Wydawnictwo Poligraf

Loża 44 narodziła się w 1972 roku na ówczesnej Akademii Medycznej w Lublinie. Kabaret dorobił się kilkudziesięciu programów scenicznych, telewizyjnych i radiowych, jego aktorzy współpracowali między innymi z kilkoma agencjami artys-
tycznymi w kraju. Do tego złotego okresu Loży trzeba zaliczyć udział w Krakowskich Spotkaniach z Balladą, których Irosław Szymański był współautorem przez ponad dziesięć lat, a które oglądała cała Polska.
***
Każde czasy mają swoich satyrycznych komentatorów i tematy. W naszych też aż się od nich roi. Tylko siadać i pisać. Staram się to robić na stronach „Medicusa”, którego […] jestem współzałożycielem i współautorem tytułu. Pisząc do „Medicusa” mój serial pod tytułem właśnie „Pamiętnik znaleziony w szpitalnej szafce” (powstało blisko trzysta odcinków) – zdaję sobie sprawę, jak bardzo zmieniły się nie tylko czasy, ale i my. Co prawda tematy leżą na ulicy (albo pod szpitalnym łóżkiem) i chyba nie zabraknie ich nigdy, tylko ludzie są jacyś bardziej drażliwi, nie mają dystansu do życia, pewnego luzu i poczucia humoru, więc co tu kryć – włącza się autocenzura, którą chyba najtrudniej oszukać, co stwierdzam nie bez ironii.
Irosław Szymański
(na podstawie "Przedmowy")

Andrzej Marian Tomaszewski – pseudonim literacki Sansewiera di Torno, adwokat, wychowany w atmosferze historii (potomek powstańca wielkopolskiego, prawnuk tajemniczego ogrodnika syna hrabiego Zaisinga). Absolwent Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu. Człowiek wielu talentów (sprinter, kabareciarz, malarz), od kilku lat pisarz – autor Autobiografii wydanej w 2022 r. pod pseudonimem literackim  oraz zbioru 160 wierszy, opowiadań wierszem pisanych i miniopowiadań pod wspólnym tytułem Słoń i Trąbka wydanego w 2023 r. W życiu zawodowym błyskotliwy adwokat (nadal praktykujący). Wspierający mąż, kochany Tata i niesamowity Dziadek... i można byłoby na tym skończyć, gdyby nie to, że Andrzej Tomaszewski to człowiek nietuzinkowy. Inteligentny obserwator codziennego życia i ludzi, ich zachowań, emocji, skrywanych sekretów, grzeszków i pragnień. Dzięki tym zdolnościom powstała właśnie książka Pan Absurd i Pani Groteska. Zbiór opowiadań z pythoneskim dowcipem, orwellowską prawdą i mrożkowską fantazją. Mieszanka iście niebezpieczna co intrygująca, a przede wszystkim jakże prawdziwa, bo każdy znajdzie w niej kadr ze swojego życia, odbicie siebie. A to być może będzie dla Czytelnika początkiem nowego, lepszego jutra.
Monika Deptuła-Jarosz

Opowiem wam o prawdziwej miłości, która z huśtawką miała związek i od huśtawki się zaczęła. A było to tak…
W pewne ciepłe sierpniowe popołudnie zadzwonił telefon, Mirek odebrał i usłyszał pytanie o huśtawkę. Rozmowa była przyjemnością dla obu stron. Po czym po kilku dniach do domu Mirka zawitała brunetka z dziećmi. Rodzinka go nie tylko oczarowała, ale i zainspirowała.
W efekcie tego spotkania dzieci dostały huśtawkę, która stała się zabawą dla wszystkich, a Mirek nadzieję na lepsze jutro.
I się zaczęło… Znajomość zaczęła kwitnąć, Mirek bardzo się starał, by pokazać się z jak najlepszej strony. Spotykał się z brunetką, pokochali się i zaczęli snuć plany na przyszłość. Przed nimi cudowne wieczory, wyjazdy, imprezy, ambitne plany…

Anna Ziętek — siostra zakonna Anuncjata ze Zgromadzenia Miłosierdzia Bożego w Ząbkach pod Warszawą. Ponad 35 lat pracowała z dziećmi w szkole i przedszkolu. Pisze głównie dla najmłodszych i dla nich wydała tomiki: "W moim domu" (2010), "Moja Pierwsza Komunia Święta" (2010), "W moim kościele" (2015), "W mojej bajce" (2023). Opublikowała też książki dla dorosłych, takie jak: "Limeryki z ukrycia czepiają się życia" (2022) oraz "Wiersze na kolanach" (2023). Prezentowana książeczka jest poetycką opowieścią fantastyczną napisaną głównie dla dzieci, ale może i dorośli znajdą też coś dla siebie... Zapraszamy.

Działania podejmowane przez Wehrmacht na Kaukazie nie cieszą się zbyt dużym zainteresowaniem badaczy. Dotyczy to przede wszystkim operacji z jesieni 1942 r., które schodzą na dalszy plan wobec równoczesnej bitwy 6. Armee pod Stalingradem. W związku z tym niezwykle rzadko poruszana jest kwestia, gdzie zakończyła się niemiecka ofensywa na pola naftowe w rejonie Grozny i Baku oraz kto dotarł najdalej na południowy-wschód i na południe ZSRS. Oba te osiągnięcia należą do Kampfgruppe von Hake z 13. Panzer-Division. Miały one miejsce w czasie walk na linii Nalczyk-Ordżonikidze w listopadzie 1942 r.
Do tej pory nie powstała ani jedna publikacja, w której przedstawiono by działania tej grupy bojowej podczas operacji w Republikach Kabardo-Bałkarii i Osetii Północnej jesienią 1942 r. Dzięki szczegółowej analizie oryginalnych dokumentów 13. Panzer-Division, książka ta pozwoli na pierwsze w literaturze prześledzenie szlaku bojowego Kampfgruppe von Hake w czasie ostatniej niemieckiej ofensywy w kierunku kaukaskich pól naftowych.

Ta pozycja Cię zrelaksuje, wskaże drogę w trudnej rzeczywistości, obudzi, poprowadzi, uzmysłowi, sprowokuje, wyjaśni Ciebie i Tobie.
Jest to nowatorska powieść fantasy, która jednocześnie odnosi się do naszych czasów i naszej rzeczywistości. To początek drogi ku światłu wśród toczącej się codziennie walki zła z dobrem. Etap poznania i otwarcia umysłu na to, co było, jest i może być.
Walerus Majus jako Ziemianin pojawił się wśród Was kilkanaście dni po wybraniu na papieża Polaka.
Żyje w trzech wymiarach i dostrzega pozostałe, jest głodny poznania tego, co jest poza ziemskim poznaniem i nauką sensu stricto.
Próbuje pomóc dobru w walce ze złem mimo własnych złośliwości i ułomności. Poszukuje harmonii i płynnego powrotu z ziemskiego bytu (awatara) do wiecznej bytności poza czasem i poza przestrzenią w pełnym poznaniu i pełnej świadomości.
Zapraszam do lektury! Im więcej będzie czytelników, tym większa szansa na „wizualizację” powieści.

Janusz Kucicki SVD (Płońsk, 1967), profesor Uniwersytetu Nanzan na Wydziale Humanistycznym (Nagoya, Japonia). Autor czterech monografii i ponad czterdziestu artykułów z zakresu nauk biblijnych. "Panegiryk dla Ukrainy" jest kontynuacją pierwszego tomu wierszy poświęconych wojnie w Ukrainie, zatytułowanego "Wszystkie barwy Ukrainy" (Poligraf, 2022). Ten drugi tomik jest podziękowaniem dla wszystkich ludzi wspierających naród ukraiński.
„Przyjaciela poznaje się w biedzie” mówi przysłowie i jest ono papierkiem lakmusowym każdej relacji, także podczas wojny, gdzie dotychczasowy przyjaciel może stać się wrogiem, a dawny wróg może stać się przyjacielem. Dotyczy to zarówno państw, organizacji, jak i każdego z nas. Wszystkie te podmioty muszą dokonać wyboru, pomóc w potrzebie czy też odmówić pomocy. W obliczu dramatu ukraińskiego okazało się, że Ukraina i Ukraińcy mają wielu przyjaciół, a ten tomik wierszy został napisany w hołdzie wszystkim pomagającym narodowi ukraińskiemu.
„Friend in need is friend indeed” says the proverb and it is the litmus test of every relationship, also during the war, where a former friend can become an enemy and an old enemy can become a friend. This applies to countries, organizations and to each of us. All these actors have to make a choice, to help in need or not to help. In the face of the Ukrainian drama, it turned out that Ukraine and Ukrainians have many friends, and this book of poems was written as a tribute to all those helping the Ukrainian nation.

Henryk Parkitny jest oficerem inż. systemowcem, absolwentem WAT. Współpracował ze szkołą systemowców płk. doc. dr. fil.  Józefa Koniecznego. Wiele lat pracował w Wojskowym Instytucie Technicznym Uzbrojenia, był kierownikiem pracowni naukowej. Zajmował się m.in. projektowaniem systemów logistycznych. Po wystąpieniu z wojska zainteresował się polityką oraz rozwojem społeczeństwa i państwa. Pisze książki i felietony. Wydał książkę „Zmienić przeznaczenie – rok 2013”, która znajduje się m.in. w Bibliotece Sejmowej.

"Ciężkie ołowiane chmury upiornie wyglądały z zazwyczaj błękitnego nieba. Ich ponurej szarzyzny nie zdołały ukryć nawet puszyste korony kasztanowców piętrzących się blisko domostwa. Teresa przezornie zamknęła okno, bo chłód studził jej bujne myśli. Nadbiegający warkot się wzmógł. Zastygła jak rzeźba, bo usłyszała znajome charknięcie w akompaniamencie ze stukotem podobnym do galopu koni arabskich.
– Przyjechałem, Tereska, cieszysz się? – Niewyraźny głos należał do jej małżonka.
– Jesteś, Zbychu! A czego tak wcześnie? – Spojrzała chłodno na przybysza.
Stali tak chwilę w ciasnej izbie. Mierzyli się krytycznie wzrokiem, zdziwieni, że kiedyś pałali do siebie sympatią, a może tak im się tylko zdawało, skoro obrali wspólny ślubny kobierzec. Od dłuższego czasu nie darzyli się uczuciem, popychała ich ku sobie niedola, połączył zaś zwykły wiejski rozsądek, który kazał im popełnić sakrament małżeństwa, gdy młodość zdawała się im niechybnie wymykać. Teresa patrzyła obojętnie na swego ślubnego, którego oszpeciła ciężka fizyczna praca tam gdzieś na wschodzie. Pozbawiła go i tak skromnej urody, jego bujna niegdyś czupryna dziś prezentowała się jak ptasie gniazdo. Małe oczka nieokreślonego koloru zmniejszyły się do niemożliwych rozmiarów. Nos, co dumnie wystawał z ptasiej twarzy, tego dnia jakby się jeszcze zgarbił i wyrósł. W pomieszczeniu zapanowało ciężkie jak ołów napięcie od niewypowiedzianych słów."


„Pańszczyzna życia” to powieść obyczajowa z elementami biografii. Wiernie i dobitnie oddaje mentalność i zwyczaje wybranych mieszkańców ze wschodu Polski. Przedstawione postaci istniały bądź wciąż naprawdę żyją. Jest tu miejscami groteskowy, lecz zawsze szczery opis zdarzeń z ostatnich dziesięcioleci XX wieku rozgrywających się w malowniczej wsi. W nietuzinkowych bohaterach czytelnik łatwo odnajdzie własne odpowiedniki, wśród swych znajomych, bliższych bądź dalszych, żyjących współcześnie lub w przeszłości. Powieść bawi, wprawia w osłupienie, a także porusza. Główna bohaterka Teresa Krowiakowa to typowa wieśniaczka, obdarzona prostodusznością, dobrocią, pracowitością, ale nie brak jej też przywar i zwykłej naiwności. Autorka rozprawia się z trudnymi zagadnieniami, znanymi od zarania dziejów, z jakimi rodzajowi ludzkiemu przychodzi się zmagać, a dotyczącymi m.in. niesprawiedliwości społecznej, bezduszności czy ludzkiej znieczulicy. Opowiada z rozmachem o wszelkich przejawach i odcieniach smutku, nostalgii, namiętności, radości czy nadziei tkwiące głęboko w ludzkiej duszy. Temat ludzkiej egzystencji wysuwa się często na plan pierwszy, zmuszając czytelnika do refleksji, wywołując czasem skryte wzruszenie i prowokując nawet salwy śmiechu.
Drogi Czytelniku, zechciej wyruszyć ze mną do krainy czystych jezior, majestatycznych gór, wiatrów wygrywających słowiczą melodię, lasów pachnących borem, do łąk zielonych złoconych falistym zbożem. Być może tam na zboczu gór napotkasz tych, których już kiedy poznałeś.

Autorka stale przebywa w terenie, jednak spotkania oko w oko z wilkami nie zdarzają się często, najwyżej raz lub dwa razy do roku, chociaż na co dzień zawsze widuje ślady ich bytowania: odchody, tropy czy resztki ofiar. Dla autorki wilki w naturze są równie ważne jak te, które spotykamy w kulturze. Jeżeli dokładnie przyjrzymy się otaczającej nas rzeczywistości, bez problemu dostrzeżemy w niej wilki występujące pod różnymi postaciami – od nazw miejscowości, gór, rzek, jezior przez herby, wilcze nazwiska, rzeźby, nazwy firm, tytuły filmów lub książek, maskotki, gry, pieniądze, zespoły muzyczne, tytuły piosenek, znaczki z wizerunkiem wilka czy wreszcie nazwy drużyn sportowych lub wilcze imprezy. Być może w jakiś podświadomy sposób chcemy oswoić wilczy temat. Ale im bardziej wgłębiamy się w nasze postrzeganie wilka, tym więcej zauważamy w nim różnego rodzaju paradoksów. Na czym one polegają i jak wpływają na nasze życie, dowiemy się z książki „Paradoks wilka szarego”.

W tajemniczych okolicznościach znika siostrzenica wiceministra sprawiedliwości. Nazajutrz po zaginięciu na jedną z warszawskich komend zgłasza się mężczyzna, który twierdzi, że stoi za porwaniem dziewczynki. Oświadcza, że zdradzi miejsce jej przetrzymywania wyłącznie młodej psycholog Zuzannie Soleckiej pod warunkiem, że ta rozwiąże pewną zagadkę. Rozpoczyna się wyścig z czasem: uwięzionej dziewczynce go brakuje, a Zuzanna musi stoczyć psychologiczny pojedynek z porywaczem o życie dziecka.

Sebastian Konowoł od wielu lat interesuje się historią, głównie dziejami starożytnego Rzymu i I Rzeczypospolitej, a także starożytnej Grecji, Egiptu i dawnych cywilizacji Bliskiego Wschodu. Zwiedził wiele krajów, gdzie można było odnaleźć ślady rzymskiej cywilizacji, między innymi Turcję, Tunezję, Egipt, Włochy i Macedonię. Odwiedził także wiele miejsc i zamków w Polsce, gdzie nadarzyła się sposobność, by na własne oczy ujrzeć historię dawnej Rzeczypospolitej. Od najmłodszych lat kocha kino i filmy historyczne, które sprawiły, że zapragnął pisać powieści i tworzyć własnych bohaterów osadzonych w dawnych, niezwykłych czasach.
Profil na Instagramie: historia_literacko

Andrzej Borzymowski był matematykiem, emerytowanym profesorem Politechniki Warszawskiej. Urodzony w 1932 r., ukończył studia magisterskie na Uniwersytecie Warszawskim w 1956 r., a potem przez 42 lata pracował na Politechnice Warszawskiej, uzyskując kolejne stopnie naukowe, zaś w 1983 r. tytuł profesora. Ma na swym koncie kilkadziesiąt prac naukowych oraz kilka książek o charakterze dydaktycznym. Poza Politechniką Warszawską wykładał także na innych uniwersytetach w kraju (Białystok, Radom i Zielona Góra) oraz za granicą – w Ghanie i Libii.
Skąd więc parapsychologia? W jakimś sensie na zasadzie przypadku. Otóż tak się zdarzyło w dość wczesnej młodości Autora, że los zetknął go z kilkoma wiodącymi badaczami zjawisk paranormalnych ówczesnej epoki: prof. drem hab. Stefanem Manczarskim, drem Milanem Ryzlem i red. Janem Hadyną. Zachęcony i pokierowany przez nich zaczął wgłębiać się w literaturę przedmiotu, który w efekcie zainteresował go bardzo mocno, w sposób trwały, na całe życie. Po kilkudziesięciu latach śledzenia literatury, a także dokonaniu własnych przemyśleń Autor zdecydował się opublikować wyniki swoich rozważań i czyni to właśnie w niniejszej książce.

„Parowy mroku i wzgórza świtania” to tomik poezji pełen głębokich refleksji i emocji, które przenoszą czytelnika w mroczne zakamarki duszy oraz jasne przestrzenie nadziei. Wiersze zawarte w tej kolekcji ukazują złożoność ludzkich uczuć, od bólu po ekstazę. Autor poprzez metaforyczne obrazy natury wprowadza nas w świat, gdzie rzeczywistość przeplata się z marzeniami i tęsknotami. To poezja, która skłania do zadumy nad istnieniem, przemijaniem i tajemnicą życia, będąc jednocześnie hołdem dla miłości i rodziny.

Piotr Jarczewski urodził się 4 sierpnia 1960 roku w Warszawie. W wieku 6 lat trwale stracił wzrok. Ukończył studia na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Miłośnik piłki nożnej, drzew i krzewów, geografii fizycznej, historii religii i prądów filozoficznych. Zamieszczone w tomiku wiersze powstały na przestrzeni wielu lat. Inspirowane są snami, wyobrażonymi postaciami i migoczącymi w umyśle autora okruchami fraz.

Wojciech Babijczuk – wrocławski szkolny trener szachowy, pasjonat filozofii, matematyki i tańca towarzyskiego. Absolwent kilku uczelni: Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu, Uniwersytetu Wrocławskiego oraz Politechniki Wrocławskiej.
Po translacji i wydaniu w naszym kraju wszystkich „Próbek” Kartezjusza autor pomyślał, że teraz kolej na następną pozycję – „Pasje Kartezjusza”.

„Tylko Bóg może sprawić, że zło wyrządzone przez człowieka drugiej istocie, stanie się kiedyś dobrem”.

Ta książka, te opowieści to kawałki życia: mojego i bliskich mi osób, połączonych wspólną pasją – nurkowaniem – i oczarowanych podwodnym światem. To historie przeplatające się ze sobą albo całkiem indywidualne, pokazujące wielkie zaangażowanie, czasami ciężką pracę, zawsze wiele emocji...
Nurek z niepełnosprawnością.
Dla wielu to brzmi jak wymysł, fanaberia, igranie z zagrożeniami. Dla nas: instruktorów, pomocników, kursantów, partnerów nurkowych to wspólna pasja i radość. Odskocznia od codzienności, pozostawienie za sobą problemów. Na brzegu. Odskocznia do życia, zobaczenia siebie w nowym świetle, odkrycie nowych możliwości.
Przeczytajcie...