Wydawnictwo Poligraf

Urodziłam się w Paryżu. Skończyłam filologię polską. Od kiedy pamiętam, literatura była moją pasją. Debiutowałam fragmentem prozy w poznańskim „Nurcie” w 1967 r. Brałam udział w konkursach literackich, zdobywając I nagrodę w dziedzinie poezji i III w dziedzinie prozy w ogólnopolskim konkursie „Nad Kamienną”, wyróżnienie „O Laur Miedzianego Amora”, III nagrodę za powieść „Wędrowne ptaki”, która była owocem doświadczeń z dzieciństwa, wydaną w zbiorze „Z tamtej strony drogi” przez Wyd. Spółdzielcze w 1989 r., II nagrodę za  „Oazę” w Międzyuczelnianym Ogólnopolskim Konkursie „O Bursztynowy Kwiat Magnolii” w 1987 r. oraz nagrody w licznych konkursach poetyckich i literackich organizowanych lokalnie. Drukowałam też drobne opowiadania w gazetach o profilu literackim i społecznym. Niektóre z nich znalazły się w zbiorze „Czarne i złote” wydanym w 2018 r. W sprzedaży jest również tom opowiadań „Kocie szlaki”, powieść „Tygiel”, a w marcu pojawiły się w księgarniach internetowych moja kolejna powieść „Sprzężenie zwrotne” i bajka dla dzieci „O czym mówiła Sroczka Szaławiła”.  W przygotowaniu do wydania są: powieść „Medea z kraju Lechitów” oraz opowieść biblijna „Samotność” będąca wynikiem długich duchowych przemyśleń.

Anatol DIACZYŃSKI urodził się 19 listopada 1951 r. we wsi Zielony Gaj, w północnym Kazachstanie, w rodzinie polskich zesłańców. Pracował w kołchozie, potem przeprowadził się do miasta Kokczetaw. Podejmował się tam różnych prac, a jednocześnie studiował. Jest absolwentem Instytutu Literackiego im. A.M. Gorkiego w Moskwie. Pod koniec lat 80. i na początku 90. był w swoim kokczetawskim obwodzie znanym działaczem polonijnym. Działalnością polonijną oraz literacką autor zajmuję się do tej pory.
Od 1995 r. Anatol Diaczyński mieszka w Polsce, w Stalowej Woli. Opublikował wiele książek, które były drukowane w językach polskim, rosyjskim i ukraińskim.
Wydania własne:
„Myśmy do stepów unieśli ojczyznę” (Szczecin 1994),
„Legendy stepowe” (Białystok 1997),
„To my jesteśmy, Polsko!” (Stalowa Wola 2000),
„Po kraju, którego już nie ma” (Stalowa Wola 2002),
„Nadchodzi wieczór, więc pożartujemy” (Stalowa Wola 2005),
„O tiech, pozabytych, skażitie chot’ słowo” (Sandomierz 2006),
 „Nadchodzi wieczór – 2” (Stalowa Wola 2008),
„Otich, pozabutych, zhadajte chocz słowom” (Lwów 2011),
„Tętent koni przez wieki”, (Tuchów 2012).
Utwory autora były drukowane także w siedmiu wydaniach zbiorowych i almanachach.
Autor jest członkiem Związku Literatów Polskich oraz laureatem nagrody „Złote Pióro” rzeszowskiego oddziału ZLP za 2000 r.

Książka zawiera przemyślenia i refleksje dotyczące kluczowych zagadnień ludzkiej egzystencji, wynikające z życiowych doświadczeń autorki i jej wiedzy z dziedziny psychologii. Zostały w niej umieszczone również przekazy, które autorka otrzymała ze świata Bożej Miłości... Świat ten, zdaniem autorki, każdy z nas w swoim czasie odwiedzi, a nawet w nim zamieszka na wieczność.
Osoba, która poznała fragmenty rękopisu, stwierdziła: "To bardzo ważna dla ludzi książka... otwarcie serc ludzkich na Boga, miłość, radość i piękno w sobie... co prowadzi do uzdrowienia duszy."
Autorka jest przekonana, że lektura książki pozwoli uświadomić sobie, że tak niewiele potrzeba, aby życie człowieka podobało się Bogu i aby można było zasłużyć na wieczną szczęśliwość.

,,Cudowna poezja z wymowną treścią. Lek na moje smutki i ukojenie na mój przejściowy etap w życiu. Gorąco polecam. Dziękuję, że jesteś”.   
Joanna
,,Jego twórczość otwiera oczy i duszę oraz odkrywa w nas to, o czym wiedzieliśmy, że gdzieś w nas istnieje, ale nie umieliśmy tego wydobyć. Zachęcam do lektury. Szczególnie zalecam czytać te wiersze przed snem”.
Iwona
,,To miejsce, gdzie można na chwilę się zatrzymać i spojrzeć na wszystko z innej perspektywy. Wspaniały przekaz, gdzie jeden wiersz zawiera tysiące zdań. Ogrom wsparcia, motywacji i zrozumienia. Dziękuję i gorąco polecam”.
Monika    
,,Uwielbiam poezję Krzysztofa Jerzego Drozda. Jest prosta, wymowna i każdy może w niej znaleźć odniesienie do siebie. Pozwala zatrzymać się na chwilę i porozmyślać nad sobą”.
Danuta

"Moja miłość" to zbiór wierszy o tym, co w życiu najważniejsze: o miłości, przyjaźni i potrzebie bliskości. To, co porusza w utworach najbardziej, to bijąca ze słów szczerość i autentyczność. Usiądź wygodnie i zanurz się w tym przepełnionym emocjami poetyckim świecie…

„Szykuję się do walki”
– właśnie tymi słowami pragnę rozpocząć mój tomik poezji.
Bo czym tak naprawdę jest życie, jak nie walką
o egzystencję, o emocje, o własną duszę.
Drogi czytelniku, jestem pewien, że po przeczytaniu moich wierszy odnajdziesz w nich również siebie.

„Przestań, bo jak się boję, to staję się agresywny”.
To zdanie wypowiedział pasażer, podczas kursu z Piaseczna do Konstancina, gdy weszliśmy na temat bezpieczeństwa korzystania z aplikacji przewozowych.
Czytelniku, czy korzystałeś z aplikacji przewozowych? Czy kiedykolwiek spojrzałeś kierowcy w twarz? Tom I „Zamiana” z cyklu książek „Twój kierowca przyjechał” doskonale ukazuje funkcjonowanie takich aplikacji, jest przestrogą dla pasażerów… A więc, Czytelniku, zanim skorzystasz z takich przejazdów, przeczytaj tę książkę i patrz, z kim jedziesz…

Michał Zawodnik urodzony w 1982 roku w Warszawie. Absolwent Instytutu Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji Uniwersytetu Warszawskiego. Założyciel strony o podróżach osób niepełnosprawnych „Kulawe świata podboje”. Szczęśliwy mąż, podróżnik, sportowiec. Pisarz amator, który właśnie otworzył szufladę, by próbkę swej twórczości ujawnić światu :).

"Byłem katechetą" to opis doświadczeń i wydarzeń, które miały miejsce na przestrzeni piętnastu lat pracy – posługi katechetycznej. Kto mnie skłonił do tego, abym spisał swoje wspomnienia z tego okresu? Moje dzieci. Na początku lutego były zaskoczone i chciały się dowiedzieć, dlaczego nie jestem już katechetą. Ciekawa była zwłaszcza moja córka Hania, pamiętająca lekcje religii, na których nie byłem tatą, tylko nauczycielem i zwracała się do mnie: „Proszę pana”.

Ilona Khan - uznała, że człowiek musi latami analizować siebie w celu dogłębnego poznania własnych słabości i mocnych stron. Doświadczając po drodze traumatycznych wydarzeń, odkryła najczęstsze mechanizmy ludzkich reakcji. Po analizie związków postanowiła poruszyć życiowe tematy w obecnych czasach. Z wykształcenia terapeutka i trener grupowy metodą warsztatową psychologicznych szkoleń miękkich. Posiada własny biznes zagraniczny oraz współpracuje z polską firmą informatyczną, jako koordynator kontraktów wykorzystuje psychologiczne techniki w pracy z klientami. Doradca życiowy, wsłuchuje się w problemy międzyludzkie, które dostarczają nowych inspiracji i wniosków.

UŚMIECH to próba czytania i interpretowania świata właśnie poprzez najróżniejsze formy śmiechu. To klucz do zrozumienia drugiego człowieka: jego szaleństw, kompleksów i marzeń. Uśmiech – zdaje się mówić autor – to twoja wizytówka. Można by zaryzykować twierdzenie, że zawiera się w nim niekontrolowana emanacja duszy. Ta książka jest jak film, pełna obrazów, których nie da się szybko zapomnieć. Jest jak podróż, która wciąż trwa i nie chcesz, aby kiedykolwiek się skończyła...

Kazimierz Grochmalski – twórca eksperymentalnego Teatru MAYA (w latach 1976–1998 zrealizował 16 premier według własnych scenariuszy). Wydał dwa tomy poezji: „Teatr, którego nie było” (2016) oraz „Traktat o marionetkach” (2018). Autor własnej metody teatralnej nazwanej „kompozycją komediową”, którą prezentował na kilkunastu uniwersytetach całego świata. Mieszka w Poznaniu. Zajmuje się zen oraz opieką nad „braćmi mniejszymi”.

Drogi potencjalny Czytelniku, chcesz się czegoś więcej dowiedzieć o autorze, może o treści, albo przeczytać jakiś komentarz?              
Pewnie tak, bo po to zagląda się na ostatnią stronę okładki.  Ale nic z tego. Tu nie znajdziesz podpowiedzi. Autor wystarczającą ilość pracy wykonał, opatrując teksty wstępami i odnośnikami, by przybliżyć i ułatwić lekturę. Teraz pora Tobie wyruszyć w drogę, a im więcej swojego zaangażowania włożysz w zwiedzanie, tym więcej odnajdziesz tropów i przyjemności.
Decyzja należy do Ciebie. Zaglądnij do środka, nie przerażaj się pierwszym sonetem, że forma taka nadęta i stara, przecież miłość i seksualność są równie stare co ludzkość, a nie tylko jakaś forma poetyckiego wyrazu. Objaśnienia do niego pomogą zrozumieć „co poeta miał na myśli”. Pojawia się w nich fraza dotycząca głównej bohaterki, nie tylko sonetu, ale całego tomiku: "godząc się być Pierwszą, ale nie Jedyną".
Jeśli zrażą Cię jakieś słowa, wyobrażenia, zastanów się, może jeszcze nie jest za późno, może warto poznać odmienne pejzaże, zapuścić się w krajobrazy nieuświadomione, bo przecież je znasz, bywałeś na wyżynach rozkoszy albo chociaż pożądania.
Jeśli jednak nie, tym bardziej warto wyruszyć w dalekie podróże.
Aha, jeszcze tylko jedna istotna informacja. Tu wszystko jest niezwykle prawdziwe, nawet wiersz "Pejzaż nadrzeczny" jest do bólu autentyczny i opisuje sytuację, która przytrafiła się autorowi na onkologii, a "Pejzaż z Thanatos" to zaproszenie na wyprawę w te kręgi po drodze z Malczewskim.
Ale co ja Ci tu będę ględził. W drogę!

Barbara Maria Sykutowska - urodziła się w Krakowie, gdzie mieszka z rodziną.
Pasjonatka psychotroniki, wszechstronny doradca parapsycholog, specjalista w dziedzinie ezoteryki. Już od lat na Fiverze doradza ludziom z całego świata w trudnych dla nich problemach życiowych.
Ukończyła akademię psychotroniczną. Specjalizuje się w numerologii, astrologii i tarocie. Swoją przygodę z pisarstwem zaczynała od tworzenia opowiadań do tygodników. Książka „Niekończąca się historia” to debiut literacki, ale myśli już o napisaniu następnej części.
"Niekończąca się historia" to powieść obyczajowa o splatających się (a nawet plączących) losach kilku kobiet. Niby zwykłe, szare życia, a jednak pełne zakrętów, osobistych dramatów, trudnych wyborów i porażek. Także wydarzeń, które wydają się nieprawdopodobne, jednak prawdziwe życie potrafi też być zaskakujące i pisać bardzo skomplikowane scenariusze.
Główną bohaterką i narratorką "Niekończącej się historii" jest Alicja, która swoją historię opowiada od początku – czyli znalezienia jej jako małego dziecka na ulicy. Zaczyna się niesamowicie, po czym Alicja wiedzie zwykłe, dość smutne życie. Są chwile, gdy dzieje się lepiej, ale całość jest dość przygnębiająca. Gdy umiera mąż Alicji, Henryk, wychodzi na jaw tajemnica. Okazuje się, że miał córkę z romansu z inną kobietą. Ta wiadomość i dalsze wydarzenia zmieniają życie Alicji.
W dalszej części powieści rolę narratora od Alicji przejmuje Asia, która opowiada o swoich losach. Pod koniec książki głos zostaje oddany jeszcze innym kobietom. Jest to bardzo dobry zabieg literacki, który wprowadza świeżość do powieści, jednocześnie nawiązując do klasycznej sagi rodzinnej, w której kolejne pokolenia przejmują głos. (…)
Zaletą "Niekończącej się historii" jest oddanie głosu kobietom i pozwolenie im na opisanie nie zawsze chlubnych czynów i rozmaitych tajemnic, które często są skrywane w rodzinach. Wiele czytelniczek może się z tym identyfikować – także z moralnie wątpliwymi postępowaniami, ponieważ nikt nie jest kryształowy. Tak jak napisała autorka we wstępie: ,,Można je i pochwalić, i potępić, ale nie wiadomo, jak należałoby postąpić, aby być szczęśliwym”. To zdanie jest dobrym mottem dla całego tekstu, a może nawet serii.

Powieść oparta została na prawdziwych przeżyciach. Główna bohaterka ma za sobą smutne dzieciństwo i w wieku czternastu lat zapada na depresję. Nieleczona choroba doprowadza ją do szaleństwa. Śmierć najbliższej osoby dodatkowo ją załamuje. Szpital jest jedynym miejscem, gdzie czuje się bezpieczna i kochana. Niestety, dramatyczne przejścia sprawiają, że wiele razy próbuje targnąć się na swoje życie, jest bliska śmierci. Przeznaczenie pisze jednak inny scenariusz. Jej los odmienia się diametralnie.
Zacząć wszystko od nowa to powstający przez wiele lat poruszający zapis przeżyć wrażliwej kobiety dotkniętej trudnymi doświadczeniami. Ostateczna diagnoza: schizofrenia. To przestroga, czerwone światło dla dorosłych, by być uważnym na dziecko, na dojrzewającego młodego człowieka. Jednocześnie to próba zrozumienia siebie i własnej choroby, chęć udowodnienia, że mimo przeszkód każdy ma szansę na spełnione życie. Znam Justynę od kilku lat i wspieram ją na drodze do odnalezienia wewnętrznego spokoju i uwierzenia w siebie.

Drogi Czytelniku, zachęcam Cię do zapoznania się z tą książką. Dzięki niej poznasz i zagłębisz się w świat osoby borykającej się z zaburzeniem psychicznym. Mam nadzieję, że przełamiesz stereotypy i będziesz walczył ze stygmatyzacją chorujących osób. Zaczniesz na nie patrzeć nie tylko przez pryzmat choroby. - Magdalena Fajkowska, psycholog, psychoterapeuta

Jest to opowieść o poszukiwaniu. Miłości. Bliskości. Sensu życia. Autorka odważnie i bezkompromisowo rozlicza się ze swoją przeszłością, próbuje zrozumieć siebie i nadać właściwe znaczenie swoim czynom i uczuciom. Jest to też opowieść o zmaganiu się z chorobą, poruszający opis przeżyć, w których zaciera się granica między realnym i wyobrażonym, a o istnieniu lub niebycie zdaje się decydować przypadek.  Autorka dzieli się z nami przejmującą historią o podnoszeniu się z upadków, przezwyciężaniu trudności, o ciągłej walce o siebie. Na szczęście z niosącym nadzieję zakończeniem. - dr n. med. Magdalena Kolasińska, specjalista psychiatra, psychiatra dzieci i młodzieży

Janusz Kujanek urodził się 3 marca 1951 roku w Gronowie koło Elbląga. W roku 1958 zamieszkał w Gorzowie Wielkopolskim, gdzie ukończył podstawową szkołę muzyczną, liceum ogólnokształcące i studium nauczycielskie. W 1971 roku rozpoczął studia wokalne w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Poznaniu, pod kierunkiem doc. Antoniny Kaweckiej, które ukończył w roku 1977. Podczas studiów pracował jako nauczyciel w szkołach podstawowych w Więckowicach i Czerwonaku koło Poznania, a potem w Poznaniu, zaś w latach 1976–1980 w Państwowym Zespole Ludowym Pieśni i Tańca „Mazowsze”, z którym koncertował w 67 miastach 11 krajów świata. Od września 1980 roku jest solistą Operetki Wrocławskiej. Od 1983 roku współpracuje z Operą Wrocławską oraz z Przedsiębiorstwem Imprez Estradowych „Impart”, Dolnośląskim Towarzystwem Społeczno-Kulturalnym i Dolnośląskim Towarzystwem Muzycznym. Od października 1983 roku do lutego 1984 roku przebywał na stypendium rządu węgierskiego, odbywając je w Państwowej Operetce w Budapeszcie.

Z każdą aktywnością, niezależnie czy to jest działanie umysłowe, czy też fizyczne, jest podobnie. Od nauczyciela czy przyjaciół można uzyskać wiele pomocy, wiele wskazówek, dobrych rad, ale nikt za ucznia nie wykona koniecznej pracy, musi się potrudzić sam. Nikt poprzez samo uzyskanie instrukcji wskazującej, jak wykonać dane ćwiczenie, nie nabędzie tej konkretnej zdolności, jeśli sam nie podejmie próby. Dopiero praktyka daje szansę na stworzenie mistrza.  
(fragment „Epilogu”)
Roberta Porto poznaliśmy w „Złodzieju czasu”, jego losy śledziliśmy w „Odkryciu”, a teraz otrzymujemy do rąk kolejną część cyklu – „Podróżnika”. Bohater powieści – naukowiec zajmujący się komunikacją pozawerbalną – od trzech lat prowadzi doświadczenia z Mostem Telepatycznym. W dążeniach do jak najlepszego zbadania i opisania działania Mostu wspiera go oddana Renata. Czy przełom w badaniach nie będzie miał wpływu na  Roberta? Czy bezpośrednie zaangażowanie w prowadzone doświadczenia nie odciśnie piętna na jego psychice? Jaką rolę odegrają dawne fascynacje i pewna ławka w parku?