Wydawnictwo Poligraf

Dagmara Gadek-Widzyk wiolonczelistka, rodowita tarnowianka, od lat na stałe zamieszkała w Niemczech. Jest byłą stypendystką MKiS, absolwentką  trzech zagranicznych uczelni (w Holandii i w Niemczech).
Pisze – dając (jak twierdzi) ujście wrodzonemu gadulstwu i poczuciu humoru. Wraz z mężem (profesorem kontrabasu) i dwójką dzieci tworzą głośną muzyczną rodzinę, w której pielęgnowane są polskie tradycje. W wolnych chwilach najchętniej czyta, wielbicielka muzyki Chopina, Brahmsa i Rachmaninowa.

Pewien chłopiec wchodzi w posiadanie przedmiotu o nadzwyczajnej mocy. Roztropne jego używanie pozwala na przeżycie niezwykłych, zarówno strasznych, jak i wesołych przygód toczących się w szkole podstawowej i w jej bezpośrednim sąsiedztwie, w tym także pod ziemią, gdzie rozumny szympans stworzył niebo i piekło dla dobrych i złych zwierząt.

Chrobry znaczy dzielny – Kinga Prawdzic (dr n. med. Kinga Ciemniewska-Gorzela)

Ta książka powstała z potrzeby serca. Autorka, pragnąc przekazać swoim dzieciom ważne wartości w ciekawy i angażujący sposób, stworzyła opowieść, w której prawda historyczna splata się z uniwersalnymi problemami młodych ludzi.

Przez dziesięć lat pisania towarzyszyła swoim dzieciom w kolejnych etapach życia – od przedszkola, przez szkołę, po zmagania ze sportową rywalizacją czy doświadczenia hejtu. Każdy z tych tematów został ujęty w formie opowiadania, w którym pojawia się mały Bolesław Chrobry – bohater, który wraz z czytelnikami mierzy się z wyzwaniami bliskimi współczesnym dzieciom.

To książka łącząca wartości wychowawcze, ciekawą przygodę i historyczną prawdę. Jak podkreśla prof. Mieczysław Ryba – wpisuje się w tradycję najlepszych dzieł literatury dziecięcej. Pięknie wydana, może być znakomitym prezentem, np. na Boże Narodzenie.

W przygotowaniu znajduje się także tłumaczenie na język angielski, które pozwoli dotrzeć z tą wyjątkową opowieścią do czytelników na całym świecie.

Evelyn Core - pisarka i youtuberka. Przygodę z pisaniem zaczęła w wieku dziesięciu lat, kiedy powstały jej pierwsze pamiętniki, a zaraz po nich wiersze i powieści. Niektóre zostały opublikowane w internecie, dzięki czemu zdobyły sobie grono fanów. Po skończeniu szkoły policealnej wyemigrowała za granicę, gdzie powróciła do pisania „Anielskich sideł miłości”, które czekały na swoją kontynuację kilka lat od napisania pierwszych rozdziałów w czasie szkoły średniej. Ukończona opowieść wraz z innymi utworami wróciła z autorką do kraju, gdzie kiedyś pewnego zimowego dnia wena podszepnęła jej nowe historie do napisania.

Savine Kruk po przeprowadzce do domu po dziadkach nie jest do końca tym zachwycona. Ubarwia swoją rzeczywistość powieścią, którą tworzy. Wciąż jednak brakuje jej pewnego elementu – osoby głównego bohatera, którego nie jest w stanie sobie wyobrazić.
Pewnego wieczoru wybiera się na długi spacer, który kończy się następnego dnia pobudką w hotelowym łóżku obok Kaia. Chłopak od tego momentu staje się jej inspiracją i światłem w życiu, które w jednej chwili przemienia się w trudną rzeczywistość obarczoną alkoholizmem, samotnością, niepewnością, miłosnymi zawirowaniami, hejtem i trudnymi decyzjami.
„Chwiejna nadzieja” to powieść o miłości, przeciwnościach losu takich jak hejt czy alkoholizm w rodzinie oraz o pasji związanej z pisaniem.

Temat wierszy, które znalazły się w tym tomiku, modlitwą i sercem pisanych, to życie (moje i moich bliskich).
Sytuacja ogólnoświatowa i czas, w jakim żyjemy obecnie, „nakazał” nam zwolnić i zatrzymać się (!), ale również skłonił do refleksji nad życiem… przemijaniem etc. Ja wykorzystałam ten czas na wydanie książki.
Nagrodą dla mnie byłoby, gdyby ów tomik, będący zapisem bardzo osobistych przeżyć i uczuć, był dla Ciebie, drogi Czytelniku, miłą przygodą… spotkania z wierszem, a może czymś więcej!

Moja skromna poezja jest zapisem emocji z różnych okresów życia. Zaplątanego kłębka suk­cesów i porażek, szczęścia i bólu. Tego, co mi teraz i kiedyś w duszy grało.

Główna bohaterka Mila wraz z przyjaciółmi odwiedza osobliwy park rozrywki – schowane za murami miasto zamieszkane przez zombi. Mieszkańcy dotknięci chorobą nocami stają się niesamowicie silni i nie panują nad własnymi ciałami, stąd porównanie do nieśmiertelnych potworów.

Co to są „ciapasy”? Ciapasy to w nieformalnym słownictwie Polaków imigranci z Azji i północnej Afryki, którymi straszą nas politycy. Dla polskiego obywatela każdy z tych ciapasów to przestępca. Nawet jeśli pracuje. W książce mamy do czynienia z polskimi odpowiednikami ciapasów. Powołując się na oryginał – po co nam szukać nowych ciapasów, jak swoi pod bokiem. Nie są oni aż tak radykalni, jak ci z Afryki i Azji, ale mogą. Na razie ktoś z siekierą napadnie na współobywatela, okradnie śpiącego w pociągu pasażera, porwie kogoś dla okupu, zastrzeli członków rodziny, podpali mieszkanie lub fabrykę, okradnie pod bankomatem, wyłudzi piwo... Są też i tacy, którzy rozjeżdżają współobywateli na chodnikach, że są po zażyciu, to już inna sprawa. Ucieczka za granicę niewiele pomoże – każda twarz przy stoliku w zagranicznym pubie wydaje się nam znajoma.

Trudno ustalić, od kiedy pisałem, chyba od zawsze. Pisałem do szuflady. W latach dziewięćdziesiątych XX wieku byłem fotoreporterem w jednej ze szczecińskich agencji fotograficznych. W tym też czasie ukończyłem roczny kurs dziennikarski. Pisałem głównie w prasie wewnętrznej, ale w ogólnopolskiej (mniej) też. Jeden z krajowych technicznych miesięczników poprosił mnie o wywiad. Opublikował go. W wywiadzie zapowiedziałem, iż po przejściu na emeryturę napiszę książkę. Napisałem, ale wcześniej jedno z wydawnictw zaproponowało mi napisanie dla nich książki "BHP w budownictwie". Napisałem, książka została wydana. To samo wydawnictwo zaproponowało mi pisanie odpowiedzi na behapowskie i okołobehapowskie pytania czytelników. Napisałem tysiąc takich odpowiedzi. Przerwałem, aby tworzyć książki literackie. Do dziś ukazały się: "Kierat Filipa", "Scypion z pogranicza światów", "Fałszywy harlequin", "Zapach wojny" i "Ciapasy".

Akcja humoresek rozgrywa się współcześnie w Łodzi. Opowiadania spajają wydarzenia z życia głównej bohaterki, a jednocześnie narratora – rozwiedzionej nauczycielki z dwójką dorosłych dzieci. Widzimy ją w różnych sytuacjach życia codziennego: w pracy, w teatrze, u fryzjera, u lekarza, na działce, na wakacjach itp. Towarzyszą jej przyjaciółki z pracy i ze szkoły średniej. Każda z pań ma za sobą osobiste doświadczenia związane z dawnymi i obecnymi związkami.

Romuald Cynkiewicz - urodzony w 1976 r., poeta i malarz. Debiutował tomikiem wierszy „Z cienia mego życia wyszły pierwsze moje wiersze”. Ukończył szkołę podstawową, a następnie szkołę zawodową o profilu stolarz. Zatrudniony w Goleniowskiej Fabryce Mebli jako pomoc przy produkcji drzewnej, także strażak w ochotniczej straży pożarnej przy GFM. Malarstwem artystycznym zajmuje się od 2000 r.

Moje mroczne sekrety nie wychodzą poza mury mojej duszy.
Od lat zajmuję się poezją i malarstwem artystycznym.
Rąbkiem życia są wiersze umieszczone w tym tomiku.
Natchnieniem do pisania są dla mnie przyroda, miłość, erotyzm.
Zapraszam do lektury!

Lucy to współczesna nastolatka, która każdego dnia toczy zacięty bój z własnymi myślami, rozterkami, wyborami. W poszukiwaniu zrozumienia i akceptacji coraz bardziej pogrąża się w sobie. Nie rozumie, dlaczego przyszło jej się zmagać samotnie z wszelkimi przeciwnościami losu. Obwinia wszystkich za problemy, które pojawiają się w jej życiu. Z biegiem czasu zaczyna jednak rozumieć, że musi wziąć odpowiedzialność za swoje błędy.

„Karma jest pamiętliwa, dlatego też w końcu przyszła do mnie, aby odebrać daninę za wszystkie grzechy, których dopuściłam się w przeszłości.
Tak się składa, że jest ich niestety całkiem sporo…”

"Ciemniejsza strona nocy" pokazuje, że z każdego piekła istnieje jakieś wyjście. Czasami jednak musimy poświęcić więcej, niż kiedykolwiek byśmy przypuszczali.
Czy Lucy przezwycięży swoje wewnętrzne demony i ucieknie do marzeń, które tak desperacko stara się doścignąć?
Ile przyjdzie jej zapłacić za wolność, której tak bardzo pragnie?  

To książka, która powstała tam, gdzie kończą się słowa, a zaczyna ból.
"Ciemność dna mojego serca" jest zapisem rozpadu miłości, nadziei i samego „ja”. 
Wiersze balansują na granicy życia i nicości, światła i całkowitego mroku. To poezja bez litości – dla autora i dla czytelnika – która nie prowadzi ku wyjściu, lecz każe spojrzeć w otchłań i zrozumieć, że czasem właśnie tam jest prawda.
This is a book born where words end and pain begins.
"Darkness at the Bottom of My Heart" is a record of disintegration—of love, hope, and the self. The poems move along the fragile boundary between life and nothingness, light and absolute darkness. This is poetry without mercy—for both the author and the 
reader—offering no escape, only the courage to look into the abyss and recognize that sometimes the truth lives there.

Nie wiem, czy wiara w sensie religii jest – jak twierdzi Jiddu Krishnamurti – źródłem przemocy czy nie, ale wiem, ponieważ doświadczam codziennie faktu patrzenia na świat przez pryzmat swoich myśli i swojej przeszłości, że jesteśmy niewolnikami myśli i czasu.
Mama postanowiła skończyć z tą niewolą w takim stopniu, w jakim w ogóle jest możliwe dla niej, by skończyła ze swoją niewolą. Kończy z tą niewolą gdzieś od półwiecza. Mocuje się z przemocą, ponieważ przemocy nie lubi – zwłaszcza psychicznej – i upatruje w przemocy przyczyn upadku człowieka. Upadku mężczyzny, ale nie kobiety...
Być może, że tak jest faktycznie, a być może, jest całkiem przeciwnie, to znaczy – wszystkiemu winna jest wolna wola, którą nieudacznicy ludzcy przerobili na władzę i na kontrolę nad innymi ludźmi, bo nic innego sami nie potrafili.
Być może mama spróbuje wydać wszystkie swoje książki pisane od piątego roku jej prawie osiemdziesięcioletniego życia i dowiemy się o jej sekretnych poglądach czegoś konkretniejszego. Wiem, że mama pisze drugą książkę, a planuje trzecią... a wszystkie monotematyczne: patriarchalny system łupów i rola kobiety w systemie przemocy, bo to kobieta, zdaniem mamy, otwiera ludziom oczy i uczy odróżniać to, co rzeczywiste, od tego, co zmyślone, pokręcone i wykorzystane dla uzyskania władzy, kasy i kontroli nad kobietami i wszystkimi istotami słabszymi fizycznie.
Obserwuję autorkę „Ciepłych bułeczek” z narastającymi obawami w kontekście palenia książek. Strach nakazuje ostrożność, ale potrzeba świadomości i prawdziwej wewnętrznej wolności robią swoje. Fałszywe konstrukty myślowe upadają bez użycia siły – wystarczy tylko zatrzymać swoją uwagę na tych dziwolągach, by dostrzec iluzje i kłamstwa, w które wierzymy.
Mama właśnie to robi. Bloguje, komentuje, pisze, ale przede wszystkim rozmawia, czyta i uprawia swój ogródek – ten fizyczny z aronią i Kurdybankiem i ten Wolterowski. Nic innego nie robi i dlatego już ma poczucie nicnierobienia.
Jeśli mama z czymś walczy, to właśnie jest to strach, poczucie winy i wyuczona bezradność.
Jeśli mama o coś walczy, to jest to prawo do błędu, ponieważ dla mamy każdy zawsze i wszędzie jest niewinny i bezgrzeszny. Podobno kiedyś potrafiła w sądzie przekonać oskarżonego i sąd, że to nie on włamał się do sklepu, tylko sklep był otwarty... i uwierzyli jej wszyscy. A gdy znów 16-letni chłopiec zabił kolegę nunczako... O tym podobno mama chce napisać.
Póki co, nic nie robi, ponieważ odrabia zaległości. To znaczy, wraca do swoich książek, które zgromadziła przez bez mała siedemdziesiąt lat i pisze, ale przede wszystkim dzieli się swoją naturalną radością życia.

"Cierpienie – słabość czy siła?" – doświadczenie cierpienia, choć obecne w życiu człowieka, jest niezwykle trudne i sprawia, że nic już nie będzie takie, jak było. Tą lekturą chcę skłonić do refleksji i zatrzymania się na chwilę.
W 2018 roku po wielu trudach wydałam swoją pierwszą książkę "Granica błędu". Rok później rozpoczęłam pracę nad kolejną pozycją. W obecnej książce dzielę się mocnymi doświadczeniami wiary oraz spojrzeniem na życie z zupełnie odmiennych perspektyw. Chcę pokazać, jak bardzo to spojrzenie różni się w zależności od naszych doświadczeń, które potrafią zmienić z jednej strony szczęście w rozpacz, zabierając tak wiele z życia, a z drugiej smutek w radość, dodającą skrzydeł do działania i spełniania marzeń.  

Kiedy świat zacznie oddychać normalnie
i nikt nie będzie się bał, że choroba go dopadnie?
Kiedy tata i mama pójdą na film do kina?
Czy przy stole spotka się z dziadkami cała rodzina?
Kto rozwiąże zadanie w klasie przy tablicy?
Czy na szkolną wycieczkę pojadą mali przyrodnicy?

Każdy znak zapytania na końcu zdania
w zwrotce się biedzi, bo dzisiaj nikt nie zna odpowiedzi.
Może optymizm cioci Ali trochę pomoże?
Pojutrze pożegnasz maseczki. Teraz zajrzyj do książeczki!
(fragment wiersza "Nadzieja")

Wiersze z uśmiechem, nie tylko o pandemii, czekają na Ciebie! Zapraszam!
Alina Klarman