Wydawnictwo Poligraf

Szamańska powieść osadzona we współczesnych realiach.

DOROTA PAWLAK - telewizyjna dziennikarka śledcza, badająca głównie zagadnienia w obszarze społecznym. W latach 2000-2001 realizowała serial dokumentalny na temat przemytu ludzi. W 2008 roku nominowana do nagrody Grand Press za wywiad z kobietą, która oskarżyła o gwałt prezydenta Olsztyna. Dziennikarka ujawniła przemoc sióstr zakonnych wobec niepełnosprawnych dzieci w Domu Pomocy dla Dzieci i Młodzieży Zgromadzenia Sióstr Rodziny Maryi w Studzienicznej. Jest laureatką nagrody przyznanej przez Fundację im. Hanki Bożyk za ratowanie życia ludzkiego. W zainteresowaniach dziennikarki pozostaje także eksploracja tematyki z zakresu II wojny światowej. Jest autorką I wydania książki "Bykownia. Czwarty Cmentarz Katyński. Ostatni Świadkowie", (Warszawa 2021) oraz autorką wojennej biografii rodzinnej, pt. "599 i Pestka", (Warszawa 2020). Książka opisuje losy Jadwigi Wyszomirskiej-Franczak – żołnierki 2 Korpusu Armii Andersa oraz Romana Franczaka – żołnierza Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, który przeszedł szkolenie „Cichociemnych" w ośrodkach sił specjalnych w Szkocji. Jest wielką miłośniczką gór.

„Bykownia. Czwarty cmentarz katyński. Ostatni świadkowie” to II wydanie książki przygotowanej z myślą o 85. rocznicy zbrodni katyńskiej. Opowieść o cmentarzysku w Bykowni ogniskuje się wokół historii zacierania śladów dotyczących masowych egzekucji polskich oficerów dokonywanych przez NKWD w tajnych kijowskich więzieniach. Podczas gromadzenia materiału miałam niepowtarzalną okazję usłyszeć relacje mieszkańców wsi Bykownia – świadków tworzenia ściśle strzeżonej strefy tajnych pochówków oraz zatajania zbrodni przez NKWD i KGB. Wyjątkowo cenne świadectwo historyczne stanowią archiwa z okresu prac ekshumacyjno-badawczych cmentarza oraz unikatowe dokumenty dotyczące zakulisowych starań pozyskania przez Polskę tzw. ukraińskiej listy katyńskiej. Jest to korespondencja pomiędzy polskimi oraz ukraińskimi i rosyjskimi specsłużbami. II wydanie książki poszerzyłam także o losy wojenne spoczywającego w Bykowni Stefana Didyka oraz zesłanych kresowian: braci Poważyńskich, rodziny Polak oraz lwowskiej sopranistki – Marji Stepowej-Karpiak. Istotną część książki stanowią przejmujące wspomnienia dzieci oficerów. Wśród nich są zesłańcy oraz podopieczni sierocińca w Omsku. Ich losy udało się odtworzyć, tak na podstawie bezpośrednich relacji, jak i archiwów oraz wpisów i rysunków zamieszczanych przez dzieci w pamiętnikach. Ukoronowaniem prac polsko-ukraińskiej grupy badawczej oraz politycznych i dyplomatycznych starań polskiego rządu stał się imienny cmentarz polskich ofiar zbrodni NKWD. Uroczyste otwarcie czwartego cmentarza katyńskiego w Bykowni, z udziałem prezydentów Polski i Ukrainy, nastąpiło 21 września 2012 roku.

Autorka jest wolontariuszką w Centrum Praw Kobiet w Warszawie oraz mentorem sądowym – towarzyszy klientom jako osoba ze wskazania w sprawach karnych i osoba zaufania publicznego w sprawach cywilnych.
W książce przeplatają się wątki osobiste z fikcją literacką. Bogata wyobraźnia autorki, umiejętność obserwacji ludzkich zachowań oraz zaskakujące spostrzeżenia ze spotkań i podróży złożyły się na intrygującą książkę pełną głębokich przemyśleń.

W książce przeplatają się wątki osobiste z fikcją literacką. Bogata wyobraźnia autorki, umiejętność obserwacji ludzkich zachowań oraz zaskakujące spostrzeżenia ze spotkań i podróży złożyły się na intrygującą książkę pełną głębokich przemyśleń.

"Byłem katechetą" to opis doświadczeń i wydarzeń, które miały miejsce na przestrzeni piętnastu lat pracy – posługi katechetycznej. Kto mnie skłonił do tego, abym spisał swoje wspomnienia z tego okresu? Moje dzieci. Na początku lutego były zaskoczone i chciały się dowiedzieć, dlaczego nie jestem już katechetą. Ciekawa była zwłaszcza moja córka Hania, pamiętająca lekcje religii, na których nie byłem tatą, tylko nauczycielem i zwracała się do mnie: „Proszę pana”.

Roman Kotliński, ur. 1967 r. Wyświęcony na kapłana katolickiego w 1993 r. Autor "Byłem księdzem", jednego z trzech największych bestsellerów powojennej Polski. Założyciel i przez 15 lat redaktor naczelny ogólnopolskiego tygodnika „Fakty i Mity”. Lider środowisk antyklerykalnych. Multimilioner i poseł. Aresztowany w lutym 2016 r., odsiedział w trzech więzieniach siedem i pół roku. 
W I części "Byłem więźniem" autor opisuje kilkanaście ostatnich lat swojego niezwykle barwnego życia: wielki sukces literacki po zrzuceniu sutanny, cztery lata posłowania w Sejmie VII kadencji, własne zdrady, szwindle oraz utratę rodziny. Materialne wzloty i duchowe upadki.
Pisze o naciąganych i fałszywych zarzutach, które postawili mu prokuratorzy Ziobry. W pamiętniku "Dziennik w kratkę" relacjonuje, dzień po dniu, pierwszy rok ciężkiej odsiadki za kratami łódzkiego aresztu. 
Ale za tymi samymi kratami spotykają go także prawdziwe cuda. Romanowi Kotlińskiemu zostaje objawiona Prawda o Bogu, który zabierając mu wszystko, nawrócił go i ofiarował znacznie więcej. W ludzkim rozumieniu stracił dorobek całego życia. Po co? 
Odpowiada: „Abym mógł powiedzieć: Nie wierzę w Boga. Ja wiem, że Bóg istnieje. On mi to udowodnił. I mnie wyzwolił”.

W tomie II "Byłem więźniem" autor opisuje swoje dalsze losy w łódzkim areszcie, proces pod dyktando Prokuratury Krajowej Ziobry oraz pobyt w więzieniach w Iławie i we Wrocławiu. Tematem przewodnim książki jest jednak życie po życiu, a dokładnie przekonanie, że nasza egzystencja i świadomość nigdy się nie kończą. Niby nic nowego, lecz autor w unikalny sposób udowadnia tę Prawdę, zestawiając relacje osób, które doświadczyły śmierci klinicznej, z relacjami tych, którzy podczas regresji hipnotycznych widzieli swoje poprzednie wcielenia. Opisuje również okresy pomiędzy kolejnymi wcieleniami, czyli czas przebywania w naszym prawdziwym Domu. 

„Maniuś był z nami pół roku. Za nieodpowiedni żart skazano go na sześć lat więzienia i wywieziono do Zakładu Karnego w Sieradzu. Tam umarł na atak serca”.
„Wszyscy słyszeli o Tomaszu Komendzie czy Arkadiuszu Krasce, ale mało kto na wolności wyobraża sobie, że takich jak oni w polskich więzieniach gniją tysiące. Całkiem niewinnych lub winnych częściowo (…)”. 
„Lokal wynajmowali studenci. Skarżyli się na smród, który rzekomo wy­dobywał się ze ścian. Okazało się, że wnęka przy balkonie była mniejsza od tych, które zrobiono w identycznych mieszkaniach w kamienicy. Pod tynkiem i warstwą cegły spoczywał martwy Mieczysław”.
„Macie (…) okazję przeczytać o tym, co z ogromną dozą pewności stanie się z wami na progu i za progiem śmierci ciała”.
„(…) dopóki nie wróciłem z martwych, nigdy wcześniej tak naprawdę nie widziałem kwiatu. (…) Teraz patrzę na las, na kwiat, na ptaka i mówię: »To jestem ja, to jest część mnie!«”.
„Poddawani regresji opisują Dom Ojca – w którym żyjemy na stałe pomiędzy kolejnymi wcieleniami, zintegrowani z naszym wyższym Ja – jako odwzorowanie ziemskich miast, budynków, ludzi, przyrody – fauny i flory. Jednak każdy z tych elementów jest tam doskonały i posiada więcej wymiarów niż na Ziemi”.

Powiadają, że dobro zawsze zatriumfuje nad złem. Jednakże czy nie jest to tylko nasze złudne życzenie i osobiste odczucie, że właśnie tak powinno być? Czyż nie wpajano nam tego od dzieciństwa? W tym zbiorze opowiadań grozy nie znajdziesz dużo krwi, będzie za to wiele zła, nieprawości, a zwłaszcza cierpienia, które przyjdzie wraz z nim. Tego niesprawiedliwego, które wywoła u Ciebie sprzeciw i dowiesz się, że zło wcale nie musi zostać ukarane…

Podróże w czasie pozostawały zawsze w sferze marzeń ludzi.
Główna bohaterka powieści, Megi Song, córka cenionego archeologa, już w dzieciństwie została obdarzona niezwykłymi umiejętnościami. Z wiekiem jej moce stawały się coraz silniejsze. Jak się okazało, została wybrana na Wieczną Cesarzową Czasu, której zadaniem jest stawanie w obronie sprawiedliwości i niesienie pomocy osobom pokrzywdzonym.
Legenda o Wiecznej Cesarzowej Czasu znana była przede wszystkim w Chinach i to właśnie tam Megi rozpocznie swoją przygodę. Będzie surową, ale sprawiedliwą Nemezis dla przestępców z różnych epok. Odkryje mroczne tajemnice cesarskich i królewskich haremów, bez litości karać będzie wiarołomców i zdrajców.
W trudnej misji pomagać jej będą najbliżsi – rodzina i wierni przyjaciele. Współczesny sprzęt fotograficzny i komputerowy będą nieocenione podczas zdobywania dowodów przestępstw i okrucieństwa, jakie panowało w dawnych chińskich haremach.
Wieczna Cesarzowa Czasu zabiera czytelnika w niezwykłą podróż do starożytnych królestw Chin i do Tybetu, przy okazji pokazując piękno architektury mistrzów budownictwa.
Wnikliwy czytelnik z pewnością dostrzeże, że to powieść z przesłaniem, ponieważ pokazuje, iż honor, lojalność, wierność i miłość stanowią największą wartość dla człowieka.

Margo Felix to pseudonim literacki Małgorzaty Tarkowskiej, architekta i konserwatora zabytków, absolwentki Wydziału Architektury Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Świat starożytnych Chin, Egiptu i Grecji oraz odkrycia archeologiczne są jej pasją. Państwo Środka zajmuje szczególne miejsce w sferze jej zainteresowań. Materiały do książki autorka starannie przygotowywała przez dwa lata, korzystając z wiedzy etnografa i archeologa, znawców historii starożytnych Chin. Współpraca zaowocowała bogatym materiałem traktującym o obyczajach na dworach władców Państwa Środka z różnych epok.

Autor jest profesorem psychologii. Wykładał na UJ, UP i AIK w Krakowie. W swych pracach podejmował problemy o dużym ciężarze gatunkowym. Najważniejsze publikacje książkowe to: "Problem granic poznania…" (1992, 2016)," W poszukiwaniu prywatnych orientacji ontologicznych" (2007), "Rzeczywiste – nierzeczywiste. Podręcznik metody do badania orientacji życiowych" (2010) oraz "Pochwała wiedzy negatywnej". "Szkice na obie ręce" (2017). Niektóre teksty dostępne są na
https://www.researchgate.net/profile/Krzysztof_Mudyn/stats.

„Charakterki i zdziwienia” to kapitalny spis z natury, ludzkiej natury. To i lustro, i czasem krzywe zwierciadło, w którym (przymrużając oczy) możemy się odnaleźć. Za lekkością języka autora kryje się wyjątkowy zmysł obserwacji. Celność diagnoz, zamknięta w dowcipnie lotnych, ale ostrych jak brzytwa zdaniach. Demaskujących, zabawnych, czasem kąśliwych. Zawsze z humanistyczną czułością skoncentrowanych na „obiekcie diagnozy”. Aforyzmy ujęte w krótkie słowa, błyskotliwe myśli i głębokie refleksje – to idealna książka dla zabieganych, a spragnionych intelektualnej aktywacji i duchowego ożywienia czytelników...
prof. Jerzy S. Ossowski, literaturoznawca

Parafrazując Woltera – jeśli koniecznie chcesz kogoś zanudzić, to spróbuj napisać wszystko. Autor, filozofujący profesor psychologii, uniknął tej pułapki i stara się powiedzieć o nas tylko tyle, ile trzeba, w ot tak rzuconych pojedynczych zdaniach, które mówią o naszych ludzkich właściwościach często znacznie więcej niż opasłe tomy traktujące o człowieku. Ta znana od wieków forma literacka zawsze należała do trudnych, bo nie jest łatwo w lapidarny oraz celny sposób sportretować ludzi i ich sprawy, o których lubimy rozprawiać. Autor, będąc znawcą naszych ludzkich „charakterków”, traktuje je z życzliwym przymrużeniem oka, a jako wytrawny psycholog tym bardziej wie, czego o nas nie powiedzieć.
mecenas Stanisław Kłys

Groby weteranów znajdujące się na cmentarzach komunalnych i parafialnych bywały likwidowane. Aby je chronić dla przyszłych pokoleń, uchwalono w 2018 r. stosowną ustawę. Odtąd Instytut Pamięci Narodowej upamiętnia weteranów poprzez wpisanie miejsc ich spoczynku do „Ewidencji grobów weteranów walk o wolność i niepodległość Polski”. Na cmentarzu komunalnym w Bytomiu Odrzańskim jest już blisko 20 grobów chronionych tą ustawą. Publikacja "Chcemy pamiętać" stanowi swoisty przewodnik po bytomskim cmentarzu i przedstawia zasługi pochowanych tu weteranów. Trasa spaceru jest wyznaczona na mapce. Mamy nadzieję, że niniejsza publikacja przyczyni się do popularyzacji sylwetek bytomskich weteranów oraz podjęcia podobnych działań w innych społecznościach lokalnych.

Dagmara Gadek-Widzyk wiolonczelistka, rodowita tarnowianka, od lat na stałe zamieszkała w Niemczech. Jest byłą stypendystką MKiS, absolwentką  trzech zagranicznych uczelni (w Holandii i w Niemczech).
Pisze – dając (jak twierdzi) ujście wrodzonemu gadulstwu i poczuciu humoru. Wraz z mężem (profesorem kontrabasu) i dwójką dzieci tworzą głośną muzyczną rodzinę, w której pielęgnowane są polskie tradycje. W wolnych chwilach najchętniej czyta, wielbicielka muzyki Chopina, Brahmsa i Rachmaninowa.

Pewien chłopiec wchodzi w posiadanie przedmiotu o nadzwyczajnej mocy. Roztropne jego używanie pozwala na przeżycie niezwykłych, zarówno strasznych, jak i wesołych przygód toczących się w szkole podstawowej i w jej bezpośrednim sąsiedztwie, w tym także pod ziemią, gdzie rozumny szympans stworzył niebo i piekło dla dobrych i złych zwierząt.

Ta książeczka w niezwykle delikatny i bezpieczny sposób porusza temat odchodzenia i straty, który dla dzieci bywa trudny do nazwania i zrozumienia. Zamiast dosłowności pojawia się metafora przemiany, obecności w innej formie i więzi, która nie znika, lecz zmienia swój kształt. Dzięki temu dziecko może oswoić emocje, poczuć ukojenie i znaleźć język do rozmowy o tęsknocie, smutku czy miłości, bez lęku i nadmiernego ciężaru.
Ogromnym atutem są również piękne, subtelne ilustracje namalowane ręcznie przez córkę autorki, które pobudzają wyobraźnię, pomagają zatrzymać uwagę dziecka i łagodnie prowadzą je przez emocjonalną treść. Publikacja stanowi wartościowe narzędzie do pracy z dziećmi zarówno w przestrzeni terapeutycznej, jak i edukacyjnej oraz domowej. 
Sprawdzi się podczas zajęć TUS, spotkań indywidualnych czy rozmów w klasie. Pomaga dorosłym otworzyć dialog, a dzieciom daje poczucie bezpieczeństwa i lepsze zrozumienie własnych uczuć. To książeczka, która nie tylko opowiada historię, ale realnie wspiera proces emocjonalny i buduje most między światem dziecka a trudnymi tematami. - Sylwia Korman (pedagog, edukatorka i terapeutka wspierająca dzieci oraz rodziny w Holandii)

Jadwiga Rehm-Proć - urodzona 9 czerwca 1970 roku w Szczecinku (Polska). Od ponad piętnastu lat mieszka wraz z rodziną w Maastricht (Niderlandy).
W Holandii podjęła naukę, zdobywając dyplom kindercoacha (trenera dziecięcego rozwoju). To doświadczenie stało się inspiracją do napisania książki dla dzieci, poruszającej trudny, lecz niezwykle ważny temat odbudowy wiary i nadziei po stracie bliskiej, kochanej osoby. Poprzez lekturę autorka pragnie pomóc najmłodszym czytelnikom oswoić się z procesem rozstania i odnaleźć w nim siłę.
Obecnie pełni funkcję ambasadora i edukatorki przy Fundacji Stichting Art ASZ, wspierając rozwój artystyczny i emocjonalny dzieci oraz dorosłych.

Chrobry znaczy dzielny – Kinga Prawdzic (dr n. med. Kinga Ciemniewska-Gorzela)

Ta książka powstała z potrzeby serca. Autorka, pragnąc przekazać swoim dzieciom ważne wartości w ciekawy i angażujący sposób, stworzyła opowieść, w której prawda historyczna splata się z uniwersalnymi problemami młodych ludzi.

Przez dziesięć lat pisania towarzyszyła swoim dzieciom w kolejnych etapach życia – od przedszkola, przez szkołę, po zmagania ze sportową rywalizacją czy doświadczenia hejtu. Każdy z tych tematów został ujęty w formie opowiadania, w którym pojawia się mały Bolesław Chrobry – bohater, który wraz z czytelnikami mierzy się z wyzwaniami bliskimi współczesnym dzieciom.

To książka łącząca wartości wychowawcze, ciekawą przygodę i historyczną prawdę. Jak podkreśla prof. Mieczysław Ryba – wpisuje się w tradycję najlepszych dzieł literatury dziecięcej. Pięknie wydana, może być znakomitym prezentem, np. na Boże Narodzenie.

W przygotowaniu znajduje się także tłumaczenie na język angielski, które pozwoli dotrzeć z tą wyjątkową opowieścią do czytelników na całym świecie.