziei, miłości i pragnień... nie zawsze spełnionych, ulotnych i zmiennych... jak cztery pory roku... jak życie każdego z nas. Autorka balansuje na granicy jawy, snu i tych wszystkich emocji, bo z nich składa się Człowiek, bo to jest życie, często ukryte głęboko w środku nas. Nikt dotąd nie zabrał mnie w tak wielowymiarowy świat i nie zaintrygował pytaniem: „Co dalej?”.
No właśnie... może Ty znajdziesz odpowiedź na kartach tej wyjątkowej książki. Zapewniam Cię, że warto poddać się chwili i przeczytać tę książkę, a świat już nigdy nie będzie taki sam jak wcześniej.
Monika Chrobot

Danuta Barbara Sobańska - absolwentka psychologii Uniwersytetu Jagiellońskiego, psychoterapeutka. Mieszka w Warszawie.

Wracając do poezji, autorka w tym tomiku prezentuje nie tylko swoje refleksje o różnorodnej tematyce, ale też podejmuje komunikację ze stanami umysłu, emocjami, ciałem i czyni to w oryginalnej formie. Czy wyróżnia któregoś z adresatów? Ustalcie to sami, czytając te wiersze. Bądźcie uważni na sygnały, które płyną z Waszych różnych części siebie.
Zawartość części pierwszej zatytułowanej „Droga życia” jest inspirująca szczególnie dla tych, którzy niezależnie od wieku i płci chcą być świadomi własnego przemijania, aby rozpoznać, czego ważnego jeszcze nie podjęli.
Część druga, która ma tytuł „Stany nazwane i bezimienne”, zawiera przykłady słownych ilustracji relacji, jakie można mieć z różnymi częściami samej/samego siebie.

"Na końcu są zawsze ogrody z różami" to powieść historyczna, która opowiada między innymi o działalności Świętego Maksymiliana Kolbego. Na początku swej misyjnej drogi ten młody franciszkanin napotkał spore trudności zarówno finansowe, infrastrukturalne, personalne, jak i zdrowotne. Po ludzku oceniając, było to nie do przezwyciężenia. Pierwsze kilka lat spędził w Grodnie – w mieście, które było religijnym i narodowościowym tyglem. Żyli tu obok siebie katolicy, żydzi i prawosławni, Polacy, Białorusini, Ormianie i Żydzi. A między nimi ojciec Melchior, niesamowita osoba, która miała silny wpływ na ich życie i której wiele zawdzięczali. Wszystko to opisane na tle wydarzeń historycznych, w tym wielkiej wojny i pierwszych lat niepodległości II Rzeczypospolitej. Książka ta zadaje kłam wydumanym przez politycznych doktrynerów ideologicznym konfliktom narodowościowym w tym czasie, które po upadku powstania styczniowego leżały w interesie zaborcy rosyjskiego stosującego wówczas zasadę "divide et impera"…
„Na końcu są zawsze ogrody z różami” to opowieść o miłości bliźniego, która wyrosła z pokory i poświęcenia, miłości, która zrodziła prawdziwą świętość, o świętości, która dała początek innej wielkiej świętości.

Grzegorz Pustkowiak (ur. 1969 r.). Jako pasjonat historii szuka prawdy u źródeł, a nie w doktrynerskich ideologiach, które zatruwają tę naukę manipulacją i kłamstwem, co prowadzi do pisania historii na nowo pod dyktando tychże doktrynerów. Na przykład w relacjach między Polakami a Żydami odrzuca doktrynerstwo tropicieli antysemityzmu, a jednocześnie fanatyzm demaskatorów żydowskiego spisku przeciwko ludzkości. Eseista, podróżnik, fotograf, laureat konkursów podróżniczych. Czynnie uprawia sport (siłownia, marszobiegi, pływanie, strzelectwo taktyczne).

Te pełne pasji utwory czyta się jak jeden, niezwykle jednorodny przekaz literacki – aneks do naszych czasów. To jest dyrektywa etyczna – postanowienie, by być sobą i pozostać sobą w każdej sytuacji. Ludzie, którzy mają w swojej biografii takie doświadczenia, inaczej patrzą na świat, mają szerszą perspektywę i docierają głębiej, do samego wnętrza rzeczywistości. Ale też płacą za to ogromną cenę, nie potrafią iść na kompromis, nie zgadzają się na zło, widzą wyrazisty cel, chcą oddychać pełnymi haustami. Może to bliskość przestrzenna maksymalizmu niemieckiego, a może duch słowiański oprawiony w niemiecki kryształ. Dobrze się stało, że Manteuffel zdecydował się opublikować swoje utwory – nieufny i stale poddający je autointerpretacji, zostawił w ten sposób czytelnikom niezwykle wyrazisty dokument swojej wrażliwości. W jednym z wierszy malowniczo opisuje swoją integrację z lasami Doliny Lenningen, ale w innym wierszu daje dramatyczny upust swojemu rozdwojeniu. Odtąd łączą się rozstajne drogi poety, który mimo osiedlenia się w Niemczech przez rodzinne miasto uznany został za twórcę ziemi rodzinnej. Dariusz Tomasz Lebioda (ze słowa wstępnego do niemieckojęzycznego wydania zbioru wierszy „Gedichte aus den Scheidewegen”. Książkę włączyła do swojego katalogu Deutsche Nationalbibliothek)

Christian Medard Manteuffel – urodzony w Brześciu Kujawskim 28.05.1938 roku jako Krystian Medard Czerwiński. Wykształcenie techniczne, pasja literacka towarzyszyła pracy zawodowej w przemyśle papierniczym. Liczne publikacje, także w czasopismach opozycji demokratycznej. W 1988 roku z powodu skomplikowanego schorzenia serca wyjechał do Niemiec, przyjął obywatelstwo niemieckie z rodowym nazwiskiem matki – Manteuffel, bez zrzeczenia się obywatelstwa polskiego. W 1990 roku przeszedł operację serca i odbył długą rekonwalescencję. Pozostał w Niemczech na stałe. W roku 2005 od rodzinnego miasta otrzymał honorowy tytuł „Twórca Ziemi Brzeskiej”. W Niemczech członek stowarzyszenia literackiego Else-Lasker-Schüler-Gesellschaft e.V. (stowarzyszenie zajmuje się statutowo przywracaniem literaturze twórczości, która palona była na stosach w 1933 roku). Członek Międzynarodowej Grupy Poetyckiej MANGO, członek Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie i Związku Literatów Polskich. W Bydgoszczy nadal czynnie stowarzyszony w Klubie Literackim „Modraczek”.

W niewielkim mieście, w którym ludzie wiedzieli o sobie wszystko, mieszkał niezwykły chłopiec ze swoją rodziną. Już od dziecka był inny od rówieśników, nie tylko jego ciało było bardziej odporne na ciosy i choroby, ale posiadał również olbrzymią tarczę ochronną przed złem. Mariusz miał zaledwie sześć lat, kiedy spadł z huśtawki i uległ niebezpiecznemu wypadkowi. Tuż przed wypisem ze szpitala wózek inwalidzki, na którym ścigał się z zaprzyjaźnioną pielęgniarką, spadł ze schodów i chłopak w wyniku upadku zapadł w kilkumiesięczną śpiączkę. Od tego czasu wielokrotnie przebywał w sferze marzeń sennych, w których wędrował po tajemniczym pięknym świecie. Wydawał mu się on tak realny, jakby przenosił się w czasie i przestrzeni. Otaczali go w nim ludzie, którzy traktowali go z szacunkiem i honorami, jak bardzo ważną osobę. Przebywając tam, dowiedział się, że ma przed sobą wyjątkową misję. Jego przeznaczeniem ma być walka w obronie całej ludzkości, ale zanim będzie mógł ją podjąć, sam musi się stać bardzo silny. Wszyst­ko, czego doświadczy w realnym świecie, ma na celu właśnie uczynienie z niego człowieka godnego tej wielkiej misji. Młodzieniec, mając tego świadomość, przyjmował jako oczywiste różne wspaniałe przygody i doświadczenia, bo wiedział, że właśnie one go wzmacniają. Jedną z takich przygód była próba porwania wraz z grupą kolegów kukuruźnika, by uciec nim do Ameryki. Ucieczka się nie udała, ale to chłopaka nie powstrzymało.
Mariusz wiedział, że ma przed sobą jeden zasadniczy cel, z którego nigdy i pod żadnym pozorem nie zrezygnuje. Chciał chronić ludzi przed złem, przed okrutnymi uczynkami innych i sprowadzać tych, którzy zbłądzili, na właściwą drogę. Od dziecka pomagał więc kolegom źle traktowanym przez rówieśników czy też lekceważonym i prześladowanym przez nauczycieli. Chłopak nie wahał się w żadnej sytuacji, czy miał przed sobą okrutnego kolegę, czy niesprawiedliwego dorosłego, zawsze z niezłomną odwagą i poświęceniem stawał w obronie niewinnych.
Jego poczynaniami nigdy nie kierowała zemsta, lecz chęć wskazania ludziom właściwej ścieżki ich życia. Tak było również wtedy, kiedy opiekował się bezdomnym profesorem i jego psem Aro. Niestety jego postępowanie nie przysporzyło mu przyjaciół i sam stał się ofiarą bezwzględnego napadu, wskutek czego po kolejnym urazie głowy znowu znalazł się w szpitalu.
Kiedy wydaje się, że wreszcie jego samego spotyka coś dobrego ‒ poznaje pielęgniarkę Anię, dziewczynę, w której się z wzajemnością zakochuje ‒ niestety los stawia na jego drodze kolejną przeszkodę. Czy Mariusz odnajdzie w sobie siłę, żeby i z tej próby wyjść zwycięsko?

W tym szczególnym zbiorze 365 rozważań Manfred Paul z ogromnym wyczuciem oraz żywym i obrazowym językiem zwraca się do wierzących, dodając im odwagi i otuchy w praktycznie wszystkich dziedzinach życia codziennego i zmagań duchowych.
Zawarte w niniejszej książce rozważania niosą prawdziwą pomoc wszystkim tym, którzy są przygnębieni, obciążeni i zmęczeni, ale także wierzącym, którzy codziennie walczą o wiarę.
Orzeźwiający powiew emanujący z tekstów rozważań kieruje serca i umysły do Boga Ojca oraz Jego Syna, Jezusa Chrystusa, wzbudzając w czytelniku głęboką tęsknotę za intymną komunią z Bogiem.

Manfred Paul był przez 12 lat dyrektorem zarządzającym międzynarodowej organizacji misyjnej Janz Team e.V. w Lörrach oraz przez 24 lata pełnił funkcję kierownika duchowego organizacji misyjnej Werner Heukelbach w Bergneustadt. Wielu znany jest z wykładów prowadzonych w kościołach i parafiach, a także dzięki ewangelizacji, licznym publikacjom z dziedziny literatury chrześcijańskiej, poradnictwu życiowemu i duszpasterstwu oraz audycjom w Radiu Luxemburg.

Tę książkę napisało życie, czasami wspaniałe, czasami brutalne, zbierające swoje żniwa po drodze do celu.

To, co przychodzi, niszcząc i paląc, często robi tylko miejsce czemuś lepszemu. Tak jak treść tej książki pali ludzkie przywiązanie do podążania za szarym tłumem ludzi pozbawionych indywidualności, by zrobić miejsce dla idei bycia kimś więcej niż tylko wyblakłą częścią systemu. Miejsce dla bycia sobą i stawania się w tym coraz lepszym. Pływając wśród tych, którzy nie chcą odbiegać od schematu, według którego żyje większość, przebywając wśród ludzi, którzy niczym zaprogramowane na popełnianie ciągle tych samych błędów maszyny skazują się zawsze na to samo cierpienie, w końcu zaczynamy tonąć w efektach ich oddziaływania na nasze procesy myślowe. Stajemy się podobnymi do nich, wypłukanymi ze swojego oryginalnego koloru, nieszczęśliwymi istotami. Zapominamy o elementach składających się na naszą wyjątkowość, nie wiedząc, gdzie włożyć ręce, czym się zająć, by choć na chwilę poczuć się sobą.
Życie powinno polegać na ciągłym samodoskonaleniu, ale nie można się rozwijać, nie wiedząc, kim się jest w środku. Jeśli nie znamy siebie naprawdę, cały włożony wysiłek poświęcamy osobie, którą nie jesteśmy. Przeczytaj tę książkę i dowiedz się, jak przeciwdziałać temu, co oddala cię od oryginalności w postępowaniu i szczerości wobec siebie. Poznaj wiedzę, dzięki której pojedyncze jednostki żyją „bardziej” od innych. Odkryj tajemnice mentalnej siły ludzi pozostających wiernymi sobie, siły pozwalającej im osiągać szczyt tego, czego naprawdę chcą, i obudź w sobie energię pozwalającą ci taką siłę zyskać.

– Wszędzie go widzę i już zaradzić nie mogę! Skrzydła staram się rozpostrzeć nad umarłych doliną… – rzekła Aniela, opadając na łoże.
– Witamy zatem w Najpiękniejszym Miejscu, gdzie czas zatacza pętlę nad najemcą, a zegary cofają się na godzinę trzecią trzydzieści trzy… – odparła Madame.

Przesłanie książki brzmi: „Przede wszystkim kochaj siebie samego i przenigdy nie poświęcaj własnego szczęścia”. Nie należy rozumieć tego jednak w sposób dosłowny. Autor nie nawołuje do kierowania się tylko swoimi pragnieniami i do realizacji jedynie własnych zamierzeń, nie namawia, by całe życie postępować w sposób egoistyczny. Chodzi mu raczej o dobry egoizm. O to, by analizować swoje potrzeby i potrzeby innych. Aby analizować, czy to, jakie są względem nas oczekiwania otoczenia, nie jest ze strony tego właśnie otoczenia nadużyciem. Każdy z nas ma bowiem prawo do szczęścia – nie kosztem innych, oczywiście. Ale nikt nie może od nas wymagać bezwzględnego oddania, posłuszeństwa, rezygnacji z własnych pragnień. Autor poświęcił dwadzieścia lat życia kobiecie, która nie była warta ani miłości, ani poświęconego jej czasu, która nie potrafiła docenić wsparcia, jakie miała ze strony męża. I w pewnym momencie dała świadectwo temu, że sama kierowała się tylko egoizmem. Nie było w niej żadnej wdzięczności. Czyli czas ten można uznać w pewnym sensie za zmarnowany.
W swej książce D. Lewandowski porusza wiele naprawdę trudnych tematów: alkoholizm, zaniedbywanie dzieci, problemy rodzinne, choroba, śmierć, samotność. Można się zastanowić, czy warto po nią sięgnąć, skoro traktuje o tak poważnych sprawach. W moim przekonaniu – warto. Bo po pierwsze zawsze znajduje się jakieś pocieszenie, choćby minimalne, w tym, że innych też dopadają nieszczęścia i że nie jesteśmy w tych naszych smutkach odosobnieni. A po drugie – skoro innym udało się wyjść z opresji obronną ręką, to i nam się uda. I jeśli bohater w końcu zetknął się z miłością bezinteresowną i taką, która pomaga odbić się od dna i znów nabrać wiatru w żagle, to może takie uczucie stanie i na naszej drodze. Życzmy sobie tego.
Fragment recenzji Anny Kowalskiej

Ta ujmująca opowieść to podróż do świata miłości i rodziny, prowadzona przez małego Ignacego i jego tatę. Gdy Ignacy dowiaduje się, że zostanie starszym bratem, zaczyna zadawać pytania, które odkrywają przed nim tajemnice życia rodzinnego, miłości i wspólnych chwil. To sercegrzejąca historia o przywiązaniu, dzieleniu się i rosnącej więzi rodzinnej.
Czytajcie ją z dziećmi, aby odkryć, jakie cuda kryją się w codziennych chwilach i jak wielką radość przynosi pojawienie się nowego członka rodziny. Dzielcie się tą uroczą opowieścią o małych radościach i dużych miłościach!

Książka „Nasza droga w kierunku zombie” jest alternatywą w stosunku do tego, co ogólnie przyjęte, lecz niekoniecznie zgodne z podstawowymi zasadami fizyki.
Stan ten doprowadza nasz świat do zagłady, a nas do takiego sposobu myślenia, który nie jest korzystny dla naszego zdrowia i bezpieczeństwa. To wszystko, trwając już przeszło 40 lat, mnoży skutki, które są coraz bardziej widoczne i uciążliwe. Nie są one jednak prawidłowo identyfikowane pod względem podstaw fizyki. Ta nauka bowiem kategorycznie zabraniała nam takiego posunięcia, ostrzegając przed tym, czego doświadczamy na co dzień.
Często określamy to, używając miana apokaliptyczne. Następna więc moja książka będzie miała tytuł „Nasze apokaliptyczne życie w Apokalipsie św. Jana”, ponieważ istnieje tam analogia do materiału przedstawionego Państwu w niniejszej książce.

Miłosz Szuba – absolwent politologii i nauk społecznych Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, studiów podyplomowych w zakresie zarządzania nieruchomościami na Akademii Górnośląskiej oraz Akademii Finansów Samorządu Terytorialnego w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie, publicysta, lokalny patriota, pasjonuje się historią współczesną, historią idei i myślą polityczną.
Skąd bierze się fanatyzm? Dlaczego przybiera tak niebezpieczne formy? Czym kierują się ideowcy, którzy chcą zabijać dla dobra ludzkości? Co skłania wyznawców wzniosłych idei do popełniania strasznych czynów? Co dzieje się w ich umysłach? Jak działa mechanizm ich motywacji? Dlaczego tak łatwo zdobywają zwolenników i tak skutecznie nimi manipulują? Gdzie leży granica między idealizmem a zbrodnią? Gdzie kończy się normalność a zaczyna obłęd? Czy można powstrzymać ekstremizm?
Na te mordercze i fascynujące pytania stara się odpowiedzieć autor, przytaczając z aptekarską dokładnością niesamowite, z pozoru nierealne historie współczesnych arystokratów terroru.
Choć opisane w książce wydarzenia wolelibyśmy włożyć między bajki, niestety każde z nich faktycznie miało miejsce w nieodległych nam czasach.
Czy mogą się powtórzyć?

AKCJA, DYNAMIKA, EMOCJE – to słowa, które w dość lapidarny, ale niezwykle trafny sposób określają tę książkę.

„Nekrowersum” opowiada historie zwyczajnych ludzi, których łączy jeden drobny szczegół: wszyscy popełnili błąd, za który ktoś inny musiał zapłacić wysoką cenę. To, co miało być końcem, dla nich okazuje się dopiero początkiem czegoś mrocznego, nieznanego i bezkresnego. Wiedza, którą posiadają, nie wystarcza, aby zrozumieć sens życia i śmierci. Okazuje się, że świat, jaki znali, nie jest jedyny, a w życiu i po nim nic nie dzieje się bez przyczyny. On jest jednym z nich i uparcie szuka odpowiedzi na nurtujące wszystkich pytania, które być może na zawsze pozostaną bez odpowiedzi.