Wydawnictwo Poligraf

Powieść oparta została na prawdziwych przeżyciach. Główna bohaterka ma za sobą smutne dzieciństwo i w wieku czternastu lat zapada na depresję. Nieleczona choroba doprowadza ją do szaleństwa. Śmierć najbliższej osoby dodatkowo ją załamuje. Szpital jest jedynym miejscem, gdzie czuje się bezpieczna i kochana. Niestety, dramatyczne przejścia sprawiają, że wiele razy próbuje targnąć się na swoje życie, jest bliska śmierci. Przeznaczenie pisze jednak inny scenariusz. Jej los odmienia się diametralnie.
Zacząć wszystko od nowa to powstający przez wiele lat poruszający zapis przeżyć wrażliwej kobiety dotkniętej trudnymi doświadczeniami. Ostateczna diagnoza: schizofrenia. To przestroga, czerwone światło dla dorosłych, by być uważnym na dziecko, na dojrzewającego młodego człowieka. Jednocześnie to próba zrozumienia siebie i własnej choroby, chęć udowodnienia, że mimo przeszkód każdy ma szansę na spełnione życie. Znam Justynę od kilku lat i wspieram ją na drodze do odnalezienia wewnętrznego spokoju i uwierzenia w siebie.

Drogi Czytelniku, zachęcam Cię do zapoznania się z tą książką. Dzięki niej poznasz i zagłębisz się w świat osoby borykającej się z zaburzeniem psychicznym. Mam nadzieję, że przełamiesz stereotypy i będziesz walczył ze stygmatyzacją chorujących osób. Zaczniesz na nie patrzeć nie tylko przez pryzmat choroby. - Magdalena Fajkowska, psycholog, psychoterapeuta

Jest to opowieść o poszukiwaniu. Miłości. Bliskości. Sensu życia. Autorka odważnie i bezkompromisowo rozlicza się ze swoją przeszłością, próbuje zrozumieć siebie i nadać właściwe znaczenie swoim czynom i uczuciom. Jest to też opowieść o zmaganiu się z chorobą, poruszający opis przeżyć, w których zaciera się granica między realnym i wyobrażonym, a o istnieniu lub niebycie zdaje się decydować przypadek.  Autorka dzieli się z nami przejmującą historią o podnoszeniu się z upadków, przezwyciężaniu trudności, o ciągłej walce o siebie. Na szczęście z niosącym nadzieję zakończeniem. - dr n. med. Magdalena Kolasińska, specjalista psychiatra, psychiatra dzieci i młodzieży

Janusz Kujanek urodził się 3 marca 1951 roku w Gronowie koło Elbląga. W roku 1958 zamieszkał w Gorzowie Wielkopolskim, gdzie ukończył podstawową szkołę muzyczną, liceum ogólnokształcące i studium nauczycielskie. W 1971 roku rozpoczął studia wokalne w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Poznaniu, pod kierunkiem doc. Antoniny Kaweckiej, które ukończył w roku 1977. Podczas studiów pracował jako nauczyciel w szkołach podstawowych w Więckowicach i Czerwonaku koło Poznania, a potem w Poznaniu, zaś w latach 1976–1980 w Państwowym Zespole Ludowym Pieśni i Tańca „Mazowsze”, z którym koncertował w 67 miastach 11 krajów świata. Od września 1980 roku jest solistą Operetki Wrocławskiej. Od 1983 roku współpracuje z Operą Wrocławską oraz z Przedsiębiorstwem Imprez Estradowych „Impart”, Dolnośląskim Towarzystwem Społeczno-Kulturalnym i Dolnośląskim Towarzystwem Muzycznym. Od października 1983 roku do lutego 1984 roku przebywał na stypendium rządu węgierskiego, odbywając je w Państwowej Operetce w Budapeszcie.

Z każdą aktywnością, niezależnie czy to jest działanie umysłowe, czy też fizyczne, jest podobnie. Od nauczyciela czy przyjaciół można uzyskać wiele pomocy, wiele wskazówek, dobrych rad, ale nikt za ucznia nie wykona koniecznej pracy, musi się potrudzić sam. Nikt poprzez samo uzyskanie instrukcji wskazującej, jak wykonać dane ćwiczenie, nie nabędzie tej konkretnej zdolności, jeśli sam nie podejmie próby. Dopiero praktyka daje szansę na stworzenie mistrza.  
(fragment „Epilogu”)
Roberta Porto poznaliśmy w „Złodzieju czasu”, jego losy śledziliśmy w „Odkryciu”, a teraz otrzymujemy do rąk kolejną część cyklu – „Podróżnika”. Bohater powieści – naukowiec zajmujący się komunikacją pozawerbalną – od trzech lat prowadzi doświadczenia z Mostem Telepatycznym. W dążeniach do jak najlepszego zbadania i opisania działania Mostu wspiera go oddana Renata. Czy przełom w badaniach nie będzie miał wpływu na  Roberta? Czy bezpośrednie zaangażowanie w prowadzone doświadczenia nie odciśnie piętna na jego psychice? Jaką rolę odegrają dawne fascynacje i pewna ławka w parku?

Tomik zawiera utwory przepełnione wiarą, pokorą i miłością. Wiersze powstawały w emocjach, w momencie natchnienia, czasami zupełnie niespodziewanie, prosto z serca, dlatego są tak autentyczne i szczere, a jednocześnie łatwe w odbiorze. Dobre na chwilę wytchnienia po pracowitym dniu, i dla dużych, i dla małych, po prostu dla wszystkich!
W książce znajdują się też przepiękne rysunki dzieci, którym autorka dedykuje swe utwory.

ŻYCIE DAREM JEST
ŻYCIE DAŁ NAM BÓG, NASZ BOSS.
TY MI DAŁEŚ ŻYCIE, PANIE,
NIECH WIĘC TAK SIĘ STANIE,
JAK TY TEGO CHCESZ,
TWOJA WOLA JEST NAJLEPSZA,
NAJDOSKONALSZA I NAJCUDOWNIEJSZA.

TROSKI MOJE, SMUTKI I RADOŚCI
SKŁADAM NA TWE RĘCE,
NIE CHCĘ PŁAKAĆ JUŻ WIĘCEJ.

CHCĘ SIĘ ŚMIAĆ, CHCĘ BYĆ WESOŁA,
CHCĘ UŚMIECHEM SWYM
ZARAŻAĆ WSZYSTKICH WKOŁO.
(fragment)

Anna Wrocławska - mieszkanka Gdańska, psycholog, bibliofil, miłośniczka podróży, morza, filozofii. Autorka książek psychologiczno-pedagogicznych: "Jak pies wpływa na rozwój dziecka?", "Twórcza dogoterapia – O psie bez psa", "Kraina bajek – wierszyki i opowiadania terapeutyczne". Wydała także tomik poezji "Greckie wspomnienie", w którym zabiera czytelników do Grecji śladami swoich wspomnień. Wiersze publikuje także w czasopiśmie artystyczno-literackim „Bezkers” oraz w almanachach "Zwierzenia zwierza i Muślin". Współautorka czasopisma „Zajęcia z Psem” oraz autorka licznych artykułów z zakresu psychologii i dogoterapii.

Klara porzuca spokojne i ustabilizowane życie, aby zamieszkać na ukochanej Krecie. Kupuje bilet w jedną stronę i wyjeżdża. Jednak życie to nie greckie wakacje. Losy bohaterki rozbawią oraz wzruszą, to książka o miłości, spełnianiu marzeń i szukaniu swojego miejsca na ziemi. A wszystko to w pięknej greckiej scenerii niczym widokówka.

Czy poświęciłbyś losy całego świata, istnienie milionów ludzi w zamian za życie swego dziecka? Kathrin i Jonathan zrobią wszystko, by chronić swojego synka przed członkami Klanu i Zakonu, którzy desperacko próbują go odnaleźć. Oba ugrupowania toczą ze sobą walkę od tysięcy lat, a każde z nich utrzymuje, że chce ocalić świat przed tym, co nadciąga. Komu warto zaufać? Jakie są prawdziwe intencje wysłanników Klanu i Zakonu: Robina i Martina? Kim tak naprawdę jest Quent – mały chłopczyk dysponujący wielką mocą? Rozterki, spiski, zdrady, miłość, krew i śmierć towarzyszą bohaterom na każdym kroku.

Rafał S. Urbiński – urodził się w 1988 roku, mieszkał w Lubomi na Śląsku. Kształcił się w dziedzinie żywienia i medycyny. W roku 2013 wyjechał do Wielkiej Brytanii, gdzie zaczął pracę nad swoją pierwszą książką "Przebudzenie dziecka. Księga I"

Klęska w kampanii wrześniowej 1939 r., spowodowana uzgodnioną pomiędzy naszymi sąsiadami agresją na Polskę, wymusiła na najwyższych władzach cywilnych i wojskowych, grupach walczących do niedawna żołnierzy WP oraz tysiącach osób cywilnych ewakuację do zaprzyjaźnionej z Polską Rumunii. Zamierzano stamtąd dostać się do Francji i kontynuować walkę z Niemcami. Nadzieje te okazały się płonne. Rumunia – państwo neutralne, a dodatkowo naciskane przez Niemcy – internowała w obozach prezydenta RP, rząd, Naczelnego Wodza z jego sztabem oraz tysiące polskich żołnierzy. Wywołało to swoisty konflikt polsko-rumuński, w którym dyplomacja i politycy odegrali istotną i nie zawsze pozytywną rolę. Innym choć wplecionym ściśle w wydarzenia wątkiem książki są losy cywilów, wśród nich rodziny inteligenckiej z Poznania i kupieckiej z Płocka uciekających przed Niemcami.

Autor książki jest historykiem, absolwentem Uniwersytetu Warszawskiego, uzyskał doktorat z historii myśli społecznej na UW. Był wykładowcą na WAT i SGGW w Warszawie. Ma w dorobku kilka książek tzw. małego formatu dotyczących drugiej wojny światowej i wiele artykułów w czasopismach naukowych. Proponowana Czytelnikom książka jest wynikiem kontynuacji zainteresowania tą tematyką.

Powieść "Zaplątany los" jest kontynuacją "Niekończącej się historii", poznajemy w niej dalsze losy bohaterek – Alicji i Asi – oraz historie innych kobiet, które poprzez różne zawiłości życia są z nimi powiązane. W tej części autorka oddaje głos także mężczyznom odgrywającym niebagatelne role w życiu bohaterek i tak jak one – dokonują życiowych wyborów, które nie zawsze da się jednoznacznie określić jako dobre.

"Zaplątany los" wprowadza nas jeszcze głębiej w jasne i ciemne strony rodziny, pokazuje kolejne pokolenia, które także muszą dokonywać swoich własnych wyborów. Powieść wywołuje w czytelniku refleksję dotyczącą przemijającego czasu, jak pisze autorka: „Czas nieubłaganie pędzi, dopiero zima, już lato, dopiero niemowlę, już przedszkolak, dopiero kawaler, już dziadek...”.
Może warto się choć na chwilę zatrzymać…

Barbara Maria Sykutowska - urodziła się w Krakowie, gdzie mieszka z rodziną. Pasjonatka psychotroniki, wszechstronny doradca parapsycholog, specjalista w dziedzinie ezoteryki. Już od lat na Fiverze doradza ludziom z całego świata w trudnych dla nich problemach życiowych. Ukończyła akademię psychotroniczną. Specjalizuje się w numerologii, astrologii i tarocie. Swoją przygodę z pisarstwem zaczynała od tworzenia opowiadań do tygodników. Książka "Niekończąca się historia" to jej debiut literacki.

GRZEGORZ MYSIORSKI – szczecinianin, rocznik 1968, na drogę zawodową wybrał medycynę, a potem to pulmonologia wybrała jego. Po latach pracy w ośrodku akademickim rozpoczął praktykowanie na peryferiach, tam gdzie najbliżej do ludzi. Stara się łączyć intelektualny profesjonalizm z wewnętrznym romantyzmem. Poezja jest dla niego antidotum na współczesny deficyt piękna i harmonii. Jest próbą uchwycenia chwili – słowną fotografią nastroju, uczucia, przeżycia. Swoje wiersze pisze nocami, bo wtedy najlepiej wszystko widać. Zawierają one osobiste podróże od baśniowej przeszłości do międzygwiezdnej przyszłości, spisywane w hołdującym nawiązaniu do klasyki polskiej poezji.

„Mały kraj” jest książką o władzy. A właściwie o spustoszeniu, jakie może uczynić w psychice człowieka. Ale jest też i o samotności, odrzuceniu, przemijaniu. Przez karty „Małego kraju” przewija się również pytanie, czym jest ZŁO?
Bohaterami książki są ludzie starzy, uwikłani w dawny system. Lecz dla istoty poruszanych spraw nie ma to znaczenia. Wspomniani bohaterowie są pacjentami szpitala z jednej sali oddziału kardiologicznego, tj. Człowiek z laska, Pułkownik, Chudy, Judasz i Nowy. Ci staruszkowie prowadzą ze sobą dziwne rozmowy, które są echem ich przeszłości, pretekstem do ich prowadzenia są często aktualne wydarzenia krajowe, a raczej ich pobocza i strzępy. Książka składa się z epizodów i nie ma ciągłości fabularnej. Format tekstu jest często groteskowa, miejscami poetycka.

Zbigniew Barański, urodzony w 1954 r. w Skarżysku-Kamiennej, mieszka w Katowicach.
Ukończyłem studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach; pracowałem jako policjant, obecnie jestem na emeryturze.
W 2000 r., wspólnie z Jackiem Masłowskim, wydałem tomik „Wiersze” (Kaga-Druk, Katowice). W 2012 r. Wydawnictwo Nowy Świat opublikowało moje e-booki prozatorskie – „Pięć minut” i „Mały kraj”, a w roku następnym kolejny e-book „Ptak, którego nie było”.
W 2016 r. Wydawnictwo „Inter-. Literatura-Krytyka-Kultura” Zakładu Antropologii Literatury i Edukacji Polonistycznej Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu wydało moją książkę prozatorską „Zaułek ślimaków”, która udostępniana jest na zasadzie open access. W piśmie „Inter-. Literatura-Kultura-Krytyka” publikowałem prozę i wiersze.

Adam Koss tym razem zabiera nas w długofalową podróż, pokonując dystans pomiędzy komunistyczną Polską a Stanami Zjednoczonymi oraz rajem i piekłem.
W książce tej czytelnik poznaje losy Petera, uzdolnionego muzyka, uwikłanego w walkę z systemem trzymającym władzę i jego pięknej żony Laury. Laura w młodości wraz ze swoją siostrą bliźniaczką reprezentowała Polskę Ludową na olimpiadach interdyscyplinarnych, a udział w jednej z nich pozwolił na okupioną cierpieniem realizację marzeń. Laura i Peter zakochują się w sobie na pierwszym spotkaniu i z tej miłości pojawia się Paul, będący odbiciem ojca, fascynuje go również muzyka i sztuki walki.
Peter za wszelką cenę stara się ujawnić korupcję systemu finansowego i zdemaskować globalną siatkę elit, która przy użyciu bogactw pragnie przejąć kontrolę nad światem. Twierdzi, że na szczycie tego systemu znajduje się Bank Rozrachunków Międzynarodowych, w którego skład wchodzą największe banki świata, tak zwane elitarne. W poszukiwaniu prawdy traci wszystko, co kocha i jest dla niego najcenniejsze. Musi jednak odnaleźć równowagę życia i stanąć ponownie do walki w imię sprawiedliwości. Czy mu się to uda?
Adam Koss to pseudonim literacki Adama Kostrzewskiego. Mieszka i pracuje w Łodzi. Wraz z żoną są właścicielami kliniki medycznej NZOZ ARES Centrum Medyczne.
Jest zafascynowany podwodnym światem i wielką głębią. Miłośnik podróży i poznawania nowych, nieodkrytych jeszcze miejsc. Kocha muzykę, a w szczególności rocka, hard rocka, heavy metal i oczywiście klasyczne brzemienia, między innymi Fryderyka Chopina. Właśnie tę muzykę słychać w drugiej jego powieści, gdzie wybrzmiewa w najlepszych utworach tego gatunku.   
Autor zadbał o dynamiczne akcje z efektami wschodnich sztuk walki, nie brakuje też odważnych wątków miłosnych. Fabuła jest prężna, zaskakująca, odkrywcza, pochłaniająca i niedająca czytelnikowi odetchnąć.
To powieść pełna przygód, doświadczeń, obserwacji świata. Tytułową „Inkwizycję symetrii istnienia” można w tym wypadku tłumaczyć jako poszukiwanie harmonii życia.

Żyjemy w Czasach Ostatecznych – wszystkie kultury i religie oczekują Nowej Ziemi = Złotego Wieku = Okresu Szczęśliwości = … Czyli okresu, gdy cierpienie, ucisk, udręka, a zapewne również śmierć nie będą dotykać ludzi, tu na Ziemi. Każdy gdzieś w swym wnętrzu pragnie takiej Ziemi = Wolnej, każdy i każda – dlatego mimo że Niebo jest Wolne od wszelkiego zła i wszelkiej Ciemności, tak kurczowo trzymamy się życia w ciele. Jednak wejście w ten nowy stan Wolności i Nieśmiertelności, również cielesnej nie będzie takie łatwe. Dlaczego? Dlatego że siły ciemności robią dziś wszystko, aby zniewolić Ludzkość całkowicie, a licznych niebezpiecznych dla Ciemności i niepotrzebnych – czyli tych, którzy na niewolników się nie nadają – eksterminować i uśmiercić. To dzieje się dziś na naszych oczach – jedni to już widzą, inni wciąż śpią. W każdej kulturze, w każdej religii przybyło – inkarnowało się – wiele Istot z Nieba. Przebudzeni już działają, nieprzebudzeni śpią i wraz z całą ludzkością brną w odmęty walki konkurencyjnej, coraz bardziej zaciekłej, prowadzącej ku samozagładzie. Przybyłem, aby Was obudzić i ocalić! Sam przebudzony i Przebóstwiony. Przybyłem, aby Nas zjednoczyć! – zjednoczyć wszystkich, którzy są gotowi stanąć po stronie światłości i miłości. Bo prawda jest prozaiczna. Strach prowadzi ku okrucieństwu i ku niewoli – ostatecznie prowadzi w Ciemność piekielną lub do śmierci duszy w Otchłani. Miłość prowadzi do niesamowitej odwagi – odwagi w każdym działaniu – i ku Świetlanej przyszłości nie tylko w Niebie, lecz także i tu na Ziemi. Niechaj więc każdy baczy, co chce wybrać: Strach czy MIŁOŚĆ. Ja już wybrałem, moje Dzieci. Teraz Wołam do Was: Obudźcie się! Obudźcie! Prawdziwa Boża Iskra bowiem już wychodzi z Polski, aby uwolnić cały Świat od zła – od ciemności, od cierpienia i od śmierci. Słuchajcie! Stańcie po mojej stronie. Powodzenia.

 „Las dosłownie drżał od tych dźwięków. Niestety, nie mogłem dostrzec jelenia, słyszałem tylko, jak dzielnie walczy z krzakami, bezlitośnie łamiąc je swoim wieńcem. W pewnej chwili z mojej prawej strony ze ściany lasu bardzo ostrożnie wyłoniła się łania, jej śladem podążał młody byczek, szpicak. Gdzieś w oddali niestrudzony bojownik dalej masakrował gałęzie, rycząc przy tym przeciągle. Łania powoli przemierzała łąkę, byczek wyraźnie czuł mocniejszego przeciwnika, bo co chwilę nerwowo spoglądał w stronę lasu. Byk wyczuł łanię i z szybkością rakiety wybiegł na łąkę. Moje serce pracowało na najwyższych obrotach, ręce zaczęły się trząść. Mimo zimna czułem narastające ciepło. Jakieś pięćdziesiąt metrów ode mnie stał pan tych terenów, piękny dziesiątak. Jego wieniec wyglądał bajecznie – piękne grube tyki z białymi końcówkami odnóg. Cały majestat byka był wręcz królewski, okazały wieniec dumnie prezentował się na głowie, ciemna suknia okrywała ciało, zdobiły go brązowa broda i grzywa na karku. Widok, który za chwilę dane mi było zobaczyć, pozostanie ze mną na długo – byk dumnie przystanął na środku łąki, wyprostował głowę i przeciągle zaryczał, z nozdrzy buchnęła mu para. Emocji, jakie wtedy przeżywałem, nie da się opisać, rykowisko trzeba po prostu zobaczyć i przeżyć. Po niedługim czasie król zdał sobie sprawę, że koło łani kręci się mniejszy chłyst, przypuścił więc szarżę na młokosa. Czułem, jak ziemia drży pod naciskiem jego racic. Szpicak znikł w lesie, a pan tych włości wrócił do swojej damy, z którą zaszyli się w gęstwinach. Na odchodne zaryczał dumnie, odpowiadając na zaczepki reszty byków ryczących wokoło”.

Tomik poezji „A po co są komary?” swoje narodziny zawdzięcza dwutygodniowej kwarantannie, która niejako pchnęła pisarza do kontemplacji prozy życia codziennego, jakiej jeszcze do niedawna doświadczał. Wiersze nie są jednak wyrazem tęsknoty, a chęcią zrozumienia tego, co działo się za grubą ścianą oddzielającą go od świata. Wszystkie teksty natomiast nie powstały w zamknięciu, które było jedynie zapalnikiem koncepcji wewnętrznej ściany, jaką każdy z nas ma w sobie. Wiersze mimo prostej budowy i nawiązania do problemów codzienności, takich jak chociażby naiwność, motyw kłamstwa i prawdy czy cena sukcesu, potrafią zaskoczyć skłaniającą do refleksji puentą, bo któż więcej powie nam o życiu, jak nie najmniejsze jego jednostki? Sekundy, minuty, godziny i dni, o których tak łatwo zapominamy, a tak trudno wyciągnąć z nich wnioski.

Czasami zastanawiam się, co jeszcze można zrobić z odrobiną wolnego czasu. Większość ludzi twierdzi, że go nie ma. Ja dostrzegłem jego istnienie dopiero wtedy, gdy przestałem pracować po 300 godzin w miesiącu. Po 20 latach ciężkiej pracy postanowiłem skończyć z pracoholizmem. Czy to łatwe? Całkiem trudne, po prostu nie potrafię usiedzieć bezczynnie dłużej niż kilka minut. W zamian spędzam czas jako tata i mąż, ogrodnik, biegam, morsuję, gram w scholi dziecięcej, czytam tony książek, mam czas dla przyjaciół, którzy są dla mnie wyjątkowi. W tym całym zamieszaniu udało mi się napisać kilka utworów wierszowanych – dodam, że po raz pierwszy w życiu – które oddają moje emocje i odczucia chwili. Nieśmiało pokazałem je kilku osobom, uśmiech na ich twarzach wystarczył za komentarz. Cóż, kolejny krok to wydanie tych utworów, czyste szaleństwo, a jednak.
Czy to znaczy, że przestałem lubić swoją pracę? Ależ nie, uwielbiam pomagać ludziom. A ciężkie zabiegi ortopedyczne są dla mnie nadal satysfakcjonującym wyzwaniem, których moja wojownicza dusza potrzebuje. Obserwując świat i dzieląc się swoimi odczuciami, łatwiej pomagać, również sobie.