Wydawnictwo Poligraf

Ołówek i jego nowo poznany towarzysz Zeszyt niespodziewanie trafiają na pewien plac budowy, gdzie na tytułowego bohatera czekają nowe zaskakujące przygody…

"– Pamiętasz, jak w szkole baliśmy się Sportowego? But miał rozklejoną podeszwę i kiedy biegał, kłapał nią, robiąc przy tym nieprzyjemne wrażenie, a my myśleliśmy, że to jakiś groźny gość, który na nas czyha.
– Doskonale to pamiętam. Biegał za nami, bo chciał nas poznać, a my niepotrzebnie przed nim uciekaliśmy.
– Otóż to, koleżanko. Kiedy opowiadałem moim znajomym na budowie o tej naszej przygodzie z Butem, Zeszyt powiedział takie mądre słowa: „Nie oceniaj książki po okładce”.
– Nie rozumiem…
– To zdanie oznacza, że zanim wyrazimy swoją opinię o kimś, powinniśmy go najpierw poznać, żeby nie ocenić go niesprawiedliwie."

Niniejsza książka stanowi swoistą spowiedź człowieka, który postanowił stawić czoła swojemu nałogowi.
Prostymi słowami, pozbawionymi zbędnych ozdobników, opisał co czuł na każdym etapie ku zdrowieniu.
W ciągu roku przeszedł on niezwykłą metamorfozę, zmienił sposób postrzegania świata i siebie, na nowo odkrywając swoje pasje i nowe zainteresowania.
Są one źródłem jego siły do walki, którą cały czas toczy. Walki o trzeźwość.
Ciała, serca i umysłu.

Piękna historia  taka nietypowa  ale ma to coś  uwielbiam tę książkę i pokochałam jej bohaterów. Nie mogłam się oderwać. Jest ogień  - PauLi_86

To jest jedno z najlepszych opowiadań mafijnych jakie kiedykolwiek czytałam  - jvllia_a_y

Wspaniała historia  czekam z ogromną przyjemnością na kolejne! - Anna Biesiekierska

Książka była wspaniała, ciekawa i dużo się działo, czekam na kolejne książki twojego autorstwa!  - WiktoriaHaajda

Najlepszy tekst na wattpad! - IwonaAP1

Następna książka, która mnie wciągnęła od samego początku, no super historia ... Gratulacje  -  doniamama

Bardzo nietypowo się zaczęło, ale Super się czytało, bardzo miło spędzony czas, gratuluję -  MonikaKurach

Dom, praca i rodzina, wszystko na pozór idealne. Eliza pielęgnuje w sercu ułudę cudownego życia. Gdy wszystko niemal jednocześnie wali jej się w gruzy, podejmuje walkę o nowe. Staje przed wyzwaniami, które w jej odczuciu wydawały się nieosiągalne. Walczy nie tylko o siebie i córkę – o ich wspólną przyszłość – ale też o marzenia. Tymczasem przed nią piętrzą się trudności, które wymuszają podjęcie odważnych decyzji. Czy na nowo potrafi zaufać? Czy znajdzie miłość? Czy zdobędzie odwagę, by sięgnąć po to, co jest w zasięgu nowych możliwości? Wystarczy jedno spotkanie, by jej życie nabrało innego kierunku…

Elżbieta Włusek urodziła się w 1985 roku w Lubinie i nadal tam mieszka. W wyniku indywidualnego toku nauczania ukończyła szkołę średnią. Odkąd pamięta, interesowała się literaturą, a książki zawsze były częścią jej życia. Nieśmiałość i brak wiary we własne siły nie pozwalały jej wyjść poza krąg twórczości innych autorów. Miłość do słowa pisanego i zachęty bliskich przerodziły się jednak z czasem w chęć stworzenia czegoś własnego i nie tylko do szuflady, jak to miało miejsce latami. Tak powstał „Nowy początek” –  jej debiut literacki. Inspiracją do napisania tej powieści były wakacje we Włoszech. Jej życie wypełnia rodzina i przyjaciele, bez wsparcia których nie wyobraża sobie życia. Jest wielką miłośniczką zwierząt. Osobą pozytywnie nastawioną do ludzi i do ich historii.

To nie jest książka o tym, jak osiągnąć sukces. To książka o tym, co się dzieje, kiedy już go masz — ale nie do końca wiesz, czy to naprawdę twoje życie.
To historia Aleksandry, która już po ukończeniu gimnazjum przeprowadziła się z rodzicami z Białegostoku do New Jersey, teraz ma trzydzieści lat i sporo szalonych doświadczeń na koncie. Nowy Jork, związki, kariera, piękne rzeczy, wielkie miasta...
...a jednak coś w niej zaczyna szeptać: „Wracaj”.
Do siebie. Do tego, co znane, ciepłe, zwyczajne. Ale własne. To opowieść o intuicji, zmianie, o Białymstoku pachnącym wspomnieniami i o decyzjach, które podejmuje się nie rozumem, a sercem. 

Julita Julietta Gul – ekonomistka z wykształcenia, trenerka social mediów z zawodu, z pasji masażystka twarzy i trenerka aerial jogi. Wrażliwa, empatyczna i oddana temu, co kocha. Jej pisanie to odbicie kobiecej siły, delikatności i autentyczności. Inspiracje czerpie z własnych emocji, rozmów z ludźmi, obserwacji mediów i kultur.
Znana jako twórczyni pierwszego polskiego podcastu o social mediach – Instaszkoła by Juliette. Ekspertka influencer marketingu, twórczyni albumu muzycznego opartego na AI, Snapchat strategist. 
To jej debiut literacki, choć wcześniej publikowała już artykuły modowe i o mediach społecznościowych w prasie i internecie. 
Swojego pierwszego bloga prowadziła, mając zaledwie 11 lat. 

Gdzieś daleko w baśniowej krainie żył Bazylian, 12-letni chłopiec wychowujący się bez rodziców. Mimo ciężkiego życia Bazylian był pogodnym chłopcem i łatwo się nie poddawał. Czasami jednak popadał w stan melancholijny i właśnie wtedy zastanawiał się, co w swoim życiu zmienić... Jego marzeniem było dokonanie czegoś wielkiego. Wszystko się zmieniło, gdy pewnego dnia w królestwie pojawił się smok...

Napisałam tę bajeczkę dla wnuczka Dawida, kiedy miał trzy latka. Mam nadzieję, że inne dzieci też polubią zwierzątka, które mieszkają koło domku chłopca, i się z nimi zaprzyjaźnią. Ilustracje do książeczki wykonała Dorota Dylewicz.

Sylwia Lamczak – kobieta, siostra, córka, partnerka, pisarka, nauczycielka języka angielskiego po filologii angielskiej na UAM, certyfikowana nauczycielka jogi w standardzie Yoga Alliance – RYT200, która prowadzi swój kanał na YouTube, tancerka exotic pole dance, jedna z założycielek marki Foreverever, założycielka Mantra Yoga, autorka bloga i książki, twórczyni kursu do nauki języka angielskiego, zodiakalny Rak, numerologiczna 9, żywioł Wody, podróżniczka kochająca Bieszczady… – kolejność nie ma znaczenia – to wiele z ról, którym poświęcam czas i energię, bo tego chcę. Wierzę, że warto robić to, co na pozór się nie opłaca. Z czasem Wszechświat pomaga nam wszystko poskładać, gdy jesteśmy stali i systematyczni w swoich poczynaniach. Czasem wychodzi mi to lżej i lepiej, a czasem opornie i ciężko. Każdy dzień jest inny, ale codziennie od nowa mogę wybrać świadomie tory myśli.
Ponad każdą z tych ról jestem po prostu człowiekiem. Jestem Sylwią. Jestem. Jestem, by być, żyć i doświadczać. Jestem przekonana o tym, że życie zostało mi dane po to, aby się nim radować. W życiu najważniejsze to zauważyć, odczuć, pozwolić sobie i innym poczuć radość i całe życie według własnej dharmy.
Dharma to droga życia. Każdy człowiek ma swoją dharmę. Każdą drogę należy uszanować, swoją również. ZWŁASZCZA swoją. Trzeba ją zaakceptować, bowiem to właśnie akceptacja pozwala nam zrzucić z karku przestarzałe i nieprzydatne zapisy na naszych wewnętrznych, głęboko skrytych dyskach twardych.
Urodzona 16 lipca 1993 roku w Ostrowie Wielkopolskim.
Jestem człowiekiem, który odważył się spojrzeć prawdzie prosto w wielkie – ale tylko pozornie straszne – oczy. Zgodziłam się sama ze sobą, że mam dwie główne drogi do wyboru w życiu – albo pójdę drogą Prawdy, albo będę tkwiła w iluzji. Prawda wydaje się trudna, niemożliwa do zniesienia, ale tylko taka się WYDAJE. Po przebudzeniu staje się to jasne i klarowne, że tylko droga prawdziwego, jedynie słusznego powołania do życia na planecie Ziemia ma sens. Zostałam zesłana na Ziemię z takim zestawem cech, którego kiedyś nie akceptowałam. Gdy po latach nauczyłam się korzystać z moich naturalnych zasobów, życie zaczęło mnie wspierać. Odkryłam jego cuda. Obserwuję je codziennie od nowa, pojedynczo, jeden dzień na raz.
To jest podróż na całe życie. Codziennie od nowa uczę się doceniać swój wysiłek i zamieniać autosabotaż i wewnętrznego okrutnego krytyka na wsparcie – tak jak wspiera się najlepszego przyjaciela.

Czy zastanawiałeś się kiedyś, jakie istoty skrywa świat podziemi? Czy mieszkańcy tegoż świata muszą być źli z natury? Czy są jedynie bezwolnymi marionetkami losu?
Pewnego dnia w norach plemienia koboldów wykluwa się jaszczurka o srebrnych oczach i przeszywającym spojrzeniu. Jest nieco większa i silniejsza niż reszta, przede wszystkim jednak wyrasta na osobnika z niespokojnym umysłem pełnym pytań. Są to pytania podstępne i niebezpieczne dla ustalonego od niepamiętnych czasów porządku życia koboldów. Srebrnooki Ifret zapragnie od życia czegoś więcej niż ciągła walka o przetrwanie i podąży nową nieznaną ścieżką…
W innym miejscu świata podziemi goblin Harum zdradą zyskuje upragnioną pozycję. W końcu staje się jednym z wielkich swego plemienia i odkrywa, że to nic nie znaczy. Konfrontuje się z prostą i okrutną prawdą. Zdobywając wszystko, czego się pragnęło, można zostać z niczym. Czy znajdzie w swoim życiu sens w kompletnie odmiennej dla niego rzeczywistości?
Królestwo Murcji, jeden z gigantów świata powierzchni, chyli się ku upadkowi. Mag Aray, weteran wojen trawiących jego zachodnie pustynie, wyrusza wraz z duchem poległej bohaterki Nuru. Kierują się w stronę Oligard, jednego z ostatnich lojalnych miast wschodu. Sam nie rozumie misji, z jaką został wysłany…
Tymczasem między istotami sfer wyższych i niższych toczy się niewidoczna dla wszystkich gra. Demony przekraczają granice dzielące światy, a bogowie splatają nici losu.
Życie istot powierzchni i podziemi łączy podróż o nieprzewidywalnych konsekwencjach.

Bajka „O kotku…” to nastrojowa opowieść o tym, że każdy z nas może spotkać Mikołaja.
I – jednocześnie – każdy z nas może… zostać Mikołajem!
Akcja tej historii toczy się w świątecznym – otulonym śniegiem, pachnącym czekoladą i pierniczkami – Szczecinie. Bohaterami opowieści są dwaj bracia: Rysio i Gucio.
Bajka została napisana dla dzieci w wieku przedszkolnym – do wysłuchania przed snem – oraz dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym – do nauki samodzielnego czytania. Ma rytm, rymy i tzw. morał.
Czy możecie sobie wyobrazić: czarowny zapach choinki, harmonijne dźwięki kolęd, upojny aromat pomarańczy i radosne głosy bliskich Wam osób?
Głęboko wierzę w to, że – niezależnie od tego, co aktualnie dzieje się w Waszym życiu – Mikołaj może czekać tuż za rogiem…
I to jest właśnie magia Świąt…
Dorota

Czasami zastanawiam się, co jeszcze można zrobić z odrobiną wolnego czasu. Większość ludzi twierdzi, że go nie ma. Ja dostrzegłem jego istnienie dopiero wtedy, gdy przestałem pracować po 300 godzin w miesiącu. Po 20 latach ciężkiej pracy postanowiłem skończyć z pracoholizmem. Czy to łatwe? Całkiem trudne, po prostu nie potrafię usiedzieć bezczynnie dłużej niż kilka minut. W zamian spędzam czas jako tata i mąż, ogrodnik, biegam, morsuję, gram w scholi dziecięcej, czytam tony książek, mam czas dla przyjaciół, którzy są dla mnie wyjątkowi. W tym całym zamieszaniu udało mi się napisać kilka utworów wierszowanych – dodam, że po raz pierwszy w życiu – które oddają moje emocje i odczucia chwili. Nieśmiało pokazałem je kilku osobom, uśmiech na ich twarzach wystarczył za komentarz. Cóż, kolejny krok to wydanie tych utworów, czyste szaleństwo, a jednak.
Czy to znaczy, że przestałem lubić swoją pracę? Ależ nie, uwielbiam pomagać ludziom. A ciężkie zabiegi ortopedyczne są dla mnie nadal satysfakcjonującym wyzwaniem, których moja wojownicza dusza potrzebuje. Obserwując świat i dzieląc się swoimi odczuciami, łatwiej pomagać, również sobie.

Agnieszka Krupicka, urodzona 6.12.1980 r. w Białymstoku, poetka, mężatka.
Główne zainteresowania to pisarstwo oraz książki historyczne o tematyce II wojny światowej. Ulubieni artyści to Bolesław Leśmian i Władysław Broniewski.
W 2011 r. otrzymała wyróżnienie za wiersze: "Pustynna droga", "Zostań", "Chcę być", które ukazały się w tomiku pokonkursowym wydanym przez Forum Inicjatyw Twórczych w Parzęczewie. Znalazły również swoje miejsce w książce "O miłości... i nie tylko".
Tomik "O miłości... i nie tylko" jest zbiorem wierszy z trochę przykurzonej już młodości, wyciągniętych z dna przysłowiowej szuflady, które czekały długie lata, żeby ujrzeć światło dzienne. Inspiracją do ich powstania byli napotkani po drodze ludzie, relacje z nimi, otaczający dookoła świat, zwykły dzień.
Pomimo upływu lat nadal pulsuje w nich ta świeżość, młodzieńczość i wielkie emocje z nimi związane.
Mam nadzieję, że książka zostanie ciepło przyjęta i każdy znajdzie w niej coś dla siebie.

Z niemal stuletnim opóźnieniem do rąk czytelnika polskiego trafia dzieło, które Rosjanie wydawali tak często w czasach różnych zawirowań politycznych: w roku 1848 (Wiosna Ludów), 1867 (w Genewie z powodu cenzury), kryzysu lat 1905–1906 (trzy wydania petersburskie), a później aż do czasów nam współczesnych w latach: 1990, 1991, 2002, 2003, 2014 i 2019. Również na Zachodzie Fletcher był wydawany kilkakrotnie; po pierwszej edycji z 1591 roku następowały kolejne w latach 1643, 1657 i 1966. Dzieło elżbietańskiego dyplomaty, doktora obojga praw, wyróżniało się od relacji wcześniejszych podróżników. To, że Ruś była tyranią i że jej car posiadał absolutną władzę pozbawiania życia i dóbr swych poddanych, było powszechnie znane, ale tylko Fletcher zbadał, jak funkcjonował rząd i za pomocą jakich środków utrzymywał władzę. W Polsce dzieło Fletchera do tej pory nie było wydawane, co jest powszechnym zaniedbaniem i na co, już dawno temu, zwrócił uwagę Aleksander Brückner, pisząc: „«my jak zawsze daliśmy się wyprzedzić» – a dziełka Sacrana o błędach Rusi czy Miechowity o Sarmacji nie dadzą się porównać z Herbersteinem czy Fletcherem, a mieliśmy więcej przyczyn poznać i zbadać naszego sąsiada, «spaliśmy jednak na oba uszy»”.

"O trudach życia codziennego" to zbiór wierszy i rymowanek podpowiadających, nieraz humorystycznie, jak znosić trudne sytuacje zdarzające się każdemu.
Utwory uatrakcyjniają ciekawe grafiki autorstwa Konstancji Sobieraj.
Cześć!
Nazywam się Ewa. Pochodzę z Krakowa. Skończyłam studia wyższe na kierunku prawo i administracja na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Pracowałam w kancelarii notarialnej, a także przy projektach unijnych na rzecz osób niepełnosprawnych. Mam rozległy krąg zainteresowań. Należą do niego między innymi: poezja, szeroko pojęta psychologia, metoda Silvy i metoda reiki, filozofia religii wschodnich. Wgłębiałam się także w wiele fragmentów Biblii Kościoła rzymskokatolickiego. Wpłynęło to w znaczącym stopniu na mój światopogląd i duchowość.
Mam nastoletniego syna oraz kota Kreskę, który swoją energią umila mi każdy dzień.
Z uwagi na chorobę – stwardnienie rozsiane – poruszam się na wózku. Z tego powodu wykonanie najprostszych czynności kosztuje mnie wiele wysiłku i sprawia mnóstwo trudności.

Każdy dzień jest dla mnie wyzwaniem.
Ale
pomimo tego spełniam marzenia
i
jedno z nich właśnie zrealizowałam…
Trzymasz je w ręce!

Anatol DIACZYŃSKI urodził się 19 listopada 1951 r. we wsi Zielony Gaj, w północnym Kazachstanie, w rodzinie polskich zesłańców. Pracował w kołchozie, potem przeprowadził się do miasta Kokczetaw. Podejmował się tam różnych prac, a jednocześnie studiował. Jest absolwentem Instytutu Literackiego im. A.M. Gorkiego w Moskwie. Pod koniec lat 80. i na początku 90. był w swoim kokczetawskim obwodzie znanym działaczem polonijnym. Działalnością polonijną oraz literacką autor zajmuję się do tej pory.
Od 1995 r. Anatol Diaczyński mieszka w Polsce, w Stalowej Woli. Opublikował wiele książek, które były drukowane w językach polskim, rosyjskim i ukraińskim.
Wydania własne:
„Myśmy do stepów unieśli ojczyznę” (Szczecin 1994),
„Legendy stepowe” (Białystok 1997),
„To my jesteśmy, Polsko!” (Stalowa Wola 2000),
„Po kraju, którego już nie ma” (Stalowa Wola 2002),
„Nadchodzi wieczór, więc pożartujemy” (Stalowa Wola 2005),
„O tiech, pozabytych, skażitie chot’ słowo” (Sandomierz 2006),
 „Nadchodzi wieczór – 2” (Stalowa Wola 2008),
„Otich, pozabutych, zhadajte chocz słowom” (Lwów 2011),
„Tętent koni przez wieki”, (Tuchów 2012).
Utwory autora były drukowane także w siedmiu wydaniach zbiorowych i almanachach.
Autor jest członkiem Związku Literatów Polskich oraz laureatem nagrody „Złote Pióro” rzeszowskiego oddziału ZLP za 2000 r.