Wydawnictwo Poligraf

Akcja musicalu "Czarna róża" rozgrywa się w latach 70., gdy blokowiska wielkich miast pochłaniają wsie, lasy i pola, gdzie nowe miesza się ze starym, a postęp splata się z dawną legendą. Dagmara, młoda dziewczyna, musi wraz z matką opuścić na zawsze swoją rodzinną wioskę, pożegnać przyjaciół i czas sielskich, nieco szalonych przygód. Ewka, niewidoma kuzynka Dagmary, inicjuje z przyjaciółkami spotkanie bohaterki z grupą blokerskich wywijasów. Szalony ogrodnik wraz z córką nie daje się pokonać współczesności i nie pozwala sobie odebrać ogrodów leżących na granicy miasta i wsi. Ludzie plotkują, że para się magią, a jego kwiaty mają straszliwą moc. Historia musicalu łączy te postaci, a finał zaskakuje wszystkich swoją niejednoznacznością. Całość ubrana jest w przejmującą muzykę, sugestywnie oddającą klimat spektaklu.
Książka zawiera scenariusz, opisy oraz zapis nutowy musicalu.

Karol Napieralski, kompozytor, twórca literacki, reżyser, aktor teatralny oraz nauczyciel i instruktor. Od lat związany z twórczością dla dzieci i młodzieży, dla nich tworzy spektakle, musicale, opery, formy baletowe, piosenki. Dzieła te są wystawiane z powodzeniem w teatrach na terenie całej Polski. 
Autor jest nagradzany za swoją twórczość międzynarodowymi nagrodami artystycznymi, m.in.: „Smok Kultury”, Dzierżoniów – za musical "Źli ludzie", „Aplauz”, MDFPiT w Koninie – za piosenkę "Czas kumkania", I miejsce, Swiss International Music Competition Lugano – za oratorium "Noc w Ogrójcu", nagrody za twórczość dla dzieci w Kutnie, Poznaniu, Rzeszowie, Kłodzku. 
Zakochany w historii gór i rodzinnej Wielkopolsce, w swoich dziełach łączy regionalne mity, podania z faktami historycznymi, a w warstwie muzycznej operuje pełnią barw orkiestry symfonicznej oraz brzmieniami instrumentów rockowych i elektronicznych. Całość tej symbiozy muzyki i tekstu tworzy bardzo charakterystyczny język, właściwy tylko jemu, co czyni go wyrazistym twórcą literatury dla dzieci i młodzieży.

"Czarne i złote" to siedem pozornie niezwiązanych ze sobą opowiadań opisujących losy różnych osób, których życie nie należy do najłatwiejszych. W trakcie lektury zauważamy jednak, że elementów spajających opowiadania jest więcej. Chociażby to, że sześć z nich rozgrywa się w PRL-u, oraz to, że wszystkie dotyczą kobiet. Kobiet, jak pisze autorka, ogarniętych przerażeniem przed brutalnością tego świata, strachem przed macierzyństwem, któremu nie są w stanie podołać, opuszczonym, zdanym na niełaskę losu…

Fałszywa przyjaciółka, podstępna wiedźma, nieprzewidywalna bestia, złodziejka czyhająca w zaułku…
Jak wiele różnych masek może przybrać samotność? Tego nie wiemy. Autorka książki „Czarne kulki” zapewnia, że samotność ma wiele twarzy i jest mistrzynią kamuflażu. 
Niczym wielka, tłusta pajęczyca czai się w ukryciu i zaciera swe przednie odnóża, czekając, aż wpadniemy w jej sidła, aby mogła się do nas dobrać, zawinąć w kokon i wyssać z nas życie. 
Książka, którą trzymasz w dłoni, jest opowieścią o życiu kilku osób, które spokrewnione lub związane ze sobą, a nawet sobie obce nie są świadome tego, jak wiele je łączy. Autorka ujawnia fragmenty z ich życia, wskazuje momenty ważne dla bohaterów tej powieści, wypełnione nie tylko prozaicznymi elementami, lecz także głębokimi emocjami. Przeprowadza analizę codziennych działań oraz podjętych decyzji, które wpływają na los przedstawionych w książce postaci. A wszystko po to, by pomóc w znalezieniu niezbędnych drogowskazów. 

Autorka, urodzona pod Opolem w 1981 r., od ponad dwudziestu lat przebywa za granicą, najpierw mieszkała m.in. w Stanach Zjednoczonych i we Włoszech, a obecnie osiedliła się w Wielkiej Brytanii w malowniczym hrabstwie Kent.
Jej pasje spowodowały, że oddała się najpierw studiowaniu filologii polskiej, potem malowaniu obrazów i projektowaniu wnętrz, aż w końcu licznym podróżom po świecie. 
Na co dzień zawodowo zajmuje się zarządzaniem w Londynie, ale to właśnie podróże i pisanie, jak twierdzi, rzeźbią jej charakter najpiękniej i sprawiają, że na zabój zakochana jest w życiu.
Autorka powieści „Figowce” wydanej w 2023 roku.

Książka opowiada o zmianie w życiu Marii, zabieganej menedżerki dużej korporacji, której  otaczający świat nie mógł długo zrozumieć, a stereotypowe myślenie środowiska przyspieszyło jej decyzję. Bohaterką jest wykształconą kobietą, o wysokiej pozycji zawodowej, nagradzaną i chwaloną przez prestiżową prasę.
Maria krąży między ukochaną wyspą a wielkomiejskim życiem. Zauroczona błękitem wód i nieba oraz blaskiem słońca próbuje sobie wytłumaczyć niedorzeczność marzeń przez kilka dobrych lat. Kocha sukces i modny w świecie blichtr, ale ucieka tam, gdzie czuje więź z naturą, ludźmi i tym, czego sama nie potrafi zdefiniować. Tajemniczy magnes w sposób nieokiełznany przyciąga ją do świata, który znała tylko z wakacji. Maria uchyla rąbki pracy zawodowej i życia prywatnego, przeplatając to pobytami na wyspie.
Niczym strzała przebija na wylot tarczę ludzkich wątpliwości i zamienia je w wolę projektowania. Jest przykładem wiary w siebie i umiejętności zarządzania nie tylko wielką korporacją, ale i własnym życiem. Czy można zamienić blichtr na prostotę, zanurzając się w falach namiętności? Oddana matka, zakochana w swojej rodzinie, lubiana przez przyjaciół nagle ulega emocjom na nowej ziemi. Zrzucając czarne szpilki, odczarowuje Kopciuszka. Życiu rzuca wyzwanie, by móc być sobą, a nie tą, której oczekiwał świat.

O autorce:
Zapytała mnie przyjaciółka:
– Ile jest ciebie w twojej książce?
– Nie ma mnie. Są tylko moje emocje, uczucia, myśli, wrażenia, moja radość, dusza, wolność, moje pragnienia.
– Jak to? – zdziwiła się.
– Tak to. Tło książki jest bliskie mojemu życiu i stanowi kanwę dla moich przemyśleń. Chciałabym, by każdy, kto ją przeczyta, mógł zweryfikować swoja strefę komfortu z prawdziwymi, ukrytymi głęboko pragnieniami, przed którymi czuje lęk.
– Czy pisałaś o sobie?
– W pewnym sensie tak. Zmęczona kieratem, związana schematami, systemami, procedurami i niegodząca się na stereotypy, z nieustającym poczuciem wolności własnej, nie szukając, znalazłam powód, który oderwał mnie od „niby wspaniałego” życia, kariery i wszelkich przywilejów. Porzuciłam wielkie miasto, blichtr związany z pracą zawodową, kładąc na szali siebie samą przeciw sobie samej.
– Która wygrała? – zapytała.
– Przeczytaj i potem zapytaj się siebie: czy jest szansa na twoją własną wygraną?

Oto powieść o czarownicach. Podobno wywołuje strach nawet wśród najbardziej zagorzałych miłośników horrorów. Lecz są i tacy, którym z pewnością zakręci się łezka w oku. A jak ty, czytelniczko, czytelniku, zareagujesz na książkę po jej przeczytaniu?
Gorąco zachęcam do lektury.
Autor

Drogi Czytelniku! Książka, którą właśnie trzymasz w ręku, zawiera listy, które początkowo miały należeć do prywatnej korespondencji przeznaczonej dla nienarodzonych jeszcze wnuków autorki. Za namową bliskich postanowiła jednak opublikować te teksty, abyś i Ty mógł skorzystać z jej bezcennych rad, jak przeżyć życie w szczęściu i miłości. Książka jest pełna magii i nadzwyczajnych historii, które wydarzyły się naprawdę. Nie brakuje w niej jednak trudnych życiowych sytuacji i wartościowych rad, jak przetrwać czas, kiedy znajdziemy się na życiowych zakrętach. Jak postępować, a czego unikać, aby przeżyć to nasze ziemskie życie w błogości i dostatku. Jest w niej również ktoś, kogo nazywa Sternikiem życiowym, który, jak uważa autorka, nie zawitał w jej życiu bez przyczyny i przy każdym upadku podawał jej pomocną dłoń oraz nadzieję, że będzie dobrze, gdy wydawało się, że nie ma nadziei.
Jeżeli zatem chciałbyś poznać piękną historię życia autorki i jednocześnie skorzystać z jej płynących prosto z serca rad, nie odkładaj tej książki na półkę.
Zabierz ją ze sobą i wyciągnij z niej wszystko, co będzie służyło Tobie.

Izabela Szczepaniak - urodziła się i wychowała w małej miejscowości w Polsce. Od 2006 roku mieszka na stałe w Wielkiej Brytanii, gdzie wiedzie szczęśliwe życie otoczona bliskimi i przyjaciółmi. "Czas przebudzenia… Listy do wnuków" to jej pierwsza powieść, lecz, jak zapewnia, nie ostatnia, gdyż pisanie jest jedną z jej największych życiowych pasji.

Izabela Szczepaniak – urodziła się i wychowała w Polsce. Od 17 lat wraz z rodziną mieszka w Wielkiej Brytanii. Pisząc swoją pierwszą książkę „Czas przebudzenia… Listy do wnuków”, która jest powieścią z jej życia, rozsmakowała się w świadomości, jak pięknie można żyć po przebudzeniu. Kiedy przyszło zatrzymanie i chwila na przemyślenia, zrozumiała, że jej życie jest darem.
Chęć podzielenia się swoim doświadczeniem z czytelnikami zaowocowała kolejną książką „Czas przebudzenia... Drugie życie”. Jest ona zaproszeniem czytelnika w magiczną podróż po najgłębszych zakamarkach jej pięknej duszy z nadzieją, że będzie też inspiracją dla każdego, kto zechce po nią sięgnąć.

„Czas przebudzenia... Drugie życie” Izabeli Szczepaniak to przewodnik w podróży do pięknej wewnętrznej przemiany. Treść książki ma zachęcić czytelnika do osobistej transformacji poprzez ukazanie, że najważniejszą podróżą w życiu każdego człowieka jest ta w głąb siebie. W książce autorka dzieli się świadectwem swojej metamorfozy. Teksty w niej zawarte są nie tylko instrukcją do samopoznania, ale także przewodnikiem, który pomoże odnaleźć drogę do akceptacji, pokochania siebie i odzyskania wewnętrznej harmonii. Jest bogactwem praktycznych metod i rad, które czytelnik może z łatwością wdrożyć w życie. To więcej niż lektura; to źródło inspiracji i motywacji ukierunkowane na budowanie lepszego „ja”. Autorka przekonuje, że czasem trzeba podjąć trudne decyzje, aby zawalczyć o siebie. To proces. I choć wydaje się to barierą nie do pokonania, zapewnia, że jest możliwe do osiągnięcia.
„Wszystko, czego potrzebujesz, jest w Tobie”.

Tomik "Czas się obudzić" to zbiór tekstów dedykowany osobom, które mają wpływ na moją przemianę mentalną i dzięki którym odważyłem się walczyć o marzenia. Te relacje oraz wsparcie rodziny napełniają mnie wiarą w siebie i pozwalają zrozumieć, że mimo różnych przeciwności warto się nie poddawać, stawiać sobie cele i do nich dążyć.

W ogarniętym powstaniem Królestwie Polskim w roku 1863 Kacper Tobolski musi przebyć długą drogę, aby schwytać człowieka, na którym chce dokonać zemsty. W trakcie swojej podróży poznaje Andrieja Jakucyna,
Rosjanina, który towarzyszy mężczyźnie w tej trudnej wyprawie. Początkowo powstanie i ogarniający je duch patriotyzmu go nie obchodzą, ale z czasem zauważa on, jak wiele potrafią poświęcić Polacy dla upragnionej wolności. Im bardziej się zagłębia w mrok walk, tym bardziej zaczyna się zmieniać

O czym jest ta książka? Przede wszystkim o wędrówce młodej głównej bohaterki, która wkracza w dorosłość. Kobieta wychowana na wsi – wśród natury, zabawy, fantazji – pragnie spełniać swoje marzenia w czekającym na nią nowym świecie. Uczy się na nowo, jak żyć, gdyż wśród dorosłych istnieją znacznie bardziej skomplikowane zasady, a jej wyidealizowane spojrzenie może ją srogo zawieść. Pragnie odnaleźć prawdziwe szczęście, spełnienie, satysfakcję, lecz rzeczywistość wyznacza jej dosyć przyziemne kryteria. Okazuje się także, że owo pragnienie wiąże się ze sławą, osiąganiem, stawaniem się tak zwanym człowiekiem sukcesu i jest ono pewną podświadomą ucieczką od krzywdzącej przeszłości. Bohaterka chce odnaleźć dawno zagubioną pewność siebie, poczucie własnej wartości, które kiedyś – jako nastolatka – utraciła. Jej kobieca natura – zachowana od dziecięcych lat – musi zmierzyć się z materializmem miejskiego życia i znaleźć gdzieś swoje miejsce, zmierzyć się z różnymi niebezpieczeństwami i poznać otaczającą ją rzeczywistość… I każdego dnia toczyć z nią boje o własne życie.

Wszyscy ludzie mają instynkt mordercy, w końcu jesteśmy drapieżnikami. Ale większość z nas potrafi nad tym panować, schować tę pierwotną chęć mordu w odległych czeluściach umysłu, przykryć ją kodeksem moralności, dobrego wychowania i obowiązujących norm społecznych. Lecz czasami u niektórych ludzi potrafi przebić się przez skorupę. Dzień po dniu małymi kroczkami wypełza, otrzepuje się z kurzu i podrzuca pomysł, by spróbować czegoś nowego.

Jeżeli zastanawiałeś się kiedykolwiek…
- co mówią i jak mówią windykatorzy osiągający najwyższe wyniki;
- jakich konkretnie słów używają częściej niż inni;
- dlaczego klienci przerywają im rzadziej niż pozostałym windykatorom;
- jak rozpoczynają i jak kończą rozmowy;
- dlaczego niektórych technik używają tylko na jednym konkretnym etapie rozmowy;
- jakich pytań pod żadnym pozorem nie zadają;
- dlaczego gdy najlepsi zapowiadają sankcje, to są bardziej przekonujący;
- czy mają jakiś plan na rozmowę;
- jakie techniki neutralizacji wymówek mają opracowane do perfekcji;
- jakich zasad negocjacji przestrzegają;
…lub jeśli poszukiwałeś odpowiedzi na jakiekolwiek inne pytanie związane z efektywnością na stanowisku windykatora, by zwiększyć swoją skuteczność i komfort pracy, to ta książka powstała właśnie dla ciebie.

Urodziłam się w 1957 r. na Mazowszu. Na wsi spędziłam dzieciństwo i lata szkolne. Nigdy nie brakowało mi chleba, świeżego powietrza i obcowania z naturą. Odkąd pamiętam, zawsze dużo czytałam i czerpałam z tego nie tylko radość, lecz także ogrom wiedzy. Książki przenosiły mnie w nieznane światy, pobudzały wyobraźnię, pozwalały oderwać się od rzeczywistości, która nie zawsze jest doskonała. Nauczyłam się, że warto we wszystkim, co dzieje się z naszym udziałem, dostrzegać choć odrobinę dobra i piękna. Kiedy przyszedł czas, że sama zaczęłam pisać, pragnęłam mówić „jednym tchem”. Najbardziej „płodna” w mojej twórczości była młodość.
Przekazując Wam tomik „Czerpać z przeszłości”, chciałabym zrelacjonować osobiście każdy z tych wierszy, ale to zbyt wielka pokusa, od której muszę się zdecydowanie uwolnić. Czytać można bowiem na wiele sposobów. Ufam, że wiersze, które Wam powierzam, będą czytane nie tylko z wypiekami na twarzy, ale przede wszystkim – sercem.

Tak już wiele zachęty zawarłem w swoich publikacjach odnośnie do oddawania się Stwórcy, czyli Pełni Światłości i Pełni Miłości, duszą = duchem i ciałem, że już więcej się nie da. Tak ja się oddaję już i wciąż, i każdego dnia, i każdej godziny Stwórcy, i duszą, i ciałem – bo to jedyna droga prowadząca do Nieśmiertelności, i duszy, i ciała! Jedyna droga ku WOLNOŚCI! A więc – powodzenia, Kochani!

Każdy z was jest łodzią w której
Może się z potopem mierzyć
Cało wyjść z burzowej chmury
Musi tylko w to uwierzyć.
"Arka Noego" ("Arrasy wawelskie")
Jacek Kaczmarski, Przemysław Gintrowski

Stanisław Teodor Snopek – wdowiec, lekarz, specjalista chorób wewnętrznych, kardiolog. Jego syn, także Stanisław, jest dziennikarzem sportowym.
Przebieg kariery zawodowej: szpital w Nowym Targu, krótko w sanatorium „Górnik” i PP „Uzdrowisko Szczawnica” oraz Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w Nowym Sączu. W pierwszych latach pracy jako samodzielny lekarz dyżurujący na sześciu oddziałach pełnił z konieczności funkcje chirurga, ginekologa, internisty, pediatry, lekarza chorób zakaźnych i ftyzjatry. Równocześnie pracował w pogotowiu ratunkowym, ośrodkach zdrowia w Ochotnicy Dolnej i w Łopusznej, w poradniach internistycznej, cukrzycowej i kardiologicznej. Badał dzieci szkolne, kierowców i skoczków spadochronowych, pełnił krótko funkcje lekarza sportowego, sądowego i zakładowego. W sumie jako lekarz przepracował 60 lat. Zajmował stanowiska: kierownika przychodni obwodowej dla całego powiatu, dwukrotnie zastępcy dyrektora zespołu opieki zdrowotnej. Był radnym Miejskiej Rady Narodowej, przewodniczącym koła PTL w Nowym Targu. Odznaczony Medalem Trzydziestolecia oraz Srebrnym Krzyżem Zasługi.
Zwiedził dokładnie Polskę, dobrze Europę i świat: pięć razy Azję, cztery razy Afrykę, dwa razy Amerykę Północną i po razie Nową Zelandię, Australię, Amerykę Południową i Hawaje. Wydał dwie książki: "Medycyna moja miłość" oraz "Turystyka moja pasja".