Biografie

„Przeżyłam setki wydarzeń, z których jedne mnie radowały, drugie smuciły, a jeszcze inne wgniatały w fotel i rzucały po ścianach rozpaczy jak marną kukłą w brutalnym teatrze życia". Powyższy fragment książki doskonale odzwierciedla moje życie... Opowiadając tę historię, czuję się jak główna bohaterka w groteskowej wersji filmu „Cztery wesela i pogrzeb". Tam ludzie na umór się żenili i okazjonalnie umierali, u mnie natomiast okazjonalnie się żenili, a na umór umierali...
Mam sześćdziesiąt dwa lata i spisałam swoje najpiękniejsze oraz najokrutniejsze chwile, które wprawiają w osłupienie Sherlocka Holmesa, a Alfreda Hitchcocka przyprawiają o dreszcze. Gdybym chciała zapisać wszystko, prawdopodobnie z łatwością przebiłabym „Przeminęło z wiatrem"... Lubiłam i lubię żyć. Tak po prostu. Trochę na przekór. Dobrze, że lubię pływać pod prąd... Jestem dowodem, że mimo klęsk, porażek, strat, lęku, rozpaczy, tragedii i makabrycznych wydarzeń szatkujących serce na drobne kawałki, wciąż można żyć. Moje serce nadal bije. Bliscy mówią, że podnoszę się jak feniks z popiołów, a moje pozytywne spojrzenie na świat zaraża. Ciekawe... Skoro osoba z depresją, która straciła w życiu wszystko, daje innym radość, to jak bardzo nam jej brakuje? Jak mocno jej poszukujemy?!
O tym jest moja historia: o nadziei, akceptacji i szansie na ponowne ujrzenie słońca w najczarniejszą godzinę nocy polarnej. Wierzę, że biografia „zwykłego człowieka" trafi do „zwykłych czytelników", którzy nie potrzebują kolejnej historii o miliardach i światowej sławie. Wierzę, że ludzie potrzebują kogoś, kto ich zrozumie i pokaże, że sam przez to przechodził. Nie w historii zrodzonej w głowie pisarza, ale w opowieści, która była i jest prawdziwa. Właśnie dlatego dzielę się życiem. Aby nikomu go nigdy nie zabrakło.

Ta książka Zofii Pietrowicz jest pośmiertnym hołdem dla jej ojca Henryka Pietrowicza vel Pietrowskiego, elblążanina, człowieka, którego zasługi dla inżynierii melioracyjnej trudno przecenić. A przy tym człowieka pełnego skromności, empatii i życzliwości.
W powszechnej świadomości pomysł na przekop Mierzei Wiślanej i jego wykonanie to dzieło ekipy, która doszła do władzy w 2015 roku. To błąd! Już w 1975 roku inż. Pietrowicz przedstawił "Projekt koncepcyjny utworzenia w Elblągu portu morskiego z przekopem Mierzei Wiślanej w Skowronkach z rozbudową do 22 kilometrów Kanału Jagiellońskiego w kanał morski oraz projekt koncepcyjny budowy 21 kilometrów wałów drogowych pod Elbląską Obwodnicę Drogową".
Prace nad projektem zrealizowanego przekopu były jak wyważanie otwartych drzwi – projekt inż. Pietrowicza wręcz wołał, aby z niego skorzystać. Wybrano inne rozwiązanie, a szkoda, bo nie ma w nim korzyści zawartych w pomyśle inż. Pietrowicza.
Zofia Pietrowicz m.in. tą książką walczy o przyznanie jej ojcu i jego współpracownikom należnego im miejsca w historii krajowych inwestycji wodno-melioracyjnych.

"Krótka historia długiego dochodzenia do siebie" to osobista opowieść o alkoholiku, jego dorosłej córce i byłej żonie. Napisałam ją, bo chciałam pokazać oblicze alkoholizmu, o którym często się nie mówi – czy to ze wstydu, czy też z niestosowności mówienia o uczuciach do rodzica, który w oczach wielu na miłość nie zasłużył. To historia o ludzkich relacjach, współczuciu, desperacji i nadziei. O odnajdywaniu siebie. O zwykłości i niezwykłości ludzkich przypadków. O brzydocie ludzkiego upadku i pięknie życia ukazującym się w najmniej oczekiwanych momentach.

Andrzej Wilanowski-Sulikowski, ur. 29.07.1975 r. w Lipnie. Wykształcenie wyższe (Katolicki Uniwersytet Lubelski – praca magisterska z zakresu teologii, Wyższa Szkoła Zawodowa w Koninie – studia podyplomowe z zakresu profilaktyki społecznej i resocjalizacji, Chrześcijańska Akademia Teologiczna – studia doktoranckie z zakresu teologii). Prezes Oddziału Kuj.-Pom. Związku Piłsudczyków RP, kontynuator tradycji międzywojennej Oddziału II („Dwójki”) Sztabu Generalnego Wojska Polskiego odpowiadającego za wywiad i kontrwywiad wojskowy oraz współzałożyciel ruchu społecznego – Królestwo Polskie.
Żonaty, żona Rozalia i siedmioro dzieci: Adamina, Bronisława, Amelia, Zawisza, Łucja, Zawisza Gabriel, Zawisza Rafał. Debiutuje w działalności pisarskiej.

Dear Reader,    
the book which you are holding in your hands has a simple structure: it consists of three chapters which present the world seen through the eyes of a priest, spouse and father (in one person). It is completed by a short epilogue of his wife and seven children whom they raised up. The genre of this book is non-fiction, hence the book tells the real-life story told by a person who experienced it. The novelty of this book is expressed in a positive presentation of a path followed by the main character, without any accusation. His situation and life choices can be seen rather as a challenge to the modern world, to the Pope and the College of Bishops, aimed at a thorough reform of the Catholic Church based on the most elementary principle of human being since the beginning of our existence – living in accordance to our human nature.
Thank you for your interest.
 Author

Życie bohatera "Księcia Piechoty na salonach wojen", pułkownika dyplomowanego Adama Tadeusza Nadachowskiego mogłoby być tematem epopei, gdyż sięga „ciekawych czasów” – przełomów w dziejach. Jego polskość ukształtowaną w Stanisławowie, na tzw. Kresach Wschodnich Rzeczypospolitej, testowano w najtrudniejszym czasie XX w., na różnych frontach i okazała się najwyższej próby. Zarażony był Nadachowski „chorobą”, o której „światowa” Telimena mówiła, że „oprócz Ojczyzny nic się nie podoba”. Cierpiał z powodu tej przypadłości jak – przez długie dziesięciolecia zaborów, przez wieki tradycji polskiego oręża – jemu podobni. „Prowincjonalny” patriotyzm ulokował go w awangardzie walki o wolność Rzeczypospolitej, pozbawiając w istocie młodości, spokoju życia rodzinnego czy naukowego, nie pozwalając oddać się pasjom, fantazjom, interesom, jak to czyniło wielu. Nie został ani prawnikiem, jak zdecydował, ani lekarzem, jak marzył. Przez ćwierć wieku podążał za głosem armat, walcząc w I wojnie światowej w armii Austro-Węgier przeciw wojskom rosyjskim, w 1918 r. u boku Anglików i Francuzów przeciw rosyjskim bolszewikom w okolicy Murmańska, w armii gen. Hallera przeciw oddziałom niemieckim we Francji; w wojnie polsko-sowieckiej w 1920 r. na froncie środkowym i północnym jako dowódca 49 pp. z 18 DP przeciw 1 Armii Konnej Budionnego i Korpusowi Gaja; od świtu 1 września 1939 r. jako dowódca 83 Pułku Strzelców Poleskich im. R. Traugutta z 30 DP przeciw przekraczającym polską granicę jednostkom niemieckiego Wehrmachtu. Czcząc Pierwszą Rzeczpospolitą, oddany Drugiej, marzył o Trzeciej Rzeczypospolitej Polskiej. Pułapką, jaką zastawił na niego los, był nie tylko splot wydarzeń, który zawiódł go na pole bitwy pod Jeżowem. Okazała się nią również idea, miraż, tęsknota pielęgnowana w domach i utrwalana w słowie za pomocą literatury przez dziesięciolecia zaborów jako wartość, punkt odniesienia dla tych, którzy nie przestali czuć się Polakami.
Autorka książki o "Księciu Piechoty na salonach wojen" zwraca uwagę na czynniki spoza pola bitwy warunkujące uhonorowanie i formy upamiętnienia pułkownika Nadachowskiego oraz jego 83 Pułku Strzelców Poleskich. Skłania do refleksji nad sensem i znaczeniem żołnierskiego poświęcenia w czasie, o którym opowiada. Pozostawia Czytelnikowi odpowiedź na pytanie, jaką wagę ma dziś, fundamentalna niegdyś, kwestia narodowej i kulturowej tożsamości.

ALEKSANDRA TUPAJ - urodzona czwartego kwietnia 1988 roku w Elblągu. Do szóstego miesiąca życia rozwijała się prawidłowo. Później rozpoczął się powolny regres w rozwoju psychoruchowym. Początkowo zdiagnozowano u niej mózgowe porażenie dziecięce i autyzm. Intensywna rehabilitacja w Polsce i Anglii przynosiła drobne osiągnięcia, które z czasem zanikały. W czwartym roku życia postawiono właściwą diagnozę lekarską. Ola przez ponad trzydzieści lat, pomimo wielu ograniczeń, nie jest izolowana od świata. Ta książka to prawdziwa historia życia rodziny z wyjątkową córką dotkniętą genetycznym ZESPOŁEM RETTA.
FRAGMENTY WYPOWIEDZI NA TEMAT ALEKSANDRY
* Ola nigdy nie wstanie z łóżka, nie pobiegnie – jest osobą leżącą od wielu lat. Cudowne jest to, że rodzice nie izolują córki od świata, nie zamykają w domu (…). Mimo swojej choroby jest „dzieckiem szczęścia”, bo jest kochana i akceptowana przez swoich rodziców.
Jolanta, fizjoterapeutka

Drogi Czytelniku!
Trzymasz w ręku książkę, która jest opowieścią o chłopcu, o Jasiu, który uciekł z kurpiowskiej roli, za lepszym bytem, aby potem powrócić do niej na innym kontynencie jako misjonarz w Ameryce Południowej wśród Indian Ava Guarani w Paragwaju, stając w ich obronie i pomagając im przejść z ich świata łowiectwa do gospodarki rolnej.
Na znak przyjaźni i ogromnego zaufania Indianie nadali mu nowe imię: Tupa Miri – Mały Bóg Błyskawic. Nie ma go w kalendarzu. To imię objawił Bóg szamanowi we śnie.
W roku 2025 mijają cztery lata, kiedy ojciec Jan odszedł do domu Ojca, ale w Indianach Ava Guarani jego misja nadal trwa. Są samodzielni, odważni, radzą sobie w tym życiu, do którego przygotował ich Tupa Miri.

Teresa Banach-Król urodziła się 17.03.1955 roku w niewielkiej małopolskiej Banicy. Tam spędziła dzieciństwo i młodość. W latach 70. XX wieku przeniosła się wraz z liczną rodziną na drugi koniec Polski – wszyscy osiedlili się w różnych miejscowościach nieopodal Szczecina. Przez ponad trzydzieści lat pracowała w administracji Nadleśnictwa Kliniska. Teraz jest już na emeryturze. Jej wielką pasją zawsze było czytanie książek. Marzyła też o napisaniu własnej. Tak powstał "Leśny tryptyk" zawierający wspomnienia z jej życia. Na wydanie czeka jeszcze kilka bajek dla dzieci. Obecnie autorka pisze powieść obyczajową, której akcja rozgrywa się w znanych jej leśnych klimatach. Najważniejsze są dla niej rodzina i miłość do lasu. Jej życiowe motto brzmi: „Nie wystarczy marzyć, marzenia trzeba urzeczywistniać”.

Szokująca historia prostego mężczyzny, który postanawia napisać list do brata. Udaje się w niezwykłą podróż, aby zrozumieć swoje jestestwo, otaczający świat oraz mechanizmy, które nim sterują. Stara się też odpowiedzieć na ważne pytanie, czy istnieje Bóg. Jeżeli tak, dlaczego jest tyle cierpienia na planecie Ziemia, mimo że życie jest cudownym darem. Poszukuje odpowiedzi, czy mógł uniknąć wydarzeń, które zaprowadziły go do tego miejsca, gdzie jest, i postanawia otworzyć swoje serce, aby brat lepiej zrozumiał brata. Odkrywa również, jak skomplikowaną i niesamowitą istotą jest człowiek. Chce także znaleźć receptę na to, jak żyć, ciągle się zastanawiając nad jedną najważniejszą decyzją, która może mieć wpływ na jego dalszą drogę rozwoju duchowego. Jakiego dokona wyboru?

Ryszard Stefan Kuraś - urodził się 5 grudnia 1935 r. w Polsce na Podolu w osadzie Czarnołozy, powiat kopyczyniecki, województwo tarnopolskie. W lutym 1940 r. w wieku 5 lat został wywieziony razem z rodzicami, braćmi i bliską rodziną na Sybir. Pod koniec 1941 r. rozpoczęła się ich tułaczka z Syberii przez Kazachstan, Uzbekistan, Persję i Indie do Afryki, gdzie osiedlono ich najpierw w Mozambiku, a potem w Rodezji w obozie dla uchodźców.
W kwietniu 1948 r. wraz z matką i trzema braćmi przyjechał do Anglii. Zamieszkali w barakach wojskowych w Keevil blisko Trowbridge w hrabstwie Wiltshire, razem z wieloma uchodźczymi rodzinami z Polski.
Uczył się w polskich instytucjach w Diddington i Lillford, następnie wrócił do Trowbridge, gdzie skończył praktykę jako precision tool-maker w Spencer of Melksham. Wieczorami studiował, by zostać inżynierem.
Następnie pracował jako kreślarz i inżynier m.in. w sektorze petrochemicznym na platformach na Morzu Północnym. Po katastrofie na stacji King’s Cross w Londynie skończył szkolenie z ochrony przeciwpożarowej. W 1956 r. w Trowbridge poznał żonę Reginę, która pochodziła z rodziny uchodźców o węgierskich korzeniach. Po ślubie przenieśli się do Londynu. Nadal tu mieszka, na Ealingu, już ponad 65 lat, blisko dzieci, wnuków i prawnuka.

Beata Lot-Wójcikowska z domu Motyl – urodzona 1.01.1966 r. w Tarnowskich Górach. W przeszłości mistrzyni narzekania i użalania się nad sobą, uwikłana w nałóg alkoholowy – przez samą siebie nazywana czarną owcą. Dziś, dzięki odwadze w powstawaniu z upadków, hojnie nagradzana przez życie radością i miłością. Wyznaje zasadę: „Życie daje kopniaki, by podbić do lotu, a nie zostawić siniaki”.

„Łąka tulipanów” to autobiograficzna opowieść oraz inspirujący przekaz pełen emocji i refleksji na temat życia. Autorka dzieli się w niej swoimi osobistymi doświadczeniami, porażkami i sukcesami, a także drogą do samopoznania i realizacji marzeń.
Książka składa się z różnych rozdziałów, z których każdy opisuje inne etapy życia i przemyślenia autorki. Czytelnicy mogą tu znaleźć historie o miłości, rozpaczy, nadziei, walce o lepsze jutro i dążeniu do spełnienia marzeń. W każdym z tych rozdziałów autorka odsłania swoje serce, pisząc o uczuciach, które towarzyszyły jej w różnych momentach życia.
Celem książki jest nie tylko przedstawienie osobistej historii autorki, ale również motywowanie czytelników do działania, wiary w siebie i przezwyciężania przeciwności losu. Poprzez swoje przeżycia i refleksje Agnieszka Szynawa stara się zainspirować innych do poszukiwania swojej drogi i budowania życia zgodnego z własnymi wartościami i pragnieniami.
„Łąka tulipanów” to nie tylko książka o podróży przez życie, lecz także o sile ludzkiego ducha i o tym, jak ważne jest, by nigdy nie rezygnować z siebie i swoich marzeń.

Agnieszka Szynawa – ur. w 1987 r., mieszka od 2007 r. w Holandii, pracująca zawodowo pisarka i artystka, z wykształcenia technik ekonomista, Assistant Supervisor w firmie Forever Living Products, absolwentka In’to Languages na Radboud Universiteit w Nijmegen, ukończyła rysunek i malarstwo oraz ilustrację i rysunek ilustracyjny na Nationale Handelsacademie w Panningen. Obecnie studiuje kreatywną terapię na Laudius Thuisstudie.
W 2018 r. ukończyła kurs tatuażu w Tattoocursus Eindhoven. Od 2024 r. członek PNKV Polsko-Niderlandzkiego Stowarzyszenia Kulturalnego. Pod pseudonimem Aga Art World oraz C&G craft tworzy portrety i karykatury. Pierwsza książka autorki „Rysuję węglem łąkę tulipanów”, wydana w styczniu 2024 r., znalazła swoich odbiorców nie tylko w Holandii, ale również w Polsce, Niemczech, Belgii oraz w Wielkiej Brytanii. Autorka pracuje obecnie nad trzecią książką oraz ilustrowanym tomikiem wierszy. Mama dwóch chłopców, z którymi spędza kreatywnie i aktywnie czas.

Pruszków – ta nazwa dla wielu ludzi jest synonimem jednego – Mafii.
W latach dziewięćdziesiątych Mariusz Sz. wychował się w tym specyficznym mieście. Jako nastolatek niemal codziennie spotykał na ulicy gangsterów, którzy dzięki amnestii, ogłoszonej przez ówczesnego prezydenta, opuścili przedterminowo więzienne mury.

"Walka z Temidą" to kontynuacja pierwszej części książki o „Chłopcach z Pruszkowa”, którzy byli członkami zorganizowanej grupy przestępczej. Po zabójstwie Andrzeja K. „Pershinga”, domniemanego mafijnego bossa, przerażony Jarosław S. ps.„Masa” opuszcza swój dom i ucieka na Śląsk. Kiedy ukrywa się w innym regionie Polski, policja zatrzymuje go i osadza w areszcie śledczym. Podczas gdy przebywa on za kratami, większość jego kolegów odwraca się od niego i zrywa z nim przestępczą współpracę. Wtedy właśnie władzę nad „miastem” przejmują „Młode Wilki”, będące zbrojnym ramieniem „starych pruszkowskich” gangsterów.

„Migawki z życia Stanisława i Jadwigi” Małgorzaty Nowiny Konopki obejmują okres 20-lecia międzywojennego, czas II wojny światowej i 25 lat później. Są ważnym i niezwykle ciekawym źródłem dziejów modlnickiej gałęzi rodu Konopków. Ukazują życie rodziców autorki, ich bliskich, przyjaciół i współpracowników stanowiących środowisko, w którym żyli. Autorka wykorzystuje listy i dokumenty, cytaty literackie, wzbogaca tekst wieloma fotografiami, obecnie mającymi wyjątkową wartość dokumentalną. Niekiedy przytacza dialogi opisywanych postaci, co podnosi rangę i autentyczność tekstu, daje możliwość wniknięcia w życie codzienne poprzednich generacji. Niebagatelną zaletą jej książki jest poczucie humoru. Liczne zabawne epizody, zwykle dobrze spuentowane, wywołują niekłamany uśmiech czytelnika. Tragiczne wydarzenia niejednokrotnie wzruszają, chwytając za gardło. Opisy mają filmową dramaturgię. Przykuwają uwagę i zainteresowanie.
Marek Konopka (fragment "Posłowia")

Doktor Małgorzata Nowina Konopka jest fizykiem. Po studiach na Uniwersytecie Jagiellońskim podjęła pracę w Akademii Górniczo-Hutniczej, gdzie zajmowała się głównie dydaktyką. Do działalności naukowej w Instytucie Fizyki Jądrowej (IFJ) została zwerbowana przez szefa Zakładu Dozymetrii. Specjalizowała się w fizyce materii skondensowanej, stosując komplementarne metody badań. Pomiary wykonywała w IFJ, w Zjednoczonym  Instytucie Badań Jądrowych w Dubnej (Rosja) oraz  w Instytucie Energii Atomowej w Kjeller (Norwegia). Wyniki referowała na krajowych i międzynarodowych konferencjach  m.in. w Lund (Szwecja), w Arcachon (Francja), w Edynburgu (Szkocja), Penangu (Malezja). Jako popularyzatorka fizyki zorganizowała 10 tzw. Dni Otwartych IFJ,  tj.  imprez dla ok. 1000 uczestników każda, przyjmowała też wycieczki uczniów i studentów zwiedzających instytut. Pełniła ponadto funkcję dziennikarki naukowej, więc  spektrum jej zainteresowań obejmuje wszystkie projekty realizowane w instytucie, we współpracy z Europejskim Centrum Fizyki Cząstek CERN w Genewie oraz wieloma  wiodącymi ośrodkami fizyki na świecie. Jako jedyna przedstawicielka Polski była członkiem zespołu redakcyjnego biuletynu „Europhysics News” wydawanego przez European Physical Society.       
W jej  piśmienniczym dorobku oprócz skryptu dla studentów AGH (10 edycji po 2000 egz.) jest ponad 200 publikacji popularnonaukowych i naukowych, wywiady z fizykami, recenzje, przedmowy do książek, wpisy do encyklopedii  Krakowa i do Słownika fizyków polskich (52 biogramy). Jest wciąż aktywna zawodowo: pracuje w firmie produkującej detektory termoluminescencyjne używane na całym świecie. Pisze komunikaty o najnowszych eksperymentach w zakresie fizyki dla polskich czasopism.  
Niniejsza książka jest jej debiutem w zakresie tematyki rodzinnej.