Wydawnictwo Poligraf

To poetycka opowieść o miłości rodzącej się na granicy sceny i kulis, intymności i historii, ciała i idei. Hawana staje się tu żywym bohaterem – miastem muzyki, zapachu rumu i nocnych spotkań. Relacja narratora i Myszy, artystki i buntowniczki, jest jednocześnie aktem czułości i nieposłuszeństwa wobec świata. To książka o ulotności, sztuce i wolności, która zaczyna się od dotyku.

Wojciech Babijczuk - prezes Wrocławskiego Klubu Szachowego „Kopernik”, który uwielbia podróżować – nie tylko z powodu szachów.

Co by było, gdyby na Ziemi pojawiło się dziecko,
które miałoby dar spoglądania w przyszłość?
Pewnie by się zdziwiło, ale gdyby odkryło,
że tę przyszłość może zmieniać, toby się dopiero działo.
No a gdyby tak spostrzegło, że nie tylko ono to potrafi…?
To byłoby sporo zamieszania…

Zabija czas naszej młodości, pozostawiając nam wyłącznie wspomnienia, zmienia brutalnie wszystko dookoła, a my czujemy się coraz bardziej osamotnieni, zaprowadzi nas w końcu do grobu, ale jest uroczy, bo w nim jest zabawa dzieci, istota życia, nauki i techniki, choć, być może, niewielu się nad tym zastanawia.

Przedstawiony na pierwszej stronie okładki rysunek ma ilustrować paradoks względnego ruchu obrotowego, bo wirujący obserwator nie widzi swojego wirowania, tylko czuje siłę, która wgniata go w przeźroczystą ściankę cylindra, natomiast widzi obracający się po okręgu ładunek elektryczny i obiegającego go na zewnątrz cylindra obserwatora zewnętrznego, który pod wpływem siły odśrodkowej powinien po rosnącej spirali oddalać się od cylindra i wirującego obserwatora. Zaś poruszający się po krzywej ładunek elektryczny ma emitować promieniowanie elektromagnetyczne i też po malejącej spirali spaść na oś wirującego cylindra.
Ale z punktu widzenia obserwatora zewnętrznego ładunek jest nieruchomy, tylko wiruje obserwator w cylindrze. Zatem skoro istnieje jedna obiektywna prawda, to obserwator w cylindrze, zapytawszy obserwatora zewnętrznego, powinien otrzymać jedną odpowiedź, lecz rysunek pokazuje, że przy względności ruchu obrotowego występują dwie obiektywne prawdy. Aby zrozumieć przesłanie tego rysunku, powinieneś zagłębić się w lekturę tej książki. Zaczyna się ona od wstępu matematycznego obsługującego część fizyczną utworu, ale przy matematyce, jaką posługują się fizycy teoretycy, jest to błahostka, zwłaszcza że poparta rysunkami i ilustracjami. Nie bój się tej matematyki, bo wtedy zrozumiesz, co ukrywa tytuł tego opracowania.
Autor z wykształcenia jest magistrem inżynierem elektrykiem, więc możesz sądzić, iż książkę napisała osoba z wyższą znajomością matematyki czy fizyki, co daje mu pewną wiarygodność jako autora tego rodzaju książki. I właśnie to, że nie jest zawodowym fizykiem lub matematykiem, sprawia, że ma czyste, otwarte myślenie ignoranta nieuwikłane w naukowe nawyki specjalistów, którzy od dziesięcioleci powtarzają błędy i pomyłki odkrywców odkryć i teorii. Autor nie jest tandetnym filozofem, nie rozmyśla nad istotą człowieczeństwa i nie bawi płaskim humorem, ale chce dać czytelnikowi wgląd w tajemnicę ruchu, spoczynku i grawitacji i w to, jaki mają związek z nieskończonością „czegoś”. To „czegoś” to właśnie jest ta frajda.

Trzydziestoletnia dziewczyna w wiedeńskim metrze natrafia na sobowtóra swojego przyjaciela z Krakowa. Jak się dowiaduje, obydwaj nie mają pojęcia o swoim istnieniu.

Julia Dziemiańczyk, urodzona w 2000 r. Ukończyła Technikum Morskie w Darłowie, w którym poza nauką spełniała się w teatrze oraz zespole muzycznym. Zdobywczyni statuetki za najlepszą rolę drugoplanową na konkursie powiatowym, laureatka wielu konkursów wokalnych. Założycielka kanału na platformie YouTube o nazwie Lavandexx. Autorka ponad dwustu wierszy, które jeszcze nie ujrzały światła dziennego.

Pragnę podziękować wszystkim, którzy rzucali i dalej rzucają mi kłody pod nogi. To dzięki Wam nauczyłam się, żeby dążyć do tego, czego pragnę. Wasza zazdrość jest moim sukcesem. Dziękuję też z całego serca osobom, które wspierały mnie w całym procesie. Wspomagały radami, ciepłym słowem. Ludziom, którzy zamiast zawiści potrafią cieszyć się razem ze mną. Serdeczne podziękowania kieruję też w stronę mojej Mamy – Anny Stefaniak. Nie wyobrażam sobie piękniejszej okładki. Huśtawka symbolizująca zagmatwane emocje, miłość, ból, cierpienie. Huśtawka dźwigająca wszystko, z czym się zmaga każdy człowiek przez całe swoje życie.

Poezja to cudowny sposób na wyrażanie swoich emocji. Dla mnie jest ona formą autoterapii. Przeczytanie moich wierszy pomaga zrozumieć siebie oraz świat nas otaczający. Poezja jest trudną sztuką łapiącą za serce i skłaniającą do refleksji. Niezależnie od tego, jak bardzo doświadczonym czytelnikiem jesteś, moje wiersze pomogą Ci poczuć się trochę mniej samotnym. Poświęć chwilę, zanurz się w moich słowach. Daj szansę smutnej poezji i pozwól sobie odkryć piękno w bólu.

Zurych, filia renomowanego angielskiego banku. Młody informatyk odkrywa nieoczekiwanie lukę w systemie bezpieczeństwa komputerów i decyduje się na brawurową próbę wyprowadzenia z banku wielu milionów, tak aby nie dało się ani ustalić, kto był sprawcą, ani odzyskać pieniędzy.
W pewnym momencie okazuje się, że w banku właśnie dokonano morderstwa.
Czy te dwa wątki wiążą się ze sobą? Służby bankowe i zuryska policja pracują gorączkowo nad rozwiązaniem dwóch łamigłówek. Akcja toczy się na przemian w Szwajcarii i w Johannesburgu. Kto wygra?
Całe zdarzenie, fabuła oraz wszystkie postaci występujące w powieści są absolutnie fikcyjne. Niemniej z każdą kolejną stroną książki czytelnik nabiera pewności, że autor porusza się po znanych mu obszarach i tematach. Jest u siebie. Zarówno w pubie, kawiarni i bankowym gabinecie w Zurychu, jak i w hotelu czy pawilonie handlowym w Johannesburgu.
Fikcyjna fabuła kryminalna nabiera w pewnym momencie kształtów możliwej do przeżycia rzeczywistości…

Marek Gajda, ur. 22 maja 1949 roku w Krakowie. Ukończył w 1971 roku studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1981 roku mieszka na stałe wraz z rodziną w Szwajcarii. W 1987 roku uzyskał w Zurychu dyplom informatyka programisty. Przez blisko trzydzieści lat pracował nieprzerwanie jako informatyk w szwajcarskich filiach kilku międzynarodowych banków. Dotychczas opublikował: korespondencje i felietony w czasopismach  „Czas”, „Dziennik Polski”, „Dekada Literacka” w Polsce oraz w miesięczniku „Tak” w Belgii. Jego hobby to podróże, aktywny sport, brydż, literatura faktu.

Marta Osińska wnuczka więźniów KL Auschwitz-Birkenau Jadwigi i Tadeusza Osińskich. Z potrzeby serca i pamięci podjęła się odkrycia historii dziadków – tych, którzy milczeli o swoim cierpieniu. Jej osobista podróż od żałoby po ojcu do odnalezienia rodzinnych korzeni stała się świadectwem miłości, odwagi i duchowego dziedziczenia.

"Niewypowiedziane" to książka nie tylko o przeszłości, ale także o miłości, intuicji i sile kobiet, o tym, jak pamięć potrafi uzdrowić pokolenia.

Midgard nigdy nie uchodził za krainę piękna i beztroski. To świat potworów, wojen, poświęceń i piekielnej żądzy władzy. Na tym zbudowano jego fundamenty. A jednak – nawet w najciemniejszych zakątkach pojawia się iskierka nadziei. Mały płomień w bezkresnym mroku. Taka właśnie jest Nees – a przynajmniej chciałaby taka być.
Wraz z towarzyszami próbuje odnaleźć swoje miejsce w tym brutalnym świecie. Z czasem stają się znaczącymi figurami na krwawej planszy. Doświadczyli na własnej skórze, czym są prawdziwe fundamenty człowieczeństwa. Każdy z nich przeszedł swój osobisty koszmar. Ale czym właściwie jest koszmar? Może to początek, który musi nadejść? Zapowiedź lepszego, naprawionego świata? A może to niezbędne, choć bolesne doświadczenie? Prolog do mrocznej wędrówki, w której każdy szuka własnego światła?
Koszmar... Koszmar zawsze pozostaje koszmarem.

Czy ta niesamowita, związana z pewnym teleturniejem historia z lat 1997–2023, która została opisana w tej książce, zdarzyła się naprawdę, czy jest tylko fikcją literacką? Wiele osób na pewno dojdzie do właściwego wniosku po zapoznaniu się z tą obowiązkową lekturą, zainicjowaną i zrealizowaną dla dobra sprawy.
Jakby nie drążyć tej kwestii, myślę, że realnie warto poświęcić odrobinę wolnego czasu, inwestując niewielką kwotę, żeby dokonać we własnym zakresie indywidualnej oceny przebiegu zdarzeń, być może opartych również na własnych doświadczeniach.
Gdyby się głębiej zanurzyć w tę historię, należałoby się zastanowić, czy owe zdarzenia (bez względu na to, czy są fikcją literacką, czy nie) nie mają szerszego oddziaływania na inne tego rodzaju formy i czy będzie kontynuowana akceptacja społeczna w tej materii.
Czy to wydanie będzie w stanie, w pewnym sensie, skutecznie zrewolucjonizować te zależności i ruszyć lawinę niezbędnych zmian? Czas pokaże...!
Autor

Dotychczas wydałem dwie powieści i kryminał: "Przerwany sen", "Dzieci z trójkątnego podwórka", "Siedem teczek".
To jest moja kolejna książka. Jej tytuł "Niezwykłe opowieści" sugeruje, że składa się ona z różnych opowiadań. Jest ich jedenaście, a każde ma zakończenie, które zaskoczy czytelnika.  

Przyjemne dla oka i dla ucha przygody kotka Blue to zupełnie bezbolesny i jakby mimochodem sposób na przyswojenie pierwszych słówek angielskich. - Anna Dyl, nauczycielka języka angielskiego i właścicielka Centrum Kulturalno-Językowego „SmallTalks”

Zwinnie, zabawnie i z wdziękiem opowiedziane historie o otwartości na świat, wielkiej ciekawości Innego, apetycie na życie i... na ziarenka słonecznika. Oraz o tym, że nie wszystko jest takie, jak się z pozoru wydaje, a po największej przygodzie dobrze jest wrócić do siebie. Z filozoficznym zamyśleniem zamiast puenty... z punktu widzenia kocich oczu. Wciąga w każdym wieku! Polecam! - Anna Adamów, psycholog i psychoterapeutka z długoletnim doświadczeniem w pracy z dorosłymi, dziećmi i młodzieżą

Jest to książka niezwykła, budująca wrażliwość językową i przyrodniczą u dzieci. Złożona z subtelnych, rytmicznych opowiastek, mądrych, ale pozbawionych nachalnego moralizatorstwa. Wspaniałe narzędzie do nauki języka angielskiego, przyrody i życia, doskonałe jako książka na dobranoc. Jestem przekonana, że dzieciaki pokochają głównego bohatera i jego przyjaciół, dlatego mocno popieram ten projekt. - Alicja Brzezowska, pedagog, przyrodniczka, założycielka Motylarni w Czaplach Wielkich
 

"W życiu nie chodzi o to, by przetrwać, ale by żyć z pasją". - Maya Angelou

W dzisiejszym świecie konsumpcjonizmu i ośmieszania wiary katolickiej młodemu człowiekowi jest niesłychanie trudno przeciwstawić się wszechobecnej propagandzie ateizmu. Człowiek, jego zachcianki i aspiracje mają być głównym celem życia. „Mieć, a nie być” to przewodnie hasło działające jak mantra. W czasach, gdy neguje się istnienie Boga, wiara sprowadzana jest do zabobonu czy herezji.
Ta książka dedykowana jest tym, którzy szukają sensu życia, mają mnóstwo pytań dotyczących współczesnego świata, próbują odkrywać to, co najważniejsze, przeżywając porażki, odtrącenia, tym którzy weszli na drogę używek i niszczenia swojej osobowości. Również nietuzinkowe wskazówki znajdzie zarówno ten, który traktuje drugiego człowieka przedmiotowo, nieraz z wyższością i pogardą, jak i ten bezradny i nieśmiały. Książka o nadziei i miłości.

Holistyczne odchudzanie to proces rozwoju osobistego, regulacji metabolicznej i hormonalnej oraz synchronizacji z rytmem dobowym, którego skutkiem ubocznym jest utrata nadmiaru tkanki tłuszczowej. To piękny proces zmiany swojego życia nie na trzy tygodnie czy miesiące, ale na zawsze. "Nigdy więcej diet" to mapa do odnalezienia własnej ścieżki stylu życia dla każdego, kto czuje się zagubiony w świecie diet, sfrustrowany brakiem trwałych rezultatów, ale chce dać sobie jeszcze jedną szansę.
Nie poddawaj się, bo nauka Ci sprzyja i tym razem nie wrócisz już do tego, co było. Wyrzucisz stresujące podejście liczenia kalorii, wiecznego ważenia się i odmierzania każdej porcji jedzenia. Czas na oddech, włączenie świadomości i pracę nad rozwiązaniem korzenia problemu nadwagi, a nie tylko maskowanie jej symptomów. Ta książka wyposaży Cię w niezbędne narzędzia do zbudowania nowej jakości życia, zdrowia i ciała.
Życzę Ci cierpliwości i skupienia oraz traktowania się z miłością, szacunkiem i godnością.
Powodzenia!

Oddaję w Wasze ręce mój trzeci tomik poezji. Dwa poprzednie, zatytułowane „Między niebem, wodą i ziemią” (tom pierwszy i drugi), podobnie jak obecny – „Niosę w sobie melodię” – powstały nad stawami, gdzie od dwudziestu lat mieszkamy z mężem.
To przepiękne miejsce, oddalone od najbliższych miejscowości, w którym strumień łagodnie zakręca i zasila nasze stawy. Jego niezwykły urok wywarł na mnie tak ogromne wrażenie, że zaczęłam pisać wiersze. Było to dla mnie samej zaskoczeniem, ponieważ zawsze byłam osobą praktyczną, o umyśle ścisłym – z zawodu jestem nauczycielką fizyki.
Początkowo karteczki z pierwszymi wierszami chowałam w szufladzie. Wstydziłam się je komukolwiek pokazać, obawiając się, że ktoś pomyśli, iż zwariowałam. Ale wiersze przychodziły do mnie same. Zapisywałam zachwyt nad cudami natury, swoje zauroczenia, a także przeżycia – zarówno te radosne, jak i bolesne. Pisanie stało się dla mnie sposobem wyrażania uczuć, dzielenia się troskami oraz szukania pocieszenia dla siebie i innych. Tak powstały dwa pierwsze tomiki.
Życie nie zawsze mnie rozpieszczało. Bardzo wcześnie straciłam matkę, a na moje barki spadł ciężar opieki nad czterema młodszymi braćmi. Byłam wówczas przed maturą i marzyłam o studiach matematycznych. Los jednak zdecydował inaczej. Ojciec ożenił się ponownie, a ja poczułam, że nie jestem już potrzebna, wręcz przeciwnie – zaczęłam przeszkadzać. Mając osiemnaście lat, zaraz po maturze, podjęłam pracę jako nauczycielka w szkole w górach. Studia ukończyłam zaocznie, będąc już żoną i matką.
Potem przyszła emigracja. Poczucie obcości to niezwykle bolesne doświadczenie. Uzyskałam uznanie dyplomu i podejmowałam się różnych zajęć. Jakie jednak możliwości pracy miała czterdziestoletnia emigrantka? Pracowałam między innymi przy taśmie produkcyjnej w fabryce, sprzątałam, byłam też zatrudniona w supermarkecie Walmart. Przez cały ten czas udzielałam jednak korepetycji z matematyki, a nawet przygotowywałam ucznia do matury z matematyki i fizyki.
Gdy tylko osiągnęliśmy z mężem wiek emerytalny, wróciliśmy na stare śmieci. Było to wymarzone miejsce mojego męża. Wybudował tu stawy, a otaczająca je przyroda sprawiła, że stworzyliśmy naszą urokliwą przystań.
Z czasem nadeszła starość, a wraz z nią choroba. Usłyszałam diagnozę: rak. Przez trzy lata leczyłam się w klinice w Niemczech. Myśl o wierszach, które napisałam i które wciąż czekały na wydanie, dodawała mi jednak sił i mobilizowała do walki. I… wyzdrowiałam!
Jak napisałam w moim pierwszym tomiku:
„By zraniona dusza
Mogła się ukoić
Nie wolno nic pod nią chować
Trzeba wyrzucić z siebie żal”.