Wydawnictwo Poligraf

"Ciężkie ołowiane chmury upiornie wyglądały z zazwyczaj błękitnego nieba. Ich ponurej szarzyzny nie zdołały ukryć nawet puszyste korony kasztanowców piętrzących się blisko domostwa. Teresa przezornie zamknęła okno, bo chłód studził jej bujne myśli. Nadbiegający warkot się wzmógł. Zastygła jak rzeźba, bo usłyszała znajome charknięcie w akompaniamencie ze stukotem podobnym do galopu koni arabskich.
– Przyjechałem, Tereska, cieszysz się? – Niewyraźny głos należał do jej małżonka.
– Jesteś, Zbychu! A czego tak wcześnie? – Spojrzała chłodno na przybysza.
Stali tak chwilę w ciasnej izbie. Mierzyli się krytycznie wzrokiem, zdziwieni, że kiedyś pałali do siebie sympatią, a może tak im się tylko zdawało, skoro obrali wspólny ślubny kobierzec. Od dłuższego czasu nie darzyli się uczuciem, popychała ich ku sobie niedola, połączył zaś zwykły wiejski rozsądek, który kazał im popełnić sakrament małżeństwa, gdy młodość zdawała się im niechybnie wymykać. Teresa patrzyła obojętnie na swego ślubnego, którego oszpeciła ciężka fizyczna praca tam gdzieś na wschodzie. Pozbawiła go i tak skromnej urody, jego bujna niegdyś czupryna dziś prezentowała się jak ptasie gniazdo. Małe oczka nieokreślonego koloru zmniejszyły się do niemożliwych rozmiarów. Nos, co dumnie wystawał z ptasiej twarzy, tego dnia jakby się jeszcze zgarbił i wyrósł. W pomieszczeniu zapanowało ciężkie jak ołów napięcie od niewypowiedzianych słów."


„Pańszczyzna życia” to powieść obyczajowa z elementami biografii. Wiernie i dobitnie oddaje mentalność i zwyczaje wybranych mieszkańców ze wschodu Polski. Przedstawione postaci istniały bądź wciąż naprawdę żyją. Jest tu miejscami groteskowy, lecz zawsze szczery opis zdarzeń z ostatnich dziesięcioleci XX wieku rozgrywających się w malowniczej wsi. W nietuzinkowych bohaterach czytelnik łatwo odnajdzie własne odpowiedniki, wśród swych znajomych, bliższych bądź dalszych, żyjących współcześnie lub w przeszłości. Powieść bawi, wprawia w osłupienie, a także porusza. Główna bohaterka Teresa Krowiakowa to typowa wieśniaczka, obdarzona prostodusznością, dobrocią, pracowitością, ale nie brak jej też przywar i zwykłej naiwności. Autorka rozprawia się z trudnymi zagadnieniami, znanymi od zarania dziejów, z jakimi rodzajowi ludzkiemu przychodzi się zmagać, a dotyczącymi m.in. niesprawiedliwości społecznej, bezduszności czy ludzkiej znieczulicy. Opowiada z rozmachem o wszelkich przejawach i odcieniach smutku, nostalgii, namiętności, radości czy nadziei tkwiące głęboko w ludzkiej duszy. Temat ludzkiej egzystencji wysuwa się często na plan pierwszy, zmuszając czytelnika do refleksji, wywołując czasem skryte wzruszenie i prowokując nawet salwy śmiechu.
Drogi Czytelniku, zechciej wyruszyć ze mną do krainy czystych jezior, majestatycznych gór, wiatrów wygrywających słowiczą melodię, lasów pachnących borem, do łąk zielonych złoconych falistym zbożem. Być może tam na zboczu gór napotkasz tych, których już kiedy poznałeś.

Autorka stale przebywa w terenie, jednak spotkania oko w oko z wilkami nie zdarzają się często, najwyżej raz lub dwa razy do roku, chociaż na co dzień zawsze widuje ślady ich bytowania: odchody, tropy czy resztki ofiar. Dla autorki wilki w naturze są równie ważne jak te, które spotykamy w kulturze. Jeżeli dokładnie przyjrzymy się otaczającej nas rzeczywistości, bez problemu dostrzeżemy w niej wilki występujące pod różnymi postaciami – od nazw miejscowości, gór, rzek, jezior przez herby, wilcze nazwiska, rzeźby, nazwy firm, tytuły filmów lub książek, maskotki, gry, pieniądze, zespoły muzyczne, tytuły piosenek, znaczki z wizerunkiem wilka czy wreszcie nazwy drużyn sportowych lub wilcze imprezy. Być może w jakiś podświadomy sposób chcemy oswoić wilczy temat. Ale im bardziej wgłębiamy się w nasze postrzeganie wilka, tym więcej zauważamy w nim różnego rodzaju paradoksów. Na czym one polegają i jak wpływają na nasze życie, dowiemy się z książki „Paradoks wilka szarego”.

W tajemniczych okolicznościach znika siostrzenica wiceministra sprawiedliwości. Nazajutrz po zaginięciu na jedną z warszawskich komend zgłasza się mężczyzna, który twierdzi, że stoi za porwaniem dziewczynki. Oświadcza, że zdradzi miejsce jej przetrzymywania wyłącznie młodej psycholog Zuzannie Soleckiej pod warunkiem, że ta rozwiąże pewną zagadkę. Rozpoczyna się wyścig z czasem: uwięzionej dziewczynce go brakuje, a Zuzanna musi stoczyć psychologiczny pojedynek z porywaczem o życie dziecka.

Sebastian Konowoł od wielu lat interesuje się historią, głównie dziejami starożytnego Rzymu i I Rzeczypospolitej, a także starożytnej Grecji, Egiptu i dawnych cywilizacji Bliskiego Wschodu. Zwiedził wiele krajów, gdzie można było odnaleźć ślady rzymskiej cywilizacji, między innymi Turcję, Tunezję, Egipt, Włochy i Macedonię. Odwiedził także wiele miejsc i zamków w Polsce, gdzie nadarzyła się sposobność, by na własne oczy ujrzeć historię dawnej Rzeczypospolitej. Od najmłodszych lat kocha kino i filmy historyczne, które sprawiły, że zapragnął pisać powieści i tworzyć własnych bohaterów osadzonych w dawnych, niezwykłych czasach.
Profil na Instagramie: historia_literacko

Andrzej Borzymowski był matematykiem, emerytowanym profesorem Politechniki Warszawskiej. Urodzony w 1932 r., ukończył studia magisterskie na Uniwersytecie Warszawskim w 1956 r., a potem przez 42 lata pracował na Politechnice Warszawskiej, uzyskując kolejne stopnie naukowe, zaś w 1983 r. tytuł profesora. Ma na swym koncie kilkadziesiąt prac naukowych oraz kilka książek o charakterze dydaktycznym. Poza Politechniką Warszawską wykładał także na innych uniwersytetach w kraju (Białystok, Radom i Zielona Góra) oraz za granicą – w Ghanie i Libii.
Skąd więc parapsychologia? W jakimś sensie na zasadzie przypadku. Otóż tak się zdarzyło w dość wczesnej młodości Autora, że los zetknął go z kilkoma wiodącymi badaczami zjawisk paranormalnych ówczesnej epoki: prof. drem hab. Stefanem Manczarskim, drem Milanem Ryzlem i red. Janem Hadyną. Zachęcony i pokierowany przez nich zaczął wgłębiać się w literaturę przedmiotu, który w efekcie zainteresował go bardzo mocno, w sposób trwały, na całe życie. Po kilkudziesięciu latach śledzenia literatury, a także dokonaniu własnych przemyśleń Autor zdecydował się opublikować wyniki swoich rozważań i czyni to właśnie w niniejszej książce.

„Parowy mroku i wzgórza świtania” to tomik poezji pełen głębokich refleksji i emocji, które przenoszą czytelnika w mroczne zakamarki duszy oraz jasne przestrzenie nadziei. Wiersze zawarte w tej kolekcji ukazują złożoność ludzkich uczuć, od bólu po ekstazę. Autor poprzez metaforyczne obrazy natury wprowadza nas w świat, gdzie rzeczywistość przeplata się z marzeniami i tęsknotami. To poezja, która skłania do zadumy nad istnieniem, przemijaniem i tajemnicą życia, będąc jednocześnie hołdem dla miłości i rodziny.

Piotr Jarczewski urodził się 4 sierpnia 1960 roku w Warszawie. W wieku 6 lat trwale stracił wzrok. Ukończył studia na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Miłośnik piłki nożnej, drzew i krzewów, geografii fizycznej, historii religii i prądów filozoficznych. Zamieszczone w tomiku wiersze powstały na przestrzeni wielu lat. Inspirowane są snami, wyobrażonymi postaciami i migoczącymi w umyśle autora okruchami fraz.

Wojciech Babijczuk – wrocławski szkolny trener szachowy, pasjonat filozofii, matematyki i tańca towarzyskiego. Absolwent kilku uczelni: Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu, Uniwersytetu Wrocławskiego oraz Politechniki Wrocławskiej.
Po translacji i wydaniu w naszym kraju wszystkich „Próbek” Kartezjusza autor pomyślał, że teraz kolej na następną pozycję – „Pasje Kartezjusza”.

„Tylko Bóg może sprawić, że zło wyrządzone przez człowieka drugiej istocie, stanie się kiedyś dobrem”.

Ta książka, te opowieści to kawałki życia: mojego i bliskich mi osób, połączonych wspólną pasją – nurkowaniem – i oczarowanych podwodnym światem. To historie przeplatające się ze sobą albo całkiem indywidualne, pokazujące wielkie zaangażowanie, czasami ciężką pracę, zawsze wiele emocji...
Nurek z niepełnosprawnością.
Dla wielu to brzmi jak wymysł, fanaberia, igranie z zagrożeniami. Dla nas: instruktorów, pomocników, kursantów, partnerów nurkowych to wspólna pasja i radość. Odskocznia od codzienności, pozostawienie za sobą problemów. Na brzegu. Odskocznia do życia, zobaczenia siebie w nowym świetle, odkrycie nowych możliwości.
Przeczytajcie...

"Patrz mi w oczy" to niezwykła książka, to opowieść o zespole Aspergera napisana przez kogoś, kto doświadcza go na co dzień, a jednocześnie jest cenionym terapeutą, który przez wiele lat pomagał dzieciom z zaburzeniami ze spektrum autyzmu. Autor daje nam jedyną w swoim rodzaju okazję spojrzenia na świat swymi oczyma, pokazuje „jak to jest być w jego głowie”. To więcej niż autobiografia, to mądra, cenna refleksja, czasem wzruszająca, czasem zabawna, ale przede wszystkim szczera do bólu. Pełna też użytecznych, przetestowanych w praktyce, wskazówek dla osób zmagających się z ASD i ich rodzin, znajomych czy pracodawców. Pozycja obowiązkowa dla osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu, rodziców i nauczycieli dzieci z ASD, psychologów i terapeutów zainteresowanych tematem. Ale nie tylko.
Jeśli chcecie się dowiedzieć:
– dlaczego autor je wszystko, co przed nim postawią, chociaż nienawidzi jedzenia;
– dlaczego umawianie się na randki dla nastolatka może być problematyczne;
– jak według autora wygląda praca marzeń;
– jakim mężem jest autor i z czym może zmagać się małżonek osoby z ASD (te informacje ujawnia jego żona);
– i co zespół Aspergera ma wspólnego z uczeniem się hipnozy,
to ta książka jest dla Was.

Drogi potencjalny Czytelniku, chcesz się czegoś więcej dowiedzieć o autorze, może o treści, albo przeczytać jakiś komentarz?              
Pewnie tak, bo po to zagląda się na ostatnią stronę okładki.  Ale nic z tego. Tu nie znajdziesz podpowiedzi. Autor wystarczającą ilość pracy wykonał, opatrując teksty wstępami i odnośnikami, by przybliżyć i ułatwić lekturę. Teraz pora Tobie wyruszyć w drogę, a im więcej swojego zaangażowania włożysz w zwiedzanie, tym więcej odnajdziesz tropów i przyjemności.
Decyzja należy do Ciebie. Zaglądnij do środka, nie przerażaj się pierwszym sonetem, że forma taka nadęta i stara, przecież miłość i seksualność są równie stare co ludzkość, a nie tylko jakaś forma poetyckiego wyrazu. Objaśnienia do niego pomogą zrozumieć „co poeta miał na myśli”. Pojawia się w nich fraza dotycząca głównej bohaterki, nie tylko sonetu, ale całego tomiku: "godząc się być Pierwszą, ale nie Jedyną".
Jeśli zrażą Cię jakieś słowa, wyobrażenia, zastanów się, może jeszcze nie jest za późno, może warto poznać odmienne pejzaże, zapuścić się w krajobrazy nieuświadomione, bo przecież je znasz, bywałeś na wyżynach rozkoszy albo chociaż pożądania.
Jeśli jednak nie, tym bardziej warto wyruszyć w dalekie podróże.
Aha, jeszcze tylko jedna istotna informacja. Tu wszystko jest niezwykle prawdziwe, nawet wiersz "Pejzaż nadrzeczny" jest do bólu autentyczny i opisuje sytuację, która przytrafiła się autorowi na onkologii, a "Pejzaż z Thanatos" to zaproszenie na wyprawę w te kręgi po drodze z Malczewskim.
Ale co ja Ci tu będę ględził. W drogę!

„Perły rzucone przed damy” to zbiór 15 opowiadań. Opisywane zdarzenia są autentyczne, chociaż niektóre sytuacje wydają się absurdalne. Autorka na wstępie dzieli się nabytą wiedzą. Pisze o prawach i obowiązkach opiekunki i jej pracy. Porusza też temat demencji.

W książce znajduje się duża porcja teorii, analiza społeczna, minibadanie własne i elementy autobiograficzne w temacie tej niezwykle ciekawej pozycji. Zachęcam do przeczytania tego, co mają do powiedzenia mądre i odważne kobiety na temat otaczającej nas rzeczywistości w łatwej i lekko przyswajalnej formie. 

Kiedy Khafiyah, najmłodsza z rodzeństwa, otrzymuje propozycję wyjścia za mąż za syna milionera w zamian za pomoc finansową rodzicom, postanawia ją przyjąć i wyjeżdża z Pakistanu do Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

Projekt pod nazwą „Darwale” liczy już kilka lat. Dzieci nie tylko czytają o nich książki, lecz także próbują rysować te postacie. Spotkać je ponoć można w okolicach Ślesina i Lichenia. Znajdują się tu tereny bogate w malownicze jeziora i pachnące lasy. Do szczęściarzy należą ci, którzy w szuwarach dostrzegli kąpiącą się nimfę lub łowiącego ryby wodnika. Darwale nie lubią, kiedy znikają drzewa w lesie. Na swoim przykładzie uczą ekologii i propagują porządek w środowisku naturalnym.
„Szczypek miał rację, Marzanna tego wieczoru nie mogła przestać myśleć o chłopaku. Wtedy, kiedy po raz pierwszy spotkali się na plaży, jej serce zabiło inaczej niż zwykle. Szybciej. I ona to czuła. Bartek zaimponował jej nawet tym, że wypuścił wodnika z aresztu i tym samym zaryzykował swoją wolność. Musiał się ukrywać i stracił pracę. Był młody, ale szanowany. Jako jeden z nielicznych poznał życie Darwali. Słyszała też, że kiedyś starł się z czarodziejem, ale nie znała szczegółów, tylko plotki, które roznosiły się po mieście”.
Chcesz wiedzieć, co się wtedy zdarzyło w Szleszynie?
Sięgnij po nową książkę o Darwalach.
Autor

Lata 40. XXI wieku, targi komputerów kwantowych.
Informatyk James oraz biolog molekularny Blake zostali oddelegowani z firmy, aby poszukać urządzenia, które sprosta rosnącym oczekiwaniom rynku. Trafiają na pierwszy w historii ogólnodostępny komputer kwantowy: tani, kompaktowy, ale potężny wydajnościowo. Staje się on hitem targów, a wieść o wydarzeniu szybko obiega świat.
Niedługo potem poznajemy małżeństwo Ashworthów spodziewające się dziecka. Zaplanowana i zaprojektowana genetycznie ciąża nie kończy się pomyślnie. Tego samego dnia dochodzi do pościgu ulicami miasta, w którym znajduje się firma Jamesa i Blake’a. Samochód eksploduje, a kierowca oraz pasażer zostają ciężko ranni.
Po paru latach znowu odwiedzamy dom Ashworthów, tym razem przygotowujących się do operacji mającej poprawić wadę wrodzoną ich syna. Nowatorski zabieg się udaje, a całe otoczenie wydaje się szczęśliwe.
Jak dalej potoczą się losy bohaterów? Czy sprawa pościgu odżyje? Kim jest Thomas Welden – spawacz kontraktowy interesujący się najnowszymi technologiami? Czy wspólnym tłem epizodów jest coś więcej niż przewijający się wątek szczytowych osiągnięć w dziedzinie nauki i techniki?

„Piekarz z Auschwitz” to książka opowiadająca historię niezwykłej miłości moich dziadków, którzy przetrwali piekło niemieckich obozów koncentracyjnych w trakcie II wojny światowej.
To historia piekarza obozowego oraz członkini Armii Krajowej, którym miłość dawała nadzieję na przeżycie każdego kolejnego dnia tego piekła.
Książka zawiera własnoręcznie spisane przez Nich opowiadania, numery obozowe oraz imiona i nazwiska Ich współtowarzyszy niedoli.
Powinien ją przeczytać każdy człowiek, aby zrozumieć, co w życiu jest naprawdę ważne oraz dlaczego nie warto być obojętnym na zło.
Dziadek Edward Hertig trafił do Auschwitz 8 września 1940 roku trzecim transportem z Tarnowa. Wypiekał pieczywo zarówno dla więźniów, jak i dla SS-manów, kapo i innych członków załogi obozu. To w piekarni w Auschwitz spotkał Halinę Bańko, moją babcię, i tam się zakochali.
Babcia była dwukrotnie aresztowana przez SS – 2 maja 1943 roku oraz 28 października 1943 roku.
Dzięki opowiadaniom babci dowiedziałem się o wielu ciekawych wydarzeniach, jakie spotkały Ich w trakcie wojny oraz po jej zakończeniu. W jak niezwykły sposób umówili się, że odnajdą się po zakończeniu wojny, o ile ją przeżyją.
Myślę, że oboje chcieliby, aby jak najwięcej osób poznało tę wyjątkową historię. Mam nadzieję, że wyciągniecie z tej książki wiele dobrych i wartościowych wniosków.