Wydawnictwo Poligraf

"Ryzykant i bezwzględna pogoń za złotem" to kontynuacja losów Stanisława, polskiego inżyniera górnika, który z powodzeniem prowadzi międzynarodowe przedsięwzięcia. Stan przebił się na szczyt światowego biznesu kamieni szlachetnych i wprowadził swoje przedsiębiorstwo na londyńską giełdę. W poszukiwaniu nowych wyzwań wyrusza wydobywać złoto na terenie byłego Związku Sowieckiego. Nie jest to jednak łatwe zadanie, gdyż pierwsza akcja kończy się spektakularną klęską. Czy bohater odzyska poniesione straty? Czy odnajdzie właściwą drogę w nieznanym i nieprzyjaznym środowisku?
Tutaj współzawodnicy walczą bez litości i bez żadnych zasad. Zwycięzca bierze wszystko, natomiast przegrany rzadko powraca do gry. Czy Stanowi uda się sprostać takim wyzwaniom?

Andrzej Śliwa, geolog, który przedstawione środowisko zna doskonale. Przez kilkadziesiąt lat zajmował się poszukiwaniem i eksploatacją złóż minerałów – głównie złota. Pracował na kilku kontynentach, pełnił  tam różne funkcje od geologa terenowego do dyrektora kopalni. Był też członkiem rad nadzorczych przedsiębiorstw górniczych. Obserwacjami i doświadczeniami dzieli się w swoich książkach. Akcja powieści toczy się na terenie byłego Związku Sowieckiego wkrótce po jego upadku. Autor przepracował w tym rejonie blisko dziesięć lat.

Dwie opowieści z życia wzięte.
"Historia o patyczakach" to ukazanie prawdy o świecie, w którym rządzą dwie siły – miłość lub strach. Zachęca do przełamywania własnych lęków i uprzedzeń wobec innych.
Natomiast opowiastka "Skąd są dzieci na tym świecie, czyli kto pyta, nie błądzi" w humorystyczny sposób wprowadza dzieci w temat rozmnażania i rozwoju człowieka. Może być pomocą dydaktyczną dla rodziców i opiekunów, ułatwiając im przekazywanie dzieciom informacji na temat, który często sprawia trudności i wywołuje zakłopotanie.

Sabina Piotrowska-Malec - urodzona i wychowana na Opolszczyźnie. Od kilkunastu lat mieszka na Mazowszu. Matka trójki dzieci. Z wykształcenia anglista. Prowadzi edukację domową synów. Miłośniczka książek i dobrego kina. Lubi podróżować i spędzać wartościowy czas z mężem i dziećmi.

Jerzy Naszkowski (ps. JNaszko) 
Mieszkam w Słupcy niedaleko Konina.
Jestem stary, łysy, z brzydkim nosem,
lubię popijać o zmierzchu.
Kocham wszystko, co żyje,
i chciałbym tańczyć w deszczu,
odkrywając prawdę o życiu.
To właśnie ja.

Jerzy Naszkowski (ps. JNaszko) 
Mieszka w Słupcy.
Lubi tańczyć w strugach deszczu,
pisze wiersze, odkąd pamięta,
może się spodobają.
Siedząc w swej pustelni,
popija o zmierzchu.
To właśnie on.

Projekt pod nazwą „Darwale” liczy już kilka lat. Dzieci nie tylko czytają o nich książki, lecz także próbują rysować te postacie. Spotkać je ponoć można w okolicach Ślesina i Lichenia. Znajdują się tu tereny bogate w malownicze jeziora i pachnące lasy. Do szczęściarzy należą ci, którzy w szuwarach dostrzegli kąpiącą się nimfę lub łowiącego ryby wodnika. Darwale nie lubią, kiedy znikają drzewa w lesie. Na swoim przykładzie uczą ekologii i propagują porządek w środowisku naturalnym.
„Szczypek miał rację, Marzanna tego wieczoru nie mogła przestać myśleć o chłopaku. Wtedy, kiedy po raz pierwszy spotkali się na plaży, jej serce zabiło inaczej niż zwykle. Szybciej. I ona to czuła. Bartek zaimponował jej nawet tym, że wypuścił wodnika z aresztu i tym samym zaryzykował swoją wolność. Musiał się ukrywać i stracił pracę. Był młody, ale szanowany. Jako jeden z nielicznych poznał życie Darwali. Słyszała też, że kiedyś starł się z czarodziejem, ale nie znała szczegółów, tylko plotki, które roznosiły się po mieście”.
Chcesz wiedzieć, co się wtedy zdarzyło w Szleszynie?
Sięgnij po nową książkę o Darwalach.
Autor

Są takie chwile, które dają wgląd w nowe aspekty świata, w jego niespodziewane bogactwo. W takich momentach objawiają się ważne prawdy, te, które nie wymagają uzasadnienia. Te bezpretensjonalne oświecenia czasem bywają wzbogacone mozolnymi próbami przetłumaczenia ich na słowa. Ale czasami bywa wręcz przeciwnie i zapisywanie im szkodzi.

Niniejsza książeczka zawiera dwa krótkie opowiadania i wybór ośmiu innych tekstów, które autor chciałby, na wzór wyśmienitych utworów Jamesa Joyce’a, nazwać epifaniami. Powstawały one w różnych miejscach naszej planety na przestrzeni około dwudziestu lat.
Pisały się same.

Mariusz Sapiński, rocznik 1973, urodzony w Galicji i żyjący od wielu lat na emigracji. Wykonuje zawód techniczny, a więc szuka odskoczni w sztuce i literaturze.

Zapewne myślicie, że to kolejna nudna książka, lecz tak naprawdę ta historia zasługuje na to, aby o niej usłyszano. Z początku trudno o niej opowiedzieć, ale dotarło do mnie, że nie mogę się ciągle poddawać.
Do ósmej klasy szkoły podstawowej Bartek nie był w żadnym związku, tak właściwie to nawet nie chciał, ale to się zmieniło, kiedy niedaleko zamieszkał Kornel wraz z rodzicami. Z początku naprawdę nie wiedział, jak się zachować, ciągle rozmyślał o tym, co by było gdyby… Dotarło do niego jednak nieco później, że bardzo zależy mu na nim oraz że bardzo go kocha. Ale jeśli mam być z wami szczery, to zanim do niego to dotarło, przeszedł naprawdę przez piekło, właściwie chyba tak jak każdy. Na początku zastanawiał się, co to za uczucie, i kiedy już zaczęło to do niego docierać, to akurat było najgorzej. Ciągle rozmyślał, co ma robić, jak się zachować i dlaczego go to spotyka. Ale na szczęście przeszedł przez to wszystko i tak właściwie to dodało mu to otuchy i sprawiło, że już się nie poddał.
Mam nadzieję, że moja historia nauczy was, żeby zawsze starać się walczyć o swoje i nigdy się nie poddawać.

Poruszająca historia kobiety, która musiała przejść bardzo wiele, podjąć z mężem najtrudniejszą w życiu decyzję, jaką muszą podjąć rodzice, a jednocześnie najbardziej słuszną. Pokazuje, jak zmiana przepisów dotyczących aborcji krzywdzi kobiety, rodziny oraz jak wobec tej zmiany pogłębiła się bezduszność lekarzy.

Dotychczas wydałem dwie powieści i kryminał: "Przerwany sen", "Dzieci z trójkątnego podwórka", "Siedem teczek".
To jest moja kolejna książka. Jej tytuł "Niezwykłe opowieści" sugeruje, że składa się ona z różnych opowiadań. Jest ich jedenaście, a każde ma zakończenie, które zaskoczy czytelnika.  

Ślad historii Królestwa Doliny Baryczy zatarł się, pozostawiając wielkie cierpienie. Najlepsi wojowie poginęli na szerokich Wodach Wilczych. Dawny król powraca z wieloletniej tułaczki. Brata się z swym największym dawnym wrogiem i rusza na zamek pod Grodziskiem. Kolejna część „Księcia z Nowego Zamku” pokazuje, że stara siła w godzinie próby potrafi stawić czoła nawet o wiele potężniejszemu od siebie wrogowi. Krzysztof Bargielewicz

"Życie po anoreksji... Nie jest łatwe" Kontynuacja historii zawartej w książce „Zabrała mi wszystko... ta podstępna anoreksja”.
Podczas gdy inni myśleli, że się podnoszę – ja ponownie upadałam. Kolejne decyzje... Kolejne rezygnacje... I kolejny demon, który stanął na mojej drodze.
Wszystko, co tutaj opisałam, jest moim osobistym przeżyciem. Chcę przekazać innym to, co ułatwiło mi tę walkę, czego mi brakowało oraz jakie słowa powodowały, że czułam się gorzej i zniechęcały mnie jeszcze bardziej. Tutaj nie ma żadnej teorii. Jest tylko praktyka! A kto nie doświadczył – ten nie zrozumie tej emocjonalnej podróży. Podróży, w której jedna negatywna myśl zmienia się w następną. Podróży po samotnych i ponurych zakamarkach własnego umysłu, z których trudno jest znaleźć wyjście.
Czy udało mi się pokonać przeszkody? Czy udało mi się zrozumieć, że mimo wszystko jestem wartościowa? Czy wybrałam życie?
A może po prostu skończyły mi się maski...

Łucja jest dziewczyną wkraczającą w dorosłość, szukającą własnej drogi. Gdy jest młodsza, daje innym – rodzicom, ich przyjaciołom, sterować swoim życiem, ale z czasem przejmuje kontrolę. Wplątana w rozmaite intrygi, przeżywa różne przygody i rozterki sercowe. Bezdroża młodości to powieść o dojrzewaniu, pierwszych miłościach oraz braku drogowskazów, które mogłyby ułatwić przejście przez tytułowe bezdroża. 
(fragment recenzji)

Snuję się jakąś raczej znajomą ulicą, mijam wysokie budynki, jakiś plac czy park okolony krzewami, ławki, słup ogłoszeniowy. Wchodzę do bramy z napisem „Wróżka”, nazwy nie widzę. Potem do pomieszczenia, gdzie panuje ciemność, z jedną lampą w oddali, z której wyłania się szczupła, wręcz koścista, czarnowłosa kobieta z przepaską na oczach. Wyciąga do mnie również kościstą, wydaje mi się, że zimną dłoń, i od razu wskazuje problem wywołany moją obecnością. Staram się nie słuchać tego, co mówi, i wyjść z ciemności. Schylam głowę, bo ograniczają mnie jakieś ni to pajęczyny, ni to cienkie tkaniny, które mnie duszą, dławią. Zaczyna mi brakować tchu. Przerażona trzymam się za gardło, ciężko dysząc. Budzę się gwałtownie, siadam przerażona w ciemnościach na łóżku. „Co to było, skąd taki sen?”.
Położyłam się, ale nie mogłam zamknąć oczu, bo widziałam przed sobą kościstą, ślepą twarz kobiety. Gdy trochę doszłam do siebie, żałowałam, że nie słuchałam, co miała do powiedzenia. Może była to jakaś przestroga, ostrzeżenie czy wskazówka… Długo nie mogłam zasnąć.

(fragment książki)
Lucyna Siejka (1947) – absolwentka studium muzycznego, od kilkunastu lat pracuje we Francji i w Niemczech, wrażliwa na krzywdę ludzi starych i cierpiących oraz chorych dzieci, za co została uhonorowana tytułem Ambasador Fundacji „Dr Clown”. Jej największym marzeniem było napisanie i wydanie tej książki o dziewczynie poszukującej swojego miejsca w życiu.

Anna Ziętek — siostra zakonna Anuncjata ze Zgromadzenia Miłosierdzia Bożego w Ząbkach pod Warszawą. Ponad 35 lat pracowała z dziećmi w szkole i przedszkolu. Pisze głównie dla najmłodszych i dla nich wydała tomiki: "W moim domu" (2010), "Moja Pierwsza Komunia Święta" (2010), "W moim kościele" (2015), "W mojej bajce" (2023). Opublikowała też książki dla dorosłych, takie jak: "Limeryki z ukrycia czepiają się życia" (2022) oraz "Wiersze na kolanach" (2023). Prezentowana książeczka jest poetycką opowieścią fantastyczną napisaną głównie dla dzieci, ale może i dorośli znajdą też coś dla siebie... Zapraszamy.

Podczas wykonywania zlecenia Agon jako łowca potworów trafia na wyspy Vemery. Tam dowiaduje się o panującej tajemniczej chorobie. Szukając informacji na jej temat, zostaję wplątany w intrygę paladynów.
Z pomocą maga i generała straży próbuje rozwikłać tajemnicę zarazy. Usiłując wypełnić misję, Agon wraca do dawnego życia rawena. Wykorzystując swoje szkolenie, spryt, intelekt oraz techniki walki, ma nadzieję na rozwiązanie zagadki. 

Klara, tytułowa bohaterka książki "Świat Klary", wspólnie z rodziną wybrała życie na wsi, z dala od miejskiego zgiełku.  Wieś, w której zamieszkała, zaspokajała  jej potrzebę obcowania z pięknem, znajdowała się bowiem w malowniczej okolicy, w pobliżu lasu, który  ciągnął się wokół niewielkiego jeziora i  stawu. Na skraju wioski rozgościła się kapliczka z figurą Chrystusa Frasobliwego, przy której kobieta często się zatrzymywała, a pogrążając się  w modlitwie,  zaglądała w głąb swej duszy.   
Codzienne życie w gronie najbliższych – męża Franka  i dzieci, Kasi oraz Bartka, spotkania z przyjaciółmi, rozmowy z mieszkańcami wioski, spacery z ukochanym psem, obserwowanie ludzi i przyrody stanowią inspirację do twórczości poetyckiej, pięknych wierszy, których   autorką jest kobieta.
Pewnego dnia Klara i Franek postanawiają sprzedać  będące ich własnością mieszkanie, które znajduje się w pobliskim mieście. Wynikną z tego niemałe problemy, a Klara, z natury ufna i przyjaźnie nastawiona do otoczenia, ze zdziwieniem stwierdzi, że prosta transakcja pociągnie za sobą  zaskakujące wydarzenia, a ludzie w niej uczestniczący  okażą się nieprzewidywalni i nieuczciwi.
Do tej pory Wiesława Szubarga napisała kilka książek, a "Świat Klary" to kolejna powieść wydana przez Autorkę we współpracy z Wydawnictwem Poligraf.