Wydawnictwo Poligraf

Życie w USA i to jeszcze wtedy, gdy buszowali tam kowboje i niedobitki Indian, gdzie sprawność fizyczna, umiejętność posługiwania się bronią i wymierzanie sprawiedliwości na własną rękę były uznawane za atrybuty prawdziwego mężczyzny, zachwycało młodych ludzi.

Gdy mroczne byty napadają mężczyznę i porywają jego ciężarną żonę, nieświadomie wypowiada on prośbę. Wysłuchuje jej Blaze – demon wałęsający się bez celu po ziemi i otchłani. Po latach pilnowania z ukrycia pojawia się ponownie, by zaopiekować się Jess – córką mężczyzny, który niedługo później umiera.
Co wyniknie z wprowadzenia się demona do salonu, który przejmuje córka zmarłego? Czy uda mu się ocalić ją przed losem, jaki zgotowała jej matka? Czy Jess poczęstuje Blaze’a ołowiem z powodu jego docinków i usilnych prób wyprowadzenia jej z równowagi?
O tym musicie przekonać się sami.

"Blue Sisco", którego akcja osadzona jest w fikcyjnym mieście w USA, to flirt z konwencją noir. Opierając się na klasycznych motywach tego gatunku, autor snuje fabułę swojego metafizycznego dreszczowca.
Czerwcowy ranek tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego roku. Elliott Seymour Clerk budzi się bez pamięci. Lecz zamiast próbować ją odzyskać, szybko traci zainteresowanie monotonią życia i szuka alternatywnej tożsamości. Wkrótce wchodzi w układ ze złowieszczym osobnikiem o wątpliwych intencjach, uruchamiając tym samym ciąg zdarzeń, które nieuchronnie doprowadzą go do katastrofy.
Wrażenie sztampowości wydarzeń i bohaterów, a także sztuczności przestrzeni oraz czasu jest w "Blue Sisco" celowe. Niniejszy tekst jest bowiem swoistą parabolą. Odwołując się do klasycznych chwytów czarnego kryminału – czy też jego nowszych i przewrotnych ujęć – opowiada historię o ludzkim upadku. Upadek ten nie zawsze i nie do końca jest zawiniony, mimo drzemiącego w duszy zła, które potrafi nie tylko wyrwać się spod kontroli, ale czasem wręcz oblec w ciało. "Blue Sisco" opowiada dalej o poszukiwaniu siebie, nieraz nieświadomym i skazanym na porażkę, o ile ktoś nie poda nam pomocnej dłoni. I wreszcie o ocalającej sile miłości i przebaczenia.

Bohater, na co dzień skromny miłośnik przyrody, zostaje wplątany w międzynarodową akcję doskonalenia genów ludzkich.

Helena Wanda Kwadrans z d. Chorabik, z zawodu i zamiłowania
nauczycielka. Pracowała w Szkole Podstawowej w Wyrzysku, gdzie
również prowadziła drużynę harcerską. Mieszka w Nakle i nadal działa
społecznie na rzecz kultury; śpiewa w chórze, jest jego prezesem,
kronikarzem i menedżerem. Wieloletnia prezes Stowarzyszenia Nakielsis
Deo sprawującego opiekę nad chórem. Efektem jej działan są publikacje
ukazujące działalność zespołu. Tworząc albumy "Pieśni mojej duszy",
ocaliła od zapomnienia utwory śpiewane przez Chór Soli Deo w latach
2000-2015. Nominowana do tytułu Osobowość Roku 2017
za promowanie tradycji chóralnych uzyskała wysokie poparcie - II
miejsce w powiecie nakielskim.
"Błękit nieba" to pełna ciepła i nostalgii historia rodziny autorki, która
z uwagą i pietyzmem wysłuchała relacji swych bliskich, by utkać z nich
niezwykłą materię barwnej, ujmującej opowieści.
Losy rodziny Chorabików, jak wielu polskich rodzin, zdeterminowane są
przez historię, która często brutalnie pozbawia ludzi i ukochanych
miejsc, i złudzeń, ale to w zderzeniu z nią kształtuje się siła człowieka,
godna podziwu wytrwałość i ocalająca miłość.
Czytamy zatem o sprawach wielkich i poważnych, ale i o drobnych
radościach, codziennych zmaganiach, z których składa się życie każdego
człowieka. Szczęście i zachwyt przeplatają się z bólem i stratą,
a wszystkie opisane emocje tchną autentyzmem i przemożną wolą
autorki, aby ten świat, tak jej bliski i drogi, ocalić od zapomnienia.

Człowiek jest istotą społeczną powołaną do pracy dla wspólnego porozumienia i dobra. Z tego względu chcę podzielić się tym, co myślę i czuję, i z Bożego natchnienia wyrażam w poezji i prozie. Dlaczego posługuję się pseudonimem? Ponieważ istnieją ludzie, którzy w imię nietolerancji zamiast polemizować dokuczają bliźnim mającym odmienne poglądy. Nie jestem masochistką, więc nie chcę być osobą publiczną. Tak się złożyło, że w moim życiu pojawiło się wiele publicznie znanych ludzi, którzy z tytułu ingerowania w ich egzystencję bardzo dużo, a nawet nad miarę wycierpieli.
Byłoby dobrze, żeby w myśl przyrodzonej każdemu duchowej natury, wzajemne poszanowanie łączyło razem w jedności ludzi różnych wyznań, a także ludzi wyznających synkretyzm religijny lub ateizm.
Do tego niezbędna jest umiejętność postawienia siebie w miejscu drugiego człowieka.
Żyjemy na skraju ery kłótni, tzw. Kalijugi, i potencjalnie mogącej zaistnieć w przyszłości złotej ery. Dlaczego tak późno staram się o wydanie tekstów pisanych w młodości? Z racji mojej pracy zawodowej, niepełnosprawności oraz po trosze tzw. podcinania skrzydeł!
I tak zarzucano mi, że to, co piszę, jest nazbyt drastyczne, że w ogóle nie wiadomo, po co piszę, skoro jest tyle… książek, albo… że to, o czym piszę – wszyscy wiedzą, bo częstokroć tylko przypominam. Wszak reinkarnację głosili pitagorejczycy, starożytni Egipcjanie, Sumerowie i kabaliści. Każde pokolenie odkrywa stare prawdy na nowo i przekazuje w różnych formach wyrazu, takich jak choćby muzyka, literatura, malarstwo i nauka. Cóż… pisane przeze mnie wiersze podobały się niektórym krytykom literackim, a u innych wywoływały agresję.
Ale i tak wbrew wszelkim przeciwnościom zadebiutowałam w 1994 r. jako autorka bardzo chudych książeczek dla dzieci.
E. J. J.

Niniejszy tomik jest zaproszeniem do świata pełnego zadumy nad chwilami szczęścia, które daje nam życie, nad cudem miłości do drugiego człowieka, a także nad ulotnością tego, co piękne. Znajdziemy tu także próbę udzielenia odpowiedzi na pytania odwiecznie nurtujące każdego z nas, o sens istnienia, o to, co tu i teraz.
Wiersze te są zapisem chwil niezwykłych, tchnących nadzieją, wypełnionych miłością, ale także momentów przepełnionych smutkiem, melancholią i wspomnieniami nie tylko o tym, co już przeminęło, ale przede wszystkim o tych, którzy pozostali tylko śladem w naszej pamięci.
POCZĄTEK
Na początku było Słowo
Potem:
– Ciało
– Dusza
– Grzech…
I jeszcze o czymś pomyślałem:
– A niech mnie!
– A niech!!!
– A?…
R.M.
Olsztyn, 15.05.2005

Ignacy Szczepański – reżyser filmowy, scenarzysta, pisarz, malarz. 
Autor scenariuszy i reżyser kilkudziesięciu filmów dokumentalnych i dokumentalnych fabularyzowanych, ważniejsze to: „Kapela Oświęcimska”, „Wieczysty wrot” (o Leopoldzie Buczkowskim, fabularyzowany), „100 razy głową w ściany czyli Kisiel”, „Tak się toczy moja myśl” (o ks. prof. Józefie Tischnerze), „Redaktor” (o Jerzym Giedroyciu), „Świat Luny” (o Julii Bristiger), „Teraz ujawniam podłogę” (o Edwardzie Krasińskim), „Obroty pamięci” (o Antonim Marianowiczu), „Minio” (o Januszu Minkiewiczu), „Dejmek”, „ZAiKS”, „Los nr 129912” (o Jerzym Voglu, najmłodszym wiekiem muzyku orkiestry w Auschwitz), „Trzeba uderzać we właściwe klawisze” (o Adamie Makowiczu), „Pamięć śladów” (fabularyzowany). 
Autor i reżyser widowisk i spektakli, m.in. teatru TV: „Patrzyłem na Zachód w stronę Polski” (o oficerach zamordowanych w Katyniu).
Także autor: książek „Fomentum”, „Häftlingskapelle”, „Bohaterowie moich filmów. Spotkania”; esejów – jak jeden z pierwszych w Polsce o twórczości Williama S. Burroughsa „Rano może być mgła”; artykułów z historii kultury i o sztuce filmowej. 
W latach 1966–2004 przewodniczący Sekcji Filmu Dokumentalnego SFP. 

Przyjmowanie pokarmów czynność, która towarzyszy nam od początku życia. Bez względu na wiek każdy powinien spożywanie pokarmów kojarzyć z przyjemnym i bezpiecznym doświadczeniem.

Ta powieść, przypominająca nieco marzenie senne, porusza nie tylko kwestie dotyczące siły pieniądza, pragnienia władzy czy polityki, lecz także wielkiej namiętności. Barwny i żywy język przeplatany neologizmami dodaje tej opowieści uroku.
Świat przedstawiony niejednokrotnie ociera się o granice absurdu i groteski. Nieposkromiona wyobraźnia Marka – głównego bohatera, którego przybysze z innego świata obdarzają niezwykłą mocą (może prawie wszystko) – sprawia, że podczas lektury nie da się pohamować śmiechu.
Mamy tu też wątek polityczny. Marek, jako patriota, postanawia wykorzystać swoje supermoce, żeby pomóc ojczyźnie. „Wujek zza Wielkiej Wody”, „ten kraj”, „małe sprytne”, „Bojar”, „Olimp” – te słowa klucze będzie musiał rozszyfrować czytelnik, żeby zrozumieć główne przesłanie powieści. Tekst w humorystyczny sposób prezentuje motyw "theatrum mundi" – teatru świata, w którym zwykły człowiek jest tylko marionetką w rękach „silniejszych”. O jego losach nie decydują sprawiedliwe i mądre rządy, lecz czyjeś „egoistyczne” pociągnięcia za sznurki.

„Powieść Jerzego Hardie-Douglasa Boomer to poruszająca opowieść o życiu Piotra Milesa, cenionego chirurga, reprezentanta pokolenia baby boomers, czyli osób urodzonych w latach 1946–1964.
(…) "Boomer" to powieść, która oferuje czytelnikowi głęboką refleksję nad życiem i relacjami międzyludzkimi. Autor kreuje złożone i wielowymiarowe postacie, z którymi czytelnik może się utożsamiać. Piotr Miles jest przedstawiony jako postać niezwykle realistyczna, doświadczająca wypalenia zawodowego i melancholii, przechodząca transformację od zgorzkniałego samotnika do osoby odnajdującej radość w rodzinie. (…)
Jerzy Hardie-Douglas wykazuje się specjalistyczną wiedzą, co nadaje powieści autentyczność. Posiada imponującą wiedzę medyczną, zwłaszcza z zakresu chirurgii, przez co opisy operacji są niezwykle autentyczne i szczegółowe. Podobnie sceny związane z lotnictwem. (…)
Powieść porusza uniwersalne i ważne tematy, które rezonują z doświadczeniami wielu czytelników. Książka eksploruje kwestie starzenia się i tożsamości boomerów w zmieniającym się świecie, a także poszukiwanie sensu życia, drugiej szansy oraz znaczenia relacji rodzinnych i przyjacielskich. (…)
Autor stara się poruszyć wiele zmysłów u czytelnika. Książka jest bogata w opisy kulinarne, które dodają jej ciepła, a szczegółowe opisy win, alkoholi i muzyki wzbogacają tło kulturowe. Wizualne i zapachowe detale, na przykład krajobrazy Hiszpanii czy opisy wnętrz domów, budują immersję i pobudzają wyobraźnię. Intymne sceny są opisane w sposób naturalistyczny, z naciskiem na emocje i wrażenia zmysłowe.
Mimo że fabuła obejmuje codzienne życie, nie brakuje w niej punktów zwrotnych, które utrzymują dynamikę i napięcie. (…)
Szczegółowe opisy profesji i życia codziennego, przeplatane humorem i głęboką refleksją nad kondycją ludzką, sprawiają, że książka ta może stać się ulubioną pozycją czytelników ceniących autentyzm, głębię psychologiczną i opowieści o transformacji”.
Fragment recenzji Nataszy Bednarek oraz dr Klaudii Dróżdż, wieloletniej redaktor naczelnej Wydawnictwa Ossolineum

HANNA STROIŃSKA (HANISŁAWA) - z d. Jagielska, ur. 14 XI 1936 r. w Toruniu. Z wykształcenia księgowa, obecnie na emeryturze. Od 2007 r. zamieszkała we wsi Sąsieczno w gminie Obrowo w powiecie toruńskim.
Wiersze tworzę od bardzo dawna. Niektóre wydrukowano w Kronice w Norwegii. Od kilku lat publikuję je na Facebooku w grupie Pisz i czytaj wiersze oraz w antologiach będących pokłosiem konkursów poetyckich organizowanych w tej grupie. Moje wiersze zostały ogłoszone drukiem w zbiorach: "Kiedy tańczę, słyszę tę pieśń" (2016), "Poezja – rzadki kwiat prawdy" (2017), "Dziecięcy zapach miłości" (2017),"Zapatrzenie pogłębione światłem księżyca" (2017), "Nic tak samo nie będzie" (2018), "W Betlejem święto" (2018), "Opiewali poeci wdzięki kobiety" (2018), "Nim zbudzi się dzień" (2018), "Serce natury" (2018), "Bo taka właśnie jest jesień" (2019), "Przewrotność losu" (2019), "Nierzeczywista rzeczywistość" (2019), "Pisz i czytaj wiersze 2" (2020).  W 2017 r. wierszem "Nie mów mi że jesień" zwyciężyłam w konkursie poetyckim O przemijaniu. W 2018 r. wyszedł drukiem mój debiutancki tomik "Nim zbudzi się dzień".

Marzena Szlęzak – filantropka, społeczniczka, obrończyni praw dziecka. Od wczesnej młodości angażuje się w szeroko rozumianą pomoc na rzecz ludzi, niezależnie od oficjalnych instytucji czy fundacji. Jej działania zawsze opierają się na indywidualnej relacji z drugim człowiekiem. Interesuje się uwarunkowaniami wynikającymi z funkcjonowania jednostki w społeczeństwie, a szczególną uwagę poświęca problemom dzieci. 
To skłoniło ją do napisania książki, w której, jako główna bohaterka – najpierw dziecko, a potem młoda dziewczyna – poszukuje odpowiedzi na fundamentalne pytania o życiu. 
"Boże krówki" to debiut literacki autorki, w którym mierzy się z dramatycznymi kolejami losów swojej rodziny. Jako dorosła osoba wyrusza w podróż w czasie. Przenosi się do początków XX wieku, następnie do lat swojego dzieciństwa i wczesnej młodości, by tam poszukiwać swojej tożsamości na tle rodzinnych perypetii. Wewnętrznie rozdarta, wciąż ma wątpliwości, kim jest, gdzie jest jej miejsce na świecie. Znosząc różne przeciwności losu, dochodzi do wniosku, że wiara, nadzieja i miłość nie zawsze są najważniejsze. Często bywa, że kropla deszczu na gałązce, listek unoszony na wietrze czy ptasie piórko zagubione gdzieś w trawie mówią więcej o zagadce życia niż filozoficzne maksymy. 

Andrzej Piontek - Urodziłem się w 1939 r. W 1953 r. ukończyłem siedmioklasową podstawówkę, a w 1957 r. – zasadniczą szkołę górniczą i rozpocząłem pracę w kopalni węgla. Od 1990 r. jestem na emeryturze.

Boże, proszę Cię o silną wiarę, odwagę przyjmowania Twojej Woli, mądrość i pokorę. Panie, jeśli to już koniec mojego życia, to proszę, daj mi rękę i zabierz mnie do swojego domu, którego nie umiem sobie wyobrazić, ale na pewno chcę tam być z Tobą.
Tak rozmawiałam z Jezusem za każdym razem, kiedy moje serce przyśpieszało do ponad stu uderzeń na minutę, ciśnienie krwi wzrastało do dwustu na sto, silny ból pojawiał się w klatce piersiowej i traciłam oddech. To skutki działania chemii o nazwie Sutent, którą zalecono mi, gdy nasiliły się dolegliwości związane z nowotworem jelita cienkiego GIST szóstego stopnia złośliwości. Dzięki chorobie moja relacja z Jezusem stała się bardzo bliska. 

Książka przedstawia historię Bożeny Dobrowolskiej, która od lat zmaga się z nowotworem jelita cienkiego. Niedawno zdecydowała się na zapisanie swoich przeżyć, aby dodać otuchy innym chorym i wskrzesić w nich nadzieję na lepsze jutro. Pokazuje przy tym, jak Bóg działa w jej chorowaniu i codziennym życiu, a także udowadnia, że z Nim wszystko może być łatwiejsze.