Wydawnictwo Poligraf

Roman Kotliński, ur. 1967 r. Wyświęcony na kapłana katolickiego w 1993 r. Autor "Byłem księdzem", jednego z trzech największych bestsellerów powojennej Polski. Założyciel i przez 15 lat redaktor naczelny ogólnopolskiego tygodnika „Fakty i Mity”. Lider środowisk antyklerykalnych. Multimilioner i poseł. Aresztowany w lutym 2016 r., odsiedział w trzech więzieniach siedem i pół roku. 
W I części "Byłem więźniem" autor opisuje kilkanaście ostatnich lat swojego niezwykle barwnego życia: wielki sukces literacki po zrzuceniu sutanny, cztery lata posłowania w Sejmie VII kadencji, własne zdrady, szwindle oraz utratę rodziny. Materialne wzloty i duchowe upadki.
Pisze o naciąganych i fałszywych zarzutach, które postawili mu prokuratorzy Ziobry. W pamiętniku "Dziennik w kratkę" relacjonuje, dzień po dniu, pierwszy rok ciężkiej odsiadki za kratami łódzkiego aresztu. 
Ale za tymi samymi kratami spotykają go także prawdziwe cuda. Romanowi Kotlińskiemu zostaje objawiona Prawda o Bogu, który zabierając mu wszystko, nawrócił go i ofiarował znacznie więcej. W ludzkim rozumieniu stracił dorobek całego życia. Po co? 
Odpowiada: „Abym mógł powiedzieć: Nie wierzę w Boga. Ja wiem, że Bóg istnieje. On mi to udowodnił. I mnie wyzwolił”.

W tomie II "Byłem więźniem" autor opisuje swoje dalsze losy w łódzkim areszcie, proces pod dyktando Prokuratury Krajowej Ziobry oraz pobyt w więzieniach w Iławie i we Wrocławiu. Tematem przewodnim książki jest jednak życie po życiu, a dokładnie przekonanie, że nasza egzystencja i świadomość nigdy się nie kończą. Niby nic nowego, lecz autor w unikalny sposób udowadnia tę Prawdę, zestawiając relacje osób, które doświadczyły śmierci klinicznej, z relacjami tych, którzy podczas regresji hipnotycznych widzieli swoje poprzednie wcielenia. Opisuje również okresy pomiędzy kolejnymi wcieleniami, czyli czas przebywania w naszym prawdziwym Domu. 

„Maniuś był z nami pół roku. Za nieodpowiedni żart skazano go na sześć lat więzienia i wywieziono do Zakładu Karnego w Sieradzu. Tam umarł na atak serca”.
„Wszyscy słyszeli o Tomaszu Komendzie czy Arkadiuszu Krasce, ale mało kto na wolności wyobraża sobie, że takich jak oni w polskich więzieniach gniją tysiące. Całkiem niewinnych lub winnych częściowo (…)”. 
„Lokal wynajmowali studenci. Skarżyli się na smród, który rzekomo wy­dobywał się ze ścian. Okazało się, że wnęka przy balkonie była mniejsza od tych, które zrobiono w identycznych mieszkaniach w kamienicy. Pod tynkiem i warstwą cegły spoczywał martwy Mieczysław”.
„Macie (…) okazję przeczytać o tym, co z ogromną dozą pewności stanie się z wami na progu i za progiem śmierci ciała”.
„(…) dopóki nie wróciłem z martwych, nigdy wcześniej tak naprawdę nie widziałem kwiatu. (…) Teraz patrzę na las, na kwiat, na ptaka i mówię: »To jestem ja, to jest część mnie!«”.
„Poddawani regresji opisują Dom Ojca – w którym żyjemy na stałe pomiędzy kolejnymi wcieleniami, zintegrowani z naszym wyższym Ja – jako odwzorowanie ziemskich miast, budynków, ludzi, przyrody – fauny i flory. Jednak każdy z tych elementów jest tam doskonały i posiada więcej wymiarów niż na Ziemi”.

Powiadają, że dobro zawsze zatriumfuje nad złem. Jednakże czy nie jest to tylko nasze złudne życzenie i osobiste odczucie, że właśnie tak powinno być? Czyż nie wpajano nam tego od dzieciństwa? W tym zbiorze opowiadań grozy nie znajdziesz dużo krwi, będzie za to wiele zła, nieprawości, a zwłaszcza cierpienia, które przyjdzie wraz z nim. Tego niesprawiedliwego, które wywoła u Ciebie sprzeciw i dowiesz się, że zło wcale nie musi zostać ukarane…

Podróże w czasie pozostawały zawsze w sferze marzeń ludzi.
Główna bohaterka powieści, Megi Song, córka cenionego archeologa, już w dzieciństwie została obdarzona niezwykłymi umiejętnościami. Z wiekiem jej moce stawały się coraz silniejsze. Jak się okazało, została wybrana na Wieczną Cesarzową Czasu, której zadaniem jest stawanie w obronie sprawiedliwości i niesienie pomocy osobom pokrzywdzonym.
Legenda o Wiecznej Cesarzowej Czasu znana była przede wszystkim w Chinach i to właśnie tam Megi rozpocznie swoją przygodę. Będzie surową, ale sprawiedliwą Nemezis dla przestępców z różnych epok. Odkryje mroczne tajemnice cesarskich i królewskich haremów, bez litości karać będzie wiarołomców i zdrajców.
W trudnej misji pomagać jej będą najbliżsi – rodzina i wierni przyjaciele. Współczesny sprzęt fotograficzny i komputerowy będą nieocenione podczas zdobywania dowodów przestępstw i okrucieństwa, jakie panowało w dawnych chińskich haremach.
Wieczna Cesarzowa Czasu zabiera czytelnika w niezwykłą podróż do starożytnych królestw Chin i do Tybetu, przy okazji pokazując piękno architektury mistrzów budownictwa.
Wnikliwy czytelnik z pewnością dostrzeże, że to powieść z przesłaniem, ponieważ pokazuje, iż honor, lojalność, wierność i miłość stanowią największą wartość dla człowieka.

Margo Felix to pseudonim literacki Małgorzaty Tarkowskiej, architekta i konserwatora zabytków, absolwentki Wydziału Architektury Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Świat starożytnych Chin, Egiptu i Grecji oraz odkrycia archeologiczne są jej pasją. Państwo Środka zajmuje szczególne miejsce w sferze jej zainteresowań. Materiały do książki autorka starannie przygotowywała przez dwa lata, korzystając z wiedzy etnografa i archeologa, znawców historii starożytnych Chin. Współpraca zaowocowała bogatym materiałem traktującym o obyczajach na dworach władców Państwa Środka z różnych epok.

Autor jest profesorem psychologii. Wykładał na UJ, UP i AIK w Krakowie. W swych pracach podejmował problemy o dużym ciężarze gatunkowym. Najważniejsze publikacje książkowe to: "Problem granic poznania…" (1992, 2016)," W poszukiwaniu prywatnych orientacji ontologicznych" (2007), "Rzeczywiste – nierzeczywiste. Podręcznik metody do badania orientacji życiowych" (2010) oraz "Pochwała wiedzy negatywnej". "Szkice na obie ręce" (2017). Niektóre teksty dostępne są na
https://www.researchgate.net/profile/Krzysztof_Mudyn/stats.

„Charakterki i zdziwienia” to kapitalny spis z natury, ludzkiej natury. To i lustro, i czasem krzywe zwierciadło, w którym (przymrużając oczy) możemy się odnaleźć. Za lekkością języka autora kryje się wyjątkowy zmysł obserwacji. Celność diagnoz, zamknięta w dowcipnie lotnych, ale ostrych jak brzytwa zdaniach. Demaskujących, zabawnych, czasem kąśliwych. Zawsze z humanistyczną czułością skoncentrowanych na „obiekcie diagnozy”. Aforyzmy ujęte w krótkie słowa, błyskotliwe myśli i głębokie refleksje – to idealna książka dla zabieganych, a spragnionych intelektualnej aktywacji i duchowego ożywienia czytelników...
prof. Jerzy S. Ossowski, literaturoznawca

Parafrazując Woltera – jeśli koniecznie chcesz kogoś zanudzić, to spróbuj napisać wszystko. Autor, filozofujący profesor psychologii, uniknął tej pułapki i stara się powiedzieć o nas tylko tyle, ile trzeba, w ot tak rzuconych pojedynczych zdaniach, które mówią o naszych ludzkich właściwościach często znacznie więcej niż opasłe tomy traktujące o człowieku. Ta znana od wieków forma literacka zawsze należała do trudnych, bo nie jest łatwo w lapidarny oraz celny sposób sportretować ludzi i ich sprawy, o których lubimy rozprawiać. Autor, będąc znawcą naszych ludzkich „charakterków”, traktuje je z życzliwym przymrużeniem oka, a jako wytrawny psycholog tym bardziej wie, czego o nas nie powiedzieć.
mecenas Stanisław Kłys

Groby weteranów znajdujące się na cmentarzach komunalnych i parafialnych bywały likwidowane. Aby je chronić dla przyszłych pokoleń, uchwalono w 2018 r. stosowną ustawę. Odtąd Instytut Pamięci Narodowej upamiętnia weteranów poprzez wpisanie miejsc ich spoczynku do „Ewidencji grobów weteranów walk o wolność i niepodległość Polski”. Na cmentarzu komunalnym w Bytomiu Odrzańskim jest już blisko 20 grobów chronionych tą ustawą. Publikacja "Chcemy pamiętać" stanowi swoisty przewodnik po bytomskim cmentarzu i przedstawia zasługi pochowanych tu weteranów. Trasa spaceru jest wyznaczona na mapce. Mamy nadzieję, że niniejsza publikacja przyczyni się do popularyzacji sylwetek bytomskich weteranów oraz podjęcia podobnych działań w innych społecznościach lokalnych.

Dagmara Gadek-Widzyk wiolonczelistka, rodowita tarnowianka, od lat na stałe zamieszkała w Niemczech. Jest byłą stypendystką MKiS, absolwentką  trzech zagranicznych uczelni (w Holandii i w Niemczech).
Pisze – dając (jak twierdzi) ujście wrodzonemu gadulstwu i poczuciu humoru. Wraz z mężem (profesorem kontrabasu) i dwójką dzieci tworzą głośną muzyczną rodzinę, w której pielęgnowane są polskie tradycje. W wolnych chwilach najchętniej czyta, wielbicielka muzyki Chopina, Brahmsa i Rachmaninowa.

Pewien chłopiec wchodzi w posiadanie przedmiotu o nadzwyczajnej mocy. Roztropne jego używanie pozwala na przeżycie niezwykłych, zarówno strasznych, jak i wesołych przygód toczących się w szkole podstawowej i w jej bezpośrednim sąsiedztwie, w tym także pod ziemią, gdzie rozumny szympans stworzył niebo i piekło dla dobrych i złych zwierząt.

Ta książeczka w niezwykle delikatny i bezpieczny sposób porusza temat odchodzenia i straty, który dla dzieci bywa trudny do nazwania i zrozumienia. Zamiast dosłowności pojawia się metafora przemiany, obecności w innej formie i więzi, która nie znika, lecz zmienia swój kształt. Dzięki temu dziecko może oswoić emocje, poczuć ukojenie i znaleźć język do rozmowy o tęsknocie, smutku czy miłości, bez lęku i nadmiernego ciężaru.
Ogromnym atutem są również piękne, subtelne ilustracje namalowane ręcznie przez córkę autorki, które pobudzają wyobraźnię, pomagają zatrzymać uwagę dziecka i łagodnie prowadzą je przez emocjonalną treść. Publikacja stanowi wartościowe narzędzie do pracy z dziećmi zarówno w przestrzeni terapeutycznej, jak i edukacyjnej oraz domowej. 
Sprawdzi się podczas zajęć TUS, spotkań indywidualnych czy rozmów w klasie. Pomaga dorosłym otworzyć dialog, a dzieciom daje poczucie bezpieczeństwa i lepsze zrozumienie własnych uczuć. To książeczka, która nie tylko opowiada historię, ale realnie wspiera proces emocjonalny i buduje most między światem dziecka a trudnymi tematami. - Sylwia Korman (pedagog, edukatorka i terapeutka wspierająca dzieci oraz rodziny w Holandii)

Jadwiga Rehm-Proć - urodzona 9 czerwca 1970 roku w Szczecinku (Polska). Od ponad piętnastu lat mieszka wraz z rodziną w Maastricht (Niderlandy).
W Holandii podjęła naukę, zdobywając dyplom kindercoacha (trenera dziecięcego rozwoju). To doświadczenie stało się inspiracją do napisania książki dla dzieci, poruszającej trudny, lecz niezwykle ważny temat odbudowy wiary i nadziei po stracie bliskiej, kochanej osoby. Poprzez lekturę autorka pragnie pomóc najmłodszym czytelnikom oswoić się z procesem rozstania i odnaleźć w nim siłę.
Obecnie pełni funkcję ambasadora i edukatorki przy Fundacji ART.ASZ.nl, wspierając rozwój artystyczny i emocjonalny dzieci oraz dorosłych.

Chrobry znaczy dzielny – Kinga Prawdzic (dr n. med. Kinga Ciemniewska-Gorzela)

Ta książka powstała z potrzeby serca. Autorka, pragnąc przekazać swoim dzieciom ważne wartości w ciekawy i angażujący sposób, stworzyła opowieść, w której prawda historyczna splata się z uniwersalnymi problemami młodych ludzi.

Przez dziesięć lat pisania towarzyszyła swoim dzieciom w kolejnych etapach życia – od przedszkola, przez szkołę, po zmagania ze sportową rywalizacją czy doświadczenia hejtu. Każdy z tych tematów został ujęty w formie opowiadania, w którym pojawia się mały Bolesław Chrobry – bohater, który wraz z czytelnikami mierzy się z wyzwaniami bliskimi współczesnym dzieciom.

To książka łącząca wartości wychowawcze, ciekawą przygodę i historyczną prawdę. Jak podkreśla prof. Mieczysław Ryba – wpisuje się w tradycję najlepszych dzieł literatury dziecięcej. Pięknie wydana, może być znakomitym prezentem, np. na Boże Narodzenie.

W przygotowaniu znajduje się także tłumaczenie na język angielski, które pozwoli dotrzeć z tą wyjątkową opowieścią do czytelników na całym świecie.

Evelyn Core - pisarka i youtuberka. Przygodę z pisaniem zaczęła w wieku dziesięciu lat, kiedy powstały jej pierwsze pamiętniki, a zaraz po nich wiersze i powieści. Niektóre zostały opublikowane w internecie, dzięki czemu zdobyły sobie grono fanów. Po skończeniu szkoły policealnej wyemigrowała za granicę, gdzie powróciła do pisania „Anielskich sideł miłości”, które czekały na swoją kontynuację kilka lat od napisania pierwszych rozdziałów w czasie szkoły średniej. Ukończona opowieść wraz z innymi utworami wróciła z autorką do kraju, gdzie kiedyś pewnego zimowego dnia wena podszepnęła jej nowe historie do napisania.

Savine Kruk po przeprowadzce do domu po dziadkach nie jest do końca tym zachwycona. Ubarwia swoją rzeczywistość powieścią, którą tworzy. Wciąż jednak brakuje jej pewnego elementu – osoby głównego bohatera, którego nie jest w stanie sobie wyobrazić.
Pewnego wieczoru wybiera się na długi spacer, który kończy się następnego dnia pobudką w hotelowym łóżku obok Kaia. Chłopak od tego momentu staje się jej inspiracją i światłem w życiu, które w jednej chwili przemienia się w trudną rzeczywistość obarczoną alkoholizmem, samotnością, niepewnością, miłosnymi zawirowaniami, hejtem i trudnymi decyzjami.
„Chwiejna nadzieja” to powieść o miłości, przeciwnościach losu takich jak hejt czy alkoholizm w rodzinie oraz o pasji związanej z pisaniem.

Temat wierszy, które znalazły się w tym tomiku, modlitwą i sercem pisanych, to życie (moje i moich bliskich).
Sytuacja ogólnoświatowa i czas, w jakim żyjemy obecnie, „nakazał” nam zwolnić i zatrzymać się (!), ale również skłonił do refleksji nad życiem… przemijaniem etc. Ja wykorzystałam ten czas na wydanie książki.
Nagrodą dla mnie byłoby, gdyby ów tomik, będący zapisem bardzo osobistych przeżyć i uczuć, był dla Ciebie, drogi Czytelniku, miłą przygodą… spotkania z wierszem, a może czymś więcej!

Moja skromna poezja jest zapisem emocji z różnych okresów życia. Zaplątanego kłębka suk­cesów i porażek, szczęścia i bólu. Tego, co mi teraz i kiedyś w duszy grało.

Główna bohaterka Mila wraz z przyjaciółmi odwiedza osobliwy park rozrywki – schowane za murami miasto zamieszkane przez zombi. Mieszkańcy dotknięci chorobą nocami stają się niesamowicie silni i nie panują nad własnymi ciałami, stąd porównanie do nieśmiertelnych potworów.

Co to są „ciapasy”? Ciapasy to w nieformalnym słownictwie Polaków imigranci z Azji i północnej Afryki, którymi straszą nas politycy. Dla polskiego obywatela każdy z tych ciapasów to przestępca. Nawet jeśli pracuje. W książce mamy do czynienia z polskimi odpowiednikami ciapasów. Powołując się na oryginał – po co nam szukać nowych ciapasów, jak swoi pod bokiem. Nie są oni aż tak radykalni, jak ci z Afryki i Azji, ale mogą. Na razie ktoś z siekierą napadnie na współobywatela, okradnie śpiącego w pociągu pasażera, porwie kogoś dla okupu, zastrzeli członków rodziny, podpali mieszkanie lub fabrykę, okradnie pod bankomatem, wyłudzi piwo... Są też i tacy, którzy rozjeżdżają współobywateli na chodnikach, że są po zażyciu, to już inna sprawa. Ucieczka za granicę niewiele pomoże – każda twarz przy stoliku w zagranicznym pubie wydaje się nam znajoma.

Trudno ustalić, od kiedy pisałem, chyba od zawsze. Pisałem do szuflady. W latach dziewięćdziesiątych XX wieku byłem fotoreporterem w jednej ze szczecińskich agencji fotograficznych. W tym też czasie ukończyłem roczny kurs dziennikarski. Pisałem głównie w prasie wewnętrznej, ale w ogólnopolskiej (mniej) też. Jeden z krajowych technicznych miesięczników poprosił mnie o wywiad. Opublikował go. W wywiadzie zapowiedziałem, iż po przejściu na emeryturę napiszę książkę. Napisałem, ale wcześniej jedno z wydawnictw zaproponowało mi napisanie dla nich książki "BHP w budownictwie". Napisałem, książka została wydana. To samo wydawnictwo zaproponowało mi pisanie odpowiedzi na behapowskie i okołobehapowskie pytania czytelników. Napisałem tysiąc takich odpowiedzi. Przerwałem, aby tworzyć książki literackie. Do dziś ukazały się: "Kierat Filipa", "Scypion z pogranicza światów", "Fałszywy harlequin", "Zapach wojny" i "Ciapasy".