Wydawnictwo Poligraf

Czy zastanawiałeś się kiedyś, co naprawdę myśli narcyz? Co kieruje jego słowami, zachowaniami i decyzjami? A może jesteś lub byłeś w narcystycznym związku i czujesz, że tracisz rozeznanie w sytuacji?
"Pamiętnik narcyza" to nietypowe spojrzenie na zaburzenia narcystyczne. Zamiast nudnego akademickiego wykładu dostajesz pierwszoosobową narrację prowadzoną z perspektywy samego narcyza. To okazja, by zobaczyć, jak postrzega świat, co czuje w różnych sytuacjach społecznych i czy w ogóle odczuwa wyrzuty sumienia za swoje działania.
Narracja opiera się na wiedzy naukowej, w tym na klasyfikacji DSM-5, ale jest podana w przystępny, lekki sposób – bez nadmiaru fachowej terminologii. Pamiętnikowa forma i swobodny styl sprawiają, że książkę czyta się łatwo, a jednocześnie skłania ona do refleksji: czy warto ratować kogoś, kto wcale tego nie chce?
"Pamiętnik narcyza" pomoże Ci lepiej zrozumieć tych ludzi oraz dostrzec, co zyskujesz, a co tracisz, będąc w relacji z narcyzem. Pamiętaj – świadomość tego, co się dzieje, to pierwszy krok do wyrwania się z pułapki, którą zastawił na Ciebie narcyz.

Wydawać by się mogło, że będzie to opis całego czasu studiów, ale Autor przedstawił tylko ważniejsze epizody z tego okresu i skupia się na jednym roku nauki Andrzeja – ostatnim.

"Pamiętnik z włóczki" to urzekająca podróż zachęcająca Czytelnika do poszukiwania wartości wyższych – w Camino – w Drodze, która przywdziewa wiele szat. W Drodze przez życie i poznanie życia.
Autor opisuje swoją długą pielgrzymkę z ziemi niemieckiej do hiszpańskiej. I nie jest to tylko opis widoków i codziennych przygód, pokonanych odległości wzdłuż szlaków i miejsc, przeprowadzonych rozmów z napotkanymi pielgrzymami czy zawartych przyjaźni, które niewątpliwie wprowadzają Czytelnika w magiczny pielgrzymi świat, ale jest to przede wszystkim fascynujący zapis wędrówki ku sobie, w głąb ludzkiej duszy, czyli pokonanie własnej Drogi, którą – czy chcemy tego, czy nie – wędrujemy przez całe życie.
Niejednokrotnie nie jest to Droga prosta, gdyż piętrzą się na niej różne przeszkody. Co chwilę stajemy na rozstajach i dokonujemy pewnych wyborów. Ważne jednak, że mamy ten wybór, tę chwilę refleksji. Pielgrzymowanie zostało niejako wpisane w tę Drogę życia człowieka niezależnie od religii i wyznawanych wartości, gdyż Droga uczy akceptacji inności. To Droga dla wszystkich. Również dla Tych wątpiących i dla Tych poszukujących. To Droga do duchowej odnowy, może nawrócenia, odnalezienia właściwej ścieżki na przyszłość, podjęcia dobrych decyzji, wyproszenia konkretnych łask, zadośćuczynienia za życiowe błędy czy jeszcze czegoś innego... To Wiara jest drogą.
Książka autorstwa Krzysztofa B. Urbańskiego zawiera zatem sporo rozważań religijnych i filozoficznych, a wiersze, które przeplatają fabułę, niosące treści nie tylko uniwersalne czy ogólnoludzkie, ale też te głębsze, refleksyjne, mogą pomóc odkryć to, co w życiu nieznane, i zobaczyć to, co dobrze nam znane, ale w zupełnie nowy sposób.

Istnieje raj, zwany także niebem, całkowicie zgodny z prawami nauki. Pewnego dnia przybywa doń zarodek wskrzeszony jako piękna osiemnastoletnia dziewczyna. Zgodnie z przepisami obowiązującymi w raju Ewa otrzymuje opiekuna wybranego spośród tubylców. Jej opiekunką zostaje była cesarzowa Messalina, co gwarantuje liczne przeżycia określonego rodzaju. Narratorka powieści jest w tych sprawach bardzo niedoświadczona i musi przejść przyśpieszoną edukację. Jednocześnie Ewa pragnie zachować swoje dziewictwo dla kogoś, kogo pokocha. Czy w tych warunkach to się jej uda?

***

W pewnym momencie usłyszałam za sobą pozdrowienie wydane niskim kobiecym głosem: – Cześć, siostrzyczki! Wy też na sabat?
Odwróciłyśmy się i zobaczyłyśmy lecącą także na miotle brunetkę w wieku dwudziestu jeden lat.

***

Ludziom, którzy w dwudziestym pierwszym wieku (poszukując taniej sensacji i nie mogąc wymyślić nic oryginalnego) oskarżali Jana Pawła II o tolerowanie czy nawet ochronę pedofilów w sutannach, radzę przeczytać rozdział jedenasty tej powieści.  

***

Możesz także nabyć inną książkę tego autora zatytułowaną "Szkoła gwałcenia".

Loża 44 narodziła się w 1972 roku na ówczesnej Akademii Medycznej w Lublinie. Kabaret dorobił się kilkudziesięciu programów scenicznych, telewizyjnych i radiowych, jego aktorzy współpracowali między innymi z kilkoma agencjami artys-
tycznymi w kraju. Do tego złotego okresu Loży trzeba zaliczyć udział w Krakowskich Spotkaniach z Balladą, których Irosław Szymański był współautorem przez ponad dziesięć lat, a które oglądała cała Polska.
***
Każde czasy mają swoich satyrycznych komentatorów i tematy. W naszych też aż się od nich roi. Tylko siadać i pisać. Staram się to robić na stronach „Medicusa”, którego […] jestem współzałożycielem i współautorem tytułu. Pisząc do „Medicusa” mój serial pod tytułem właśnie „Pamiętnik znaleziony w szpitalnej szafce” (powstało blisko trzysta odcinków) – zdaję sobie sprawę, jak bardzo zmieniły się nie tylko czasy, ale i my. Co prawda tematy leżą na ulicy (albo pod szpitalnym łóżkiem) i chyba nie zabraknie ich nigdy, tylko ludzie są jacyś bardziej drażliwi, nie mają dystansu do życia, pewnego luzu i poczucia humoru, więc co tu kryć – włącza się autocenzura, którą chyba najtrudniej oszukać, co stwierdzam nie bez ironii.
Irosław Szymański
(na podstawie "Przedmowy")

Andrzej Marian Tomaszewski – pseudonim literacki Sansewiera di Torno, adwokat, wychowany w atmosferze historii (potomek powstańca wielkopolskiego, prawnuk tajemniczego ogrodnika syna hrabiego Zaisinga). Absolwent Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu. Człowiek wielu talentów (sprinter, kabareciarz, malarz), od kilku lat pisarz – autor Autobiografii wydanej w 2022 r. pod pseudonimem literackim  oraz zbioru 160 wierszy, opowiadań wierszem pisanych i miniopowiadań pod wspólnym tytułem Słoń i Trąbka wydanego w 2023 r. W życiu zawodowym błyskotliwy adwokat (nadal praktykujący). Wspierający mąż, kochany Tata i niesamowity Dziadek... i można byłoby na tym skończyć, gdyby nie to, że Andrzej Tomaszewski to człowiek nietuzinkowy. Inteligentny obserwator codziennego życia i ludzi, ich zachowań, emocji, skrywanych sekretów, grzeszków i pragnień. Dzięki tym zdolnościom powstała właśnie książka Pan Absurd i Pani Groteska. Zbiór opowiadań z pythoneskim dowcipem, orwellowską prawdą i mrożkowską fantazją. Mieszanka iście niebezpieczna co intrygująca, a przede wszystkim jakże prawdziwa, bo każdy znajdzie w niej kadr ze swojego życia, odbicie siebie. A to być może będzie dla Czytelnika początkiem nowego, lepszego jutra.
Monika Deptuła-Jarosz

Opowiem wam o prawdziwej miłości, która z huśtawką miała związek i od huśtawki się zaczęła. A było to tak…
W pewne ciepłe sierpniowe popołudnie zadzwonił telefon, Mirek odebrał i usłyszał pytanie o huśtawkę. Rozmowa była przyjemnością dla obu stron. Po czym po kilku dniach do domu Mirka zawitała brunetka z dziećmi. Rodzinka go nie tylko oczarowała, ale i zainspirowała.
W efekcie tego spotkania dzieci dostały huśtawkę, która stała się zabawą dla wszystkich, a Mirek nadzieję na lepsze jutro.
I się zaczęło… Znajomość zaczęła kwitnąć, Mirek bardzo się starał, by pokazać się z jak najlepszej strony. Spotykał się z brunetką, pokochali się i zaczęli snuć plany na przyszłość. Przed nimi cudowne wieczory, wyjazdy, imprezy, ambitne plany…

Anna Ziętek — siostra zakonna Anuncjata ze Zgromadzenia Miłosierdzia Bożego w Ząbkach pod Warszawą. Ponad 35 lat pracowała z dziećmi w szkole i przedszkolu. Pisze głównie dla najmłodszych i dla nich wydała tomiki: "W moim domu" (2010), "Moja Pierwsza Komunia Święta" (2010), "W moim kościele" (2015), "W mojej bajce" (2023). Opublikowała też książki dla dorosłych, takie jak: "Limeryki z ukrycia czepiają się życia" (2022) oraz "Wiersze na kolanach" (2023). Prezentowana książeczka jest poetycką opowieścią fantastyczną napisaną głównie dla dzieci, ale może i dorośli znajdą też coś dla siebie... Zapraszamy.

Działania podejmowane przez Wehrmacht na Kaukazie nie cieszą się zbyt dużym zainteresowaniem badaczy. Dotyczy to przede wszystkim operacji z jesieni 1942 r., które schodzą na dalszy plan wobec równoczesnej bitwy 6. Armee pod Stalingradem. W związku z tym niezwykle rzadko poruszana jest kwestia, gdzie zakończyła się niemiecka ofensywa na pola naftowe w rejonie Grozny i Baku oraz kto dotarł najdalej na południowy-wschód i na południe ZSRS. Oba te osiągnięcia należą do Kampfgruppe von Hake z 13. Panzer-Division. Miały one miejsce w czasie walk na linii Nalczyk-Ordżonikidze w listopadzie 1942 r.
Do tej pory nie powstała ani jedna publikacja, w której przedstawiono by działania tej grupy bojowej podczas operacji w Republikach Kabardo-Bałkarii i Osetii Północnej jesienią 1942 r. Dzięki szczegółowej analizie oryginalnych dokumentów 13. Panzer-Division, książka ta pozwoli na pierwsze w literaturze prześledzenie szlaku bojowego Kampfgruppe von Hake w czasie ostatniej niemieckiej ofensywy w kierunku kaukaskich pól naftowych.

Ta pozycja Cię zrelaksuje, wskaże drogę w trudnej rzeczywistości, obudzi, poprowadzi, uzmysłowi, sprowokuje, wyjaśni Ciebie i Tobie.
Jest to nowatorska powieść fantasy, która jednocześnie odnosi się do naszych czasów i naszej rzeczywistości. To początek drogi ku światłu wśród toczącej się codziennie walki zła z dobrem. Etap poznania i otwarcia umysłu na to, co było, jest i może być.
Walerus Majus jako Ziemianin pojawił się wśród Was kilkanaście dni po wybraniu na papieża Polaka.
Żyje w trzech wymiarach i dostrzega pozostałe, jest głodny poznania tego, co jest poza ziemskim poznaniem i nauką sensu stricto.
Próbuje pomóc dobru w walce ze złem mimo własnych złośliwości i ułomności. Poszukuje harmonii i płynnego powrotu z ziemskiego bytu (awatara) do wiecznej bytności poza czasem i poza przestrzenią w pełnym poznaniu i pełnej świadomości.
Zapraszam do lektury! Im więcej będzie czytelników, tym większa szansa na „wizualizację” powieści.

Janusz Kucicki SVD (Płońsk, 1967), profesor Uniwersytetu Nanzan na Wydziale Humanistycznym (Nagoya, Japonia). Autor czterech monografii i ponad czterdziestu artykułów z zakresu nauk biblijnych. "Panegiryk dla Ukrainy" jest kontynuacją pierwszego tomu wierszy poświęconych wojnie w Ukrainie, zatytułowanego "Wszystkie barwy Ukrainy" (Poligraf, 2022). Ten drugi tomik jest podziękowaniem dla wszystkich ludzi wspierających naród ukraiński.
„Przyjaciela poznaje się w biedzie” mówi przysłowie i jest ono papierkiem lakmusowym każdej relacji, także podczas wojny, gdzie dotychczasowy przyjaciel może stać się wrogiem, a dawny wróg może stać się przyjacielem. Dotyczy to zarówno państw, organizacji, jak i każdego z nas. Wszystkie te podmioty muszą dokonać wyboru, pomóc w potrzebie czy też odmówić pomocy. W obliczu dramatu ukraińskiego okazało się, że Ukraina i Ukraińcy mają wielu przyjaciół, a ten tomik wierszy został napisany w hołdzie wszystkim pomagającym narodowi ukraińskiemu.
„Friend in need is friend indeed” says the proverb and it is the litmus test of every relationship, also during the war, where a former friend can become an enemy and an old enemy can become a friend. This applies to countries, organizations and to each of us. All these actors have to make a choice, to help in need or not to help. In the face of the Ukrainian drama, it turned out that Ukraine and Ukrainians have many friends, and this book of poems was written as a tribute to all those helping the Ukrainian nation.

Henryk Parkitny jest oficerem inż. systemowcem, absolwentem WAT. Współpracował ze szkołą systemowców płk. doc. dr. fil.  Józefa Koniecznego. Wiele lat pracował w Wojskowym Instytucie Technicznym Uzbrojenia, był kierownikiem pracowni naukowej. Zajmował się m.in. projektowaniem systemów logistycznych. Po wystąpieniu z wojska zainteresował się polityką oraz rozwojem społeczeństwa i państwa. Pisze książki i felietony. Wydał książkę „Zmienić przeznaczenie – rok 2013”, która znajduje się m.in. w Bibliotece Sejmowej.

"Ciężkie ołowiane chmury upiornie wyglądały z zazwyczaj błękitnego nieba. Ich ponurej szarzyzny nie zdołały ukryć nawet puszyste korony kasztanowców piętrzących się blisko domostwa. Teresa przezornie zamknęła okno, bo chłód studził jej bujne myśli. Nadbiegający warkot się wzmógł. Zastygła jak rzeźba, bo usłyszała znajome charknięcie w akompaniamencie ze stukotem podobnym do galopu koni arabskich.
– Przyjechałem, Tereska, cieszysz się? – Niewyraźny głos należał do jej małżonka.
– Jesteś, Zbychu! A czego tak wcześnie? – Spojrzała chłodno na przybysza.
Stali tak chwilę w ciasnej izbie. Mierzyli się krytycznie wzrokiem, zdziwieni, że kiedyś pałali do siebie sympatią, a może tak im się tylko zdawało, skoro obrali wspólny ślubny kobierzec. Od dłuższego czasu nie darzyli się uczuciem, popychała ich ku sobie niedola, połączył zaś zwykły wiejski rozsądek, który kazał im popełnić sakrament małżeństwa, gdy młodość zdawała się im niechybnie wymykać. Teresa patrzyła obojętnie na swego ślubnego, którego oszpeciła ciężka fizyczna praca tam gdzieś na wschodzie. Pozbawiła go i tak skromnej urody, jego bujna niegdyś czupryna dziś prezentowała się jak ptasie gniazdo. Małe oczka nieokreślonego koloru zmniejszyły się do niemożliwych rozmiarów. Nos, co dumnie wystawał z ptasiej twarzy, tego dnia jakby się jeszcze zgarbił i wyrósł. W pomieszczeniu zapanowało ciężkie jak ołów napięcie od niewypowiedzianych słów."


„Pańszczyzna życia” to powieść obyczajowa z elementami biografii. Wiernie i dobitnie oddaje mentalność i zwyczaje wybranych mieszkańców ze wschodu Polski. Przedstawione postaci istniały bądź wciąż naprawdę żyją. Jest tu miejscami groteskowy, lecz zawsze szczery opis zdarzeń z ostatnich dziesięcioleci XX wieku rozgrywających się w malowniczej wsi. W nietuzinkowych bohaterach czytelnik łatwo odnajdzie własne odpowiedniki, wśród swych znajomych, bliższych bądź dalszych, żyjących współcześnie lub w przeszłości. Powieść bawi, wprawia w osłupienie, a także porusza. Główna bohaterka Teresa Krowiakowa to typowa wieśniaczka, obdarzona prostodusznością, dobrocią, pracowitością, ale nie brak jej też przywar i zwykłej naiwności. Autorka rozprawia się z trudnymi zagadnieniami, znanymi od zarania dziejów, z jakimi rodzajowi ludzkiemu przychodzi się zmagać, a dotyczącymi m.in. niesprawiedliwości społecznej, bezduszności czy ludzkiej znieczulicy. Opowiada z rozmachem o wszelkich przejawach i odcieniach smutku, nostalgii, namiętności, radości czy nadziei tkwiące głęboko w ludzkiej duszy. Temat ludzkiej egzystencji wysuwa się często na plan pierwszy, zmuszając czytelnika do refleksji, wywołując czasem skryte wzruszenie i prowokując nawet salwy śmiechu.
Drogi Czytelniku, zechciej wyruszyć ze mną do krainy czystych jezior, majestatycznych gór, wiatrów wygrywających słowiczą melodię, lasów pachnących borem, do łąk zielonych złoconych falistym zbożem. Być może tam na zboczu gór napotkasz tych, których już kiedy poznałeś.

To nie jest zwykła książka i przede wszystkim nie jest dla każdego.
To opowieść o niesamowitej przemianie człowieka, jego symbolicznej podróży przez warstwy świadomości: od mechanicznej egzystencji opartej na nakazach i nieświadomości w świecie pełnym pułapek do pełni istnienia poza schematami. 
Od przetrwania do prawdziwego smaku życia.
Ta książka jest dla tych, którzy czują, że zasługują na coś więcej i są gotowi przejść przez własne ciemności, by narodzić się na nowo.
"Papillon" (fr. motyl) nie daje prostych odpowiedzi, lecz prowadzi cię przez labirynt pełen sprytnie ukrytych pułapek, ale także piękna, abyś to właśnie ty zobaczył to wszystko swoimi oczyma.
Każdy następny rozdział to kolejny etap metamorfozy – od gąsienicy zamkniętej w ciasnym kokonie utkanym z bólu i cierpienia do motyla, który już wie, jak latać.
To nie jest historia o zmianie. 
To doświadczenie zmiany. 
Swoisty przewodnik dla odważnych dusz, dla tych, którzy są gotowi zejść w ciemność, aby zobaczyć światło. 

Bądź motylem, rozwiń skrzydła i unieś się tam, gdzie zawsze chciałeś być, albo na zawsze zostaniesz uwięziony w kokonie.

ELIANA - nie przyszła, by podobać się światu, tylko go obudzić, nie podąża za tłumem, nie obiecuje cudów, wyznaje zasadę – odwaga zaczyna się tam, gdzie kończy się strach przed byciem innym. 

Autorka stale przebywa w terenie, jednak spotkania oko w oko z wilkami nie zdarzają się często, najwyżej raz lub dwa razy do roku, chociaż na co dzień zawsze widuje ślady ich bytowania: odchody, tropy czy resztki ofiar. Dla autorki wilki w naturze są równie ważne jak te, które spotykamy w kulturze. Jeżeli dokładnie przyjrzymy się otaczającej nas rzeczywistości, bez problemu dostrzeżemy w niej wilki występujące pod różnymi postaciami – od nazw miejscowości, gór, rzek, jezior przez herby, wilcze nazwiska, rzeźby, nazwy firm, tytuły filmów lub książek, maskotki, gry, pieniądze, zespoły muzyczne, tytuły piosenek, znaczki z wizerunkiem wilka czy wreszcie nazwy drużyn sportowych lub wilcze imprezy. Być może w jakiś podświadomy sposób chcemy oswoić wilczy temat. Ale im bardziej wgłębiamy się w nasze postrzeganie wilka, tym więcej zauważamy w nim różnego rodzaju paradoksów. Na czym one polegają i jak wpływają na nasze życie, dowiemy się z książki „Paradoks wilka szarego”.