Wydawnictwo Poligraf

Zakłócanie spokoju egipskich bóstw ma swoją okrutną cenę, a ich zemsta nie zna granic – sięga nawet współczesnej Polski. Przekonuje się o tym pewna rodzina, na której losach dramatycznie odciskają się nieprzewidziane konsekwencje pracy przy wykopaliskach Ady Tarnowskiej – młodej, obiecującej archeolog. Co łączy odnalezioną w grobowcu pod Kairem złotą figurkę kota i piękną czarną kotkę, która niespodziewanie pojawia się w domu Ady? Czy rodzinne więzy wytrzymają kolejne nieszczęścia? I jaka jest cena bycia sobą mimo przeciwności losu? Zemsta bogini Bastet to wielopokoleniowa historia rodzinna – w cieniu egipskiej klątwy.

Barbara Maria Sykutowska. Urodziła się w Krakowie, gdzie mieszka z rodziną. Pasjonuje się psychotroniką, działa jako wszechstronny doradca parapsycholog, jest specjalistą w dziedzinie ezoteryki. Już od lat na Fiverze doradza ludziom z całego świata w trudnych dla nich problemach życiowych. Ukończyła akademię psychotroniczną. Specjalizuje się w numerologii, astrologii i tarocie. Swoją przygodę z pisarstwem zaczynała od opowiadań do tygodników. Jest autorką książek "Niekończąca się historia" oraz "Zaplątany los".

„Nic nie jest bardziej zadziwiające, jak łatwość, z jaką większość daje się rządzić przez niewielu…” – zastanawiał się David Hume w 1741 r. Wówczas winił on przemoc, którą stosowali panujący wobec poddanych dla utrzymania władzy.
„Genialność” obecnych systemów panowania polega na tym, że potrafią one posiadać władzę absolutną bez budowania obozów koncentracyjnych, zmuszania do ideologicznej jednomyślności czy też zwalczania kontrowersji przemocą, przynajmniej tak długo, dopóki są one niegroźne. Społeczeństwo podporządkowane jest interesom gospodarczym elit i zostaje zdemobilizowane do pozycji (głupiego) konsumenta żyjącego w ciągłym lęku, niepewności i apatii, niezainteresowanego polityką, co dla władzy jest zjawiskiem pożądanym i wygodnym.Lektura tej książki pomoże czytelnikowi otworzyć oczy na mechanizmy rządzenia, zrozumieć, jak słabe strony naszej psychiki wykorzystywane są przez panujących, zdemaskować machinacje grup elitarnych i pozwoli na wypracowanie indywidualnych i grupowych mechanizmów obronnych. Agresja Rosji przeciw Ukrainie, która nastąpiła po napisaniu tekstu tej książki, wskazuje, jak ważna jest świadomość społeczeństwa, by nie dało się ono wodzić za nos przez autorytatywne, żądne władzy elity, które nie cofną się przed niczym, nawet przed groźbą rozpętania wojny nuklearnej.

"Uwarunkowania naszego życia" wskazują, jak wiele zachowań ludzkich, wydarzeń i podejmowanych decyzji wpływa na nasze życie, na kształtowanie się naszej świadomości, postrzeganie zachodzących zjawisk i na to, kim w efekcie się stajemy.
Zrzuty dwóch kaskad odczułem bardzo boleśnie, bo spowodowane były wydarzeniami wywołanymi przez bliskie osoby i falami zachodzących zmian historycznych. Za każdym razem znalazłem się w nowej rzeczywistości. Te wydarzenia kształtowały nasze osobowości niejako "ab ovo", a życie najczęściej jawiło się w najbardziej bolesnej postaci.
Przeszłości nie zdołam zmienić, chociaż każdego dnia usiłowałem to zrobić, ale przeszłość ukształtowała nam to, co przeżywamy obecnie.

Moje odczucia jako ojca i jednocześnie autora skłoniły mnie, bym wskazał czytelnikom, jaki wpływ na więzy rodzinne w konkretnym przypadku miał układ sił gospodarczo-politycznych. Wysiłki ojca, by tworzyć wymierne dobra, okazały się daremne, a zdolności syna w zakresie architektury zostały zaprzepaszczone przez „życzliwych” sąsiadów, do których syn uciekł, poprzez sprowadzenie go do wykwalifikowanego robotnika budowlanego i dostarczyciela środków utrzymania niemieckiej Frau. Wszyscy Polacy, którzy nie stali się Niemcami, tylko polskimi emigrantami, otrzymali jedynie syty posiłek, a dziś tęsknią za rodzinną polską atmosferą. Dostatek dnia codziennego nie zastąpi tego, co dziś wykazują Ukraińcy. Oprócz wartości materialnych istnieją też wartości duchowe i patriotyczne.
M. Majczak

Adam Dzierżanowski, ur. w 1967 r. w Tomaszowie Mazowieckim. W 1995 r. ukończył Papieską Akademię Teologiczną w Krakowie. Obecnie mieszka i pracuje w Łodzi.

"Antosia, Amber, Ariel i ich przygody" to zbiór opowiadań tworzących jedną całość. Ukazuje perypetie z życia trzech kociąt i ich opiekuna. Łączą ich wspólne więzy przyjaźni i zdolność porozumiewania się za pomocą ludzkiej mowy. W każdym z epizodów przeżywają inne przygody, które kończą się dobrze i zawsze można wyciągnąć z nich jakiś morał.Książka bawi, uczy i wzrusza. Umacnia więź przyjaźni, uczy wspólnego życia, dzielenia się troskami i radościami dnia codziennego. Może być doskonałym rozwiązaniem dla rodziców i dzieci na spędzenie wspólnych wieczorów. Świetnie też nadaje się do wykorzystania podczas zajęć edukacyjnych i wychowawczych.

Każdemu człowiekowi życzyć należy takiego momentu w życiu, w którym zrozumie, że wszystko, co działo się dotąd, działo się po coś, a to, co się nie wydarzyło, mogło posłużyć za podstawę istotnych refleksji i budowania dalekosiężnych planów. Tej jednej chociaż chwili, w której wszystkie elementy puzzli zwanych życiem nagle poukładają się w wyrazisty obraz. To chyba jest uczucie zbliżone do szczęścia. I z takiej właśnie perspektywy, z samego środka chwili, w której widać jasno i śmiało, kim się jest, po co się żyło dotąd i co właściwie jest najważniejsze, przemawia autor tej książeczki.
Gdyby próbować opisać ją jednym zdaniem, brzmiałoby ono tak: to opowieść o poszukiwaniu spokoju i krokach prowadzących do zrozumienia siebie i otaczającej człowieka rzeczywistości. Ale Ty, Drogi Czytelniku, możesz przecież do tej recenzji dopisać zdania kolejne. Bo to pewne, że wiele zawartych tu opowieści z przeszłości i gruntownych przemyśleń na temat rodziny, relacji międzyludzkich, nauki i Boga skłoni Cię do refleksji. Czytaj tak śmiało, jak śmiało pisze o sobie, swoich słabościach i zwycięstwach odważny autor.

"Wiersze edukacyjne dla dzieci" to zbiór krótkich i rozwijających wyobraźnię historyjek napisanych w formie wierszy. Część z nich powstała na bazie osobistych doświadczeń, a inne z myślą o tym, żeby w dostępny dla dzieci sposób przekazać podstawową wiedzę z różnych dziedzin nauki, jak matematyka, język polski, geografia, plastyka itp. Te wiersze pobudzają wyobraźnię, angażują do pracy, rozśmieszają i w głowie zostają.

Urodziłam się w 1957 r. na Mazowszu. Na wsi spędziłam dzieciństwo i lata szkolne. Nigdy nie brakowało mi chleba, świeżego powietrza i obcowania z naturą. Odkąd pamiętam, zawsze dużo czytałam i czerpałam z tego nie tylko radość, lecz także ogrom wiedzy. Książki przenosiły mnie w nieznane światy, pobudzały wyobraźnię, pozwalały oderwać się od rzeczywistości, która nie zawsze jest doskonała. Nauczyłam się, że warto we wszystkim, co dzieje się z naszym udziałem, dostrzegać choć odrobinę dobra i piękna. Kiedy przyszedł czas, że sama zaczęłam pisać, pragnęłam mówić „jednym tchem”. Najbardziej „płodna” w mojej twórczości była młodość.
Przekazując Wam tomik „Czerpać z przeszłości”, chciałabym zrelacjonować osobiście każdy z tych wierszy, ale to zbyt wielka pokusa, od której muszę się zdecydowanie uwolnić. Czytać można bowiem na wiele sposobów. Ufam, że wiersze, które Wam powierzam, będą czytane nie tylko z wypiekami na twarzy, ale przede wszystkim – sercem.

Słyszałem kiedyś takie powiedzenie: „Życie jest jak papier toaletowy, długie, szare i do d..y”. Ja uważam, że życie jest takie, jakie sami je stworzymy. Wybór należy do nas i tylko od nas samych zależy, jak będzie wyglądało. Można się załamać i popaść w depresję, żyjąc w teraźniejszości. Są to czasy strachu i pełne obaw, żyjemy z pytaniem: co będzie? Nie za kilka czy kilkadziesiąt lat, tylko jutro – człowiek zaczyna się obawiać dnia następnego.
(fragment książki)

Współczesny świat pędzi do przodu. Liczy się kariera, pieniądz, władza. Ludzie zapominają o pewnych wartościach, które powinny być priorytetem: rodzina, miłość, spokojne życie. Autor zawarł w niniejszej książce swoje przemyślenia i odczucia. Niektóre zabawne, inne kontrowersyjne. Bez lukru i słodzenia opisuje to, co widział, przeżył i co o tym wszystkim myśli. Zwykły człowiek. Taki jak ty.

Olga Wagner idzie w ślady swojego ojca archeologa i jak on próbuje poznać tajemnice cywilizacji sprzed legendarnego potopu. Wraz ze swoim mentorem oraz przyjacielem profesorem Stanisławem Wydrzyńskim skupia się na badaniach starożytnej architektury i powiązaniach między budowlami z różnych kręgów kulturowych. Z każdym kolejnym odkryciem jest bliżej poznania sekretu, który pokazuje historię ludzkości w zupełnie innym, niż się przyjęło w kręgach naukowym, świetle. Co spotka dociekliwych uczonych? Czy elity dopuszczą do ujawnienia prawdy? Jak zakończy się ta niezwykła misja? Powieść Mariusza Brzeziny łączy historyczną erudycję i wartką akcję, czyta się ją jednym tchem, ale daje też szansę na zastanowienie się nad odwiecznymi pytaniami.

Niech nikt nie da się zwieść tytułowi tomu, poeci czasem sugerują dziwne tropy, czasem wiodą nas na manowce.
Dla mnie jest to przede wszystkim męska poezja wieku dojrzałego, kiedy „Życie upuściło nam [już] krwi”, kiedy „Nic już nie zdumiewa / nawet teatr cieni”, a „najtrudniejsze drogi / są już chyba / za nami”. Jest nutka żalu za śląskie losy, gdzie „Wystawiono na sprzedaż całe nasze pokolenia”. Nie ma tu jednak afektowanego buntu czy mocno zaznaczonej nostalgii, choć rysuje się obawa „Czy zdążę napisać naszą odyseję?”. Mądrość tego tomu zamyka się w zdaniu „Włosy siwieją dla samych siebie”.
Intrygującym dodatkiem są marginalia, w których autor – wydaje się – poczuwa się do obowiązku zajęcia stanowiska wobec spraw wielkich tego świata. Obnaża swą publicystyczną naturę czy tylko chce zaznaczyć swój udział w dyskusji…? Warto sprawdzić!
Maciej Zalewski

Tematem opowiadań są ciekawe czasy wprowadzania w Polsce reformy ustrojowo-gospodarczej pod przewodnictwem prof. Leszka Balcerowicza przez pierwszy demokratycznie wybrany rząd solidarnościowy.
Autor pokazuje, jak w miejsce upadającej gospodarki socjalistycznej powstają nowe podmioty gospodarcze działające na zasadach gospodarki rynkowej, własności prywatnej i wolności gospodarczej.
Opowiadania przedstawiają kilku zagorzałych zwolenników nowego ustroju, którzy z entuzjazmem zabierają się do budowy kapitalizmu, mimo iż nie posiadają przysłowiowego grosza przy duszy. Bohaterowie książki to pracownicy zlikwidowanego przedsiębiorstwa państwowego, którzy postanowili zrezygnować z poszukiwania nowej pracy i założyć własny biznes. Wzloty i upadki ambitnych biznesmenów są niezwykle ciekawą lekturą.

Jest rok 2034. Robert Brych, czterdziestoletni astrofizyk z Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach, wraz z zespołem pracującym przy programie NEA odkrywa w przestrzeni kosmicznej niezidentyfikowany obiekt kierujący się w stronę Ziemi. Kolizja z nim oznaczałaby koniec świata, jaki znamy. Kilka dni później Robert staje się świadkiem działania niszczycielskiej siły z kosmosu. Czy tak właśnie będzie wyglądał nasz ostatni dzień?

Marian Tadeusz Karaś urodził się w 1950 r. w Kotowej Woli pod Tarnobrzegiem. Absolwent archeologii i dziennikarstwa podyplomowego UJ. Satyrą zajął się, począwszy od 1984 r. minionego stulecia, kiedy to z przyczyn politycznych nie mógł już uprawiać zawodu reportażysty. Do dziś publikował swoje fraszki i aforyzmy w ponad 30 tytułach krajowych, w tym m.in. w „Przekroju”, „Szpilkach”, „Ulicy Wszystkich Świętych” i „Karuzeli”. Laureat Ogólnopolskiego Konkursu Satyrycznego „Uzdrawianie śmiechem” z 1988 r. W 1995 r. wydał zbiór fraszek, aforyzmów i limeryków "Igraszki satyra". Dwanaście lat później w formacie PDF ukazał się w internecie zbiór jego aforyzmów zatytułowany "Zamyślenia z myślenia".
Jak na satyryka przystało, od lat współpracuje z… kenijskim (acz polskojęzycznym) portalem internetowym SięMyśli (www.siemysli-ke.info).

Koryna już jako małe dziecko poznała mroczną stronę życia. Od najmłodszych lat doświadczała przemocy, głodu i poniżenia, lecz się nie poddała. Uznała, że życie takie po prostu jest. Za każdym razem, gdy wydawało jej się, że już będzie lepiej, los znów traktował ją okrutnie. Ale nauczyła się bronić. Jako niemowlę została oddana do klasztoru, gdzie doznała cierpień i upokorzeń. Później posłano ją do domu dziecka, gdzie musiała walczyć o swoje. Następnie znalazła się w poprawczaku, gdzie spotkała się z falą. Trafiła też do więzienia.
Po tragicznej śmierci przyjaciółki postanowiła za wszelką cenę znaleźć i ukarać jej oprawców. Rozpuszczeni synalkowie bogatych i wpływowych rodziców uważali, że bez żadnych konsekwencji mogą krzywdzić innych, bo ojcowie zawsze wyciągną ich z najgorszych tarapatów. Nie spodziewali się jednak, że będą mieli do czynienia z przeciwnikiem, który w wyrafinowany sposób zmieni ich życie w koszmarny taniec ze śmiercią.
A sprzymierzeńcami Koryny okażą się śmiertelnie groźne pająki…

Istoty zwane Darwalami już trwale zadomowiły się w bajkowym świecie dzieci. Świadczą o tym wypowiedzi młodych czytelników lub ich rodziców. Cytat pochodzi od czytelnika ze Szwajcarii: „Jesteśmy zakochani w tych bajkach. Olek chciał nawet, żebym mu przy obiedzie czytała”.
A to z rozmowy telefonicznej z tatą chłopca z okolic Śremu: „Antoś się pyta, czy jest już drugi tom książki o Darwalach”.
Potwierdzam, jest kolejny tom opowiadań o przygodach niesamowitych Darwali, które zamieszkują lasy w okolicach Ślesina, Lichenia, Sompolna we wschodniej Wielkopolsce. Mam nadzieję, że już wkrótce będą tak popularne jak smerfy, gumisie czy Muminki.

„Wszyscy stali przed wejściem do ciemnego pomieszczenia.
– Kto ma odwagę i pierwszy wchodzi? – zapytał Wesolutek.
– Ten, kto znalazł te drzwi – odpowiedział Malutek. (…)
Wesolutek wszedł i zniknął w ciemnościach. Słychać było tylko jego kroki.
– Ooooo! – wrzasnął nagle przestraszony Darwal”.

Życzę sobie po cichutku, żeby książka "Mała księga Darwali" spodobała się młodym czytelnikom tak jak wcześniej wydane opowiadania "Darwale i magiczne lustra".
I to nie koniec przygód Darwali, niebawem bowiem ukaże się "Księga Darwali".
Przyjemnej lektury!
Maciej Sobczak