Wydawnictwo Poligraf

Książka opowiada o zmianie w życiu Marii, zabieganej menedżerki dużej korporacji, której  otaczający świat nie mógł długo zrozumieć, a stereotypowe myślenie środowiska przyspieszyło jej decyzję. Bohaterką jest wykształconą kobietą, o wysokiej pozycji zawodowej, nagradzaną i chwaloną przez prestiżową prasę.
Maria krąży między ukochaną wyspą a wielkomiejskim życiem. Zauroczona błękitem wód i nieba oraz blaskiem słońca próbuje sobie wytłumaczyć niedorzeczność marzeń przez kilka dobrych lat. Kocha sukces i modny w świecie blichtr, ale ucieka tam, gdzie czuje więź z naturą, ludźmi i tym, czego sama nie potrafi zdefiniować. Tajemniczy magnes w sposób nieokiełznany przyciąga ją do świata, który znała tylko z wakacji. Maria uchyla rąbki pracy zawodowej i życia prywatnego, przeplatając to pobytami na wyspie.
Niczym strzała przebija na wylot tarczę ludzkich wątpliwości i zamienia je w wolę projektowania. Jest przykładem wiary w siebie i umiejętności zarządzania nie tylko wielką korporacją, ale i własnym życiem. Czy można zamienić blichtr na prostotę, zanurzając się w falach namiętności? Oddana matka, zakochana w swojej rodzinie, lubiana przez przyjaciół nagle ulega emocjom na nowej ziemi. Zrzucając czarne szpilki, odczarowuje Kopciuszka. Życiu rzuca wyzwanie, by móc być sobą, a nie tą, której oczekiwał świat.

O autorce:
Zapytała mnie przyjaciółka:
– Ile jest ciebie w twojej książce?
– Nie ma mnie. Są tylko moje emocje, uczucia, myśli, wrażenia, moja radość, dusza, wolność, moje pragnienia.
– Jak to? – zdziwiła się.
– Tak to. Tło książki jest bliskie mojemu życiu i stanowi kanwę dla moich przemyśleń. Chciałabym, by każdy, kto ją przeczyta, mógł zweryfikować swoja strefę komfortu z prawdziwymi, ukrytymi głęboko pragnieniami, przed którymi czuje lęk.
– Czy pisałaś o sobie?
– W pewnym sensie tak. Zmęczona kieratem, związana schematami, systemami, procedurami i niegodząca się na stereotypy, z nieustającym poczuciem wolności własnej, nie szukając, znalazłam powód, który oderwał mnie od „niby wspaniałego” życia, kariery i wszelkich przywilejów. Porzuciłam wielkie miasto, blichtr związany z pracą zawodową, kładąc na szali siebie samą przeciw sobie samej.
– Która wygrała? – zapytała.
– Przeczytaj i potem zapytaj się siebie: czy jest szansa na twoją własną wygraną?

Oto powieść o czarownicach. Podobno wywołuje strach nawet wśród najbardziej zagorzałych miłośników horrorów. Lecz są i tacy, którym z pewnością zakręci się łezka w oku. A jak ty, czytelniczko, czytelniku, zareagujesz na książkę po jej przeczytaniu?
Gorąco zachęcam do lektury.
Autor

Drogi Czytelniku! Książka, którą właśnie trzymasz w ręku, zawiera listy, które początkowo miały należeć do prywatnej korespondencji przeznaczonej dla nienarodzonych jeszcze wnuków autorki. Za namową bliskich postanowiła jednak opublikować te teksty, abyś i Ty mógł skorzystać z jej bezcennych rad, jak przeżyć życie w szczęściu i miłości. Książka jest pełna magii i nadzwyczajnych historii, które wydarzyły się naprawdę. Nie brakuje w niej jednak trudnych życiowych sytuacji i wartościowych rad, jak przetrwać czas, kiedy znajdziemy się na życiowych zakrętach. Jak postępować, a czego unikać, aby przeżyć to nasze ziemskie życie w błogości i dostatku. Jest w niej również ktoś, kogo nazywa Sternikiem życiowym, który, jak uważa autorka, nie zawitał w jej życiu bez przyczyny i przy każdym upadku podawał jej pomocną dłoń oraz nadzieję, że będzie dobrze, gdy wydawało się, że nie ma nadziei.
Jeżeli zatem chciałbyś poznać piękną historię życia autorki i jednocześnie skorzystać z jej płynących prosto z serca rad, nie odkładaj tej książki na półkę.
Zabierz ją ze sobą i wyciągnij z niej wszystko, co będzie służyło Tobie.

Izabela Szczepaniak - urodziła się i wychowała w małej miejscowości w Polsce. Od 2006 roku mieszka na stałe w Wielkiej Brytanii, gdzie wiedzie szczęśliwe życie otoczona bliskimi i przyjaciółmi. "Czas przebudzenia… Listy do wnuków" to jej pierwsza powieść, lecz, jak zapewnia, nie ostatnia, gdyż pisanie jest jedną z jej największych życiowych pasji.

Izabela Szczepaniak – urodziła się i wychowała w Polsce. Od 17 lat wraz z rodziną mieszka w Wielkiej Brytanii. Pisząc swoją pierwszą książkę „Czas przebudzenia… Listy do wnuków”, która jest powieścią z jej życia, rozsmakowała się w świadomości, jak pięknie można żyć po przebudzeniu. Kiedy przyszło zatrzymanie i chwila na przemyślenia, zrozumiała, że jej życie jest darem.
Chęć podzielenia się swoim doświadczeniem z czytelnikami zaowocowała kolejną książką „Czas przebudzenia... Drugie życie”. Jest ona zaproszeniem czytelnika w magiczną podróż po najgłębszych zakamarkach jej pięknej duszy z nadzieją, że będzie też inspiracją dla każdego, kto zechce po nią sięgnąć.

„Czas przebudzenia... Drugie życie” Izabeli Szczepaniak to przewodnik w podróży do pięknej wewnętrznej przemiany. Treść książki ma zachęcić czytelnika do osobistej transformacji poprzez ukazanie, że najważniejszą podróżą w życiu każdego człowieka jest ta w głąb siebie. W książce autorka dzieli się świadectwem swojej metamorfozy. Teksty w niej zawarte są nie tylko instrukcją do samopoznania, ale także przewodnikiem, który pomoże odnaleźć drogę do akceptacji, pokochania siebie i odzyskania wewnętrznej harmonii. Jest bogactwem praktycznych metod i rad, które czytelnik może z łatwością wdrożyć w życie. To więcej niż lektura; to źródło inspiracji i motywacji ukierunkowane na budowanie lepszego „ja”. Autorka przekonuje, że czasem trzeba podjąć trudne decyzje, aby zawalczyć o siebie. To proces. I choć wydaje się to barierą nie do pokonania, zapewnia, że jest możliwe do osiągnięcia.
„Wszystko, czego potrzebujesz, jest w Tobie”.

Tomik "Czas się obudzić" to zbiór tekstów dedykowany osobom, które mają wpływ na moją przemianę mentalną i dzięki którym odważyłem się walczyć o marzenia. Te relacje oraz wsparcie rodziny napełniają mnie wiarą w siebie i pozwalają zrozumieć, że mimo różnych przeciwności warto się nie poddawać, stawiać sobie cele i do nich dążyć.

W ogarniętym powstaniem Królestwie Polskim w roku 1863 Kacper Tobolski musi przebyć długą drogę, aby schwytać człowieka, na którym chce dokonać zemsty. W trakcie swojej podróży poznaje Andrieja Jakucyna,
Rosjanina, który towarzyszy mężczyźnie w tej trudnej wyprawie. Początkowo powstanie i ogarniający je duch patriotyzmu go nie obchodzą, ale z czasem zauważa on, jak wiele potrafią poświęcić Polacy dla upragnionej wolności. Im bardziej się zagłębia w mrok walk, tym bardziej zaczyna się zmieniać

O czym jest ta książka? Przede wszystkim o wędrówce młodej głównej bohaterki, która wkracza w dorosłość. Kobieta wychowana na wsi – wśród natury, zabawy, fantazji – pragnie spełniać swoje marzenia w czekającym na nią nowym świecie. Uczy się na nowo, jak żyć, gdyż wśród dorosłych istnieją znacznie bardziej skomplikowane zasady, a jej wyidealizowane spojrzenie może ją srogo zawieść. Pragnie odnaleźć prawdziwe szczęście, spełnienie, satysfakcję, lecz rzeczywistość wyznacza jej dosyć przyziemne kryteria. Okazuje się także, że owo pragnienie wiąże się ze sławą, osiąganiem, stawaniem się tak zwanym człowiekiem sukcesu i jest ono pewną podświadomą ucieczką od krzywdzącej przeszłości. Bohaterka chce odnaleźć dawno zagubioną pewność siebie, poczucie własnej wartości, które kiedyś – jako nastolatka – utraciła. Jej kobieca natura – zachowana od dziecięcych lat – musi zmierzyć się z materializmem miejskiego życia i znaleźć gdzieś swoje miejsce, zmierzyć się z różnymi niebezpieczeństwami i poznać otaczającą ją rzeczywistość… I każdego dnia toczyć z nią boje o własne życie.

Wszyscy ludzie mają instynkt mordercy, w końcu jesteśmy drapieżnikami. Ale większość z nas potrafi nad tym panować, schować tę pierwotną chęć mordu w odległych czeluściach umysłu, przykryć ją kodeksem moralności, dobrego wychowania i obowiązujących norm społecznych. Lecz czasami u niektórych ludzi potrafi przebić się przez skorupę. Dzień po dniu małymi kroczkami wypełza, otrzepuje się z kurzu i podrzuca pomysł, by spróbować czegoś nowego.

Jeżeli zastanawiałeś się kiedykolwiek…
- co mówią i jak mówią windykatorzy osiągający najwyższe wyniki;
- jakich konkretnie słów używają częściej niż inni;
- dlaczego klienci przerywają im rzadziej niż pozostałym windykatorom;
- jak rozpoczynają i jak kończą rozmowy;
- dlaczego niektórych technik używają tylko na jednym konkretnym etapie rozmowy;
- jakich pytań pod żadnym pozorem nie zadają;
- dlaczego gdy najlepsi zapowiadają sankcje, to są bardziej przekonujący;
- czy mają jakiś plan na rozmowę;
- jakie techniki neutralizacji wymówek mają opracowane do perfekcji;
- jakich zasad negocjacji przestrzegają;
…lub jeśli poszukiwałeś odpowiedzi na jakiekolwiek inne pytanie związane z efektywnością na stanowisku windykatora, by zwiększyć swoją skuteczność i komfort pracy, to ta książka powstała właśnie dla ciebie.

Urodziłam się w 1957 r. na Mazowszu. Na wsi spędziłam dzieciństwo i lata szkolne. Nigdy nie brakowało mi chleba, świeżego powietrza i obcowania z naturą. Odkąd pamiętam, zawsze dużo czytałam i czerpałam z tego nie tylko radość, lecz także ogrom wiedzy. Książki przenosiły mnie w nieznane światy, pobudzały wyobraźnię, pozwalały oderwać się od rzeczywistości, która nie zawsze jest doskonała. Nauczyłam się, że warto we wszystkim, co dzieje się z naszym udziałem, dostrzegać choć odrobinę dobra i piękna. Kiedy przyszedł czas, że sama zaczęłam pisać, pragnęłam mówić „jednym tchem”. Najbardziej „płodna” w mojej twórczości była młodość.
Przekazując Wam tomik „Czerpać z przeszłości”, chciałabym zrelacjonować osobiście każdy z tych wierszy, ale to zbyt wielka pokusa, od której muszę się zdecydowanie uwolnić. Czytać można bowiem na wiele sposobów. Ufam, że wiersze, które Wam powierzam, będą czytane nie tylko z wypiekami na twarzy, ale przede wszystkim – sercem.

Tak już wiele zachęty zawarłem w swoich publikacjach odnośnie do oddawania się Stwórcy, czyli Pełni Światłości i Pełni Miłości, duszą = duchem i ciałem, że już więcej się nie da. Tak ja się oddaję już i wciąż, i każdego dnia, i każdej godziny Stwórcy, i duszą, i ciałem – bo to jedyna droga prowadząca do Nieśmiertelności, i duszy, i ciała! Jedyna droga ku WOLNOŚCI! A więc – powodzenia, Kochani!

Każdy z was jest łodzią w której
Może się z potopem mierzyć
Cało wyjść z burzowej chmury
Musi tylko w to uwierzyć.
"Arka Noego" ("Arrasy wawelskie")
Jacek Kaczmarski, Przemysław Gintrowski

Stanisław Teodor Snopek – wdowiec, lekarz, specjalista chorób wewnętrznych, kardiolog. Jego syn, także Stanisław, jest dziennikarzem sportowym.
Przebieg kariery zawodowej: szpital w Nowym Targu, krótko w sanatorium „Górnik” i PP „Uzdrowisko Szczawnica” oraz Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w Nowym Sączu. W pierwszych latach pracy jako samodzielny lekarz dyżurujący na sześciu oddziałach pełnił z konieczności funkcje chirurga, ginekologa, internisty, pediatry, lekarza chorób zakaźnych i ftyzjatry. Równocześnie pracował w pogotowiu ratunkowym, ośrodkach zdrowia w Ochotnicy Dolnej i w Łopusznej, w poradniach internistycznej, cukrzycowej i kardiologicznej. Badał dzieci szkolne, kierowców i skoczków spadochronowych, pełnił krótko funkcje lekarza sportowego, sądowego i zakładowego. W sumie jako lekarz przepracował 60 lat. Zajmował stanowiska: kierownika przychodni obwodowej dla całego powiatu, dwukrotnie zastępcy dyrektora zespołu opieki zdrowotnej. Był radnym Miejskiej Rady Narodowej, przewodniczącym koła PTL w Nowym Targu. Odznaczony Medalem Trzydziestolecia oraz Srebrnym Krzyżem Zasługi.
Zwiedził dokładnie Polskę, dobrze Europę i świat: pięć razy Azję, cztery razy Afrykę, dwa razy Amerykę Północną i po razie Nową Zelandię, Australię, Amerykę Południową i Hawaje. Wydał dwie książki: "Medycyna moja miłość" oraz "Turystyka moja pasja".

Witam, drogi czytelniku!
Gdybym mogła, bujałabym w chmurach cały dzień, najlepiej nad ulubionym jeziorem, które nieraz było przyczynkiem do napisania czegoś więcej. Swoją drogą, syn mawia, że jak odlecę, to trudno mnie złapać. Odchodzę wówczas w świat zupełnie inny niż ten tak dla mnie dosłowny i ciężki jednocześnie.
Z tej właśnie ciężkości i rachunku sumienia wobec siebie powstał „Człowiek w popiele”. Łatwo przychodzi odkrywanie wad innych, o wiele trudniej jest być w opozycji do własnego ja.
Żyjemy w czasach niepokoju, pędu, wyścigu spraw o to, co jest pierwsze i najważniejsze, bez pokory. Miłość, życzliwość, dobro jakby poplątały się w tych wszystkich drogach, które buduje im nowy ład, nowy człowiek.
Słowa zmieniają swoje znaczenie, przybierają abstrakcyjny kształt, a to co u podstaw, blaknie jak wymazana historia rodem z Orwellowskich opowiadań.
Trzeba pamiętać, szukać, nie zapominać i patrzeć obiektywnie, rozumem poszukując PRAWDY. Nie swojej, tej właściwej.
Życzę przyjemnej lektury.
Anna Czerniak

Czy wszechświatem rządzi przypadek?
Czy ewolucja eliminuje Boga?
Czy nauki Cieśli z Nazaretu są nowatorskie?
Czy teoria o kradzieży ciała Nazarejczyka ma uzasadnione podstawy, które zaprzeczałyby zmartwychwstaniu?
Czy nauki nowotestamentowe przystają do realnego życia?
Czy rewolucja informatyczno-medialna osłabia relacje interpersonalne oraz stosunek człowieka wobec Boga?

„Ateiści, a w mniejszym stopniu agnostycy, raczej w sporze niż dyskusji z wierzącymi, jako broni atomowej używają darwinowskiej teorii ewolucji. Arsenał ten ciągle jest udoskonalany, a siła rażenia ma być bezwzględna. Jednocześnie w sferze publicznej istnieje przekonanie, że teoria ogłoszona przez Darwina była decydującym ciosem zadanym, mocno osłabionej duchem oświecenia, wierze w Boga Stworzyciela. Czy słusznie?”
„Przy niniejszej refleksji przyjąłem następujące oczywiste założenie: Jezus objawił się w świecie rzeczywistym, w świecie z niezmiennymi prawami przyrody, z określonym dorobkiem cywilizacyjnym, zachodzącymi procesami politycznymi, ekonomicznymi i społecznymi, w świecie z taką, a nie inną naturą człowieka, gdzie jest wiele okrucieństwa, niesprawiedliwości, chorób, katastrof przyrodniczych lub wywołanych przez działalność człowieka, ale i w świecie, gdzie jest prawda, dobro i piękno”.
Człowiek zwyczajny wobec Boga. „Z tej perspektywy – a nie naukowca specjalisty, teologa lub filozofa – podjąłem rozważania. Są one proste i ‒ mam nadzieję ‒ interesujące, nie zawierają bowiem rozbudowanych, karkołomnych konstrukcji intelektualnych. Nie próbowałem używać języka filozoficznego rodem z Immanuela Kanta (zresztą nie mam nawet namiastki takich zdolności). Oczywiście swoje wnioski wywodzę, posiłkując się dorobkiem wielkich myślicieli i autorytetów z różnych dziedzin, jednakże starałem się je przedstawić w sposób najbardziej syntetyczny”.

Łukasz Jerzy Duda (ur. 1981 r.), z wykształcenia prawnik i politolog, od 2005 r. związany z branżą prawniczą, od 2013 r. wykonuje zawód adwokata. Pasjonat historii, filozofii, literatury. Uwielbia piłkę nożną.

Jest wiele określeń, którymi nie można opisać Maxa, jak: dobry, zdolny, cierpliwy. W zasadzie to cały jest na "nie". Nieporządny. Nieodważny. Nieposłuszny. Chyba nieco niestabilny. Lekkomyślny i porywczy. I właśnie przez te dwie niechlubne cechy sprowadził na siebie lawinę zdarzeń, która porwała go do równoległej rzeczywistości. Rzeczywistości, która okazała się znacznie gorsza niż ta, w której żył dotychczas. Mało przyjazna, miejscami przerażająca, choć na swój sposób fascynująca. Druga Ziemia – pełna zaginionych lądów, zapomnianych miast i zakazanych praktyk, przez które nasze światy zostały podzielone.
Max został wplątany w konflikt, z którego nie ma bezkrwawego wyjścia, i przyświeca mu nadrzędny cel: nie dać się zabić. Oraz wrócić do domu, jeśli los pozwoli.