Wydawnictwo Poligraf

Niniejsza publikacja jest zbiorem ponad 20 krótkich opowiadań ukazujących bliskie relacje Autorki z jej Mamą, minio wieloletniej transoceanicznej odległości. Narracja utrzymana jest w lekkim, żartobliwym tonie. Publikacja ta może stać się inspiracją dla każdego, kto pragnie rozświetlić sędziwe lata swoim odchodzącym już rodzicom oraz skorzystać z niektórych praktycznych sugestii w opiece nad osobą starszą.

Ze Wstępu: Główną bohaterką tej książki jest moja Mama (1928-2020) — dla mnie zawsze Munia — która była zwykłą, prawdziwie niezwykłą osobą. — Twoja Munia jest nie do podrobienia! —wykrzyknęła kiedyś moja przyjaciółka. Inna stwierdziła poważnie: — Twoja Munia powinna być przepisywana przez lekarzy na receptę dla osób z.. depresją... nie tylko starszych!

Halina Konior-Węgrzynowa —pedagog, muzykolog, muzyk i muzykoterapeuta. Większość swojego życia zawodowego, jako nauczyciel, spędziła w Kanadzie.

„Munia porusza i skłania do refleksji nad własnymi relacjami z bliskimi osobami oraz nad własnym życiem i wartościami, które naprawdę się liczą. Czytając tę książkę, czytelnik odnosi wrażenie, że rozmawia z przyjaciółką i słucha ciekawych historii, niekiedy też wzruszających. Gorąco polecam!" - Joanna Karyś

Barbara Korczyk ur. 8.03.1954 r. we Wrocławiu. Zamieszkała w Jaworznie (w. śląskie). Od zawsze wrażliwa na ludzkie uczucia i piękno natury. O wszechstronnych zainteresowaniach dotyczących szeroko pojętej sztuki. W dorobku posiada wiersze, fraszki i aforyzmy o różnej tematyce. W wolnych chwilach dla własnych potrzeb maluje obrazy, a także rzeźbi. Od 2016 r. należy do Akademii Słowa i Grupy Twórczej „Cumulus”. Czynnie uczestniczy w warsztatach i spotkaniach literackich w terenie.

My, Pierwsza Brygada...” - obyczajowa powieść wielowątkowa z elementami dydaktycznymi. Kontynuacja Trylogii Złodziejskiej Sergiusza Piaseckiego. Optymistyczna, a nawet idealistyczna alternatywa życiowych losów Aleksandra Barana (postaci, która żyła naprawdę) i innych bohaterów ze świata przestępczego z przełomu XIX i XX wieku. Akcja powieści rozpoczyna się w lipcu 1919 roku. W miesiącu tym miała też miejsce egzekucja głównego bohatera – na mińskiej Komarówce, wykonana przez krasnoarmiejców, z polecenia czekistów.
Jednak w niniejszej kontynuacji nie doszło do egzekucji Barana. Żył dalej i prowadził, wraz ze swymi kompanami, urozmaicone życie. Dzięki pewnym przypadkom udało mu się uniknąć śmierci, lecz osoby trzecie musiały stoczyć nieprzejednane batalie – głównie oratorskie, aby go uratować. Egzekucja Aleksandra Barana (która odbyła się naprawdę 17 lipca 1919 roku w Mińsku) była wielką „czerwoną” niesprawiedliwością. Niniejsza powieść ma na celu postawienie jej zadość…
Główne elementy powieści można umieścić na kanwie wielu wątków nie tylko o charakterze romantycznym, ale i nawet kryminalnym.
W końcu i elementy dydaktyczne zawarte w powieści dotyczą głównie kwestii wartości ludzkich oraz uczuć wyższych, jakimi objawia się po prostu człowieczeństwo.
Tytuł powieści obyczajowej ma podobny charakter jak tytuły trzech części trylogii. Tytuły te wywodzą się z fragmentów pieśni ludowych lub też samych tytułów tychże pieśni. Jeśli dana pieśń przewodzi określonej części trylogii, wówczas jej tytuł jest ściśle związany z przekazem pieśni. W niniejszej kontynuacji pieśnią przewodnią jest patriotyczna pieśń ludowa o takim samym tytule co owa powieść. Pieśń ta została wybrana jako przewodnia, gdyż akcja powieści przebiega w czasach kształtowania się II RP od lipca 1919 do lipca 1926 roku. W tamtym okresie pieśń ludowa stanowiąca przewodnią w powieści, była niezwykle popularna z uwagi na wydarzenia, jakie miały wówczas miejsce, a także wydźwięk pieśni pasujący do charakteru tych wydarzeń. Brygadę tworzyli nie tylko legioniści Piłsudskiego, lecz Polacy przejawiający pragnienie budowy lub też przemiany Rzeczypospolitej. Natomiast brygadę występującą w powieści stanowili kluczowi bohaterzy, którzy kształtowali się, a także przemieniali jak ta Polska tamtych czasów…

MYSZKOLANDIA – śnieżna kraina zamieszkana przez rodzinę zżytych ze sobą myszek. Jak w każdej rodzinie zdarza się im pokłócić, obrazić lub zdenerwować na drugiego, ale mimo wszystko i tak się ze sobą godzą. W rodzinie Myszowskich czwórka rodzeństwa, czyli Mimi, Titi, Bibi i Gucio, ciągle wymyśla jakieś psoty i ściąga na siebie kłopoty. Wtedy do akcji wkraczają mama Rozi i tata Zizi, którzy za każdym razem starają się być oparciem dla swoich pociech. Rodzice wiedzą też, że nie zawsze wszystko, co robią, przynosi pożądany efekt, ale nigdy nie ustają w swoich staraniach. Dzieci zaś mają świadomość tego, że rodzice są dla nich wsparciem, zwłaszcza w trudnych momentach, oraz że dają im poczucie bezpieczeństwa.

Laura Baucz – na co dzień zajmuje się psychologią dziecięcą, skupiając się na emocjonalności dzieci. Współautorka książki "Opowiadamy o emocjach". W swoich projektach zwraca szczególną uwagę na najmłodszych czytelników i to im poświęca najwięcej czasu. "Myszkolandia" powstała, by uświadomić najmłodszym, że z emocjami mają kontakt podczas codziennych sytuacji, oraz wyjaśnić im, jak mogą sobie z nimi poradzić. Książeczka pozwala też na bliższy kontakt dziecka z rodzicem.

"Myśli czarne" to nie jest tomik, który można przeczytać za jednym posiedzeniem. To wiersze pełne goryczy, przejmującego smutku czy wściekłości i buntu. Rozczarowanie, niezrozumienie, jak i katastrofizm czy zbrodnie, nie tylko nas bombardują ze wszystkich stron – niestety zdarza się, że jesteśmy ich bohaterami. Pojawiające się emocje wyrażamy w różny sposób. W moim przypadku „Myśli czarne” to przemyślenia, emocje oraz spontaniczne reakcje na otaczający nas świat. To często moje własne odczucia i tragedie, które spisywałam przez ponad dwie dekady.
Zapraszam do ciemnej strony życia.
Anna Sowińska

Moje utwory zaczęły powstawać w dramatycznym momencie w życiu. Kiedy odeszła moja śp. siostra Natalia, zaczęłam tworzyć intensywniej. Pisałam o wszystkim, co mi przychodziło do głowy, o smutku, radości, śmierci, miłości, życiu...
Utworów było coraz więcej, aż w końcu utworzyłam stronę na Facebooku: Madzia Gawrych – Myśli, których się nie wstydzę, gdzie zaczęłam umieszczać wiersze i sentencje. Wydanie tomiku to spełnienie mojego marzenia. Udało się to zrealizować dzięki Wydawnictwu Poligraf, za co bardzo dziękuję!
Z pozdrowieniami Magdalena Gawrych

Z całym szacunkiem pozostaję do zamiarów Autorów piszących o tematyce łowieckiej, że głównie podkreślają sprawy etyki, obyczajów i tradycji wspaniałych postaw większości myśliwych zrzeszonych w Polskim Związku Łowieckim (PZŁ).

Czarodziejska, niedopowiedziana i inna niż wszystkie dotąd przeczytane książki...

DROGI CZYTELNIKU!
Nie możesz ominąć spektaklu JEJ słów i TWOJEJ wyobraźni. Razem powędrujecie przez koronkowe historie pachnące trawą letnich łąk i spowite tajemniczością jesiennej mgły. Historie pełne namiętności i nadziei, miłości i pragnień... nie zawsze spełnionych, ulotnych i zmiennych... jak cztery pory roku... jak życie każdego z nas. Autorka balansuje na granicy jawy, snu i tych wszystkich emocji, bo z nich składa się Człowiek, bo to jest życie, często ukryte głęboko w środku nas. Nikt dotąd nie zabrał mnie w tak wielowymiarowy świat i nie zaintrygował pytaniem: „Co dalej?”.
No właśnie... może Ty znajdziesz odpowiedź na kartach tej wyjątkowej książki. Zapewniam Cię, że warto poddać się chwili i przeczytać tę książkę, a świat już nigdy nie będzie taki sam jak wcześniej.
Monika Chrobot

Danuta Barbara Sobańska - absolwentka psychologii Uniwersytetu Jagiellońskiego, psychoterapeutka. Mieszka w Warszawie.

Wracając do poezji, autorka w tym tomiku prezentuje nie tylko swoje refleksje o różnorodnej tematyce, ale też podejmuje komunikację ze stanami umysłu, emocjami, ciałem i czyni to w oryginalnej formie. Czy wyróżnia któregoś z adresatów? Ustalcie to sami, czytając te wiersze. Bądźcie uważni na sygnały, które płyną z Waszych różnych części siebie.
Zawartość części pierwszej zatytułowanej „Droga życia” jest inspirująca szczególnie dla tych, którzy niezależnie od wieku i płci chcą być świadomi własnego przemijania, aby rozpoznać, czego ważnego jeszcze nie podjęli.
Część druga, która ma tytuł „Stany nazwane i bezimienne”, zawiera przykłady słownych ilustracji relacji, jakie można mieć z różnymi częściami samej/samego siebie.

"Na końcu są zawsze ogrody z różami" to powieść historyczna, która opowiada między innymi o działalności Świętego Maksymiliana Kolbego. Na początku swej misyjnej drogi ten młody franciszkanin napotkał spore trudności zarówno finansowe, infrastrukturalne, personalne, jak i zdrowotne. Po ludzku oceniając, było to nie do przezwyciężenia. Pierwsze kilka lat spędził w Grodnie – w mieście, które było religijnym i narodowościowym tyglem. Żyli tu obok siebie katolicy, żydzi i prawosławni, Polacy, Białorusini, Ormianie i Żydzi. A między nimi ojciec Melchior, niesamowita osoba, która miała silny wpływ na ich życie i której wiele zawdzięczali. Wszystko to opisane na tle wydarzeń historycznych, w tym wielkiej wojny i pierwszych lat niepodległości II Rzeczypospolitej. Książka ta zadaje kłam wydumanym przez politycznych doktrynerów ideologicznym konfliktom narodowościowym w tym czasie, które po upadku powstania styczniowego leżały w interesie zaborcy rosyjskiego stosującego wówczas zasadę "divide et impera"…
„Na końcu są zawsze ogrody z różami” to opowieść o miłości bliźniego, która wyrosła z pokory i poświęcenia, miłości, która zrodziła prawdziwą świętość, o świętości, która dała początek innej wielkiej świętości.

Grzegorz Pustkowiak (ur. 1969 r.). Jako pasjonat historii szuka prawdy u źródeł, a nie w doktrynerskich ideologiach, które zatruwają tę naukę manipulacją i kłamstwem, co prowadzi do pisania historii na nowo pod dyktando tychże doktrynerów. Na przykład w relacjach między Polakami a Żydami odrzuca doktrynerstwo tropicieli antysemityzmu, a jednocześnie fanatyzm demaskatorów żydowskiego spisku przeciwko ludzkości. Eseista, podróżnik, fotograf, laureat konkursów podróżniczych. Czynnie uprawia sport (siłownia, marszobiegi, pływanie, strzelectwo taktyczne).

Te pełne pasji utwory czyta się jak jeden, niezwykle jednorodny przekaz literacki – aneks do naszych czasów. To jest dyrektywa etyczna – postanowienie, by być sobą i pozostać sobą w każdej sytuacji. Ludzie, którzy mają w swojej biografii takie doświadczenia, inaczej patrzą na świat, mają szerszą perspektywę i docierają głębiej, do samego wnętrza rzeczywistości. Ale też płacą za to ogromną cenę, nie potrafią iść na kompromis, nie zgadzają się na zło, widzą wyrazisty cel, chcą oddychać pełnymi haustami. Może to bliskość przestrzenna maksymalizmu niemieckiego, a może duch słowiański oprawiony w niemiecki kryształ. Dobrze się stało, że Manteuffel zdecydował się opublikować swoje utwory – nieufny i stale poddający je autointerpretacji, zostawił w ten sposób czytelnikom niezwykle wyrazisty dokument swojej wrażliwości. W jednym z wierszy malowniczo opisuje swoją integrację z lasami Doliny Lenningen, ale w innym wierszu daje dramatyczny upust swojemu rozdwojeniu. Odtąd łączą się rozstajne drogi poety, który mimo osiedlenia się w Niemczech przez rodzinne miasto uznany został za twórcę ziemi rodzinnej. Dariusz Tomasz Lebioda (ze słowa wstępnego do niemieckojęzycznego wydania zbioru wierszy „Gedichte aus den Scheidewegen”. Książkę włączyła do swojego katalogu Deutsche Nationalbibliothek)

Christian Medard Manteuffel – urodzony w Brześciu Kujawskim 28.05.1938 roku jako Krystian Medard Czerwiński. Wykształcenie techniczne, pasja literacka towarzyszyła pracy zawodowej w przemyśle papierniczym. Liczne publikacje, także w czasopismach opozycji demokratycznej. W 1988 roku z powodu skomplikowanego schorzenia serca wyjechał do Niemiec, przyjął obywatelstwo niemieckie z rodowym nazwiskiem matki – Manteuffel, bez zrzeczenia się obywatelstwa polskiego. W 1990 roku przeszedł operację serca i odbył długą rekonwalescencję. Pozostał w Niemczech na stałe. W roku 2005 od rodzinnego miasta otrzymał honorowy tytuł „Twórca Ziemi Brzeskiej”. W Niemczech członek stowarzyszenia literackiego Else-Lasker-Schüler-Gesellschaft e.V. (stowarzyszenie zajmuje się statutowo przywracaniem literaturze twórczości, która palona była na stosach w 1933 roku). Członek Międzynarodowej Grupy Poetyckiej MANGO, członek Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie i Związku Literatów Polskich. W Bydgoszczy nadal czynnie stowarzyszony w Klubie Literackim „Modraczek”.

W niewielkim mieście, w którym ludzie wiedzieli o sobie wszystko, mieszkał niezwykły chłopiec ze swoją rodziną. Już od dziecka był inny od rówieśników, nie tylko jego ciało było bardziej odporne na ciosy i choroby, ale posiadał również olbrzymią tarczę ochronną przed złem. Mariusz miał zaledwie sześć lat, kiedy spadł z huśtawki i uległ niebezpiecznemu wypadkowi. Tuż przed wypisem ze szpitala wózek inwalidzki, na którym ścigał się z zaprzyjaźnioną pielęgniarką, spadł ze schodów i chłopak w wyniku upadku zapadł w kilkumiesięczną śpiączkę. Od tego czasu wielokrotnie przebywał w sferze marzeń sennych, w których wędrował po tajemniczym pięknym świecie. Wydawał mu się on tak realny, jakby przenosił się w czasie i przestrzeni. Otaczali go w nim ludzie, którzy traktowali go z szacunkiem i honorami, jak bardzo ważną osobę. Przebywając tam, dowiedział się, że ma przed sobą wyjątkową misję. Jego przeznaczeniem ma być walka w obronie całej ludzkości, ale zanim będzie mógł ją podjąć, sam musi się stać bardzo silny. Wszyst­ko, czego doświadczy w realnym świecie, ma na celu właśnie uczynienie z niego człowieka godnego tej wielkiej misji. Młodzieniec, mając tego świadomość, przyjmował jako oczywiste różne wspaniałe przygody i doświadczenia, bo wiedział, że właśnie one go wzmacniają. Jedną z takich przygód była próba porwania wraz z grupą kolegów kukuruźnika, by uciec nim do Ameryki. Ucieczka się nie udała, ale to chłopaka nie powstrzymało.
Mariusz wiedział, że ma przed sobą jeden zasadniczy cel, z którego nigdy i pod żadnym pozorem nie zrezygnuje. Chciał chronić ludzi przed złem, przed okrutnymi uczynkami innych i sprowadzać tych, którzy zbłądzili, na właściwą drogę. Od dziecka pomagał więc kolegom źle traktowanym przez rówieśników czy też lekceważonym i prześladowanym przez nauczycieli. Chłopak nie wahał się w żadnej sytuacji, czy miał przed sobą okrutnego kolegę, czy niesprawiedliwego dorosłego, zawsze z niezłomną odwagą i poświęceniem stawał w obronie niewinnych.
Jego poczynaniami nigdy nie kierowała zemsta, lecz chęć wskazania ludziom właściwej ścieżki ich życia. Tak było również wtedy, kiedy opiekował się bezdomnym profesorem i jego psem Aro. Niestety jego postępowanie nie przysporzyło mu przyjaciół i sam stał się ofiarą bezwzględnego napadu, wskutek czego po kolejnym urazie głowy znowu znalazł się w szpitalu.
Kiedy wydaje się, że wreszcie jego samego spotyka coś dobrego ‒ poznaje pielęgniarkę Anię, dziewczynę, w której się z wzajemnością zakochuje ‒ niestety los stawia na jego drodze kolejną przeszkodę. Czy Mariusz odnajdzie w sobie siłę, żeby i z tej próby wyjść zwycięsko?

W tym szczególnym zbiorze 365 rozważań Manfred Paul z ogromnym wyczuciem oraz żywym i obrazowym językiem zwraca się do wierzących, dodając im odwagi i otuchy w praktycznie wszystkich dziedzinach życia codziennego i zmagań duchowych.
Zawarte w niniejszej książce rozważania niosą prawdziwą pomoc wszystkim tym, którzy są przygnębieni, obciążeni i zmęczeni, ale także wierzącym, którzy codziennie walczą o wiarę.
Orzeźwiający powiew emanujący z tekstów rozważań kieruje serca i umysły do Boga Ojca oraz Jego Syna, Jezusa Chrystusa, wzbudzając w czytelniku głęboką tęsknotę za intymną komunią z Bogiem.

Manfred Paul był przez 12 lat dyrektorem zarządzającym międzynarodowej organizacji misyjnej Janz Team e.V. w Lörrach oraz przez 24 lata pełnił funkcję kierownika duchowego organizacji misyjnej Werner Heukelbach w Bergneustadt. Wielu znany jest z wykładów prowadzonych w kościołach i parafiach, a także dzięki ewangelizacji, licznym publikacjom z dziedziny literatury chrześcijańskiej, poradnictwu życiowemu i duszpasterstwu oraz audycjom w Radiu Luxemburg.

Tę książkę napisało życie, czasami wspaniałe, czasami brutalne, zbierające swoje żniwa po drodze do celu.

To, co przychodzi, niszcząc i paląc, często robi tylko miejsce czemuś lepszemu. Tak jak treść tej książki pali ludzkie przywiązanie do podążania za szarym tłumem ludzi pozbawionych indywidualności, by zrobić miejsce dla idei bycia kimś więcej niż tylko wyblakłą częścią systemu. Miejsce dla bycia sobą i stawania się w tym coraz lepszym. Pływając wśród tych, którzy nie chcą odbiegać od schematu, według którego żyje większość, przebywając wśród ludzi, którzy niczym zaprogramowane na popełnianie ciągle tych samych błędów maszyny skazują się zawsze na to samo cierpienie, w końcu zaczynamy tonąć w efektach ich oddziaływania na nasze procesy myślowe. Stajemy się podobnymi do nich, wypłukanymi ze swojego oryginalnego koloru, nieszczęśliwymi istotami. Zapominamy o elementach składających się na naszą wyjątkowość, nie wiedząc, gdzie włożyć ręce, czym się zająć, by choć na chwilę poczuć się sobą.
Życie powinno polegać na ciągłym samodoskonaleniu, ale nie można się rozwijać, nie wiedząc, kim się jest w środku. Jeśli nie znamy siebie naprawdę, cały włożony wysiłek poświęcamy osobie, którą nie jesteśmy. Przeczytaj tę książkę i dowiedz się, jak przeciwdziałać temu, co oddala cię od oryginalności w postępowaniu i szczerości wobec siebie. Poznaj wiedzę, dzięki której pojedyncze jednostki żyją „bardziej” od innych. Odkryj tajemnice mentalnej siły ludzi pozostających wiernymi sobie, siły pozwalającej im osiągać szczyt tego, czego naprawdę chcą, i obudź w sobie energię pozwalającą ci taką siłę zyskać.