Wydawnictwo Poligraf

– Wszędzie go widzę i już zaradzić nie mogę! Skrzydła staram się rozpostrzeć nad umarłych doliną… – rzekła Aniela, opadając na łoże.
– Witamy zatem w Najpiękniejszym Miejscu, gdzie czas zatacza pętlę nad najemcą, a zegary cofają się na godzinę trzecią trzydzieści trzy… – odparła Madame.

Przesłanie książki brzmi: „Przede wszystkim kochaj siebie samego i przenigdy nie poświęcaj własnego szczęścia”. Nie należy rozumieć tego jednak w sposób dosłowny. Autor nie nawołuje do kierowania się tylko swoimi pragnieniami i do realizacji jedynie własnych zamierzeń, nie namawia, by całe życie postępować w sposób egoistyczny. Chodzi mu raczej o dobry egoizm. O to, by analizować swoje potrzeby i potrzeby innych. Aby analizować, czy to, jakie są względem nas oczekiwania otoczenia, nie jest ze strony tego właśnie otoczenia nadużyciem. Każdy z nas ma bowiem prawo do szczęścia – nie kosztem innych, oczywiście. Ale nikt nie może od nas wymagać bezwzględnego oddania, posłuszeństwa, rezygnacji z własnych pragnień. Autor poświęcił dwadzieścia lat życia kobiecie, która nie była warta ani miłości, ani poświęconego jej czasu, która nie potrafiła docenić wsparcia, jakie miała ze strony męża. I w pewnym momencie dała świadectwo temu, że sama kierowała się tylko egoizmem. Nie było w niej żadnej wdzięczności. Czyli czas ten można uznać w pewnym sensie za zmarnowany.
W swej książce D. Lewandowski porusza wiele naprawdę trudnych tematów: alkoholizm, zaniedbywanie dzieci, problemy rodzinne, choroba, śmierć, samotność. Można się zastanowić, czy warto po nią sięgnąć, skoro traktuje o tak poważnych sprawach. W moim przekonaniu – warto. Bo po pierwsze zawsze znajduje się jakieś pocieszenie, choćby minimalne, w tym, że innych też dopadają nieszczęścia i że nie jesteśmy w tych naszych smutkach odosobnieni. A po drugie – skoro innym udało się wyjść z opresji obronną ręką, to i nam się uda. I jeśli bohater w końcu zetknął się z miłością bezinteresowną i taką, która pomaga odbić się od dna i znów nabrać wiatru w żagle, to może takie uczucie stanie i na naszej drodze. Życzmy sobie tego.
Fragment recenzji Anny Kowalskiej

Ta ujmująca opowieść to podróż do świata miłości i rodziny, prowadzona przez małego Ignacego i jego tatę. Gdy Ignacy dowiaduje się, że zostanie starszym bratem, zaczyna zadawać pytania, które odkrywają przed nim tajemnice życia rodzinnego, miłości i wspólnych chwil. To sercegrzejąca historia o przywiązaniu, dzieleniu się i rosnącej więzi rodzinnej.
Czytajcie ją z dziećmi, aby odkryć, jakie cuda kryją się w codziennych chwilach i jak wielką radość przynosi pojawienie się nowego członka rodziny. Dzielcie się tą uroczą opowieścią o małych radościach i dużych miłościach!

Książka „Nasza droga w kierunku zombie” jest alternatywą w stosunku do tego, co ogólnie przyjęte, lecz niekoniecznie zgodne z podstawowymi zasadami fizyki.
Stan ten doprowadza nasz świat do zagłady, a nas do takiego sposobu myślenia, który nie jest korzystny dla naszego zdrowia i bezpieczeństwa. To wszystko, trwając już przeszło 40 lat, mnoży skutki, które są coraz bardziej widoczne i uciążliwe. Nie są one jednak prawidłowo identyfikowane pod względem podstaw fizyki. Ta nauka bowiem kategorycznie zabraniała nam takiego posunięcia, ostrzegając przed tym, czego doświadczamy na co dzień.
Często określamy to, używając miana apokaliptyczne. Następna więc moja książka będzie miała tytuł „Nasze apokaliptyczne życie w Apokalipsie św. Jana”, ponieważ istnieje tam analogia do materiału przedstawionego Państwu w niniejszej książce.

Miłosz Szuba – absolwent politologii i nauk społecznych Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, studiów podyplomowych w zakresie zarządzania nieruchomościami na Akademii Górnośląskiej oraz Akademii Finansów Samorządu Terytorialnego w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie, publicysta, lokalny patriota, pasjonuje się historią współczesną, historią idei i myślą polityczną.
Skąd bierze się fanatyzm? Dlaczego przybiera tak niebezpieczne formy? Czym kierują się ideowcy, którzy chcą zabijać dla dobra ludzkości? Co skłania wyznawców wzniosłych idei do popełniania strasznych czynów? Co dzieje się w ich umysłach? Jak działa mechanizm ich motywacji? Dlaczego tak łatwo zdobywają zwolenników i tak skutecznie nimi manipulują? Gdzie leży granica między idealizmem a zbrodnią? Gdzie kończy się normalność a zaczyna obłęd? Czy można powstrzymać ekstremizm?
Na te mordercze i fascynujące pytania stara się odpowiedzieć autor, przytaczając z aptekarską dokładnością niesamowite, z pozoru nierealne historie współczesnych arystokratów terroru.
Choć opisane w książce wydarzenia wolelibyśmy włożyć między bajki, niestety każde z nich faktycznie miało miejsce w nieodległych nam czasach.
Czy mogą się powtórzyć?

AKCJA, DYNAMIKA, EMOCJE – to słowa, które w dość lapidarny, ale niezwykle trafny sposób określają tę książkę.

„Nekrowersum” opowiada historie zwyczajnych ludzi, których łączy jeden drobny szczegół: wszyscy popełnili błąd, za który ktoś inny musiał zapłacić wysoką cenę. To, co miało być końcem, dla nich okazuje się dopiero początkiem czegoś mrocznego, nieznanego i bezkresnego. Wiedza, którą posiadają, nie wystarcza, aby zrozumieć sens życia i śmierci. Okazuje się, że świat, jaki znali, nie jest jedyny, a w życiu i po nim nic nie dzieje się bez przyczyny. On jest jednym z nich i uparcie szuka odpowiedzi na nurtujące wszystkich pytania, które być może na zawsze pozostaną bez odpowiedzi.

W centrum mojego zainteresowania jest człowiek, jego energetyka i rozwój duchowy oraz uzdrawianie ciała fizycznego jako efekt pracy nad sobą przy wsparciu Sił Wyższych.
W 2006 roku została wydana moja książka pt. „Rozświetlanie siebie i świata”.
 Barbara Zgorzyńska

„Nie jesteś sam!” to książka dla Ciebie. Pokaże Ci, jak mimo zewnętrznego niezbyt przyjaznego świata, chaosu i różnych zawirowań można żyć w poczuciu bezpieczeństwa i spokoju, odczuwać radość, doceniać wszelkie pozytywy i wzrastać. Jest to swoisty poradnik dla człowieka egzystującego w trudnym, ale znaczącym czasie, który ukazuje sposoby zmieniania na lepsze swojego życia i naszej rzeczywistości.
„Nie jesteś sam!” to zbiór przekazów od naszych Przyjaciół: Anioła Dobrobytu (przedstawiciela Sił Boskich) i Kryona (reprezentanta Sił Kosmicznych), którzy podają nam podstawową wiedzę o świecie, praktyczne sposoby rozwiązywania naszych ziemskich problemów, wyjaśniają pewne zjawiska i umożliwiają nowe spojrzenie na siebie, na życie i na Wszechświat.

Żanetta Truszkowska, ur. 6.09.1959 r. Nie lubi poezji, ale pisze wiersze. Wbrew sobie i na przekór wszystkim dookoła postanowiła je wydać i zobaczyć, co z tego wyniknie.

"Nie ma jak w domu" to książka dla dzieci napisana prozą poetycką. Jest to opowieść dotycząca jednego dnia, widzianego z perspektywy domowników. Można zobaczyć, jak każdy z nich przeżywa to samo wydarzenie na swój sposób. Książka ozdobiona jest ciekawymi i barwnymi ilustracjami.

Mirosława Witek urodziła się 29.12.1964 roku w Kłecku k. Gniezna. Ma czworo rodzeństwa, męża i jest mamą Szymona i Weroniki. Pisze głównie poezję dla dorosłych. Dotychczas wydała tomiki "Nadzieja", "Mrok samotności", "A imię jej Polska", opublikowała również w formie wierszowanej książkę dla dzieci "Superzwierzaki i dzieciaki". Postanowiła także spróbować sił w prozie, wydając książkę dla dzieci "Nie ma jak w domu", żeby uzmysłowić maluchom i ich rodzicom jak wszyscy jesteśmy dla siebie ważni i potrzebni.

Książka opowiada prawdziwe historie o zmaganiu się z uzależnieniem, współuzależnieniem, przemocą, o wychodzeniu z roli ofiary, radzeniu sobie z traumami i negatywnymi emocjami. Przedstawia fragmenty pracy terapeutycznej, w której Autorka stosuje różne, niekiedy niestandardowe techniki. Opisane historie dają nadzieję osobom znajdującym się w podobnych sytuacjach. Innowacją tej książki jest łączenie pracy terapeutycznej z wykorzystywaniem Mapy Świadomości według Davida R. Hawkinsa.

Inspirujący poradnik dotyczący życia, zdrowia, szeroko rozumianego sukcesu i relacji międzyludzkich w dzisiejszych realiach.
Autorka, 25-letnia kobieta, próbuje dotrzeć do sedna problemów nękających obecnie ludzi (zwłaszcza kobiety) i proponuje rozwiązania.
Tekst jest przeplatany poradami urodowymi i zdrowotnymi, co ma uczynić z książki vademecum dla współczesnych kobiet.
Książka jest ultraaktualna, napisana prostym, przejrzystym i przystępnym językiem.

Kochani czytelnicy. Oddaję w wasze ręce skrawek mojej duszy i serca. Książkę tę napisałam na podstawie moich przeżyć. Jest ona moją terapią. Polecam serdecznie tę lekturę i apeluję do kobiet o odwagę, która musi być silniejsza od strachu, by ujawnić przemoc i gwałt, który jest nam wciąż zadawany. Przemoc fizyczna to zło wydawałoby się największe, ale gwałtu zadanego psychice nie da sie zaleczyć i zapomnieć. W książce zamieściłam fragmenty wspomnień z mego życia, które nadają jej różne barwy emocjonalne, co powoduje, że czyta się ją z uwaga i w napięciu. Życzę interesującej lektury!

Urodziłam się wiosną 1957 roku we Wrocławiu. Jestem córką Jadwigi pochodzącej z Ziem Wschodnich, czyli ze Lwowa. Mój ojciec Tadeusz po 4-letniej niewoli w Niemczech w czasie II wojny światowej wrócił do Polski do Wrocławia. Tu pracował przy odbudowie miasta z gruzów powojennych.
Ukończyłam 8-letnią szkołę podstawową, następnie technikum energetyczne, które po 5 latach zakończyłam maturą i dyplomem technika. Po 4-letnim nieudanym małżeństwie, śmierci drugiego syna, perypetiach zagrażających memu życiu w 1985 roku podjęłam decyzję o wyjeździe z Polski na Zachód do Niemiec. Niełatwe życie w Niemczech zmusiło mnie znowu do emigracji, tym razem do USA do Nowego Jorku. Entuzjazm, z którym wyjeżdżałam, przemienił się niestety w wielkie rozczarowanie i nawet niezłe perspektywy finansowe nie wpłynęły na stan duchowy, gdyż obcość, z którą się spotykałam na co dzień, dotyczyła mego wyglądu. Według rodaków nie byłam typową Polką: czarne długie włosy – więc Hiszpanka; włosy kręcone – to Żydówka z Brooklynu, do tego trochę gruby nos – więc Egipcjanka. Po 3 latach w Nowym Jorku wróciłam do Polski do Wrocławia, gdzie przeżyłam powódź 1000-lecia, pożegnałam się z umierającą siostrą i znowu wyjechałam do Niemiec, gdzie mieszkam do dziś.

Osiem tysięcy siedemset sześćdziesiąt. Z tylu godzin składa się rok. Co zrobisz z każdą z nich?

Polska mafia miewa się świetnie, bezkarnie korumpując lokalnych urzędników, decydentów, policję, prokuraturę i sądy. Jej kontakty i wpływy sięgają znacznie wyżej i daleko poza polskie granice. Szczególnie silne relacje wiążą ją z potężnym niegdyś wschodnim sąsiadem – Rosją.
Coraz bardziej dociskaną amerykańskimi i unijnymi sankcjami, coraz biedniejszą i bardziej zdesperowaną.