Wydawnictwo Poligraf

„Przestań, bo jak się boję, to staję się agresywny”.
To zdanie wypowiedział pasażer, podczas kursu z Piaseczna do Konstancina, gdy weszliśmy na temat bezpieczeństwa korzystania z aplikacji przewozowych.
Czytelniku, czy korzystałeś z aplikacji przewozowych? Czy kiedykolwiek spojrzałeś kierowcy w twarz? Tom I „Zamiana” z cyklu książek „Twój kierowca przyjechał” doskonale ukazuje funkcjonowanie takich aplikacji, jest przestrogą dla pasażerów… A więc, Czytelniku, zanim skorzystasz z takich przejazdów, przeczytaj tę książkę i patrz, z kim jedziesz…

Michał Zawodnik urodzony w 1982 roku w Warszawie. Absolwent Instytutu Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji Uniwersytetu Warszawskiego. Założyciel strony o podróżach osób niepełnosprawnych „Kulawe świata podboje”. Szczęśliwy mąż, podróżnik, sportowiec. Pisarz amator, który właśnie otworzył szufladę, by próbkę swej twórczości ujawnić światu :).

EDWARD KĄCKI (ur. 12.11.1925) jest emerytowanym prof. zwycz. Politechniki Łódzkiej, gdzie zorganizował Ośrodek ETO (1972), Instytut Informatyki (1980) oraz proces dydaktyczny i naukowy z informatyki. Jest doktorem honoris causa PŁ. W latach 1997–2011 był rektorem Wyższej Szkoły Informatyki, gdzie zorganizował Katedrę Sztucznej Inteligencji i jest jej rektorem honorowym. Prof. E. Kącki jest uważany za pioniera informatyki w Polsce.
Książka odsłania czytelnikowi tajniki artystycznej działalności twórczej, które jeszcze do niedawna były domeną wyłącznie umysłu ludzkiego. Pokazuje ona, jak wielką rolę w tym zakresie miało pojawienie się komputerów i rozwój teorii algorytmów ich programowania. Książka prezentuje bardzo wiele zaistniałych konkretnych przykładów w wymienionym zakresie.               

Debiutancka książka polskiej pisarki i malarki zawiera zbiór abstrakcyjnych obrazów, barwnych kompozycji do nowoczesnych wnętrz. Kolory można zestawiać ze sobą na wiele różnych sposobów, a najpopularniejszymi elementami dekoracyjnymi są kontrast i podobieństwo. W utworze między dzieła malarki wplecione zostały rymowane wiersze.

Urodziłem się w Warszawie, choć tak naprawdę w Radzyminie. Ojciec zawinął mnie w prześcieradła i szybko przewiózł do szpitala na Ochocie. I tak zostałem  warszawiakiem. Nauki pobierałem na wagarach. Czytałem lektury przeznaczone dla wagarowiczów, "Myśli" Seneki, dialogi Platona i temu podobne knoty. Odkrywanie praw natury zacząłem od pisania podłych wierszy. Ofiarowałem je przyrodzie i koleżance. Prosta ekonomia wysiłku. Wkrótce pisanie marnych wierszy zastąpiłem pisaniem marnej pracy doktorskiej z filozofii. Poszukując prawdy o świecie, zostałem reporterem największego ówczesnego dziennika. Tu jednak czekała na mnie największa zagadka. Bo właściwie kiedy prawda jest bardziej wiarygodna? Kiedy zmienia się w informację? Czy wtedy, kiedy informacja zmienia się w prawdę? Tak oto powstała książka "Tydzień z życia muchy".
Bogusław Marcin Kotowski

Warszawa. Lata dziewięćdziesiąte. W redakcji sezon ogórkowy, brakuje tematów. Początkujący, choć nie najmłodszy dziennikarz stara się wygrzebać je choćby spod ziemi. Koloryzuje nic nieznaczące, drobne wydarzenia. Na Dworcu Centralnym bezdomny nagabuje go o jałmużnę – wymyśla głodówkę bezdomnych. Sąsiad nie może sprzedać działki – wymyśla zapaść na rynku nieruchomości. Ma tydzień na napisanie kilku mocno naciąganych artykułów. Towarzyszy mu mucha. Przywlókł ją do samochodu, kiedy przebrany za menela próbował namówić bezdomnych do głodówki. Jego notatka o zapaści na rynku nieruchomości wywołuje efekt domina. Wybucha ogólnokrajowy kryzys.  
Bogusław Marcin Kotowski

Maria Ogrodowczyk urodziła się w 1983 roku. Ukończyła Wydział Prawa na UAM w Poznaniu, a następnie studium oficerskie w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lądowych we Wrocławiu i studia podyplomowe na kierunku bezpieczeństwo narodowe w Akademii Obrony Narodowej w Warszawie. Mieszka i pracuje w Poznaniu. Kocha zwierzęta i długie piesze wędrówki.

„Tylko jeden” to interesująca i zaskakująca książka. Zaskakująca, bo traktująca o miłości, w najczystszej jej postaci, w sposób niezwykły. Szczególna też ze względu na przedstawienie przeciwstawnych perspektyw bohaterów. Poznajemy Mężczyznę widzianego oczami kochającej go bezgranicznie Kobiety-zwierzęcia, rozpaczliwie starającej się zwrócić na siebie jego uwagę. Ukazana nam zostaje Kobieta jako obiekt uwielbienia – przywiązanie i miłość czuje do niej Mężczyzna-zwierzę. Mężczyzna, który już wcześniej dostrzegł tajemniczy błysk w oczach swego psa. Błysk trudny do zdefiniowania, a jednocześnie niedający spokoju, zmuszający do refleksji i poszukiwań jego istoty.
Dużym uproszczeniem byłoby stwierdzenie, że książka ta adresowana jest tylko do przedstawicielek jednej płci. I choć więcej miejsca poświęciła autorka perspektywie kobiecej, to spojrzenie to może zainteresować także mężczyzn. Może skłoni ono ich do refleksji nad tym, jak niewidzący czasem bywają, jak nie są w stanie, bądź nie chcą, dostrzec prawdziwego uczucia. Prawdziwa miłość jest bowiem poszukiwaniem, oczekiwaniem, drążeniem. Nie jest łatwa do znalezienia. Ale gdy już uda się nam ją odnaleźć, musimy robić wszystko, by ją zatrzymać.
Monika Wójtowicz (z recenzji)

Kontynuacja kultowej powieści "Emigrantka". Historia młodej dziewczyny, która potajemnie wyrusza na podbój Ameryki. Żądna nowych doznań, dalekiego świata, zagranicznej kariery oraz wielkiej miłości wyjeżdża w nieznane. W tej części życie bohaterki nabiera nowego wymiaru, a los stawia przed nią kolejne niespodzianki. "Tylko my i nikt więcej" do samego końca trzyma czytelnika w napięciu. To powieść pełna zwrotów akcji, humoru i przeżyć, których doznaje niejedna młoda kobieta, stawiając pierwsze kroki w dorosłość.

Paula Tarnacka - dekoratorka wnętrz z licencją międzynarodową, sprzedawczyni materiałów budowlanych zamieszkała na stałe w Stanach Zjednoczonych, która pewnego dnia postawiła wszystko na jedną kartę i postanowiła spełnić swoje marzenie o zostaniu pisarką. Zaczęła od pamiętników jako mała dziewczynka, potem były krótkie artykuły dekoratorskie, w końcu odważyła się wyjść naprzeciw pragnieniom. Swoimi książkami chce motywować do walki o siebie i spełnianie ukrytych marzeń. Wierzy w to, że każdy człowiek powinien wsłuchać się w głąb siebie i uwierzyć, że może więcej niż podpowiada mu umysł.

Anna Roze, młoda, atrakcyjna blondynka, pracująca jako księgowa w jednej z największych firm budowlanych w Wielkopolsce, na jednym z firmowych spotkań poznaje bogatego i szalenie przystojnego Michela Blanca, właściciela potężnego imperium budowlanego i hotelarskiego we Francji. Mężczyzna od pierwszego momentu jest oczarowany jej urodą i delikatnością. Postanawia zrobić wszystko, by należała tylko do niego…

Nasycona namiętnością, władzą i intrygami powieść o miłości i pożądaniu. Czy Anna wytrzyma ciągłą kontrolę i kłamstwa? Czy sekret, który skrywa Michel, zatrzyma ją przy nim?

Jest to opowieść o dwojgu zakochanych w sobie młodych i wchodzących w dorosłe życie ludzi, którzy rozstali się po pewnym czasie burzliwej miłości. Lecz za sobą tęsknili. Ich losy splotły się na nowo, gdy już jako wykształceni w służbie zdrowia oddawali się bez reszty pracy zawodowej. Mieli za sobą doświadczenia w założonych przez siebie rodzinach, które kochają bez reszty. Pewnej nocy los połączył ich ponownie na nocnym dyżurze izby przyjęć, w okresie świątecznym, gdzieś w Polsce. Wtedy odnaleźli swą dawno utraconą miłość. Czy doświadczenie życiowe weźmie górę nad ich młodzieńczą burzliwą miłością i uczuciem, które nie przeminęło? Jak i co z tej dawnej miłości pielęgniarki i lekarza wyniknie? Czy to prawdziwa miłość, czy raczej krótkie ponowne zauroczenie. Oceńmy sami w kolejnej niespodziance  dla czytelników.

To nie jest zwykła książka do czytania. To przewodnik z mnóstwem wizualnych patentów pobudzających Twoją kreatywność i zachęcających do działania poprzez rysunek.
Zawarte tu zasady uzmysłowią Ci, jak skutecznie możesz wykorzystać Twoje naturalne zdolności myślenia wizualnego do generowania pomysłów – i to już od pierwszych projektów.
Jeśli wierzysz, że możesz robić kreatywne plany, to dzięki notatkom wizualnym zaczniesz to robić skuteczniej, a w dodatku zaciekawisz swojego odbiorcę inną formą poznawania rzeczywistości.
Twoje fałszywe przekonania „nie mam zdolności”, „to niepoważne”, „do niczego mi się to nie przyda” to wymówki z przeszłości. Zapraszam Cię do zmiany myślenia.
Przekonaj się, jak możesz uchwycić niewidoczne.

Czym dla autora książki jest ta równoległa teraźniejszość? Znasz ją, bo przebywasz w niej każdego dnia, interesuje cię to, co się w niej dzieje, przeżywasz to, identyfikujesz się z tym. Czy przebywanie w niej to jest życie, czy tylko jakieś istnienie, a jeżeli tak, to jakie? Czy można do niej przenieść problemy życia realnego?
W 1982 r. ukończyłem studia na Wydziale Prawa i Administracji UAM w Poznaniu razem z pewną panią Prezes, a w lutym i marcu 2018 r. wydałem dwie książki: „Akt oskarżenia przeciwko kompozytorowi…” oraz „Stwardnienie rozsiane a moje życie”.
„Ucieczka do równoległej teraźniejszości” w dużej mierze napisana jest na kanwie tej pierwszej, a problematyka niezgodnych z prawem działań osób w niej opisanych jest mi doskonale znana z wykonywanej w przeszłości pracy zawodowej, co więcej, sformułowane
w niej zarzuty pod adresem jej negatywnych bohaterów nie są tylko moim wymysłem. Książka w swej treści przepojona jest sarkazmem w stosunku do tego, co dzieje się w naszym państwie bezprawnego prawa. Przedstawiam w niej pewien fantastyczny pomysł na przeniesienie się do równoległej teraźniejszości, będący jednocześnie pomysłem na ratowanie życia śmiertelnie chorych ludzi. Obecnie piszę jej drugą część.

Uciekłem z Polski komunistycznej w 1971 roku, mając dwadzieścia trzy lata, podobnie jak tysiące ludzi uciekało w tym czasie z Polski przede mną i po mnie. Dziesięć lat później napisałem ten tekst i zatytułowałem go „Ucieczka”, po czym umieściłem go w szufladzie biurka, gdzie przeleżał ponad czterdzieści lat. Kiedy ostatnio odnalazłem go i przeczytałem, wydał mi się interesujący. Dlaczego? Ponieważ sam w dużej części zapomniałem, jak przebiegała moja ucieczka na Zachód. Zdecydowałem się więc go przepisać z kilkoma niewielkimi poprawkami.
Wydaje mi się, że niezbędne jest pisanie o tych wydarzeniach po to, żeby pozostał po nich jakiś ślad. Nie tylko nowe pokolenia nie znają tych faktów, ale nawet starsi ludzie, a obecnie moi rówieśnicy, nie mają pojęcia, na czym mogła polegać taka ucieczka. A nawet jeśli ja przeżywałem te wydarzenia z dużą dozą optymizmu, dla wielu kolegów i przyjaciół, którzy mi w tym czasie towarzyszyli, mogła to być bardzo bolesna przeprawa. Bo nie wszystkim się powiodło i nie wszyscy mieli ten przysłowiowy łut szczęścia w momencie, kiedy był on potrzebny.
Okres, o którym mowa, dotyczy roku 1971, czyli dwadzieścia lat przed upadkiem reżimu komunistycznego. W tym czasie nikt jeszcze nie wątpił w wyższość systemu komunistycznego, mimo wypadków grudniowych na Wybrzeżu i na Pomorzu Zachodnim, które można było uważać wtedy za przypadkowe lub bardziej jako tymczasowe konsekwencje niewłaściwych decyzji podjętych przez ówczesne władze.
Ale moje opowiadanie dalekie jest od rozważań politycznych, ponieważ moim głównym celem było wyjechanie w szeroki świat i poznanie go. Tym bardziej że mieszkałem w Polsce w dość dużym, ale prowincjonalnym mieście i poza kilkoma wizytami w bratnich krajach pozostała część świata była dla mnie całkowicie nieznana i tajemnicza, dla jej odkrycia byłem gotowy podjąć największe ryzyko.

"Ucieczka z Pałacu Snów" to intrygująca opowieść o sile nadziei i rodziny oraz o niezwykle pouczającym i wytrwałym dążeniu do celu. Sytuacja, w której znaleźli się główni bohaterowie, Kostek i Lenka, uczy, że nigdy nie wolno się poddawać. A tajemnicza wyliczanka prababci Kasi – „Musicie pamiętać, dzieci, że nie zawsze to złoto, co się pięknie świeci, nie każde srebro bogactwo wróży, czasem szczęście przynieść może brązowy kamyk nieduży” – nabierze zupełnie nowego znaczenia…
Jest to interesująca pozycja dla młodego czytelnika, który odnajdzie w niej trochę smutku, ale i radości. W czasie jej lektury z pewnością pojawią się pytania, na które odpowiedzi powinni udzielić rodzice. To świetny sposób na wspólne spędzenie czasu i rozwijające rozmowy o życiu.

Historia opisana w tomie 1 zaczyna się w PRL, we wczesnych latach siedemdziesiątych. Bohaterka po rozwodzie rodziców zostaje sama i wpada w towarzystwo miejscowego gangstera, za którego wychodzi za mąż. Przechodzi z nim piekło. Jest bita, maltretowana i zastraszana. Rodzi im się córka. Bohaterka postanawia uciec od koszmaru, w którym żyje, ale gangster odnajduje jej miejsce schronienia. Po kolejnym pobiciu, w którego efekcie ma połamaną szczękę i wybite zęby, podejmuje następną próbę ucieczki. Nie ma innego wyjścia, jak tylko wyjechać z kraju, gdyż tam władza bandyty nie sięga. Są czasy komuny i wykonanie tego planu graniczy z cudem. Jest również teoretycznie fizyczną niemożliwością, aby mąż podpisał zgodę na wyjazd córki. W jakiś niewyobrażalny sposób udaje się jej załatwić wszystkie formalności związane z wyjazdem i ucieka do obozu dla uchodźców we Włoszech. Spędza tam rok, po czym emigruje do Kanady. Udziela się w środowisku polonijnym, poznaje milionera, którego rzuca dla młodego i bardzo ubogiego mężczyzny, w którym się zakochuje. Zaczyna z sukcesem budować biznes, który po kilku miesiącach rujnuje jej ukochany. Po stracie majątku wyjeżdżają całą rodziną do Korei Południowej. Pobyt w Korei i dalsze dzieje autorki opisane są w tomie 2.

Autorka urodziła się w Polsce za czasów komuny. Udaje jej się uciec z kraju, przechodzi przez obóz dla uchodźców we Włoszech, skąd wyjeżdża do Kanady. Udziela się w środowisku polonijnym. Wychodzi za mąż za Kanadyjczyka i razem wyjeżdżają do Korei Południowej, gdzie zaczyna szybko robić karierę biznesową. Współpracuje z ambasadą, otwiera dwie izby handlowe. Organizuje wiele misji gospodarczych. Jako prezes izby aranżuje forum biznesowe z udziałem prezydenta Korei Południowej Lee Myung-baka oraz prezesów największych firm koreańskich. Przyjaźni się z najsłynniejszym kreatorem mody w Korei Andre Kimem, spotyka się z Pavarottim. Po nieudanym małżeństwie wyjeżdża z Korei do Gruzji. Spotyka się prywatnie z prezydentem Gruzji Micheilem Saakaszwilim, przedstawiając mu grupę koreańskich inwestorów. Mieszkała w ośmiu krajach świata i zwiedziła przeszło czterdzieści. Spotykała się ze starymi szamanami w sekretnej dolinie szamanów w Mongolii. Z osobistych podróży i doświadczeń życiowych czerpie materiały do swoich książek.

Drugi tom „Uciekinierki” zaczyna się od wyjazdu całej rodziny do Korei Południowej. W Seulu mąż bohaterki dostaje pracę jako nauczyciel angielskiego na miejscowym uniwersytecie. Bohaterka nawiązuje w szybkim czasie kontakty dyplomatyczne i otwiera własną firmę. Współpracuje z polską ambasadą przy obsłudze dużych grup przyjeżdżających na zaproszenie tej placówki. Odnosi spore sukcesy zarówno biznesowe, jak i finansowe. Zakłada izbę handlową. Przyjaźni się z najsłynniejszym kreatorem koreańskiej mody Andre Kimem. Pomaga w przygotowaniu koncertu Luciana Pavarottiego w Seulu. Organizuje w Polsce forum biznesowe z udziałem prezydenta Korei Lee Myung-baka. Przy wszystkich sukcesach na niwie biznesowej ponosi jednak porażkę w życiu prywatnym. Mąż zdradza ją notorycznie, będąc jednocześnie zazdrosny o sukcesy odnoszone przez żonę. Autorka popada w depresję, zaczyna nadużywać alkoholu. Bardzo podupada na zdrowiu. Jest zmuszona poddać się operacji wymiany obydwu stawów biodrowych. Lata między Polską a Koreą, nie mogąc się zdecydować na opuszczenie Azji. Po kolejnej zdradzie męża i bolesnym rozwodzie postanawia wrócić do Polski. Sprzedaje za duże pieniądze wcześniej zakupioną ziemię i zaczyna podróżować po świecie. Jedzie do Gruzji, gdzie organizuje dla koreańskich biznesmenów prywatne spotkanie z prezydentem Micheilem Saakaszwilim. Zatrzymuje się na rok w Mongolii, gdzie w sekretnej dolinie spotyka się z szamanami. Przejeżdża sama samochodem Stany Zjednoczone wzdłuż i wszerz. Mieszka rok w Las Vegas. Po podróżach osiada na Sycylii, gdzie w pięknym średniowiecznym miasteczku pisze swoje opowieści. W kolejnych książkach chce przekazać czytelnikom, że życie zaczyna się dopiero po pięćdziesiątce. Autorka mimo swoich lat nadal żyje pełnią życia i nie zamierza zrezygnować z marzeń. Chce na swym przykładzie udowodnić, że nigdy nie jest za późno na ich realizację, podobnie jak czynią to inne Ambasadorki Przedsiębiorczości Kobiet – bohaterki książki Urszuli Ciołeszyńskiej „NIGDY! Nie poddawaj się”.

Autorka urodziła się w Polsce za czasów komuny. Udaje jej się uciec z kraju, przechodzi przez obóz dla uchodźców we Włoszech, skąd wyjeżdża do Kanady. Udziela się w środowisku polonijnym. Wychodzi za mąż za Kanadyjczyka i razem wyjeżdżają do Korei Południowej, gdzie zaczyna szybko robić karierę biznesową. Współpracuje z ambasadą, otwiera dwie izby handlowe. Organizuje wiele misji gospodarczych. Jako prezes izby aranżuje forum biznesowe z udziałem prezydenta Korei Południowej Lee Myung-baka oraz prezesów największych firm koreańskich. Przyjaźni się z najsłynniejszym kreatorem mody w Korei Andre Kimem, spotyka się z Pavarottim. Po nieudanym małżeństwie wyjeżdża z Korei do Gruzji. Spotyka się prywatnie z prezydentem Gruzji Micheilem Saakaszwilim, przedstawiając mu grupę koreańskich inwestorów. Mieszkała w ośmiu krajach świata i zwiedziła przeszło czterdzieści. Spotykała się ze starymi szamanami w sekretnej dolinie szamanów w Mongolii. Z osobistych podróży i doświadczeń życiowych czerpie materiały do swoich książek.

Opowieść ta rozgrywa się nad brzegiem Bałtyku. Grupa skazańców uwięziona w forcie planuje ucieczkę. Czy ta brawurowa akcja im się powiedzie? O tym napisałem w książce. Zachęcam zatem wszystkich do przeczytania tej skromnej opowieści i do jej przeanalizowania. Czy w tamtych trudnych dla marynarzy czasach mógł istnieć ten fort i jego niechlubna opinia? Jeszcze raz zachęcam do przeczytania tej opowieści.