Wydawnictwo Poligraf

Powieść niezwykła. Czyta się ją jednym tchem i z uczuciem uniesienia, które trwa jeszcze długo po tym, gdy odłożymy książkę na półkę. Jest to historia kilku miesięcy życia ciężko chorego chłopca Ignasia. Żyje on w biednej rodzinie i w biednym otoczeniu. Ale zwyczajne życie chłopca i innych mieszkańców kamienicy okazuje się niezwykłe w prostych i codziennych przyjaźniach, pomaganiu innym i czerpaniu z tego radości. Przeżywanie przez Ignasia własnej choroby jest pogodne; godzi się z tym, co nieuniknione, a jednocześnie jest pełen energii i zainteresowania losami wszystkich wokół, którym chce pomagać. Drugi plan książki jest bajkowy za sprawą skrzata Wianusa. Zadaniem tajemniczego przybysza jest przygotowanie Ignasia do „przejścia”, tam dokąd prowadzi go przeznaczenie.
Po przeczytaniu książki można poszukać w pamięci analogii literackich. Jest w niej coś z „Serca” Amicisa, także z „Chłopców z Placu Broni” Molnára. Jedno jest pewne – „Wianus” to powrót do literatury tych pisarzy, których powieści czytaliśmy i nadal czytamy, powrót do radości i wzruszeń, które przynosiły kartki ich książek, a teraz dają nam je stronice „Wianusa”.
„Wianus” to książka dla wszystkich, którzy ukończyli szósty rok życia. Tyle lat miał Ignaś, który żył naprawdę.

Kiedy w gabinecie Janusza, szefa działu w biurze projektów, zjawiła się Kornelia w sprawie pracy, ten uświadomił sobie, że dziewczyna jest nie tylko piękna i mądra, lecz także wygląda jak wyjęta z jego marzeń. On, jeżdżąc po świecie na kontrakty, nie miał czasu na życie prywatne i nigdy nie wierzył w miłość od pierwszego wejrzenia, a teraz po prostu się zakochał. Od tamtego dnia ciągle o niej myślał. Kiedy Kornelia zaczęła pracować, widząc, jakie ona ma powodzenie, stwierdził, że nie ma szans u takiej pięknej dziewczyny, młodszej od niego o ponad dwanaście lat, i postanowił się odkochać. Wysyłając Kornelię na kontrakty, chciał, żeby była jak najdalej od niego, pragnął się od niej odsunąć. Nie potrafił jednak i coraz intensywniej pojawiał mu się przed oczami jej obraz. Śniło mu się, że śpi w jego ramionach, a on rano całuje ją na dzień dobry. Postanowił więc być dla niej niemiły, obcesowy i zrobić wszystko, żeby zabić w sobie tę miłość. Kornelia w stosunku do niego też zachowywała się inaczej niż wobec innych. Dla kolegów była miła i uśmiechnięta, a dla Janusza zarozumiała i impertynencka. Mimo to zamiast się odkochać Janusz darzył ją coraz większą miłością, której nie miał odwagi wyznać. Dopiero kiedy Piotr, zastępca i przyjaciel Janusza, widząc, jak tych dwoje się do siebie odnosi, powiedział mu, że jego zdaniem on i Kornelia czują do siebie to samo i tak samo tłamszą to w sobie złością, ironią i arogancją, Janusz zaczął się zastanawiać. Czyżby tak było naprawdę? Czyżby Kornelia też darzyła go uczuciem, ale nie chciała tego okazać?


Wiesława Wielowska-Duda (ur. w 1951 r.), z zawodu inżynier automatyk, przez ponad czterdzieści lat pracowała jako projektant, programista i rozruchowiec systemów sterowania i wizualizacji instalacji automatyki procesowej i inteligentnych obiektów. Jeszcze w czasach szkolnych autorka chciała zostać dziennikarką albo pisarką. Mimo iż wybrała inny zawód, który dostarczył jej wielu satysfakcji i sukcesów, marzyła o napisaniu książki. Jednak rodzaj pracy, częste bliskie i dalekie wyjazdy służbowe spowodowały, że musiała odłożyć realizację tego marzenia do zakończenia kariery zawodowej. W 2018 roku zadebiutowała książką „Drugie życie Wiktorii”, opisującą mroczną tajemnicę rodziny wplecioną w wątek kryminalny.
Książka „Wielka miłość” jest drugą powieścią autorki i prowadzi czytelnika przez świat pięknej i niezwykłej miłości, niespotykanej w XXI wieku.

"Wielkie dzięki" to powieść autobiograficzna o życiu z rzadką chorobą – zespołem Wolframa. Autorka w emocjonalny, czasem humorystyczny, a czasem wzruszający sposób opowiada o polskiej rzeczywistości widzianej oczami osoby z niepełnosprawnością. Czytelnik może poznać kulisy funkcjonowania systemu ochrony zdrowia oraz życia na wsi, przedstawione w formie komentarzy, opisów ciekawych sytuacji i osobistych przeżyć młodej, lecz doświadczonej przez życie kobiety. Atrakcyjność książki zwiększają wiersze wplecione w opisy zdarzeń. Język potoczny przeplata się tu ze słownictwem medycznym, dzięki czemu czytelnik ma okazję poznać specjalistyczne pojęcia objaśnione w przystępny sposób. Dla jednej osoby książka może być przede wszystkim opisem choroby, dla innej – inspiracją i źródłem refleksji. Może być też odczytywana jako barwna opowieść o codzienności, która tylko pozornie wydaje się zwyczajna i przewidywalna.

Nowa powieść Piotra Paschke "Wielowymiar O’Tulka" to niezwykłe połączenie kilku gatunków literackich, między innymi science fiction, political fiction, powieści sensacyjnej i romansu. Autor umieścił akcję książki w sporych rozmiarów wyimaginowanym mieście oraz w jego podziemiach, a także w położonym nieopodal małym miasteczku, gdzie dawno temu rozpoczęto podejrzane eksperymenty. Dziwnym zrządzeniem losu główny bohater, pacjent zamkniętego ośrodka psychiatrycznego, w wyniku jednego zupełnie przypadkowego spotkania z kierującym ukrytym ośrodkiem doświadczalnym naukowcem zostaje wciągnięty w śmiertelną rozgrywkę dwóch rządów, wysoko postawionych wojskowych i grupy terrorystycznej zarządzanej przez bezwzględnego milionera. Ta grupa najemników ma na celu kradzież bezcennego wynalazku umożliwiającego swobodne przemieszczanie się pomiędzy jeszcze nieznanymi ludzkości wymiarami. Ani dotąd broniący unikatowego urządzenia ludzie, ani tym bardziej planujący atak terroryści nie zdają sobie sprawy, że wraz z zupełnie przypadkowym skokiem do innego wymiaru pojawią się także siły, których ludzki umysł i wyobraźnia nie są w stanie ogarnąć ani w pełni zrozumieć. Już niebawem, bo w ciągu zaledwie kilku dni, ma dojść do śmiertelnej konfrontacji, wieloosobowej masakry i przejęcia siłą wyjątkowego wynalazku. Kiedy i czy w ogóle one nastąpią, wie tylko jeden człowiek.
Czy rzeczywiście dojdzie do owej krwawej konfrontacji, czytelnik dowie się w ostatniej chwili…

Poezja?
Co napisałem
Finezja?
Może czas straciłem
 
Tadeusz Paweł Żyszkowicz - urodził się w 1951 roku w Seroczynie. Wyrastał w Łukowcu. Uczęszczał do 7-letniej szkoły podstawowej w Jeruzalu (Wilkowyje). Szkołę średnią ukończył w Mińsku Mazowieckim, gdzie mieszkał przy ul. Sobieskiego. Studiował w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Mieszkał wtedy w Latowiczu, ówczesnej weterynarii przy ul. Kuźniarskiego. Dyplom inżyniera zdobył w 1981 roku.
Imał się różnych prywatnych przedsięwzięć. Warunki po reformie Balcerowicza nie były ku temu sprzyjające. W 2005 roku wyemigrował do Wielkiej Brytanii, gdzie mieszka do dzisiaj już jako obywatel brytyjski z brytyjską emeryturą.
Jego twórczość powstała głównie w Wielkiej Brytanii. Została zrodzona z tęsknoty za krajem. Nawiązuje do zapamiętanych obrazów z wcześniejszych lat.

* * *
Poezja Tadeusza Pawła Żyszkowicza wypływa z serca tęskniącego za krajem lat dziecinnych. Mamy tu nawiązania do świąt, do pór roku, do smutków i radości dnia codziennego. Wachlarz propozycji jest szeroki, przy czym autor nie zapomina wspomnieć też o kraju, który go przyjął.  Utrwala te ulotne chwile na papierze, by uczynić je wiecznymi i zostawić potomnym. By każdy mógł, zatapiając się w jego utworach, poczuć nie tylko to piękno przyrody, cud życia czy smaki codzienności, lecz także miłość do Polski i trudy emigracji.

Wiem, że dzieci zawsze lubią
misie oraz lalki,
a ja bardzo lubię pisać
wierszowane bajki.
 
Lubię uśmiech wywoływać
i rozpraszać smutki
oraz dzieci przekonywać,
że są krasnoludki.

"Wiersze edukacyjne dla dzieci" to zbiór krótkich i rozwijających wyobraźnię historyjek napisanych w formie wierszy. Część z nich powstała na bazie osobistych doświadczeń, a inne z myślą o tym, żeby w dostępny dla dzieci sposób przekazać podstawową wiedzę z różnych dziedzin nauki, jak matematyka, język polski, geografia, plastyka itp. Te wiersze pobudzają wyobraźnię, angażują do pracy, rozśmieszają i w głowie zostają.

"Wiersze edukacyjne dla dzieci" to zbiór krótkich i rozwijających wyobraźnię historyjek napisanych w formie wierszy. Część z nich powstała na bazie osobistych doświadczeń, a inne z myślą o tym, żeby w przystępny dla dzieci sposób przekazać podstawową wiedzę z różnych dziedzin nauki, jak matematyka, język polski, geografia, plastyka, biologia itp. Te wiersze pobudzają wyobraźnię, angażują do pracy, rozśmieszają i w głowie zostają.

„Wiersze pięknie rymowane” autorstwa Ariny Ewy Brożek to poetycka podróż, która rozpoczęła się w malowniczej Szkocji. Zrodzone z tęsknoty, codzienności i miłości wiersze z lekkością łączą rytm i rym, tworząc utwory proste, a jednocześnie głęboko poruszające. Autorka pisze szczerze i bez patosu – jej poezja trafia prosto do serca, przypominając, że piękno tkwi w codzienności, a poezja może być bliska każdemu.

Arina Ewa Brożek, urodzona w Jastrzębiu-Zdroju, mama cudownej Amelki. Z pasją gra na pianinie i przelewa uczucia na papier, tworząc wiersze szczere i poruszające. To w Szkocji, wśród ciszy i deszczu, zaczęła pisać – tam narodziła się jej pasja i pierwsze rymy. Po powrocie do Polski odnalazła siebie na nowo i właśnie tutaj, w miejscu bliskim sercu, wydaje swój pierwszy tomik poezji „Wiersze pięknie rymowane”.

Książka jest zbiorem wierszy o emocjach i ludzkich zachowaniach. Autorka w swoich utworach opisuje nasze życiowe dramaty i dylematy, niekiedy w sposób żartobliwy ukazuje ludzkie słabości i niedoskonałości, możliwe pułapki, odsłania schematy, w których na co dzień funkcjonujemy, a także przybliża nas samych nam samym. Przekazuje w wierszach – a może bardziej między wierszami – swoją interpretację rzeczywistości, świata i rządzących nim praw, pojmowania Boga, losu, cierpienia oraz jedynej możliwej kreacji życia w Tu i Teraz.
Zbiór wierszy przenosi czytelnika w wewnętrzny świat człowieka – jego indywidualnych emocji, reakcji i zachowań. Rozpoznanie, nazwanie, zrozumienie i uwolnienie nieprzeżytych do końca emocji, które każdy w mniejszym lub większym stopniu na przestrzeni życia zablokował w sobie, to najszybsza droga i najskuteczniejsza recepta na pełne, zdrowe, obfite, szczęśliwe i spokojne życie.
Człowiek, który ma stały i dobry kontakt z intuicją, odblokował swobodny przepływ energii i jest swoim najlepszym przyjacielem, łatwo odkrywa własne potencjały i talenty, a nierzadko także pozbywa się fizycznych dolegliwości i chorób lub im zapobiega.
Każdy znajdzie tu coś o sobie i dla siebie, natrafi na prawdy i prawa uniwersalne rządzące światem. Wiersze są wielopłaszczyznowe, dają szerokie pole do interpretacji i skłaniają do wewnętrznych poszukiwań na głębszych poziomach.
Cały zbiór jest hymnem na cześć człowieka, uznaniem dla jego ziemskiej wędrówki oraz akceptacją trudnych wyborów i wyzwań, z jakimi przychodzi mu się w życiu mierzyć.
Autorka sama jest w drodze ku pełni samopoznania. Praca nad sobą przyniosła jej spokój i harmonię we wszystkich sferach życia. Tego samego życzy czytelnikowi. Wierząc, że każde życie może być piękne i spełnione, swoimi wierszami gorąco zachęca do wejścia na tę ścieżkę, by stała się ona również jego udziałem.

Monika Gerłowicz – z wykształcenia germanistka, logopedka, przedszkolanka, nauczycielka wychowania wczesnoszkolnego, tłumacz przysięgły, od ponad 30 lat nauczycielka języka niemieckiego w szkołach w Polsce i w Niemczech, a od kilku lat w Szwajcarii. Prywatnie spełniona żona i matka, pasjonatka rozwoju osobistego, zafascynowana zgłębianiem możliwości ludzkiego umysłu i ciała.

Tomasz Sikora (ur. 1973 w Warszawie) – ukończył studia magisterskie w Instytucie Rusycystyki na Wydziale Lingwistyki Stosowanej i Filologii Wschodniosłowiańskich Uniwersytetu Warszawskiego, a także podyplomowe studia z zakresu Public Relations – skuteczne kreowanie wizerunku oraz Executive Master of Business Administration w Instytucie Nauk Ekonomicznych Polskiej Akademii Nauk. Jego zainteresowania są tak zróżnicowane jak wykształcenie i rozciągają się od pogłębionej analizy dzieł Fiodora Dostojewskiego, poprzez sektor marketingu i reklamy BTL, aż po zarządzanie ryzykiem reputacji przedsiębiorstw. Prywatnie – szczęśliwy mąż i ojciec trójki dzieci. Od wielkomiejskiego zgiełku ucieka czasem na spacer po warmińsko-mazurskich lasach, nad pomorskie rzeki lub na bałtyckie plaże. Pisze, bo lubi.
Wiersze wybrane to w znakomitej większości utwory z lat młodzieńczych Autora. Wciąż zaskakująco aktualne dzięki uniwersalnym tematom, z którymi się zmierzył. Mamy tu człowieka i naturę. I naturę człowieka. Mamy miłość i przemijanie. I przemijanie miłości. A na deser kilka humoresek, żeby nie było aż tak poważnie... W tomiku znalazły się między innymi znane już wąskiej publiczności: „Klincz”, „Truskawki”, „Przyjechałem późnym wieczorem”, „Dyptyk” oraz „Cztery pory roku”. Jest również niezawodna damska „Torebka”, a także rzecz o myszy na gzymsie.

Atrakcyjność świata, który maluje Janina Dobrowolska, polega na tym, że dzięki przemyślnie stosowanym metaforom wiersze jakby unoszą się nad ziemią, lewitują. Widać to i w jej opisach przyrody, i w subtelnych erotykach, i wtedy gdy opisuje smutny, deszczowy dzień listopadowy. Neologizmy, które stosuje, ułatwiają czytelnikowi wejście w jej świat. Bo jeśli w wierszu "Orchidea w doniczce" czytasz, że liście ścieżą się, od razu wiesz, co Autorka opisuje. To tylko jeden z przejawów jej językowego bogactwa.

Siedlisko jest małą, położoną na uboczu rolniczą gminą. Ludzie są tu mili i życzliwi, a w upalne lato można znaleźć schronienie nad brzegiem Odry, która płynie tu szerokim zakolem. Jej dorzecze, oglądane z murów romantycznej ruiny zamku rodziny Schönaich-Carolath, zaprasza do czułych pocałunków i lirycznych wzruszeń oraz wynurzeń. Dlatego nie można się dziwić, że w tych okolicznościach przyrody pewna pani – rodzona mieszkanka gminy Siedlisko – Janina z Bielaw w przerwie między dojeniem krowy a oporządzaniem świnek pisze wiersze. Dziwić się jednak należy wójtowi Dariuszowi Strausowi, który nasłał na wiejską literatkę trzy kancelarie prawne, policjantów, prokuratorów i sądy. Dlaczego wójt wytoczył z powództwa prywatnego proces karny gminnej poetce? Dlaczego Janinę z Bielaw chce wtrącić do lochu? Zapraszam do lektury.

Mieszkam wraz z mężem w pięknym Inowrocławiu. Przez wiele lat pracowałam jako nauczycielka i bibliotekarka. Obecnie jestem szczęśliwą emerytką.  
Mam nadzieję, że moje wiersze wywołają na Waszych twarzach radosny uśmiech, pozwolą na chwilę zastanowienia, poprowadzą w cudowny świat wyobraźni, a z czasem staną się wspomnieniem szczęśliwego dzieciństwa.

Maria Ogrodowczyk urodziła się w 1983 roku. Ukończyła Wydział Prawa na UAM w Poznaniu, a następnie studium oficerskie w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lądowych we Wrocławiu i studia podyplomowe na kierunku bezpieczeństwo narodowe w Akademii Obrony Narodowej w Warszawie. Mieszka i pracuje w Poznaniu. Kocha zwierzęta i długie piesze wędrówki.
Ta książka to jej debiut literacki.

Drogi Czytelniku, zapraszam Cię w podróż:
…do zaczarowanego lasu; znajdziesz tu kojące krajobrazy i pachnące polany zapraszające do odpoczynku, ale także obszary bagienne, ciemne i pełne oswojonych potworów;
…do mojej głowy, duszy i serca; znajdziesz tu uczucia, emocje i marzenia, które pewnie też nosisz w sobie… albo nosiłeś – jest tu wszystko, co przez wiele lat chciałam powiedzieć, ale…
się bałam albo nie umiałam znaleźć właściwych słów.
Mam nadzieję, że w moich wierszach odnajdziesz siebie i że zainspiruję Cię do napisania własnym szyfrem tego, co nosisz w środku i co chcesz powiedzieć sobie albo innym.