Wydawnictwo Poligraf

Jeżeli chcesz poznać siebie,
zrozumieć przyczyny pojawiających się sytuacji
czy relacji
oraz przeżyć życie świadomie i twórczo
– poznaj własną mapę życia.

Zosia, młoda stażystka, po ukończeniu szkoły otrzymuje szansę pracy w Lasach Państwowych. Na początku nie jest świadoma, co ją tak naprawdę czeka i z jakimi zadaniami codziennie musi się zmagać leśnik. Wkrótce jednak poznaje swojego mentora Wiesława, który pracuje na stanowisku leśniczego już od kilkunastu lat. Ten na początku studzi ogromny zapał stażystki. Dobrze wie, że to ciężki kawałek chleba. Z czasem jednak nabiera do niej większego zaufania oraz widzi w niej godnego następcę. Opowiada jej leśne historie, nie zawsze ze szczęśliwym zakończeniem. Z każdym dniem Zosia nawiązuje nowe przyjaźnie i nabiera doświadczenia, uświadamiając sobie, jak ciężką prace trzeba włożyć, aby wyhodować las, a później trzymać nad nim pieczę i że na pracownikach leśnych spoczywa ogromna odpowiedzialność. Zawód leśnika staje się jej życiową pasją...
Cała opowieść jest napisana wierszem.

„Piękna jest puszcza zamarzłych fal w dzień cichy, jasny, mroźny! Niebo, niby dzwon z kryształowego błękitu, mieniący się fioletem, zdobny w śnieżne lśniące paprocie subtelnych chmur lodowych, co z dwóch przeciwnych krańców widnokręgu zdają się wyrastać niby bukiety olbrzymiego szronu”.
Ten opis wyszedł spod pióra naszego pierwszego polarnika Antoniego Dobrowolskiego, który zauroczony groźnym pięknem Antarktyki pozostawił w swoich dziennikach tak niezwykle sugestywne wrażenia.
Zapraszam na filatelistyczną wędrówkę po krainie skutej lodem w towarzystwie władców Białego Lądu – pingwinów cesarskich oraz ich kuzynów.
Podążymy śladem odkrywców, ludzi, którzy w pogoni za swoimi marzeniami poszerzali horyzonty wiedzy o naszej planecie. Pozostawili oni po sobie listy, które stały się przedmiotem kolekcjonerskim. W ten sposób powstała filatelistyka polarna, której tajniki pragnę przedstawić. Przed nami niezwykła filatelistyczna przygoda na lądzie i wodach Antarktyki.

Andrzej Szostak Andrzej Szostak – emeryt, wykształcenie średnie. Od kilkunastu lat z zamiłowania filatelista specjalizujący się w filatelistyce polarnej. Autor ponad 130 artykułów zamieszczonych w pismach filatelistycznych, takich jak „Filatelista”, „Tematyk”, oraz amerykańskim „Ice Cape News”, poświęconych tematyce polarnej.

Przepisy prawne nie są łatwą lekturą. Litera prawa jest ponadto często obarczona wieloznaczną interpretacją, nastręczającą jej adeptom wielu trudności.

Znajdujące się w tym tomiku wiersze oraz niewielkie utwory literackie pisane prozą osnute zostały wokół wspomnień, dążeń, marzeń i wypełnionych nadzieją na ich zrealizowanie oczekiwań. Słychać w nich także głos i widać wytężoną pracę demiurga stwarzającego zupełnie różną od dotychczasowej – dawniej niemożliwą do osiągnięcia – życiową perspektywę poety egzystującego teraz już tylko „nad brzegiem morskiego jeziora”. Jest tu też mowa o ożywionej naturze, zwykłych przedmiotach, smakowitych potrawach i wszechobecnych szlachetnych uczuciach, które pozwalają poecie tworzyć, utrwalać, udoskonalać i upowszechniać wszystko to, co jest śliczne, idylliczne i przez wrażliwe, uczciwe osoby doceniane.

Marek Biegalski – magister filologii polskiej, ceniący dobrą muzykę, interesującą literaturę i teatr. Potrafi patrzeć na ludzi życzliwie, ze zrozumieniem i głębokim przekonaniem, że w każdym człowieku tkwi dobro, pogoda i charakterystyczny dla niego twórczy talent. Dlatego swoje artystyczne działania poeta realizuje nie tylko poprzez pisanie tekstów literackich – takich jak te zamieszczone w tej książce – lecz także stara się na co dzień relacjonować wszystkie naprawdę interesujące społeczne i kulturalne wydarzenia mające miejsce na Kociewiu – z którym autor tego tomiku jest związany od dzieciństwa – i w Starogardzie Gdańskim, czyli w mieście, w którym stale przebywa i mieszka.

Dziennik prowadzony skrycie przez alumna Andrzeja Płazę z Metropolitalnego Wyższego Seminarium we Wrocławiu w pierwszych miesiącach jego pobytu w jednostce kleryckiej w Bartoszycach to nie tylko cenna pamiątka, ale i źródło historyczne, ukazujące realia życia kleryków-żołnierzy. Przerywanie formacji seminaryjnej przyszłych kapłanów poprzez powoływanie ich do odbycia zasadniczej służby wojskowej było do 1980 roku elementem walki opresyjnej władzy z Kościołem, represją mającą zniechęcić młodych mężczyzn do realizacji swego kapłańskiego powołania. Autor zapisków miał 19 lat. Należy wyrazić radość, że ksiądz Andrzej Płaza upublicznił fragment swojego dziennika sprzed blisko 50 lat.
Maria i Andrzej Perlakowie

„Z uśmiechem żyje się lepiej” to zbiór fraszek, które zabiorą czytelnika w podróż do krainy pogody ducha, pozwolą nie tylko na chwilę zapomnieć o codzienności, ale także wywołają uśmiech na twarzy, a może nawet wzbudzą śmiech, co w dzisiejszych czasach jest tak niezwykle rzadkie.
Jak twierdzi Autor, tematy tych perełek dobrego humoru, okraszonych odrobiną ironii wzięte zostały „z życia i sufitu”. Odnajdziemy w nich różnokolorowy wachlarz poruszanej problematyki, od dogłębnej analizy ludzkich postaci, słabości, wad i zalet charakterów, poprzez relacje damsko-męskie, sferę życiowych problemów i dylematów, aż do tych zdecydowanie poważniejszych o charakterze filozoficzno-refleksyjnym.
Błyskotliwe, pouczające, zaskakujące trafnością spostrzeżenia, celnymi puentami, ale przede wszystkim zabawne i pełne zrozumienia dla ludzkich słabości, skłaniają do spojrzenia z uśmiechem nie tylko na otaczający nas świat, ale także na nas samych. Ich lektura to doskonały sposób zarówno na chwilę wytchnienia i dobrej zabawy, jak i na poprawę nastroju czy odrobinę refleksji.

SPOSÓB NA UDANY ZWIĄZEK
Aby małżeństwo miało
Tylko same zalety,
Ona winna być głucha,
A on co najmniej ślepy.

TEORIA WZGLĘDNOŚCI
Czekającym wloką się godziny,
Nie tym, co w kolejce do gilotyny.

BÓG WIE WSZYSTKO
O czarnej mrówce w noc czarną
Na czarnym kamieniu,
Choć tak istotą marną,
Wie o jej istnieniu.

CZAS TO MOCARZ
Nie ma takiej materii na Ziemi,
Której by czas w pył nie zmienił.

To osobista historia Pauliny, która wiedzie życie nomady i zmaga się z przeciwnościami losu. Historia zaczyna się w Londynie, gdzie bohaterka przychodzi na świat. Zaraz po upadku komunizmu z rodziną emigruje do kraju jej rodziców. Po powrocie do Polski jej aktywne życie w dobrobycie i zdrowiu przerywa choroba Leśniowskiego-Crohna, w wyniku której zostaje usunięte jelito grube i wyłoniona stomia. Po kilku latach zmagania się i życia w zamknięciu odkrywa świat ponownie. Szybko nadrabia czas, mieszkając między innymi we Włoszech, w Hiszpanii, Nowym Jorku i innych państwach, gdzie uczy się języków i kończy studia na włoskiej akademii. Zaczyna odkrywać świat i życie, staje się podróżniczką. Inspirują ją ludzie, których spotyka na swej drodze, a studia psychologiczne pomagają wiele zrozumieć.

Powieść została podzielona na etapy życia zgodnie z teorią twórcy jednego z nurtów psychoanalizy Andersa Ericssona, który dzieli egzystencję człowieka na fazy rozwoju poszczególnych wartości i umiejętności. Autorka opisała fazy życia na przykładzie studium własnego przypadku. Celem książki jest ukazanie odwagi do stawiania czoła zmianom, do pokonywania blokad i własnych słabości. Mimo ograniczeń i życia z workiem stomijnym Paulina udowadnia, że wszystko jest możliwe. Swoją historią pragnie inspirować i dawać innym nadzieję oraz pokazać, że mimo trudności można iść przez życie z radością i czerpać z niego jeszcze więcej.

Kiedy realizowałam reportaż o Paulinie, byłam na życiowym zakręcie. Poraniona psychicznie, z totalnym brakiem poczucia własnej wartości. I nagle na swojej drodze spotkałam nie tylko bohaterkę telewizyjnej opowieści, ale też... moją bohaterkę. Tak bardzo doświadczoną przez los, ale piękną w środku i na zewnątrz dziewczynę, która wyciska życie jak cytrynę :). I wiem, że zawsze sobie poradzi, że we wszystkim zobaczy szklankę do połowy pełną. I dzięki temu, że ją poznałam, widzę to samo... Dzięki, Paulinka!
Karolina Raszeja, dziennikarka TVP Gdańsk

Budzisz się rano i zastanawiasz: „Czy aby na pewno nie śpię?”. We śnie zawsze zacierają się granice rzeczywistości, a w niej przygotowania do balu zakłóca pojawienie się pewnych osób, o których chciano zapomnieć. Konieczne staje się rozbudzenie wspomnień, które mogą pomóc i pozwolą ukryć magię na kolejne stulecia.
W pierwszej części trochę innej historii świata zanurzysz się w niespełnionych pragnieniach i miejskich tajemnicach.
Ale jak je odkryć?
Oni nie mogą ci nic powiedzieć.
Musisz sobie przypomnieć…

Irena Wilk - urodzona w 2000 roku w Warszawie, miłośniczka górskich szlaków. Pisze od 15 lat, a wszystko zaczęło się od nieudanego rysunku lisa. „Sen to rzeczywistość, a koszmar nie istnieje” to pierwsza część książki z jej debiutanckiej serii „Za ostatnim światem”.

Pisząc tę książkę, chciałam przede wszystkim udzielić wsparcia i dodać choć odrobinę siły osobom, które w swoim życiu przeżyły ogromną krzywdę. Z tego miejsca pragnę podzielić się z wami iskierką nadziei na nowe lepsze jutro.

"Zabierz mnie do domu" to proza obyczajowa. Głównymi bohaterami opowieści są polscy emigranci – Basia i Witek mieszkający od lat w Irlandii, ciągle rozdarci pomiędzy ojczyzną a domem na obczyźnie.

Han Raon, właścicielka jednej z największych stoczni w Korei Południowej, poszukuje nowego kooperanta do budowy tankowców LNG. Nel Durand nie marnuje okazji, w których to kobieca charyzma decyduje o jego uwadze. Podpisanie umowy zbliża go do intrygującej i pięknej Koreanki, ale nie odkrywa tajemnic przeszłości, nie ujawnia również wiszącego nad Han Raon wyroku śmierci. Intuicja i upór czynią jednak swoje. Przyjmując zaskakujące zaproszenie od dopiero poznanej celebrytki, Nel leci na Guam, gdzie w tragicznych okolicznościach odkrywa plan zagłady Han Raon. Wie, że musi ją ocalić… jednak nadzwyczaj sprytny i bezwzględny przeciwnik ma znaczną przewagę. Wyznaczone miejsce akcji w nieznanej Nelowi Australii również nie zwiększa jego szans. Pozostaje tylko odwaga i niczym niepohamowana chęć wymierzenia sprawiedliwości.

Człowiek, który nie przeszedł przez piekło swoich namiętności, nigdy ich nie przezwyciężył.
Carl G. Jung (1875–1961), szwajcarski psychiatra

"Zabójstwo w Alfabecie" to druga powieść kryminalna autora, w której Benedykt Riss i Markus Steger, inspektorzy policji znani z kryminału "Niewinne brylanty", mierzą się z innym sprawcą, środowiskiem i problemami.
Tym razem prowadzą śledztwo w ekskluzywnej klinice psychiatrycznej Lido w Zurychu. Ktoś zamordował Judith, lekarkę z zamkniętego oddziału psychiatrii.
Pacjent? Ktoś z personelu? I czy zabójstwo ma w ogóle związek z kliniką?
Detektywi mają nie lada problem, ponieważ specyfika zamkniętego oddziału psychiatrycznego nie pozwala na stosowanie znanych im i wypróbowanych metod prowadzenia śledztwa. Dotychczasowe doświadczenie i atuty okazują się nagle bezużyteczne. Riss i Steger muszą działać w świecie, w którym tragedia miesza się z tragikomedią, choroba chroni przed odpowiedzialnością, a ważne wypowiedzi świadków mogą być tylko urojeniami.


Marek Gajda, ur. 22 maja 1949 roku w Krakowie. Ukończył w 1971 roku studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1981 roku mieszka na stałe wraz z rodziną w Szwajcarii. W 1987 roku uzyskał w Zurychu dyplom informatyka programisty.  Przez blisko trzydzieści lat pracował nieprzerwanie jako informatyk w szwajcarskich filiach kilku międzynarodowych banków. Dotychczas opublikował: korespondencje i felietony w czasopismach  „Czas”, „Dziennik Polski”, „Dekada Literacka” w Polsce oraz w miesięczniku „Tak” w Belgii. W roku 2021 ukazała się powieść autora "Niewinne brylanty".
Jego hobby to podróże, aktywny sport, brydż i literatura faktu.

Czy możliwa jest przyjaźń z kimś, kogo inni nie widzą? Z kimś, kogo inni nie słyszą?
Tak, ale to była…
• przyjaźń, która zniszczyła kilka lat mojego życia,
• przyjaźń, która nie była prawdziwą przyjaźnią,
• przyjaźń, którą zapamiętam na zawsze…
Sukces, perspektywa lepszego życia, pewność siebie, radość – takie obietnice otrzymałam od mojej nowej „przyjaciółki”. Przysięgała, że dotrzyma słowa i że tylko z nią będę szczęśliwa. Uwierzyłam jej… Rady anoreksji wydawały mi się bardzo pomocne. Byłam pewna, że dzięki nim zbuduję życie, o jakim zawsze marzyłam. Ale czy tak się stało? Czy nie za szybko jej zaufałam?
Opowiedziałam swoją historię po to, aby ostrzec inne młode osoby lub pomóc tym, które obecnie walczą. Książka jest skierowana do wszystkich, którzy mają problem z akceptacją siebie i błędne przekonanie o tym, że ich wartość zależy od wyglądu. To trudne wyznanie przedstawiające na moim przykładzie nie tylko rozwój zaburzeń odżywiania, lecz także to, jak zmienia się obraz naszego ciała i jaką „siłę” daje nam głód.
Trzymasz w ręku moją historię. Trzymasz w ręku najlepsze, moim zdaniem, lata życia – młodość, która niestety nie była taka, jaką sobie wyobraziłam, będąc dzieckiem.
Smutek, płacz, rozczarowanie, żal, niemoc, wyczerpanie – tymi słowami mogę opisać moją przeszłość. NIECH BĘDZIE ONA DLA MNIE I DLA CIEBIE LEKCJĄ. Nie popełnij tych błędów, które ja popełniłam!
„Co według mnie jest najważniejsze w walce z chorobą? Patrząc na moje doświadczenia, mam tylko jedną odpowiedź: …”

"Zaczarowane paputki i złote drzewo" Alicji Owsianik to opowieść dla dzieci o przyjaźni, lojalności i sile więzi rodzinnych.
Siedmioletni Jaś od kilku tygodni choruje. Nie czuje się dobrze, męczy go gorączka. Odwiedza go dziadek i przynosi mu nowe kapcie – może magiczne?
By umilić wnukowi czas choroby, zaczyna opowieść o zaczarowanych paputkach.
Jej bohaterami są Księżniczka Niechciana i Książę Opuszczony oraz ich synek Lucjusz.
Zanim jednak młodzi rodzice powitali na świecie synka, na progu swego domu znaleźli wilcze szczenię.
Jak się wkrótce okaże, ma ono odegrać wielką rolę w życiu rodziny.