Wydawnictwo Poligraf

Zaczęło się na Zadolu. Zadole, adekwatnie do nazwy, znajduje się „za dołem”. I to niejednym. Jeśli urodziliście się w podobnym lub gorszym miejscu, bez obaw – Pan Bóg lubi je szczególnie… – tak zaczyna się "Wczesna Komunia. Powieść religijna z czasów PRL", która jest pierwszą z siedmiu opowieści o prawdziwych wydarzeniach, jakie spotkały mieszkańców Zadola i okolic (ale nie tylko ich), każda zaś powiązana jest z jednym z sakramentów katolickich. Znajdziesz tu zarówno prawdziwe historie czy realia PRL, jak i proste wyjaśnienie podstaw wiary, znaków i symboli, które potrzebne są w czasie przygotowań do przyjęcia sakramentu I Komunii Świętej.

Poetyckie utwory literackie umieszczone w tym tomiku powstały w rezultacie uważnej i skrupulatnej obserwacji wszelkich naprawdę wartościowych zjawisk przyrody, dzikiej i nieujarzmionej natury, ale także i pod wpływem częstego oddziaływania kultury – tej zarówno materialnej, jak i duchowej o uniwersalnym wydźwięku; zrodziły się one z zadumy, refleksji i szczerych przemyśleń, zastanowień oraz wskutek sugestywnego wpływu weny twórczej – kreatywnej i będącej źródłem wartościowych lirycznych doznań, a oczekują ze strony myślącego, ambitnego i wymagającego Czytelnika intelektualnego zaangażowania i być może podjęcia rozmowy, dyskusji i kulturotwórczego sporu w elitarnym bardziej niż masowym gronie ulubieńców literatury pięknej.

Marek Biegalski urodził się w 1957 roku w Legionowie. Od dzieciństwa związany z Kociewiem. Ukończył filologię polską na Uniwersytecie Łódzkim, religioznawstwo ze specjalizacją filozofia religii oraz Podyplomowe Studium Dziennikarstwa na Uniwersytecie Warszawskim. Laureat „Kociewskiego Pióra 2013”. Stypendysta Prezydenta Miasta Starogard Gdański. Należy do Stowarzyszenia Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej Oddział Morski w Gdańsku. Był korektorem i redaktorem merytorycznym w Wydawnictwach Szkolnych i Pedagogicznych w Warszawie. Obecnie mieszka w Starogardzie Gdańskim. Lubi dobrą muzykę, ceni interesującą literaturę i teatr. Dużo podróżował.

To książka, która inspiruje, motywuje, a jednocześnie prowadzi przez zmiany krok po kroku, pomagając odkrywać małe radości życia każdego dnia.

Wdzięcznomania – to sposób patrzenia na świat przez pryzmat codziennej wdzięczności. To nie tylko chwilowe ćwiczenie czy moda, ale cała filozofia życia oparta na uważności, docenianiu pięknych momentów i świadomym dziękowaniu za to, co już mamy. Książka, którą trzymasz w rękach, jest kluczem do pełniejszego życia. Kiedy świadomie się zatrzymujemy, by dostrzec to, co dobre – nasz umysł otwiera się na więcej pozytywnych emocji.  To właśnie ona pozwala nam budować wewnętrzną równowagę, a także wzmacniać relacje z innymi i z samymi sobą.  

O autorce:
Cześć, zapraszam Cię do odkrywania życia pełnego satysfakcji, harmonii i wewnętrznej równowagi. Jako psycholożka wspieram kobiety w ich codziennej podróży do lepszego samopoczucia i większej pewności siebie. Moja praca opiera się na zrozumieniu Twoich potrzeb i znalezieniu rozwiązań, które wprowadzą pozytywne zmiany w Twoim życiu. Jako prezeska Fundacji Pomocy Osobom Niepełnosprawnym „Słoneczko” działam na rzecz wsparcia i integracji, wierząc, że każda z nas ma prawo do szczęścia i samorealizacji. Stworzyłam markę Psychostan, by oferować narzędzia, które pomogą Ci lepiej zrozumieć siebie i skuteczniej radzić sobie z wyzwaniami. Promuję kulturę pisania, wierząc, że słowo ma niezwykłą moc. Pomagam odkryć, jak za pomocą pisania możesz odnaleźć swoje wewnętrzne źródło siły, refleksji i spokoju.
Wierzę, że harmonia z naturą, chwile wytchnienia oraz aktywność fizyczna to klucz do pełniejszego życia. Dlatego dzielę się doświadczeniem i praktycznymi wskazówkami, które mogą Cię zainspirować do wprowadzenia równowagi i kreatywności w Twoją codzienność. Tworzenie obrazów oraz praca nad wartościami, które są mi bliskie, to dla mnie sposób na regenerację i głębsze zrozumienie siebie – inspiracje, którymi chętnie się z Tobą podzielę. Każda podróż zaczyna się od pierwszego kroku. Wierzę, że razem możemy odnaleźć drogę do lepszego jutra.

Jak pachnie miłość? Mamy okazję to sprawdzić, przypomnieć sobie… Wystarczy wziąć do ręki „Wersy w czarnym smokingu”. Autor zabiera nas do niezwykłego świata, w którym chwyta ulotne momenty i zamyka je w liryczne wyznania. Równocześnie z ogromnym wyczuciem i wielką delikatnością pokazuje cały wachlarz niuansów i emocji towarzyszących miłości mężczyzny do kobiety.

Stefan Tycjan Tyczyna – urodził się w 1954 roku w Łaziskach Górnych, ale od blisko 30 lat mieszka poza krajem. Po swoich debiutanckich publikacjach w prasie krajowej, jak też w literackiej prasie niemieckiej i angielskiej został w 1997 roku finalistą Europejskiego Konkursu Fundacji „Pegaz” z Hamburga. W 2001 roku kilka jego wierszy zamieszczono w milenijnej amerykańskiej edycji Antologii poezji emigracyjnej. Jego liryki znalazły się również w antologii Być pisarzem i poetą – Proza i poezja 2000 (Gliwice–Frankfurt), w antologii Wierszobranie.

KATARZYNA MAZUR - absolwentka filologii germańskiej na Uniwersytecie Wrocławskim. Od 24 lat z pasją i zamiłowaniem naucza języka niemieckiego. Mężatka, mama 11-letniej Zosi, właścicielka kota Borysa i suczki Poli. Fanka Starego Dobrego Małżeństwa, głosu Krzysztofa Krawczyka oraz niezwykłego talentu Piotra Rubika. Nie  wyobraża sobie życia bez muzyki, dobrej książki i owoców. Romantyczka do granic możliwości.
O tym, że potrafi całkiem nieźle przelać myśli na papier, dowiedziała się nieoczekiwanie w szkole średniej; ocena celująca z pierwszego ważnego wypracowania oraz bardzo dobra z matury z języka polskiego spowodowały refleksję, że faktycznie jest coś na rzeczy…
Leżący przed Państwem tomik wierszy jest  efektem owej refleksji oraz owocem miłości autorki do słowa pisanego. Miłości odwzajemnionej, choć chwilami niełatwej. To wędrówka od szczęścia do samotności, od miłosnego uniesienia do poczucia beznadziejnej pustki, od rozdzierającego smutku do wyrywającego się z piersi śmiechu. To często bardzo intymna wędrówka.
Wiersze sprawiają wrażenie bardzo osobistych. Czy takie są? Na to pytanie ich autorka odpowiada zawsze tajemniczym uśmiechem…

Sposoby zarabiania pieniędzy na nieruchomościach bez pieniędzy, z małym wkładem i większym kapitałem. Nieważne, na jakim etapie finansowym się znajdujesz, pokażę Ci, że możesz po przeczytaniu tej lektury zarobić tyle, aby uwolnić się od etatu i zająć się swoim biznesem. Pokażę Ci moje możliwości na zarabianie pieniędzy. Zanim zacznę, chciałbym Ci serdecznie podziękować za zakup, cieszę się, że znalazło się w Twoim życiu miejsce na książki. Kto czyta, ten żyje wielokrotnie. Zanim przejdę do konkretów, mam parę ciekawostek jakie z czytania wynosimy. Otóż czytanie poprawia pamięć, pogłębia wiedzę, inspiruje i kształtuje osobowość oraz jest dobrym sposobem na redukcję stresu. Ta książka przeniesie Cię w świat nieruchomości, pokaże Ci życie inwestora, a także to, w jaki sposób zaczynałem, i to, jak Ty możesz wykorzystać już wydeptaną ścieżkę metod i działań.

W PRZYGOTOWANIU KOLEJNA KSIĄŻKA AUTORA PT. „IMPERIUM NIERUCHOMOŚCI”

Urodziłam się w Paryżu. Skończyłam filologię polską. Od kiedy pamiętam, literatura była moją pasją. Debiutowałam fragmentem prozy w poznańskim „Nurcie” w 1967 r. Brałam udział w konkursach literackich, zdobywając I nagrodę w dziedzinie poezji i III w dziedzinie prozy w ogólnopolskim konkursie „Nad Kamienną”, wyróżnienie „O Laur Miedzianego Amora”, III nagrodę za powieść „Wędrowne ptaki”, która była owocem doświadczeń z dzieciństwa, wydaną w zbiorze „Z tamtej strony drogi” przez Wyd. Spółdzielcze w 1989 r., II nagrodę za  „Oazę” w Międzyuczelnianym Ogólnopolskim Konkursie „O Bursztynowy Kwiat Magnolii” w 1987 r. oraz nagrody w licznych konkursach poetyckich i literackich organizowanych lokalnie. Drukowałam też drobne opowiadania w gazetach o profilu literackim i społecznym. Niektóre z nich znalazły się w zbiorze „Czarne i złote” wydanym w 2018 r. W sprzedaży jest również tom opowiadań „Kocie szlaki”, powieść „Tygiel”, a w marcu pojawiły się w księgarniach internetowych moja kolejna powieść „Sprzężenie zwrotne” i bajka dla dzieci „O czym mówiła Sroczka Szaławiła”.  W przygotowaniu do wydania są: powieść „Medea z kraju Lechitów” oraz opowieść biblijna „Samotność” będąca wynikiem długich duchowych przemyśleń.

Odkąd pamiętam, wędrowanie zawsze mnie pociągało. Najchętniej w nieznane. Chyba ten bakcyl dopadł mnie już w dzieciństwie, gdy trzeba było zmieniać miejsce zamieszkania, wędrując za ojcem wojskowym meteorologiem. Z biegiem lat odkryłem w sobie jeszcze jedną nieodpartą potrzebę – powrotu. Musiało to trochę potrwać i musiało pojawić się miejsce, w którym bez obecności trudno było wyobrazić sobie swoje życie. I obojętnie, czy swat wagabunda namówił mnie na zagranicę czy na inne regiony kraju, coraz częściej dopadała mnie tęsknota za miejscem opuszczonym. Obojętnie też, czy były to dni nieobecności w nim czy tygodnie, zawsze z takim samym zniecierpliwieniem wyczekiwałem pojawienia się przede mną krajobrazów, z których wyruszyłem. Dopiero drogi wiodące pagórkami przez lasy, poprowadzone wokół jezior i dolinami rzek przywracały mi spokój ducha. Wracałem do domu. Bogatszy o wrażenia doznane hen w nieznanym, ale też jeszcze bardziej doceniający moje miejsce na ziemi.
Trzeba było też czasu, bym uświadomił sobie, co jest osią tego miejsca. Długo w nie wrastałem, bo ponad pół wieku, ale też uważnie je w sobie zakorzeniałem i pielęgnowałem. To miasto, po którym lubię wędrować, które potrafi zmęczyć i roztkliwiać jednocześnie. To miasto stało się moim domem, a wraz z otaczającą je naturą moją małą ojczyzną. To oczywiste, że postrzegam je po swojemu, że coś dla mnie jest istotne bardziej lub mniej, ale takie jest prawo miłości do miejsca i ludzi w nim żyjących na przestrzeni wieków. Tych znanych, ale i nieznanych, a jednak swoją niegdyś obecność w nim zaznaczających. To miejsce stało się dla mnie inspiracją do napisania tego oratorium, które dopełnił i wzbogacił muzyką inny słupszczanin, Zdzisław Pawiłojć.
Ryszard K. Hetnarowicz

Ryszard Kazimierz Hetnarowicz (ur. 1954 r. w Inowrocławiu) – dziennikarz, eseista, poeta, współzałożyciel Teatru Rondo. Mieszka w Słupsku. Autor tekstu polskiej mszy niebędącej tłumaczeniem z łaciny, zatytułowanej "Missa miseri cordis" (Msza serca ubogiego), której prawykonanie z muzyką Leszka Kułakowskiego odbyło się w 2008 r. w Słupsku. Redaktor i autor opracowań dziennikarskich zatytułowanych "100 lat słupskiej komunikacji" (Słupsk 2010) oraz "Tradycja, sztuka i wrażliwość. 65-lecie Teatru Lalki „Tęcza” w Słupsku" (Słupsk 2012). W swoim dorobku twórczym ma także ponad 30 tekstów piosenek i pieśni z gatunku muzyki rozrywkowej i poważnej. Reportaże i eseje drukował przede wszystkim w periodykach i wydawnictwach lokalnych. 

Powieść niezwykła. Czyta się ją jednym tchem i z uczuciem uniesienia, które trwa jeszcze długo po tym, gdy odłożymy książkę na półkę. Jest to historia kilku miesięcy życia ciężko chorego chłopca Ignasia. Żyje on w biednej rodzinie i w biednym otoczeniu. Ale zwyczajne życie chłopca i innych mieszkańców kamienicy okazuje się niezwykłe w prostych i codziennych przyjaźniach, pomaganiu innym i czerpaniu z tego radości. Przeżywanie przez Ignasia własnej choroby jest pogodne; godzi się z tym, co nieuniknione, a jednocześnie jest pełen energii i zainteresowania losami wszystkich wokół, którym chce pomagać. Drugi plan książki jest bajkowy za sprawą skrzata Wianusa. Zadaniem tajemniczego przybysza jest przygotowanie Ignasia do „przejścia”, tam dokąd prowadzi go przeznaczenie.
Po przeczytaniu książki można poszukać w pamięci analogii literackich. Jest w niej coś z „Serca” Amicisa, także z „Chłopców z Placu Broni” Molnára. Jedno jest pewne – „Wianus” to powrót do literatury tych pisarzy, których powieści czytaliśmy i nadal czytamy, powrót do radości i wzruszeń, które przynosiły kartki ich książek, a teraz dają nam je stronice „Wianusa”.
„Wianus” to książka dla wszystkich, którzy ukończyli szósty rok życia. Tyle lat miał Ignaś, który żył naprawdę.

Kiedy w gabinecie Janusza, szefa działu w biurze projektów, zjawiła się Kornelia w sprawie pracy, ten uświadomił sobie, że dziewczyna jest nie tylko piękna i mądra, lecz także wygląda jak wyjęta z jego marzeń. On, jeżdżąc po świecie na kontrakty, nie miał czasu na życie prywatne i nigdy nie wierzył w miłość od pierwszego wejrzenia, a teraz po prostu się zakochał. Od tamtego dnia ciągle o niej myślał. Kiedy Kornelia zaczęła pracować, widząc, jakie ona ma powodzenie, stwierdził, że nie ma szans u takiej pięknej dziewczyny, młodszej od niego o ponad dwanaście lat, i postanowił się odkochać. Wysyłając Kornelię na kontrakty, chciał, żeby była jak najdalej od niego, pragnął się od niej odsunąć. Nie potrafił jednak i coraz intensywniej pojawiał mu się przed oczami jej obraz. Śniło mu się, że śpi w jego ramionach, a on rano całuje ją na dzień dobry. Postanowił więc być dla niej niemiły, obcesowy i zrobić wszystko, żeby zabić w sobie tę miłość. Kornelia w stosunku do niego też zachowywała się inaczej niż wobec innych. Dla kolegów była miła i uśmiechnięta, a dla Janusza zarozumiała i impertynencka. Mimo to zamiast się odkochać Janusz darzył ją coraz większą miłością, której nie miał odwagi wyznać. Dopiero kiedy Piotr, zastępca i przyjaciel Janusza, widząc, jak tych dwoje się do siebie odnosi, powiedział mu, że jego zdaniem on i Kornelia czują do siebie to samo i tak samo tłamszą to w sobie złością, ironią i arogancją, Janusz zaczął się zastanawiać. Czyżby tak było naprawdę? Czyżby Kornelia też darzyła go uczuciem, ale nie chciała tego okazać?


Wiesława Wielowska-Duda (ur. w 1951 r.), z zawodu inżynier automatyk, przez ponad czterdzieści lat pracowała jako projektant, programista i rozruchowiec systemów sterowania i wizualizacji instalacji automatyki procesowej i inteligentnych obiektów. Jeszcze w czasach szkolnych autorka chciała zostać dziennikarką albo pisarką. Mimo iż wybrała inny zawód, który dostarczył jej wielu satysfakcji i sukcesów, marzyła o napisaniu książki. Jednak rodzaj pracy, częste bliskie i dalekie wyjazdy służbowe spowodowały, że musiała odłożyć realizację tego marzenia do zakończenia kariery zawodowej. W 2018 roku zadebiutowała książką „Drugie życie Wiktorii”, opisującą mroczną tajemnicę rodziny wplecioną w wątek kryminalny.
Książka „Wielka miłość” jest drugą powieścią autorki i prowadzi czytelnika przez świat pięknej i niezwykłej miłości, niespotykanej w XXI wieku.

"Wielkie dzięki" to powieść autobiograficzna o życiu z rzadką chorobą – zespołem Wolframa. Autorka w emocjonalny, czasem humorystyczny, a czasem wzruszający sposób opowiada o polskiej rzeczywistości widzianej oczami osoby z niepełnosprawnością. Czytelnik może poznać kulisy funkcjonowania systemu ochrony zdrowia oraz życia na wsi, przedstawione w formie komentarzy, opisów ciekawych sytuacji i osobistych przeżyć młodej, lecz doświadczonej przez życie kobiety. Atrakcyjność książki zwiększają wiersze wplecione w opisy zdarzeń. Język potoczny przeplata się tu ze słownictwem medycznym, dzięki czemu czytelnik ma okazję poznać specjalistyczne pojęcia objaśnione w przystępny sposób. Dla jednej osoby książka może być przede wszystkim opisem choroby, dla innej – inspiracją i źródłem refleksji. Może być też odczytywana jako barwna opowieść o codzienności, która tylko pozornie wydaje się zwyczajna i przewidywalna.

Nowa powieść Piotra Paschke "Wielowymiar O’Tulka" to niezwykłe połączenie kilku gatunków literackich, między innymi science fiction, political fiction, powieści sensacyjnej i romansu. Autor umieścił akcję książki w sporych rozmiarów wyimaginowanym mieście oraz w jego podziemiach, a także w położonym nieopodal małym miasteczku, gdzie dawno temu rozpoczęto podejrzane eksperymenty. Dziwnym zrządzeniem losu główny bohater, pacjent zamkniętego ośrodka psychiatrycznego, w wyniku jednego zupełnie przypadkowego spotkania z kierującym ukrytym ośrodkiem doświadczalnym naukowcem zostaje wciągnięty w śmiertelną rozgrywkę dwóch rządów, wysoko postawionych wojskowych i grupy terrorystycznej zarządzanej przez bezwzględnego milionera. Ta grupa najemników ma na celu kradzież bezcennego wynalazku umożliwiającego swobodne przemieszczanie się pomiędzy jeszcze nieznanymi ludzkości wymiarami. Ani dotąd broniący unikatowego urządzenia ludzie, ani tym bardziej planujący atak terroryści nie zdają sobie sprawy, że wraz z zupełnie przypadkowym skokiem do innego wymiaru pojawią się także siły, których ludzki umysł i wyobraźnia nie są w stanie ogarnąć ani w pełni zrozumieć. Już niebawem, bo w ciągu zaledwie kilku dni, ma dojść do śmiertelnej konfrontacji, wieloosobowej masakry i przejęcia siłą wyjątkowego wynalazku. Kiedy i czy w ogóle one nastąpią, wie tylko jeden człowiek.
Czy rzeczywiście dojdzie do owej krwawej konfrontacji, czytelnik dowie się w ostatniej chwili…

Poezja?
Co napisałem
Finezja?
Może czas straciłem
 
Tadeusz Paweł Żyszkowicz - urodził się w 1951 roku w Seroczynie. Wyrastał w Łukowcu. Uczęszczał do 7-letniej szkoły podstawowej w Jeruzalu (Wilkowyje). Szkołę średnią ukończył w Mińsku Mazowieckim, gdzie mieszkał przy ul. Sobieskiego. Studiował w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Mieszkał wtedy w Latowiczu, ówczesnej weterynarii przy ul. Kuźniarskiego. Dyplom inżyniera zdobył w 1981 roku.
Imał się różnych prywatnych przedsięwzięć. Warunki po reformie Balcerowicza nie były ku temu sprzyjające. W 2005 roku wyemigrował do Wielkiej Brytanii, gdzie mieszka do dzisiaj już jako obywatel brytyjski z brytyjską emeryturą.
Jego twórczość powstała głównie w Wielkiej Brytanii. Została zrodzona z tęsknoty za krajem. Nawiązuje do zapamiętanych obrazów z wcześniejszych lat.

* * *
Poezja Tadeusza Pawła Żyszkowicza wypływa z serca tęskniącego za krajem lat dziecinnych. Mamy tu nawiązania do świąt, do pór roku, do smutków i radości dnia codziennego. Wachlarz propozycji jest szeroki, przy czym autor nie zapomina wspomnieć też o kraju, który go przyjął.  Utrwala te ulotne chwile na papierze, by uczynić je wiecznymi i zostawić potomnym. By każdy mógł, zatapiając się w jego utworach, poczuć nie tylko to piękno przyrody, cud życia czy smaki codzienności, lecz także miłość do Polski i trudy emigracji.

Wiem, że dzieci zawsze lubią
misie oraz lalki,
a ja bardzo lubię pisać
wierszowane bajki.
 
Lubię uśmiech wywoływać
i rozpraszać smutki
oraz dzieci przekonywać,
że są krasnoludki.