Wydawnictwo Poligraf

Zastanawiałem się, jak często nasze życie podobne jest do jazdy autem. W jakimś momencie naszego życia, będąc jeszcze dziećmi, siedzimy w aucie, czasami czymś się bawimy, ale tak naprawdę to nie wiemy, gdzie wszyscy jadą i nie mamy na to żadnego wpływu. Potem stajemy się starsi, mamy możliwość na zmianę z rodzicami czasami prowadzić auto, ale sami nie ustalamy jeszcze kierunku jazdy. Następnie nasi rodzice jadą z nami, ale już na tylnym siedzeniu, tam mają więcej spokoju, mogą rozglądać się naokoło, a czasami nawet spojrzeć do przodu i powiedzieć kierowcy, jak to było przed laty. Mając zielone światło, jedziemy dalej, a czasami, jak ktoś zachoruje, istnieje jakiś problem, to czekamy na żółtym świetle, mając nadzieję, że znów dla kierowcy włączy się zielone, a nie czerwone. Przy czerwonym musiałby ktoś wysiąść, a tego nikt nie chce, jeszcze nie. Tak właśnie jest na tylnym siedzeniu, jak nagle rodzice, znajomi wysiadają, niekiedy z hukiem zamykają drzwi. A czasami opuszczają nas tak po cichu, wiemy, że wysiedli, bo ich już z nami nie ma i nie będzie. Te puste miejsca zajmują potem nasze dzieci, rodzina lub dobrzy znajomi. Ja miałem też długo to zielone światło, teraz zapaliło się żółte. Przesiadłem się na siedzenie obok kierowcy, jeszcze nie wysiadam, niedługo przecież będzie znów zielone...

Powieść ukazuje nie tylko okropności konfliktów zbrojnych od 1945 roku po wojnę w Ukrainie, lecz także czas spokoju, podróży po świecie, tropienia legend, nieraz bardzo ciekawych. W tych legendach również nie brakuje lokalnych wojen i wojenek. Bohater powieści nie uczestniczy w żadnej z nich, ale jest ich świadomy, dowiaduje się o nich z mediów, otaczają go, niepokoją, śnią mu się po nocach. Czuje ich zapach. Rozumie, że o sielski spokój bez rakiet, samolotów, czołgów trzeba ciągle walczyć. W przeciwnym razie pozostaje odwieczne pytanie, w jakim celu budować nowe, w jakim celu stawiać wszystko na jedną kartę? Takie jest motto tej książki.

Magdalena Ficowska-Łuszczek – poetka, dziewczyna z okładek pism minionych lat. Urodzona w Warszawie, dziesięć lat mieszkała i tworzyła w Zakopanem. Członkini Związku Literatów Polskich, laureatka ogólnopolskich konkursów poetyckich, trzykrotna stypendystka Ministerstwa Kultury i Sztuki. Debiutowała w 1977 r. w tygodniku studenckim „ITD”, publikowała wiersze w prasie literackiej: w „Kulturze”, „Literaturze”, „Odrze”, „Poezji”, „Nowym Wyrazie” oraz „Katoliku”, „Dunajcu”, „Gazecie Krakowskiej”, a także w „Świerszczyku” i „Płomyczku”.
Od 1991 r. współpracowała z redakcją literacką 2 Programu Polskiego Radia jako autorka słuchowisk i miniatur poetyckich. W 1997 r. została zaliczona przez paryskie wydawnictwo TEMOINS w poczet czterdziestu czterech czołowych współczesnych poetów polskich – wiersze Magdaleny Ficowskiej-Łuszczek opublikowano w wydanej we Francji "Antologii poezji polskiej 1975–1990" obok utworów Czesława Miłosza i Wisławy Szymborskiej. Jej wiersze umieszczono też w "Antologii nowej polskiej poezji" Borysa Dankowa z 2006 r., wydanej w Bułgarii. W Polsce umieszczono Poetkę w leksykonie Lesława Bartelskiego "Polscy pisarze współcześni 1939–1991", Wydawnictwo Naukowe PWN, oraz w "Antologii tysiąclecia – poezja polska" pod red. Aleksandra Nawrockiego, Wydawnictwo IBiS, Warszawa 2002. Tomiki Magdaleny Ficowskiej-Łuszczek znajdują się w Bibliotece Nobla w Sztokholmie i w Bibliotece Papieskiej w Watykanie.
Ukazały się następujące jej tomiki poezji:
"Serce się powtarza" – Nowy Sącz 1984,
"Wzburzony sen" – Wydawnictwo Literackie, Kraków 1987,
"Nefertari – obłok pyłu na drodze" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 1999,
"Na podobieństwo swoje" – Warszawa 2000,
"Urwisko" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2006,
"Zaklinanie szczęścia" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2010,
"Gniew motyla" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2014,
"Jak Feniks z popiołów" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2017,
"Wiersze wybrane – SELECTED POEMS" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2017,
"Rajski ptak" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2018,
"Wilki" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2019,
"Anielica" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2019,
"Gwiazda" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2019,
"Bogini" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2020,
"1,5 sekundy do Raju" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2020,
"Na szczęście są chmury" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2021,
"Przerwana omertà" – Wydawnictwo Poligraf, Brzezia Łąka 2022,
"Zapadnia" – Wydawnictwo Poligraf, Brzezia Łąka 2022.
Wydała też baśnie i wiersze dla dzieci:
"Tatrzańskie opowieści" – Wydawnictwo Elgros, Warszawa 1999,
"Wielka wróżka" – Toruń 1993,
"Orzeszek" – Wydawnictwo Elgros, Warszawa 1999,
"Powrót wielkiej wróżki" – Wydawnictwo Elgros, Warszawa 2000.

"Zapałki" to książka opowiadająca o wybrykach pewnego wyjątkowego rodzeństwa – Lolka, Milka, Alka i Florki. Pełna humoru i zabawnych zdarzeń, od których dzieci i rodzice pękają ze śmiechu. Dodatkowo książka wspiera u dzieci umiejętność czytania ze zrozumieniem. Młody czytelnik niczym detektyw szuka wskazówek w tekście i według nich zamalowuje obrazki lub dorysowuje brakujące elementy. Może do tego zaangażować całą rodzinę, z pewnością i duzi, i mali będą się świetnie razem bawić.

Mikołaj Wojciech Maziarz – ur. 4 maja 1976. Pisarz, muzyk, prywatnie szczęśliwy mąż i ojciec. Kocha psy i piłkę nożną. Studiował na Wydziale Turystycznym Wyższej Szkoły Turystyki i Hotelarstwa w Warszawie.

Błądzimy myślami, nie panujemy nad nimi, to one nami rządzą. Jesteśmy bardziej w przeszłości i przyszłości niż w tu i teraz. Zagłuszamy podświadomość, czasami zupełnie nieświadomie, a ona próbuje cały czas nam coś przekazać. Ignorujemy intuicję, szukając po omacku odpowiedzi na pytanie, jaka będzie przyszłość i co zrobić. Czy rzeczywiście porażka jest naszą przegraną, czy szansą na coś lepszego. „Zapętlony” to właśnie książka, która opowiada o losach człowieka niepotrafiącego odnaleźć się w teraźniejszości. Bycie w tu i teraz, wydawałoby się tak oczywiste i proste, dla głównego bohatera jest wyzwaniem i wymaga od niego utrzymywania pełnej koncentracji. Sytuacje i wydarzenia, które go spotykają, sprawiają, że zaczyna zastanawiać się nad sensem zarówno porażek, jak i sukcesów.

***

Życie czasami potarga człowiekiem, ale potem, jeśli damy temu życiu drugą szansę, mogą dziać się rzeczy zaiste niebywałe. Zupełnie zmienia się z czasem nasza perspektywa. Patrzymy na nasze doświadczenia z dystansem i widzimy, że nic nie dzieje się przypadkowo. Każde bolesne zdarzenie prowadzi nas dalej w nowe miejsce. Powoduje, iż otwierają się niedostępne wcześniej możliwości, odkrywamy nowe perspektywy i otrzymujemy od losu kolejną szansę.
(fragment książki)

A.E. Szumska - Matka dwójki dzieci, żona. Entuzjastka podróży i kobieta wielu pasji. Od lat pracuje w bankowości. "Zapisane we krwi" jest jej debiutem literackim.

Miesiąc wcześniej - Nina ma wszystko, o czym marzyła – kochanego męża i wspaniałego synka, którzy są dla niej całym światem.
Teraz - Niespodziewana śmierć najbliższych doprowadza Ninę do załamania. Jaki sekret skrywa podrzucone bohaterce zdjęcie? Zaczyna się wyścig z czasem, na jaw wychodzą kolejne tajemnice.
Wtedy - Minka jest więziona w piwnicy od urodzenia. W wieku siedmiu lat traci mamę. Przejmuje jej obowiązki w ciemnym pomieszczeniu. Zostaje sama ze swoim oprawcą, który teraz jest całym jej światem.

Kto mówi prawdę? Komu można zaufać? Jakie tajemnice skrywał mąż Niny, któremu tak bezgranicznie ufała? Czy jeszcze kiedyś odnajdzie ona szczęście? Co łączy ze sobą te trzy historie?
 

Powieść "Zaplątany los" jest kontynuacją "Niekończącej się historii", poznajemy w niej dalsze losy bohaterek – Alicji i Asi – oraz historie innych kobiet, które poprzez różne zawiłości życia są z nimi powiązane. W tej części autorka oddaje głos także mężczyznom odgrywającym niebagatelne role w życiu bohaterek i tak jak one – dokonują życiowych wyborów, które nie zawsze da się jednoznacznie określić jako dobre.

"Zaplątany los" wprowadza nas jeszcze głębiej w jasne i ciemne strony rodziny, pokazuje kolejne pokolenia, które także muszą dokonywać swoich własnych wyborów. Powieść wywołuje w czytelniku refleksję dotyczącą przemijającego czasu, jak pisze autorka: „Czas nieubłaganie pędzi, dopiero zima, już lato, dopiero niemowlę, już przedszkolak, dopiero kawaler, już dziadek...”.
Może warto się choć na chwilę zatrzymać…

Barbara Maria Sykutowska - urodziła się w Krakowie, gdzie mieszka z rodziną. Pasjonatka psychotroniki, wszechstronny doradca parapsycholog, specjalista w dziedzinie ezoteryki. Już od lat na Fiverze doradza ludziom z całego świata w trudnych dla nich problemach życiowych. Ukończyła akademię psychotroniczną. Specjalizuje się w numerologii, astrologii i tarocie. Swoją przygodę z pisarstwem zaczynała od tworzenia opowiadań do tygodników. Książka "Niekończąca się historia" to jej debiut literacki.

Książka opowiada o niezwykłej sile miłości i poświęcenia w najmroczniejszych okresach II wojny światowej.
Osiemdziesięcioletni Tymon Zawada choruje na zanik pamięci. Od czasu do czasu przypomina sobie jedynie cienie zdarzeń sprzed wielu lat. Kiedy w dzień Wigilii Bożego Narodzenia rozmawia ze swoją czternastoletnią wnuczką, pamięć wraca, a dziewczynka odkrywa dramatyczną przeszłość swojego dziadka, który straciwszy wszystko włącznie z rodziną, nie mógł znaleźć szczęścia.
Miał tylko dwadzieścia lat, kiedy przyszła do niego miłość, która tak naprawdę nie miała szans na powodzenie. Pokochał dziewczynę, której nie powinien był pokochać. Miłość, która przyszła równie nieoczekiwanie, jak odeszła, zniszczyła jego życie, zostawiając jedynie wspomnienie, o którym z czasem zapomniał. W jego sercu została tamta dziewczyna, choć od wielu lat nie pamiętał jej imienia... Wojna odebrała mu wszystko, przynosząc nowe życie, w którym nie potrafił się odnaleźć. Kolejna miłość nie była już taka jak pierwsza, a nowa rodzina nie kochała go tak, jak ta prawdziwa, której wcześniej nie potrafił docenić.
* * *
Urodziłam się 7 kwietnia 2009 roku w Dąbrowie Tarnowskiej. Mieszkam w małej wsi nieopodal Pacanowa. Moje zainteresowania to książki, muzyka i zwierzęta oraz poznawanie nowych ludzi. Skończyłam szkołę podstawową w Pacanowie i obecnie uczęszczam do I Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Kościuszki w Busku-Zdroju, kształcąc się w kierunku humanistycznym. Cenię relacje międzyludzkie, tolerancję w zdrowym pojmowaniu tego znaczenia i po prostu to, co jest istotne w życiu każdego z nas. Moją pierwszą książkę napisałam w wieku 13 lat. Życzę wszystkim czytelnikom odnalezienia głębi opowieści "Zapomniane" i zachęcam do kupienia kolejnych moich dzieł, które, mam nadzieję, wkrótce się ukażą.
Julia Maria Masłowska

Zdrada brata zmusza archeolożkę Thalię do ucieczki. Razem z przyjacielem Jamesem rozpoczyna dramatyczny wyścig z czasem, aby uratować mieszkańców zaginionego królestwa Maseiny przed straszliwym wrogiem. Archeolodzy będą musieli rozwiązać szereg zagadek, przejść wiele prób i pokonać przeszkody. Po drodze odkryją magiczne przedmioty i stawią czoła bestii. Przyszłość Maseiny jest w rękach Thalii i Jamesa. Tylko oni mogą uchronić mityczną krainę przed zagładą.
Czy podołają temu wyzwaniu?
Dołącz do pary archeologów i przeżyj magiczną przygodę!

Kolejny tom PERYPETII Thalii i Jamesa już w przygotowaniu!
Natalia od zawsze uwielbiała czytać. Jako dwunastolatka napisała swoją debiutancką powieść, którą kieruje do miłośników przygodowych książek fantasy, pełnych zagadek i zaskakujących zwrotów akcji.

"ZAPOMNIANY WALC" to opowieść o pierwszej miłości i jej potędze. O chwilach ulotnych i czasie młodości.

"Zaproś wiosnę do swojego serca" – ten tytuł mówi wszystko.
Anna Chciuk – autorka – prozą i wierszem opowiada o drodze, jaką przeszła, zanim wiosna zagościła w jej sercu, i jak wygląda jej życie, gdy osiągnęła swój cel. Jej opowieść jest dla innych nadzieją i tchnieniem optymizmu, którego przecież nigdy za dużo i który jest tym bardziej potrzebny, im trudniejsze jest to, co funduje nam życie codzienne.

"Zapukaj do moich drzwi" to wycinek z życia Anny i jej przyjaciółek. Kobiety przekroczyły czterdziestkę i jedyny rodzaj magii, jaki je spotkał na tym, wydaje się, zaczarowanym etapie, to bardziej świadome przeżywanie porażek i przechodzenie nad nimi do porządku dziennego. W drodze do osiągnięcia szczęścia czy w relacjach z płcią przeciwną kobiety popełniają umyślnie i nieumyślnie mnóstwo błędów, ale ich działania nacechowane są niewątpliwie tym specyficznym żeńskim pierwiastkiem. Losy Anny, Igi i Elizy to perypetie nie tylko kobiet, ale też historie ich partnerów oraz najbliższych. Nigdy bowiem nie jesteśmy pozostawieni sami sobie, gdyż otaczają nas ludzie i jesteśmy jednostkami społecznymi. Potrzebujemy innych do prawidłowego funkcjonowania i rozwoju emocjonalnego. A wszystko zależy od tego, kto zapuka do naszych drzwi…

Tuczna nazwę wzięła od otaczającej ją dzikiej litewskiej puszczy, słynącej z nieprzebranej ilości zwierzyny i obfitujących w ryby potoków. W XVI wieku osiedlono tu drobną szlachtę z ziemi drohickiej i tak powstał zaścianek szlachecki. W okresie przedwojennym władze państwowe dążyły do tego, by zamienić go w dominującą na całą okolicę miejscowość, która w przyszłości mogłaby przekształcić się w miasteczko. Dlatego do zaścianku zaczęto ściągać takich rzemieślników, jak kuśnierzy i młynarzy oraz wydano zgodę na utworzenie w Tucznej targowiska i uruchomiono połączenie autobusowe z Białą Podlaską i leżącymi nad Bugiem Sławatyczami. Ponadto rozpoczęto tu budowę cegielni, której jednak zaniechano z powodu niskiej jakości miejscowego surowca, czyli gliny. Zakładano we wsi nowe sady, mające stanowić zaplecze surowcowe dla przyszłych zakładów przetwórstwa owocowo-warzywnego, drzewa jednak w znacznym stopniu wymarzły w czasie ostrej zimy w 1940 roku. Podobny los spotkała idea zlokalizowania w tym dawnym zaścianku szlacheckim zakładów przetwórstwa mleczarskiego. W 1939 roku rozpoczęto produkcję masła i serów, która zakończyła się w 1943 roku wraz ze zniszczeniem maszyn i urządzeń przez komunistyczną bandę. W 1939 roku rozpoczął w Tucznej działalność sąd grodzki, a w czasie okupacji uruchomiony został szpital. W okresie przedwojennym rozwijała się też w Tucznej najlepsza w całym powiecie bialskopodlaskim spółdzielcza instytucja finansowa, jaką była Kasa Stefczyka.

Położony w środku wsi dom rodziny Kukawskich, widoczny na okładce,  w okresie przedwojennym kolejno był siedzibą szkoły, Kasy Stefczyka i sądu grodzkiego. Dokumenty dotyczące Kasy Stefczyka zostały przez władze komunistyczne zniszczone, natomiast akta działającego w Tucznej sądu znajdują się do dziś w archiwum w Radzyniu Podlaskim.

Jolanta Gasińska – matka, żona i teściowa, pedagog, terapeutka, kobieta z przeszłością i... po przejściach też. Dotknęła życia w tak różnych odcieniach, że mogła zacząć malować obrazy... słowami, bo od dzieciństwa marzyła o napisaniu powieści, która swoją prostotą, prawdą i emocjonalnością porwie serca czytelników. I tak narodziła się Maria – bohaterka powieści „Zatrzymać błękit” – cała utkana z prawdy. Jeżeli chcecie poznać historię tej zwyczajnej, kruchej, może zbyt naiwnej kobiety, posadzonej na emocjonalnej huśtawce, ale mimo wszystko niepoddającej się przeciwnościom losu, przeczytajcie tę powieść. Zapraszam na karuzelę emocji, przeżyć, wrażeń – może odnajdziecie w nich cząstkę siebie? Czytajcie, oceniajcie, akceptujcie lub odrzucajcie, bądźcie... warto! Maria czeka, bo z Wami chce zatrzymywać błękit.

W książce znajdziesz część życiowej historii autorki, ale tu nie chodzi o biografię, lecz o motywację. Jesteś właścicielem swojego życia, a decyzje, które podejmujesz dzisiaj, wyznaczają Twoją drogę w przyszłość. Możesz być, kim chcesz, i żyć, jak chcesz, bez względu na to, skąd pochodzisz i jaka była Twoja przeszłość. Nie musisz być bogaczem i nie musisz być biedakiem – możesz żyć tak, jak lubisz, bo to Ty o tym decydujesz. Niepotrzebne jest standardowe wykształcenie, byś robił to, co kochasz. Praca nad nawykami i starymi przekonaniami, a raczej pozbycie się nieprawdziwych wierzeń na temat Ciebie i świata, pozwoli Ci na akceptację siebie, szacunek do siebie i bezwarunkową miłość i wiarę w Twoje decyzje i podjęte działania. Jesteś siłą, energią i mocą samą w sobie do działania, by nadeszły zmiany, których chcesz...
Książka mocy, ćwiczeń i nadziei, by nigdy, ale to nigdy się nie poddawać. Wracaj do niej zawsze, gdy poczujesz potrzebę wsparcia i przypomnienia, dokąd zmierzasz.