Wydawnictwo Poligraf

Anna przyrzekła sobie i dzieciom, że wszyscy wrócą po wojnie do ojczyzny. Czy zdoła dotrzymać słowa? Czy mimo głodu, zabójczych warunków, takich jak mrozy poniżej –40 stopni, chorób, które dziesiątkowały zesłańców, czy katorżniczej pracy zdołają przetrwać? Czy będą mieli do czego wracać?

***

Grażyna Bułacińska-Drapik – pochodzi ze Stargardu, ukończyła pedagogikę wczesnoszkolną, jest nauczycielką, obecnie pracuje w szkole polonijnej w Belgii, gdzie uczy języka polskiego. Swój czas dzieli między Belgię, w której mieszka od 13 lat, a Polskę.

Anna B. Ignatowska – dziennikarka, absolwentka Wyższej Szkoły Dziennikarskiej im. Melchiora Wańkowicza. Zagorzała amatorka fotografii, rękodzielnictwa, pisania, czytania, dzieci i zwierząt – z dużym doświadczeniem. Prywatnie żona męża i mama sześciorga dzieci, czterech córek i dwóch synów. Urodziła się w Warszawie. Mieszka w małej wsi pod Legionowem. Dwie córki uczy szósty rok w systemie edukacji domowej. Autorka książki „Dziennik pokładowy, czyli wielodzietnik codzienny.” O sobie mówi: „urodziłam się, więc żyję”. Kocha ogrodnictwo, uprawia warzywa, owoce i kwiaty. Pracuje nad kolejnymi opowiadaniami dla dzieci i książką historyczną. W głowie buzuje jej milion pomysłów. W wolnym czasie czyta, bawi się z dziećmi oraz głaszcze swoje psy i koty.

„Opowieści mysiej treści” to bardzo dobra literatura dla dzieci. Sposób, w jaki przekazuje sytuacje życiowe, jest jej ogromnym atutem. Młody czytelnik, wczuwając się w bohatera opowiadań, rozwija swoją kreatywność, sprzyja to rozwojowi intelektualnemu dziecka przez tworzenie sieci neuronalnej w mózgu. 12-letnie córeczki autorki zrecenzowały i oceniły jakość dzieła, wnosząc do niego dziecięcą świeżość. Zilustrowały ją, co pokazuje, jak wspaniała może być współpraca w rodzinie. Książkę Anny Ignatowskiej polecam każdemu. Opowiadania są ciekawe i krótkie, więc zainteresują również młodsze dzieci, którym jeszcze czytają rodzice, jako ciekawy temat do rozmów o życiu.
Elżbieta Majcher - magister psychologii, edukator, trener, nauczyciel akademicki, psychoterapeuta

Dzieci uwielbiają świat przyrody. To jest ich świat, ich przestrzeń. Mimo że jest im bliski, budzi w nich spore emocje. By go lepiej rozumieć, potrzebują empatycznego przewodnika. Książka Ani Ignatowskiej opowiada przygody małych myszek, które zupełnie jak dzieci zadają mnóstwo pytań w obliczu zjawisk, które towarzyszą im na co dzień. Malutkie myszki tworzące rodziny Myszorskich i Leśniorskich zgłębiają tajemnicę mgły, burzy i innych zjawisk w atmosferze zrozumienia i poszanowania dla środowiska naturalnego.
Jest i drugi powód, dla którego warto przeczytać tę książkę. Powstała z myślą o rodzinie i z miłości do rodziny. Prawdziwa uczta dla celebrujących tradycyjne wartości w wychowaniu. Opowieść pełna ciepła i przyjaźni. O tym, jak zbudować trwałą i szczęśliwą relację.
Na pograniczu książki familijnej i publikacji popularnonaukowej. Zachęcam do lektury! Książka dla dzieci w wieku 6–12 lat (a nawet starszych).
Elżbieta Oleksiak - pedagog szkolny, nauczyciel

Jak w prosty sposób wyjaśnić dziecku zjawiska przyrodnicze? Jak zachęcić je do zadawania pytań i samodzielnego odkrywania świata? Trzynaście opowiadań o ciekawskim Pafnucym to pełna ciepła i humoru lekcja przyrody, która rozwija dociekliwość, uczy obserwacji i przybliża prawdziwe zwyczaje leśnych oraz polnych myszy.
To idealna książka dla rodziców i nauczycieli, którzy chcą wzbudzić w dzieciach pasję do nauki poprzez angażującą, mądrą i wartościową literaturę!
Sylwia Cegieła - www.kulturalnerozmowy.pl

Dwie opowieści z życia wzięte.
"Historia o patyczakach" to ukazanie prawdy o świecie, w którym rządzą dwie siły – miłość lub strach. Zachęca do przełamywania własnych lęków i uprzedzeń wobec innych.
Natomiast opowiastka "Skąd są dzieci na tym świecie, czyli kto pyta, nie błądzi" w humorystyczny sposób wprowadza dzieci w temat rozmnażania i rozwoju człowieka. Może być pomocą dydaktyczną dla rodziców i opiekunów, ułatwiając im przekazywanie dzieciom informacji na temat, który często sprawia trudności i wywołuje zakłopotanie.

Sabina Piotrowska-Malec - urodzona i wychowana na Opolszczyźnie. Od kilkunastu lat mieszka na Mazowszu. Matka trójki dzieci. Z wykształcenia anglista. Prowadzi edukację domową synów. Miłośniczka książek i dobrego kina. Lubi podróżować i spędzać wartościowy czas z mężem i dziećmi.

 „Las dosłownie drżał od tych dźwięków. Niestety, nie mogłem dostrzec jelenia, słyszałem tylko, jak dzielnie walczy z krzakami, bezlitośnie łamiąc je swoim wieńcem. W pewnej chwili z mojej prawej strony ze ściany lasu bardzo ostrożnie wyłoniła się łania, jej śladem podążał młody byczek, szpicak. Gdzieś w oddali niestrudzony bojownik dalej masakrował gałęzie, rycząc przy tym przeciągle. Łania powoli przemierzała łąkę, byczek wyraźnie czuł mocniejszego przeciwnika, bo co chwilę nerwowo spoglądał w stronę lasu. Byk wyczuł łanię i z szybkością rakiety wybiegł na łąkę. Moje serce pracowało na najwyższych obrotach, ręce zaczęły się trząść. Mimo zimna czułem narastające ciepło. Jakieś pięćdziesiąt metrów ode mnie stał pan tych terenów, piękny dziesiątak. Jego wieniec wyglądał bajecznie – piękne grube tyki z białymi końcówkami odnóg. Cały majestat byka był wręcz królewski, okazały wieniec dumnie prezentował się na głowie, ciemna suknia okrywała ciało, zdobiły go brązowa broda i grzywa na karku. Widok, który za chwilę dane mi było zobaczyć, pozostanie ze mną na długo – byk dumnie przystanął na środku łąki, wyprostował głowę i przeciągle zaryczał, z nozdrzy buchnęła mu para. Emocji, jakie wtedy przeżywałem, nie da się opisać, rykowisko trzeba po prostu zobaczyć i przeżyć. Po niedługim czasie król zdał sobie sprawę, że koło łani kręci się mniejszy chłyst, przypuścił więc szarżę na młokosa. Czułem, jak ziemia drży pod naciskiem jego racic. Szpicak znikł w lesie, a pan tych włości wrócił do swojej damy, z którą zaszyli się w gęstwinach. Na odchodne zaryczał dumnie, odpowiadając na zaczepki reszty byków ryczących wokoło”.

Kupiona od starego antykwariusza Muszla stała się dla Gabrysia ścieżką do świata wyobraźni. Jej piękno wywarło na chłopcu wielkie wrażenie. Nie posiadał dotąd tak cennego przedmiotu. Gdy przyłożył ją do ucha, słyszał w dali wzburzony głos wzywającego go egzotycznego i pełnego tajemnic Morza Sargassowego...

„Opowieści ze starych fotografii” to zbiór dziesięciu opowiadań napisanych oraz zilustrowanych przez dzieci dla dzieci. Kuba spisał zasłyszane opowieści mamy o przygodach z dzieciństwa, a Hania je zilustrowała. Każde z nich ma w sobie wielką moc, którą i Wasze dzieci mogą odkryć przy odrobinie odwagi i wparciu najbliższych. Niech ten zbiór będzie dla Was zachętą, żeby odnaleźć samego siebie w tym zwariowanym świecie. Szukajcie swoich talentów, rozwijajcie je i dzielcie się nimi ze światem.

Brawurowo opowiedziana historia tajemniczego Vodimore’a, który z prostego wiejskiego chłopca staje się mistrzem sztuk walki.

"Opowieść o Vodimorze. Wilcza Skóra" to druga z kolei książka pod wspólną nazwą „Początek”. Powieść jest przeznaczona zarówno dla tych, którzy sięgają po nią po raz pierwszy, nie znając wcześniejszych pozycji z cyklu "Opowieść o Vodimorze", jak i dla tych, którzy już od jakiegoś czasu śledzą losy jej bohaterów. Miejscem powieści jest miasto Ślesin, występujące tu pod starą nazwą Szleszyno, oraz jego okolice aż po Kruszę, dawną stolicę Goplan. Książka opowiada o nadziei, braterstwie bohaterów oraz o rodzącej się miłości. W tle rycerskie pojedynki, pościgi w otoczeniu bogatych w zwierzynę lasów, zamieszkanych przez oryginalnych mieszkańców. Wszystko okraszone dowcipem i refleksją na temat życia. Książkę czyta się jednym tchem, zapominając w tym czasie o wszystkim innym, co się dookoła dzieje.

Złota Góra to duże miasto-państwo, które stanęło w obliczu napaści złowrogich Goplan. Vodimore wraz z przyjaciółmi, podczas poszukiwania swojej tożsamości, poznaje mroczne tajemnice miasta, za którymi kryją się siły ciemności. Życie bohaterów wydaje się zagrożone... Wartka akcja, intrygi i zawiłe historie znajdują swój finał w tomie kończącym trzyczęściową sagę "Początek" z "Opowieści o Vodimorze".
Zarówno tę część, jak i poprzednie można czytać jako odrębne historie lub, sięgając po wcześniejsze wydania z tego cyklu, po kolei, poznając w pełni niesamowite losy jej bohaterów.
Część trzecia sagi pt. "Złota Góra" to także próba przedstawienia legendy miasta, które ma w swoim herbie białego konia.    
    
    
"W klatce znajdowała się jakaś postać, a na tle ciemnego nocnego nieba wydawała się przezroczysta. Kiedy wpatrywał się w nią i zastanawiał, czy to sen, a może iluzja, usłyszał wyraźnie pytanie:
– Masz jakieś plany?
– Po co planować, skoro nie wiem, czy jutro nie zostanę skrócony o głowę? – mruknął zaspany Vodimore.
– Mam dla ciebie trzy propozycje do wyboru – oznajmiła tajemnicza postać. – Ten, który układa plany, pierwszy stara się ułożyć perfekcyjnie, drugi przynajmniej tak, żeby nie był gorszy od pierwszego, natomiast trzeci…
– Co trzeci?
– Ten jest spontaniczny z nutką fantazji. – Usłyszał jeszcze. – Uważaj na sztylet i pierścień."

W 2016 roku ukazała się pierwsza część z cyklu "Opowieść o Vodimorze" zatytułowana "Anioł Stróż". Książka na pograniczu sensacji i surrealizmu zdobyła zainteresowanie czytelników. Tytułowy bohater rozprawia się w niej z siłami ciemności, które szukają możliwości, żeby zawładnąć ludzkością i zaprowadzić swój porządek. Poprzednio był to terroryzm islamski, z kolei w niniejszej książce chory nacjonalizm. Krok po kroku jest zaszczepiany w głowach przede wszystkim młodych ludzi, na których przeprowadzane są dziwne i tajemnicze rytuały w samym sercu puszczy amazońskiej. Niebezpieczna akcja, w której uczestniczy Vodimore, prowadzona jest w dziewiczych lasach Amazonii oraz na Tasmanii. Niezmiennie tak jak w pierwszej części również teraz wsparcia i pomocy udziela mu tajemniczy duch, którego Vodimore nazywa Aniołem Stróżem.    
    
"– (...) Demonic to nie jest zwyczajny człowiek, taki ze skóry i kości jak ty.
– I jak ty.
– Jak ja? Nie wiem.
– Czyli mam rozumieć, że ty reprezentujesz dobro, a on zło?
– On ma plan, jak rozprzestrzeniać nienawiść, pogardę do drugiego człowieka. Chce wywołać ruchy nacjonalistów na całym świecie, które krok po kroku mają zdominować swoje kraje, wzbudzić nienawiść do obcokrajowców, a na końcowym etapie – nawet wywołać wojny lub wojnę.
– Nie wiedziałem. A wydawał mi się całkiem do rzeczy. Ale tak naprawdę to nie wiem, komu mam uwierzyć. Jesteście podobni do siebie, różnicie się może głosem."

"Orion i zwierzęta" to pełna ciepła opowieść o młodym szczeniaku, który z ciekawością odkrywa świat i poznaje jego niezwykłych mieszkańców. Podczas swoich przygód Orion uczy się, czym jest dobroć, szacunek i przyjaźń – oraz że różnice pomiędzy nami sprawiają, że świat staje się piękniejszy i bogatszy.
To książka, która w prosty i serdeczny sposób pokazuje najmłodszym, jak ważne jest dobre wychowanie, empatia i otwartość na innych.
Radosne zakończenie i kolorowe ilustracje autorstwa Doroty Chojnackiej sprawiają, że każda strona tchnie ciepłem i radością.
Na końcu książeczki dzieci znajdą także kolorowankę z dalszymi przygodami Oriona i jego przyjaciół.

Dorota Chojnacka - autorka i ilustratorka książki, na co dzień miłośniczka natury i zwierząt.
Inspiracją do powstania tej opowieści był  jej ukochany wyżeł weimarski Orion, czteroletni pies o wielkim sercu i radości życia.
To właśnie jego przygody, spotkania ze zwierzętami i odkrywanie świata stały się początkiem bajkowej podróży, którą autorka postanowiła podzielić się z najmłodszymi czytelnikami.
W domu Doroty mieszkają także wyżeł Mauser i kotka Nitka, którzy – podobnie jak Orion – mają swoje miejsce w książce.
Więcej o Orionie można przeczytać na Instagramie: @orion_z_bajki.

Najpiękniejszym czasem dla Ciebie jest samotność, czysta samotność, nie ta trwająca wiecznie. Na pewno nie wiara w ludzkość. Później miłość, ale najpierw Ty. Ty sam/sama dla siebie.
Dlatego zatrzymaj się, zajrzyj w moją prywatę i niech Ci to pomoże utożsamić się z czymkolwiek chcesz, otworzy oczy na to, co niejasne, i zmieni Ci żywot na lepsze.

Jest rok 2034. Robert Brych, czterdziestoletni astrofizyk z Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach, wraz z zespołem pracującym przy programie NEA odkrywa w przestrzeni kosmicznej niezidentyfikowany obiekt kierujący się w stronę Ziemi. Kolizja z nim oznaczałaby koniec świata, jaki znamy. Kilka dni później Robert staje się świadkiem działania niszczycielskiej siły z kosmosu. Czy tak właśnie będzie wyglądał nasz ostatni dzień?

Książka przedstawia sylwetki ponad trzydziestu pierwszych sekretarzy wiosek z tak zwanego pokolenia millenialsów, ich codzienne trudy i sukcesy w walce z biedą, a także osobiste przemyślenia i refleksje. Tym bardzo młodym ludziom Komitet Centralny Komunistycznej Partii Chin postawił trudne zadanie walki z ubóstwem, które zajmuje ważny punkt w krajowej polityce.
Pierwsi sekretarze, pełniąc swoją służbę, dorastają w warunkach praktycznych działań, poznają trudne realia wsi, przełamują bariery i integrują się z miejscowym społeczeństwem. I jak stwierdza Zuo Chenyang, jeden z bohaterów książki oddelegowany do zwalczania ubóstwa: „Należy zawsze nosić mieszkańców w sercu”. O tym też mówią historie tych wyjątkowych ludzi.

OSTATNI LĄD to fascynująca wielowątkowa opowieść o dwóch równoległych światach, niby podobnych, bo zamieszkanych przez ludzi, a jednak bardzo się różniących.