Wydawnictwo Poligraf

Mieszkam w małym miasteczku niedaleko Konina, w Wielkopolsce. Jestem starym dziwakiem, kocham wszystko, co żyje. Liczy się dla mnie prawda i aż prawda.
Trzykrotnie się narodziłem. Pierwszy raz normalnie z łona mamy. Drugi – po ciężkim alkoholizmie. Trzeci raz lekarze stwierdzili zgon, a ja chodziłem po drugiej stronie.
Piszę wiersze, odkąd pamiętam, pisałem je dla siebie. Teraz, gdy wróciłem, chcę się nimi pochwalić. Te pierwsze niestety spaliłem. Jestem dziwnym starcem łowiącym ryby, by z nimi pogadać i wypuścić. No cóż, takie moje życie…
***
Nostalgiczne, liryczne i pełne zadumy nad przemijaniem utwory wprowadzają nas w melancholijny nastrój, który pozwala nam świadomie wniknąć w przeżycia autora. Odczuwamy jego niepokój, radość, wzruszenie i miłość, zanurzamy się w oceanie uczuć, pozwalając, by przenikały nasze umysły i wzbogacały nas duchowo.
Prawdziwa ponadzmysłowa uczta, o którą trudno w dzisiejszym racjonalnym świecie.

„Mój dom w ptasim świecie” to książka o bardzo osobistych spotkaniach z ptakami, sięgających w czasy dzieciństwa, następnie podczas częstych wizyt w Parku Narodowym Ujście Warty oraz wnikliwego podglądania wielu gatunków śpiewających i gniazdujących w ogrodzie, położonym w jego sąsiedztwie. Bogato ilustrowane, ciekawie opisane, czasem zabawne, a czasem smutne historyjki z życia ptasich rodzin.
A większość dzieje się w pięknych miejscach. Pośród kwiecistych łąk, zatoczek, meandrujących strużek i rozlewisk Odry oraz w malowniczo wkomponowanym w ten krajobraz Szumiłowie.
Życie na Ziemi bez ptaków nie miałoby sensu.

Sławomir Stankiewicz urodził się w 1963 roku w Ełku. Wyuczony zawód: mechanik maszyn i urządzeń przemysłowych. Członek Klubu Twórców Kultury w Ełku, sympatyk Mazurskiego Towarzystwa Naukowego w Ełku. Dotychczas wydał tomik wierszy „Mazurskie natchnienia” (2005). Autor bloga osobistego "Ełk stolica Mazur" założonego w 2012 roku, a od roku 2022 strony regionalnej "Mój Ełk". Pisze także prozą (opowiadania, komentarze, artykuły).
Drugą jego pasją jest fotografia – głównie dotycząca Ełku i okolic. Interesuje się także historią i geografią.

Wojtek był bardzo uzależniony od leków. Przegraliśmy tę walkę. Nie doczekaliśmy jego 21. urodzin. Książka powstała w pierwszą rocznicę jego śmierci. To wspomnienia ojca, zapis rozmów z ostatniego pół roku życia syna utrwalonych w komunikatorach – podczas pobytu w szpitalu psychiatrycznym i ośrodku odwykowym oraz w chwilach rozpaczliwej próby poukładania codzienności w stanie mocnego uzależnienia. Umieszczono tu także wiersze syna i ojca, które dokumentują ten trudny i straszliwy czas.

Mieszkający u schyłku życia na Teneryfie autor wspomina swą młodość. Siadając przed komputerem, postanawia spisać najistotniejsze obrazy z tamtych lat mające wpływ na jego życie. Odwiedziny jego najlepszego przyjaciela z tego okresu jeszcze bardziej utwierdzają go w tym przedsięwzięciu.
Autor we wspomnieniach skupia się głównie na grupowym wyjeździe pociągiem z Krakowa do Sofii przez Związek Radziecki i Rumunię w 1979 roku jako wydarzeniu, które zaważyło na jego dalszych losach.
Odkrywa też przed czytelnikiem okoliczności swego tajemniczego zniknięcia z Polski po stanie wojennym, kulisy życia zawodowego w Niemczech oraz tło odwiedzin kraju po długiej nieobecności aż do osiedlenia się na Teneryfie.
Wspomina również epizody z życia trzech małżeństw w pewien sposób ze sobą powiązanych.

Helen Cat - z wykształcenia specjalistka w dziedzinie ekonomii, w zakresie finansów. Przez lata związana z korporacją farmaceutyczną, obecnie właścicielka firmy. Absolwentka Stowarzyszenia Społecznych Ognisk Artystycznych w sekcji fortepianu.
Wolontariuszka wspomagająca lokalne stowarzyszenia i fundacje walczące z kocią i psią bezdomnością. Miłośniczka kotów, oddana tym sierściuchom sercem i duszą.

Helen Cat – z wykształcenia specjalistka w dziedzinie ekonomii, w zakresie finansów. Przez lata związana z korporacją farmaceutyczną, obecnie właścicielka firmy. Absolwentka Stowarzyszenia Społecznych Ognisk Artystycznych w sekcji fortepianu. Miłośniczka kotów, oddana tym sierściuchom sercem i duszą. Zadebiutowała w 2024 roku opowieściami o swoich kotach w książce pt. „Mów mi Majkel”.

Lubicie czytać historie o kotach? Na pewno, bo kto nie lubi. „Mów mi Majkel 2” to kontynuacja książki „Mów mi Majkel”. Jest to swoisty dziennik kota Majkela, który opisuje nie tylko swoje zwariowane przygody, ale też perypetie swoich kocich braci i całej ludzkiej rodziny.
Opowiadane przez Majkela historyjki i zdarzenia są autentyczne i wciąż tworzą się nowe. Majkel jest jak najbardziej prawdziwy i zaprasza wszystkich miłośników zwierząt – kochających zarówno koty, jak i psy – do lektury, która nie tylko przedstawia sytuacje pełne emocji i humoru, ale również chwile pełne wzruszenia i miłości do braci mniejszych.

„Zwierzęta w naszym życiu nie zjawiają się bez powodu: udzielają nam nauk o tym, jak zostać lepszym człowiekiem”.
Cesar Millian

"Mrok Południa" to trzymająca w napięciu i mrożąca krew w żyłach opowieść o trzydziestoletnim przeciętnie zarabiającym ojcu rodziny, który – żeby podreperować domowy budżet – postanawia wyjechać do Włoch do pracy sezonowej. Zadowolony z siebie snuje już nawet plany zakupu nowego mieszkania. Na miejscu zastał jednak zaorane pole, a godne warunki pracy okazują się niedoścignionym marzeniem.
Wyzysk, przemoc, poniżanie… To tylko niektóre z problemów, z jakimi Piotr będzie się musiał zmierzyć w obcym kraju.
Czy wystarczy mu odwagi, by wyrwać się z matni i wrócić do domu?
Jaką cenę przyjdzie mu zapłacić za wolność?

Niniejsza publikacja jest zbiorem ponad 20 krótkich opowiadań ukazujących bliskie relacje Autorki z jej Mamą, minio wieloletniej transoceanicznej odległości. Narracja utrzymana jest w lekkim, żartobliwym tonie. Publikacja ta może stać się inspiracją dla każdego, kto pragnie rozświetlić sędziwe lata swoim odchodzącym już rodzicom oraz skorzystać z niektórych praktycznych sugestii w opiece nad osobą starszą.

Ze Wstępu: Główną bohaterką tej książki jest moja Mama (1928-2020) — dla mnie zawsze Munia — która była zwykłą, prawdziwie niezwykłą osobą. — Twoja Munia jest nie do podrobienia! —wykrzyknęła kiedyś moja przyjaciółka. Inna stwierdziła poważnie: — Twoja Munia powinna być przepisywana przez lekarzy na receptę dla osób z.. depresją... nie tylko starszych!

Halina Konior-Węgrzynowa —pedagog, muzykolog, muzyk i muzykoterapeuta. Większość swojego życia zawodowego, jako nauczyciel, spędziła w Kanadzie.

„Munia porusza i skłania do refleksji nad własnymi relacjami z bliskimi osobami oraz nad własnym życiem i wartościami, które naprawdę się liczą. Czytając tę książkę, czytelnik odnosi wrażenie, że rozmawia z przyjaciółką i słucha ciekawych historii, niekiedy też wzruszających. Gorąco polecam!" - Joanna Karyś

Barbara Korczyk ur. 8.03.1954 r. we Wrocławiu. Zamieszkała w Jaworznie (w. śląskie). Od zawsze wrażliwa na ludzkie uczucia i piękno natury. O wszechstronnych zainteresowaniach dotyczących szeroko pojętej sztuki. W dorobku posiada wiersze, fraszki i aforyzmy o różnej tematyce. W wolnych chwilach dla własnych potrzeb maluje obrazy, a także rzeźbi. Od 2016 r. należy do Akademii Słowa i Grupy Twórczej „Cumulus”. Czynnie uczestniczy w warsztatach i spotkaniach literackich w terenie.

My, Pierwsza Brygada...” - obyczajowa powieść wielowątkowa z elementami dydaktycznymi. Kontynuacja Trylogii Złodziejskiej Sergiusza Piaseckiego. Optymistyczna, a nawet idealistyczna alternatywa życiowych losów Aleksandra Barana (postaci, która żyła naprawdę) i innych bohaterów ze świata przestępczego z przełomu XIX i XX wieku. Akcja powieści rozpoczyna się w lipcu 1919 roku. W miesiącu tym miała też miejsce egzekucja głównego bohatera – na mińskiej Komarówce, wykonana przez krasnoarmiejców, z polecenia czekistów.
Jednak w niniejszej kontynuacji nie doszło do egzekucji Barana. Żył dalej i prowadził, wraz ze swymi kompanami, urozmaicone życie. Dzięki pewnym przypadkom udało mu się uniknąć śmierci, lecz osoby trzecie musiały stoczyć nieprzejednane batalie – głównie oratorskie, aby go uratować. Egzekucja Aleksandra Barana (która odbyła się naprawdę 17 lipca 1919 roku w Mińsku) była wielką „czerwoną” niesprawiedliwością. Niniejsza powieść ma na celu postawienie jej zadość…
Główne elementy powieści można umieścić na kanwie wielu wątków nie tylko o charakterze romantycznym, ale i nawet kryminalnym.
W końcu i elementy dydaktyczne zawarte w powieści dotyczą głównie kwestii wartości ludzkich oraz uczuć wyższych, jakimi objawia się po prostu człowieczeństwo.
Tytuł powieści obyczajowej ma podobny charakter jak tytuły trzech części trylogii. Tytuły te wywodzą się z fragmentów pieśni ludowych lub też samych tytułów tychże pieśni. Jeśli dana pieśń przewodzi określonej części trylogii, wówczas jej tytuł jest ściśle związany z przekazem pieśni. W niniejszej kontynuacji pieśnią przewodnią jest patriotyczna pieśń ludowa o takim samym tytule co owa powieść. Pieśń ta została wybrana jako przewodnia, gdyż akcja powieści przebiega w czasach kształtowania się II RP od lipca 1919 do lipca 1926 roku. W tamtym okresie pieśń ludowa stanowiąca przewodnią w powieści, była niezwykle popularna z uwagi na wydarzenia, jakie miały wówczas miejsce, a także wydźwięk pieśni pasujący do charakteru tych wydarzeń. Brygadę tworzyli nie tylko legioniści Piłsudskiego, lecz Polacy przejawiający pragnienie budowy lub też przemiany Rzeczypospolitej. Natomiast brygadę występującą w powieści stanowili kluczowi bohaterzy, którzy kształtowali się, a także przemieniali jak ta Polska tamtych czasów…

MYSZKOLANDIA – śnieżna kraina zamieszkana przez rodzinę zżytych ze sobą myszek. Jak w każdej rodzinie zdarza się im pokłócić, obrazić lub zdenerwować na drugiego, ale mimo wszystko i tak się ze sobą godzą. W rodzinie Myszowskich czwórka rodzeństwa, czyli Mimi, Titi, Bibi i Gucio, ciągle wymyśla jakieś psoty i ściąga na siebie kłopoty. Wtedy do akcji wkraczają mama Rozi i tata Zizi, którzy za każdym razem starają się być oparciem dla swoich pociech. Rodzice wiedzą też, że nie zawsze wszystko, co robią, przynosi pożądany efekt, ale nigdy nie ustają w swoich staraniach. Dzieci zaś mają świadomość tego, że rodzice są dla nich wsparciem, zwłaszcza w trudnych momentach, oraz że dają im poczucie bezpieczeństwa.

Laura Baucz – na co dzień zajmuje się psychologią dziecięcą, skupiając się na emocjonalności dzieci. Współautorka książki "Opowiadamy o emocjach". W swoich projektach zwraca szczególną uwagę na najmłodszych czytelników i to im poświęca najwięcej czasu. "Myszkolandia" powstała, by uświadomić najmłodszym, że z emocjami mają kontakt podczas codziennych sytuacji, oraz wyjaśnić im, jak mogą sobie z nimi poradzić. Książeczka pozwala też na bliższy kontakt dziecka z rodzicem.

"Myśli czarne" to nie jest tomik, który można przeczytać za jednym posiedzeniem. To wiersze pełne goryczy, przejmującego smutku czy wściekłości i buntu. Rozczarowanie, niezrozumienie, jak i katastrofizm czy zbrodnie, nie tylko nas bombardują ze wszystkich stron – niestety zdarza się, że jesteśmy ich bohaterami. Pojawiające się emocje wyrażamy w różny sposób. W moim przypadku „Myśli czarne” to przemyślenia, emocje oraz spontaniczne reakcje na otaczający nas świat. To często moje własne odczucia i tragedie, które spisywałam przez ponad dwie dekady.
Zapraszam do ciemnej strony życia.
Anna Sowińska

Moje utwory zaczęły powstawać w dramatycznym momencie w życiu. Kiedy odeszła moja śp. siostra Natalia, zaczęłam tworzyć intensywniej. Pisałam o wszystkim, co mi przychodziło do głowy, o smutku, radości, śmierci, miłości, życiu...
Utworów było coraz więcej, aż w końcu utworzyłam stronę na Facebooku: Madzia Gawrych – Myśli, których się nie wstydzę, gdzie zaczęłam umieszczać wiersze i sentencje. Wydanie tomiku to spełnienie mojego marzenia. Udało się to zrealizować dzięki Wydawnictwu Poligraf, za co bardzo dziękuję!
Z pozdrowieniami Magdalena Gawrych

Z całym szacunkiem pozostaję do zamiarów Autorów piszących o tematyce łowieckiej, że głównie podkreślają sprawy etyki, obyczajów i tradycji wspaniałych postaw większości myśliwych zrzeszonych w Polskim Związku Łowieckim (PZŁ).