Wydawnictwo Poligraf

"Dubajski savoir-vivre" to rzetelne kompendium wiedzy o tym, jak się żyje i mieszka w Dubaju, o arabskiej kulturze i zwyczajach oraz o sposobie prowadzenia biznesu na Bliskim Wschodzie. Jest to książka dla tych, którzy chcieliby w końcu poznać ten kraj od podszewki, bez fantazjowania i zbędnych naciąganych historii. Dodatkowo poradnik ten został wzbogacony o anegdoty z życia autorki, która w Emiratach mieszka już od ponad 9 lat. Liczne dygresje (typu: uwaga, ciekawostka, z życia wzięte) w łatwy i przejrzysty sposób ukazują najbardziej wartościowe, a zarazem interesujące zagadnienia.
Jeśli jesteś ciekawy, czemu Arabowie nie są fanami psów, nie mogą zjeść galaretki czy słodyczy pewnych polskich producentów, a muzułmanki nie powinny malować paznokci, to znajdziesz tutaj odpowiedzi.
Jeżeli Dubaj interesuje Cię bardziej z powodów biznesowych, chciałbyś wiedzieć, jakie polskie firmy odnoszą na tutejszym rynku sukcesy, albo sam chciałbyś się tu przeprowadzić i zdobyć pracę, to także jest to lektura dla Ciebie.
Jeżeli Dubaj jest w kręgu Twoich zainteresowań z punktu widzenia turysty, to koniecznie musisz nabyć i przeczytać tę pozycję. Autorka pisze o tutejszym jedzeniu, stylu ubierania się, a także o tym, czego turysta musi się wystrzegać, by nie złamać prawa i nie popaść w kłopoty.

Zaginiony wiersz

Modlitwa do wietrznego dnia

Boże, który mądrością kierujesz, 
ukołysz moje zmartwienia 
podmuchem powietrza

Osusz łzy moje
i troski tym wiatrem, co wzmaga się
we mnie 
i poza mną

Zmień szlak wędrówki z rozstajów 
lęku i błędów
na ogrody obfitości mojego ducha

Z tomu poezji Duchowość, 2012 r. 
Dwór „Olchowe Łąki” w Długosiodle, Ogrody Poezji

Daria Galant  - powieściopisarka, poetka, eseistka, dramatopisarka, autorka sztuk wizualnych.

Akcja książki dzieje się w rodzinie irlandzkich lekarzy. Ojciec, emerytowany kardiochirurg jest zatwardziałym ateistą, jednocześnie choruje na raka. Rokowania co do jego powrotu do zdrowia są złe. Jego syn, również kardiochirurg, po jednej z gorących dyskusji z ojcem postanawia udowodnić mu, że w swoich światopoglądach nie ma racji. W tym celu udaje się do Izraela, żeby na miejscu poszukać odpowiedzi na nurtujące go pytania, a zwłaszcza na to najbardziej istotne, jak udowodnić, że istnieje dusza. W trakcie pobytu zostaje uprowadzony przez islamistów, którzy za jego głowę żądają okupu. Chory ojciec, gdy się o tym dowiaduje, ukradkiem i wbrew rodzinie udaje się śladami syna. Na miejscu zwraca się o pomoc do starych przyjaciół lekarzy, z pochodzenia Żyda i Palestyńczyka, z którymi przed wielu laty podczas odbywającego się sympozjum naukowego w Izraelu poszukiwał legendarnego skarbu Świętej Rodziny. W tle akcji przewijają się rozważania natury teologicznej oraz wątek kryminalny. To wszystko okraszone bliskowschodnim klimatem i opisami pięknych krajobrazów. Na zakończenie tej pełnej zwrotów i niebywałych przygód historii na czytelnika czeka zaskakujący finał.

Chodzę z nim.
Czuję się z nim dobrze.
Ale to nie jest chłopak, z którym chcę spędzić życie.
Mój ideał jest wyznawcą samego Szatana.
Adria to Adrianna. Adrianna to Adria. Z pozoru zwykła dziewczyna, chowająca się pod maską niedoskonałości. Pełna sekretów, blizn z przeszłości i ciągłego niekontrolowanego gniewu.
Ben to Beniamin. Beniamin to Ben. Typowy bad boy, trzymający się na uboczu i nieufający nikomu. Kiedyś zdradzony, nie chce po raz kolejny rozdrapywać już zagojonych ran.
Tych dwoje wiele łączy. Muzyka, pasja, motoryzacja. Tylko jedno ich blokuje: krok naprzód.
Jedna decyzja zmieni wszystko.
Ale gdy cały świat się wali, czy jest sens, by od nowa nauczyć się kochać?

Cześć. Mam na imię Ania i w wieku dwudziestu trzech lat wydałam swoją pierwszą książkę. Zawsze bałam się opinii innych na swój temat, ale nigdy nie przestawałam marzyć. A największym moim marzeniem było, żeby wydać książkę. Któregoś dnia wyszłam więc przysłowiowo z szafy i oto jest "Dusza Szatana". Moja pierwsza powieść.
Nadal nie mogę w to uwierzyć, ale kiedy trzymam ją w rękach, wiem jedno: warto marzyć, bo marzenia się spełniają.

Elżbieta Dudkowska, absolwentka filologii polskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, mieszkała w Chicago od 1981 do 2018 roku. Po opanowaniu języka angielskiego i ukończeniu w college’u kursu twórczego pisania beletrystyki należała do grupy pisarzy amerykańskich działających w Schaumburgu, przedmieście Chicago. Korzystając z sugestii kolegów pisarzy, wydała na emigracji książkę "Starting Over in a New Country". Ostatnio przetłumaczyła tę książkę na język polski, wprowadziła nieco zmian w tekście i zmieniła tytuł na "Dwie ojczyzny".
Polscy małżonkowie Joanna i Michał przybywają do Chicago w 1988 roku i jako imigranci podejmują wiele wyzwań – szukanie pracy, mieszkania, uczenie się języka, zmagania z chorobą i ze studiami. Z biegiem czasu asymilują się z amerykańskim społeczeństwem, ale nie odwracają od polskiego dziedzictwa. Znajdują przyjaciół i ustalają najważniejsze wartości w życiu człowieka, z których jedną z ważniejszych jest miłość, to najwspanialsze uczucie. Powieść jest pochwałą rodziny.
Polscy imigranci, którzy przybyli w fali solidarnościowej po 1981 roku, i ci, którzy są tu dłużej, kochają dwie Ojczyzny. Kultywują polskie tradycje narodowe i chrześcijańskie.
Książka "Dwie ojczyzny" to skarbiec wiedzy o polskiej historii oraz teraźniejszości w Krakowie i w Ameryce.

Jedna połowa Amerykanów popiera partię republikańską, a druga partię demokratyczną. Mniej więcej połowa ludzi jest za karą śmierci, a połowa jest jej przeciwna.
Dlaczego proporcje te są tak wyrównane?
„Schizma podzieliła nie tylko papieży, kardynałów, zakony i narody, lecz także znaczące wtedy dla Kościoła osobowości wyniesione później do kanonu świętych: św. Katarzyna ze Sieny była po stronie papieża Urbana VI, a pochodzący z Walencji św. Wincenty Ferrer, kaznodzieja zakonu dominikanów, po stronie antypapieża Klemensa VII. (…) W międzyczasie całe zachodnie chrześcijaństwo zostało ekskomunikowane: jedna połowa przez jednego papieża, a druga przez drugiego”.
„Vicente Cardinal Enrique y Tarancón (…) opisując panującą w Hiszpanii atmosferę w przeddzień wybuchu wojny domowej, powiedział: Myślę, że z czasem wszyscy doszliśmy do przekonania, że istniejące problemy nie dadzą się rozwiązać bez użycia siły. Bowiem już od miesięcy jedna połowa Hiszpanii zajęła zdecydowaną, przeciwstawną pozycję wobec drugiej i czekała tylko na bieg dających się przewidzieć wydarzeń. Jedna połowa Hiszpanii zastygła w nieprzejednanej postawie wobec drugiej połowy bez cienia szansy na jakikolwiek dialog. Stało się jasne, że ostatnie słowo należeć będzie do armat. Trzeba sobie uczciwie powiedzieć, że wtedy wszyscy wierzyliśmy w przemoc i byliśmy przekonani, że zastosowanie siły stało się nieodzowne. Winą za taki stan rzeczy obciążaliśmy naturalnie tę drugą stronę”.
„Kwestia podwójnej natury naszego mózgu intryguje. Dlaczego składa się on akurat z dwóch połówek? I dlaczego te półkule mają, jak się wydaje, tak różne zadania, że w skrajnych przypadkach prawie że ze sobą walczą?”
„(…) ofiarę wieszano do góry nogami, tak że krew zbierała się w głowie. Następnie ciało przecinano piłą na dwie połowy”.

Dzieje dwóch polskich rodzin z Podola (Galicja Wsch.) zmuszonych do migrowania podczas II wojny światowej na zachód, które osiadają ostatecznie na terenach Galicji Zachodniej. Książka przedstawia ich niełatwe losy adaptowania się do nowych warunków środowiskowych, a szczególnie politycznych, w jakich znaleźli się po zakończeniu wojny w nowej „wolnej” Polsce.

Dwie twarze

Od zawsze ślepo gnamy
Z nadzieją, że czas prześcigamy.    
Z innymi dzielimy los.

Czas w miejscu nie stoi.
Nie czeka, od ludzi stroni.
Patrzy na maski setek twarzy,
Pod nimi szuka prawdziwych pejzaży.

Dwie twarze każdy ma,
Dobro i podłość ciągle trwa.
Czasem sztuczne uśmiechy pocieszają cię,
By za chwilę zdradą przerwać naiwności sieć.

Matthew Black

Rok 1598. Król Polski, Zygmunt III Waza, wraz z wojskami Rzeczypospolitej wyrusza przez Bałtyk do Szwecji, by umocnić swoje panowanie na skandynawskim tronie. Straszliwy sztorm jednak, który rozpętał się na morzu, posyła część wojsk w morskie odmęty. Na plaży nieopodal Sztokholmu z otchłani huraganu wyłania się zaledwie kilkunastu ocalałych, wśród nich znajduje się królewski dyplomata Samuel Łaski i jego przyjaciel Aleksander Dąbrowski. Ci nieliczni postanawiają, wbrew wszystkiemu, zdobyć szwedzkie miasto w imieniu króla i roztoczyć tam polskie panowanie. Czy odważny, lecz szalony plan się powiedzie? Czy ledwie dwunastu dzielnych rycerzy, którzy wyrwali się z morskiej nawałnicy, zdoła zdobyć Sztokholm? Czy król Polski i część jego armii, którym udało się przetrwać niszczycielski żywioł, będą w stanie zwyciężyć na szwedzkich ziemiach?

Sebastian Konowoł – od wielu lat interesuje się historią, głównie dziejami starożytnego Rzymu i I Rzeczypospolitej, a także starożytnej Grecji, Egiptu i dawnych cywilizacji Bliskiego Wschodu. Zwiedził wiele krajów, gdzie można było odnaleźć ślady rzymskiej cywilizacji, między innymi Turcję, Tunezję, Egipt, Włochy i Macedonię. Odwiedził także wiele miejsc i zamków w Polsce, gdzie nadarzyła się sposobność, by na własne oczy ujrzeć historię dawnej Rzeczypospolitej. Od najmłodszych lat kocha kino i filmy historyczne, które sprawiły, że zapragnął pisać powieści i tworzyć własnych bohaterów osadzonych w dawnych, niezwykłych czasach.

Moją przygodę z pisarstwem zacząłem rok temu od wydania książki „Przerwany sen”. Teraz przekazuję czytelnikowi drugą powieść, do której napisania skłoniły mnie przemyślenia dotyczące tego, czym tak naprawdę jest ludzkie życie i czy istnieje przeznaczenie.

Dwie przyjaciółki, Laura i Magda, przybywają do Morska – urokliwego nadmorskiego miasta – aby podjąć studia na tamtejszym uniwersytecie. Decydują się zamieszkać w najatrakcyjniejszym cenowo pokoju, znajdującym się w starym pałacu na obrzeżach miasta, należącym do starszej kobiety, Zofii Domańskiej. Mimo początkowych obaw okazuje się ona bardzo sympatyczną i tolerancyjną osobą.
Po kilku dniach pobytu Laura odnosi wrażenie, że jest przez nią wyraźnie faworyzowana. Ponadto w pałacu zaczynają dziać się dziwne rzeczy, które właścicielce wydają się zupełnie naturalne. Studentki poznają rodzeństwo – Weronikę i Michała. Wkrótce okazuje się, że wśród mieszkańców Morska kobieta cieszy się bardzo złą sławą. Lata temu zebrała wokół siebie grupę osób, które w niewyjaśnionych okolicznościach popełniły samobójstwo. Przy życiu pozostała jedynie ona. Nie postawiono jej jednak zarzutów, ponieważ nie znaleziono żadnego dowodu, by do ich zgonu przyczyniły się inne osoby. Ich dusze po prostu opuściły ciała, a serca przestały bić…
Zofia wręcza Laurze również swój pamiętnik, w którym – w sposób całkowicie dla siebie oczywisty – opisuje możliwość porozumiewania się ze zmarłymi. Mimo strachu przed kobietą Laura postanawia pozostać w pałacu, gdy dowiaduje się, że po śmierci Zofii może stać się jego właścicielką. Musi jednak spełnić jedno jej życzenie. Zofia nakazuje jej i jej przyjaciołom wyprawienie sylwestrowego balu dla studentów.

"Dzieli nas tylko czas…" to oparte na prawdziwych wydarzeniach poruszające świadectwo rodzica, który po stracie dziecka odnalazł drogę do życia, wiary i nadziei. Autor prowadzi czytelnika przez osobistą historię żałoby, która z czasem staje się opowieścią o miłości silniejszej niż śmierć.
Ta książka nie daje prostych odpowiedzi, ale niesie ukojenie. W każdym zdaniu wybrzmiewają szczerość, wdzięczność i głęboka duchowość. "Dzieli nas tylko czas…" przypomina, że nawet w największym cierpieniu można odnaleźć sens i pokój – jeśli pozwoli się Bogu działać w sercu.
Dla tych, którzy tęsknią. Dla tych, którzy uwierzą. Dla tych, którzy chcą znów zacząć żyć.

Pod koniec ubiegłego roku skończyłem 67 lat. Po ukończeniu szkoły podstawowej podjąłem naukę w średnim studium zawodowym o profilu społeczno-prawnym. Następnie odbyłem dwuletnią służbę w OHP. Później rozpocząłem pracę w Hucie Warszawa.
Resztę życia wyobrażałem sobie jako niekończącą się podróż dookoła świata własnym jachtem. Zamierzałem podróżować samotnie. To być może istotna cecha mojej osobowości, zwykle określana mianem mizantropii – choć zapewne nie jest to określenie do końca trafne. Nawet rozpocząłem budowę jachtu. Prace były już mocno zaawansowane – gotowy stał kadłub. Niestety okoliczności zmusiły mnie do porzucenia planów związanych z morzem. Ich realizacja ograniczyła się do kilku rejsów po naszych wodach przybrzeżnych i osłoniętych.
Później podjąłem pracę w niewielkiej firmie nagrywającej kasety z muzyką z gatunku pop-jazz. Przede wszystkim projektowałem okładki, ale zajmowałem się także wieloma innymi rzeczami. We wczesnych latach 90. wstąpiłem do szkoły o profilu ezoterycznym. Jej dźwięczna nazwa brzmiała Akademia Astrobiologii. Wbrew pozorom nie wykładano tam niczego na temat życia w kosmosie.
Pod koniec lat 90. pojawiły się u mnie ciężkie i przewlekłe choroby – problemy żołądkowe oraz choroby stawów. Jeszcze później opiekowałem się matką, która z wiekiem zniedołężniała i popadła w chorobę psychiczną.
Od chwili jej śmierci zajmuję się psychotroniką, ezoteryką i oczywiście pisaniem. Cokolwiek opisuję, miało miejsce w rzeczywistości. Choć niektóre sprawy mogą wydawać się mało wiarygodne i część osób uważa zapewne, że co najmniej przesadziłem – zwłaszcza jeśli chodzi o bardziej niezwykłe wydarzenia – takie opinie są mi nawet na rękę. Niech sobie myślą, że zmyśliłem. Tymczasem za każdym razem dochodzę do wniosku, że zdarzenia, które naprawdę miały miejsce, są ciekawsze od czegokolwiek, co mógłbym wymyślić.
Rodziny nie założyłem i nie noszę się z takim zamiarem.
Przed kilkunastoma laty przeniosłem się z Warszawy do Żyrardowa, gdzie na razie pozostaję. Na przeprowadzkę wpłynęły względy ekonomiczne. Mieszkam sam z dwoma kotami. Nie chciałem żadnego, a mam dwa. O tym, w jaki sposób wszedłem w ich posiadanie, również pisałem. Ten kot, o którym była mowa w opowiadaniu zatytułowanym "Mrówki", już nie żyje – miał raka. Zamiast niego jest inny. Koty muszą być dwa.

Grzegorz Mysiorski, szczecinianin, urodzony w 1968 roku. Z zawodu – medyk, z zamiłowania – medyk-poeta. Opublikował dotąd dwa tomiki poezji: "W magicznej komnacie" oraz "Pogotowie poetyckie". Pierwszy z nich poświęcony był miłości, drugi – medycynie. Aktualne wydanie – "Dzień patrzenia w niebo" – zawiera około dwustu wierszy poruszających różne życiowe zagadnienia, zarówno prozaiczne, jak i te bardziej złożone, dotykające filozofii czy etyki.

Anna Filipczyk, urodzona w 1980 roku w Ostrowi Mazowieckiej.
Ukończyła pedagogikę na Akademii Podlaskiej w Siedlcach oraz podyplomowo surdopedagogikę w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Łodzi. Posiada także świadectwo ukończenia kursu kwalifikacyjnego z zakresu oligofrenopedagogiki, certyfikat tłumacza języka migowego oraz certyfikat z szkolenia dotyczącego arteterapii.
Pracowała jako tłumacz języka migowego na Akademii Górniczo-Hutniczej i Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie. W przedszkolu w Wierzbnie prowadziła zajęcia z dziewczynką mającą duży ubytek słuchu i niedowidzącą. Pracowała też w przedszkolu w Nowym Brzesku jako nauczyciel wspomagający do dziecka autystycznego.
Obecnie jest zatrudniona w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym dla Niesłyszących im. Janusza Korczaka w Krakowie, a także współpracuje z Instytutem Pedagogiki Specjalnej Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie oraz z Małopolskim Ośrodkiem Ruchu Drogowego przy egzaminach na prawo jazdy osób niesłyszących.
Jest wrażliwa na potrzeby ludzi nie tylko z niepełnosprawnością słuchową, ale też z innymi zaburzeniami zdrowotnymi.
Bohaterką tej książki jest Ania. Na świat przyszła jako zdrowe, wesołe i spokojne dziecko. Wychowywała się w pełnej rodzinie. W jej życiu pojawia się wiele niespodziewanych przeżyć, aż w końcu okazuje się, że ma niedosłuch. Mimo trudności pokonuje przeszkody i potrafi się cieszyć każdym dniem. W książce przedstawia sytuacje, które bardzo ją poruszyły, a także opisuje emocje i spostrzeżenia z życia codziennego.