Wydawnictwo Poligraf

"Opowiadania przy kominku" jest to zbiór czterech historii, które, mimo iż toczą się w różnym wymiarze czasowym, w jakimś stopniu łączą się ze sobą.
Każdy czytelnik znajdzie tutaj coś dla siebie.

Zbigniew Antoni Kędzierski mieszka w Szczecinie, gdzie ukończył studia w Wyższej Szkole Morskiej. Zarówno podczas wieloletniej pracy na wielorakich statkach pod różnymi banderami, na których pracował jako chief engineer, jak i podczas prywatnych podróży zwiedził niemal cały świat. Mieszkał też w Niemczech, Hiszpanii i Bułgarii, ale zawsze wracał do swojego Szczecina. Zna cztery języki obce: angielski, niemiecki, hiszpański i rosyjski.

"Opowiadania z kubryku" to zbiór historyjek inspirowanych przeżyciami autora. Tytułowy kubryk jest wieloosobowym pomieszczeniem mieszkalnym, w którym spotyka się załoga statku po zejściu z wachty. To tu marynarze dzielą się przeżyciami, snują opowieści i marzą o dalekich lądach czy pięknych kobietach. I do takiego właśnie kubryku zaprasza nas Autor swymi opowiadaniami. Wystarczy wczytać się w tekst i pozwolić działać wyobraźni, a wnet znajdziemy się na pełnym morzu muskani ciepłą bryzą…

"Opowiadania, facecje, anegdoty i jeden esej" to zbiór 24 tekstów bardzo zróżnicowanych tematycznie. Łączy je w zasadzie tylko to, że podane są prozą, a inspirowane przede wszystkim realem, choć nie tylko. Niektóre próby mają wydźwięk surrealistyczny, poprzetykane są fatalizmem i spirytualizmem, proponując tym samym gamę różnorodnych emocji, zadziwienia oraz wzruszeń.

Adam Paluch, ur. w 1943 r. na Podolu, emerytowany profesor antropologii kultury Uniwersytetu Wrocławskiego specjalizujący się w etnobotanice i medycynie niekonwencjonalnej. Pasjonuje się także zagadnieniami epistemologicznymi i metodologicznymi w naukach humanistycznych oraz diarystyką. Ma słabość do jazzu, havan, kotów i dobrej literatury. Ostatnio wydał "Dwie sagi galicyjskie" (2018).

Krzysztof Mrowiec – urodził się w 1964 roku w Tychach. Od ponad 30 lat mieszka i pracuje w Niemczech. W 2008 roku zadebiutował tomikiem wierszy "Liryki naiwne", które przetłumaczył na język niemiecki. W 2012 roku wydał drugi tomik poezji "W drodze, by odnaleźć spokój… i siebie", a w 2021 roku ukazała się jego pierwsza powieść "Izydor. Historia Hanysa z polskich gór". Nie tylko pisze, ale także maluje obrazy, którymi ilustruje swoje książki. Jego utwory publikowane były w prasie w Polsce i w polskojęzycznej prasie w Niemczech. Brał udział w wielu spotkaniach literackich na terenie Niemiec i Polski, prezentując własną twórczość.
Interesuje się psychologią, medycyną niekonwencjonalną i muzyką, zwłaszcza grupy Pink Floyd i Apocalyptica.
Niniejsza powieść jest jego wizją świata przyszłości, który po wielkiej katastrofie odradza się na nowo wraz z jego mieszkańcami, nie tylko takimi, jak Ty czy ja. Wiele w niej podróży i podróżników, jednak nie tylko drogami konwencjonalnymi, ale takimi, o których jedni marzą, a drudzy są ciekawi ich poznania. W ten sposób ukazuje się w tej powieści szamanizm szamani i tajemniczy mieszkańcy lasów bez ludzi.
Porzuć to, co widzisz, zamknij oczy i wyrusz ze mną w tę niezwykłą podróż – zapraszam!
Krzysztof Mrowiec

"Opowieści małej Zosi" to wzruszająca bajeczka o rezolutnej dziewczynce, która od zawsze mieszka w domu dziecka. Dziewczynka wszystkie radości i troski dzieli z przyjaciółką Jolą, którą kocha jak siostrę. Zosia ma jedno wielkie marzenie, pragnie, żeby znalazła się rodzina, która pokocha ją i Jolę i stworzy dla nich obu prawdziwy dom.
Książeczka uczy empatii i wskazuje, jakie wartości są najcenniejsze w życiu każdego człowieka... Miłość i przyjaźń to tylko niektóre z nich. Pokazuje też, że bez względu na wiek warto spełniać marzenia i zawsze w nie wierzyć.
Mam nadzieję, że moja bohaterka skradnie niejedno dziecięce serduszko.
Życzę przyjemnego czytania!
Autorka

"Opowieści małej Zosi. Małe smuteczki" to kontynuacja pierwszej części książki "Opowieści małej Zosi", która poruszyła serca zarówno małych, jak i dużych czytelników. To historia dwóch dziewczynek z domu dziecka oraz opowieść o wierze w marzenia i o tym, że każdy zasługuje na miejsce, w którym jest kochany takim, jakim jest. To świat widziany oczami dziecka – pełen emocji, pytań i spraw, które dla dziecięcego serca są naprawdę ważne.
W drugiej części Zosia i jej przyjaciółka Jola wspólnie uczą się rozumieć siebie, oswajać smutek i odnajdywać radość w codzienności. Książka w delikatny sposób opowiada o tym, jak ważne są rodzina, bliskość, rozmowa, miłość i poczucie bezpieczeństwa. Porusza tematy przyjaźni, rodziny, pochodzenia i inności, pokazując, że każdy ma prawo być sobą i mówić głośno o swoich uczuciach.
Dziewczynki odkrywają znaczenie polskiego godła, flagi i hymnu, ucząc się, że to nie tylko symbole, lecz także opowieść o wspólnocie, pamięci i tożsamości. Szczególne miejsce zajmuje rozdział "Cisza to nie strach", który przypomina, jak ważna jest cisza w życiu każdego człowieka – niezależnie od wieku. To właśnie w niej najłatwiej usłyszeć siebie, swoje myśli i marzenia, które często mówią szeptem.
W książce pojawia się również poruszający rozdział poświęcony pamięci tych, którzy odeszli do innego świata. Zosia uczy się, że pożegnania z bliskimi bywają trudne, ale pielęgnowanie pamięci i miłości do nich sprawia, że – mimo iż odeszli – nadal pozostają blisko, w naszych sercach i wspomnieniach.
"Opowieści małej Zosi. Małe smuteczki" to historia o odwadze bycia sobą oraz o marzeniach, które raz zrodzone w sercu cierpliwie czekają na spełnienie – i choć czasem wypowiadane szeptem, nigdy nie tracą swojej mocy.
Drogi Czytelniku, życzę Ci pięknej podróży z Zosią i Jolą – pełnej małych odkryć, czułych rozmów i chwil, które zostają w sercu na zawsze. Niech ich historia doda Ci odwagi do bycia sobą, nauczy słuchać własnych uczuć i będzie przypomnieniem, że wszystkie marzenia zrodzone w Twoim sercu czekają na spełnienie.
Dziękuję, że jesteś.
Katarzyna Nosal

Anna przyrzekła sobie i dzieciom, że wszyscy wrócą po wojnie do ojczyzny. Czy zdoła dotrzymać słowa? Czy mimo głodu, zabójczych warunków, takich jak mrozy poniżej –40 stopni, chorób, które dziesiątkowały zesłańców, czy katorżniczej pracy zdołają przetrwać? Czy będą mieli do czego wracać?

***

Grażyna Bułacińska-Drapik – pochodzi ze Stargardu, ukończyła pedagogikę wczesnoszkolną, jest nauczycielką, obecnie pracuje w szkole polonijnej w Belgii, gdzie uczy języka polskiego. Swój czas dzieli między Belgię, w której mieszka od 13 lat, a Polskę.

Anna B. Ignatowska – dziennikarka, absolwentka Wyższej Szkoły Dziennikarskiej im. Melchiora Wańkowicza. Zagorzała amatorka fotografii, rękodzielnictwa, pisania, czytania, dzieci i zwierząt – z dużym doświadczeniem. Prywatnie żona męża i mama sześciorga dzieci, czterech córek i dwóch synów. Urodziła się w Warszawie. Mieszka w małej wsi pod Legionowem. Dwie córki uczy szósty rok w systemie edukacji domowej. Autorka książki „Dziennik pokładowy, czyli wielodzietnik codzienny.” O sobie mówi: „urodziłam się, więc żyję”. Kocha ogrodnictwo, uprawia warzywa, owoce i kwiaty. Pracuje nad kolejnymi opowiadaniami dla dzieci i książką historyczną. W głowie buzuje jej milion pomysłów. W wolnym czasie czyta, bawi się z dziećmi oraz głaszcze swoje psy i koty.

„Opowieści mysiej treści” to bardzo dobra literatura dla dzieci. Sposób, w jaki przekazuje sytuacje życiowe, jest jej ogromnym atutem. Młody czytelnik, wczuwając się w bohatera opowiadań, rozwija swoją kreatywność, sprzyja to rozwojowi intelektualnemu dziecka przez tworzenie sieci neuronalnej w mózgu. 12-letnie córeczki autorki zrecenzowały i oceniły jakość dzieła, wnosząc do niego dziecięcą świeżość. Zilustrowały ją, co pokazuje, jak wspaniała może być współpraca w rodzinie. Książkę Anny Ignatowskiej polecam każdemu. Opowiadania są ciekawe i krótkie, więc zainteresują również młodsze dzieci, którym jeszcze czytają rodzice, jako ciekawy temat do rozmów o życiu.
Elżbieta Majcher - magister psychologii, edukator, trener, nauczyciel akademicki, psychoterapeuta

Dzieci uwielbiają świat przyrody. To jest ich świat, ich przestrzeń. Mimo że jest im bliski, budzi w nich spore emocje. By go lepiej rozumieć, potrzebują empatycznego przewodnika. Książka Ani Ignatowskiej opowiada przygody małych myszek, które zupełnie jak dzieci zadają mnóstwo pytań w obliczu zjawisk, które towarzyszą im na co dzień. Malutkie myszki tworzące rodziny Myszorskich i Leśniorskich zgłębiają tajemnicę mgły, burzy i innych zjawisk w atmosferze zrozumienia i poszanowania dla środowiska naturalnego.
Jest i drugi powód, dla którego warto przeczytać tę książkę. Powstała z myślą o rodzinie i z miłości do rodziny. Prawdziwa uczta dla celebrujących tradycyjne wartości w wychowaniu. Opowieść pełna ciepła i przyjaźni. O tym, jak zbudować trwałą i szczęśliwą relację.
Na pograniczu książki familijnej i publikacji popularnonaukowej. Zachęcam do lektury! Książka dla dzieci w wieku 6–12 lat (a nawet starszych).
Elżbieta Oleksiak - pedagog szkolny, nauczyciel

Jak w prosty sposób wyjaśnić dziecku zjawiska przyrodnicze? Jak zachęcić je do zadawania pytań i samodzielnego odkrywania świata? Trzynaście opowiadań o ciekawskim Pafnucym to pełna ciepła i humoru lekcja przyrody, która rozwija dociekliwość, uczy obserwacji i przybliża prawdziwe zwyczaje leśnych oraz polnych myszy.
To idealna książka dla rodziców i nauczycieli, którzy chcą wzbudzić w dzieciach pasję do nauki poprzez angażującą, mądrą i wartościową literaturę!
Sylwia Cegieła - www.kulturalnerozmowy.pl

Dwie opowieści z życia wzięte.
"Historia o patyczakach" to ukazanie prawdy o świecie, w którym rządzą dwie siły – miłość lub strach. Zachęca do przełamywania własnych lęków i uprzedzeń wobec innych.
Natomiast opowiastka "Skąd są dzieci na tym świecie, czyli kto pyta, nie błądzi" w humorystyczny sposób wprowadza dzieci w temat rozmnażania i rozwoju człowieka. Może być pomocą dydaktyczną dla rodziców i opiekunów, ułatwiając im przekazywanie dzieciom informacji na temat, który często sprawia trudności i wywołuje zakłopotanie.

Sabina Piotrowska-Malec - urodzona i wychowana na Opolszczyźnie. Od kilkunastu lat mieszka na Mazowszu. Matka trójki dzieci. Z wykształcenia anglista. Prowadzi edukację domową synów. Miłośniczka książek i dobrego kina. Lubi podróżować i spędzać wartościowy czas z mężem i dziećmi.

 „Las dosłownie drżał od tych dźwięków. Niestety, nie mogłem dostrzec jelenia, słyszałem tylko, jak dzielnie walczy z krzakami, bezlitośnie łamiąc je swoim wieńcem. W pewnej chwili z mojej prawej strony ze ściany lasu bardzo ostrożnie wyłoniła się łania, jej śladem podążał młody byczek, szpicak. Gdzieś w oddali niestrudzony bojownik dalej masakrował gałęzie, rycząc przy tym przeciągle. Łania powoli przemierzała łąkę, byczek wyraźnie czuł mocniejszego przeciwnika, bo co chwilę nerwowo spoglądał w stronę lasu. Byk wyczuł łanię i z szybkością rakiety wybiegł na łąkę. Moje serce pracowało na najwyższych obrotach, ręce zaczęły się trząść. Mimo zimna czułem narastające ciepło. Jakieś pięćdziesiąt metrów ode mnie stał pan tych terenów, piękny dziesiątak. Jego wieniec wyglądał bajecznie – piękne grube tyki z białymi końcówkami odnóg. Cały majestat byka był wręcz królewski, okazały wieniec dumnie prezentował się na głowie, ciemna suknia okrywała ciało, zdobiły go brązowa broda i grzywa na karku. Widok, który za chwilę dane mi było zobaczyć, pozostanie ze mną na długo – byk dumnie przystanął na środku łąki, wyprostował głowę i przeciągle zaryczał, z nozdrzy buchnęła mu para. Emocji, jakie wtedy przeżywałem, nie da się opisać, rykowisko trzeba po prostu zobaczyć i przeżyć. Po niedługim czasie król zdał sobie sprawę, że koło łani kręci się mniejszy chłyst, przypuścił więc szarżę na młokosa. Czułem, jak ziemia drży pod naciskiem jego racic. Szpicak znikł w lesie, a pan tych włości wrócił do swojej damy, z którą zaszyli się w gęstwinach. Na odchodne zaryczał dumnie, odpowiadając na zaczepki reszty byków ryczących wokoło”.

Kupiona od starego antykwariusza Muszla stała się dla Gabrysia ścieżką do świata wyobraźni. Jej piękno wywarło na chłopcu wielkie wrażenie. Nie posiadał dotąd tak cennego przedmiotu. Gdy przyłożył ją do ucha, słyszał w dali wzburzony głos wzywającego go egzotycznego i pełnego tajemnic Morza Sargassowego...

„Opowieści ze starych fotografii” to zbiór dziesięciu opowiadań napisanych oraz zilustrowanych przez dzieci dla dzieci. Kuba spisał zasłyszane opowieści mamy o przygodach z dzieciństwa, a Hania je zilustrowała. Każde z nich ma w sobie wielką moc, którą i Wasze dzieci mogą odkryć przy odrobinie odwagi i wparciu najbliższych. Niech ten zbiór będzie dla Was zachętą, żeby odnaleźć samego siebie w tym zwariowanym świecie. Szukajcie swoich talentów, rozwijajcie je i dzielcie się nimi ze światem.

Brawurowo opowiedziana historia tajemniczego Vodimore’a, który z prostego wiejskiego chłopca staje się mistrzem sztuk walki.

"Opowieść o Vodimorze. Wilcza Skóra" to druga z kolei książka pod wspólną nazwą „Początek”. Powieść jest przeznaczona zarówno dla tych, którzy sięgają po nią po raz pierwszy, nie znając wcześniejszych pozycji z cyklu "Opowieść o Vodimorze", jak i dla tych, którzy już od jakiegoś czasu śledzą losy jej bohaterów. Miejscem powieści jest miasto Ślesin, występujące tu pod starą nazwą Szleszyno, oraz jego okolice aż po Kruszę, dawną stolicę Goplan. Książka opowiada o nadziei, braterstwie bohaterów oraz o rodzącej się miłości. W tle rycerskie pojedynki, pościgi w otoczeniu bogatych w zwierzynę lasów, zamieszkanych przez oryginalnych mieszkańców. Wszystko okraszone dowcipem i refleksją na temat życia. Książkę czyta się jednym tchem, zapominając w tym czasie o wszystkim innym, co się dookoła dzieje.

Złota Góra to duże miasto-państwo, które stanęło w obliczu napaści złowrogich Goplan. Vodimore wraz z przyjaciółmi, podczas poszukiwania swojej tożsamości, poznaje mroczne tajemnice miasta, za którymi kryją się siły ciemności. Życie bohaterów wydaje się zagrożone... Wartka akcja, intrygi i zawiłe historie znajdują swój finał w tomie kończącym trzyczęściową sagę "Początek" z "Opowieści o Vodimorze".
Zarówno tę część, jak i poprzednie można czytać jako odrębne historie lub, sięgając po wcześniejsze wydania z tego cyklu, po kolei, poznając w pełni niesamowite losy jej bohaterów.
Część trzecia sagi pt. "Złota Góra" to także próba przedstawienia legendy miasta, które ma w swoim herbie białego konia.    
    
    
"W klatce znajdowała się jakaś postać, a na tle ciemnego nocnego nieba wydawała się przezroczysta. Kiedy wpatrywał się w nią i zastanawiał, czy to sen, a może iluzja, usłyszał wyraźnie pytanie:
– Masz jakieś plany?
– Po co planować, skoro nie wiem, czy jutro nie zostanę skrócony o głowę? – mruknął zaspany Vodimore.
– Mam dla ciebie trzy propozycje do wyboru – oznajmiła tajemnicza postać. – Ten, który układa plany, pierwszy stara się ułożyć perfekcyjnie, drugi przynajmniej tak, żeby nie był gorszy od pierwszego, natomiast trzeci…
– Co trzeci?
– Ten jest spontaniczny z nutką fantazji. – Usłyszał jeszcze. – Uważaj na sztylet i pierścień."