Wydawnictwo Poligraf

Autorka inspirowana własnymi doświadczeniami napisała książkę poruszającą temat adopcji, związanych z nią przeżyć oraz doświadczeń. Stara się podzielić tym, czym jest bliskość, zrozumienie i nadzieja. Jak ważna jest akceptacja i miłość drugiego człowieka. Książka skierowana jest zarówno do odbiorców o podobnych doświadczeniach i przeżyciach, jak i tych, którzy tego nie doświadczyli – pozwoli im zrozumieć emocje i odczucia osób, których temat adopcji dotknął bezpośrednio.

Ludzie opowiadali, że na terenie lasów niedaleko Szleszyna mieszkały dawniej istoty zwane Darwalami. Były one niższe od ludzi. Miały większe uszy, garbate nosy, a na głowie małe różki. Pojawili się i tacy, którzy uważali, że widzieli te dziwne stworzenia na własne oczy. Władze miasta postanowiły odkryć prawdę i przekonać się naocznie, czy Darwale rzeczywiście istnieją, czy to tylko bajkowe postacie. Zaczęto wymyślać sposoby na to, żeby je faktycznie złapać i zrobić z nich atrakcję turystyczną miasta. W tym samym czasie zaginęło też dwoje dzieci... Ich zniknięcie zaczęto przypisywać właśnie tajemniczym istotom. Jak się kończy ta historia? Dowiecie się po przeczytaniu opowiadania "Darwale i magiczne lustra", do czego zachęcam.

– Panie burmistrzu, żyjemy w normalnych czasach i normalnym świecie, a nie w bajce. Nie ma takiego zaczarowanego lustra.
– A Darwale?
– Co Darwale?
– Żyją w naszych lasach czy nie?
– Niby je sam widziałem, ale nie wiem, czy one istnieją naprawdę, czy są to postacie wymyślone, jak powiada dziadek tych dzieci z Kolebek.
– Powiem ci, że żyją i mają się dobrze, pewnie nawet się z nas śmieją. Pies coś znalazł?
– Nie ma psa, przepadł bez wieści.
– Coś dziwnego się dzieje wokół nas.

Kolekcja, której poświęcony jest ten album, to efekt trwających od 35 lat moich zainteresowań i fascynacji dawnym kotlarstwem i miedziennictwem. Początek tej niewątpliwej pasji dało kilka miedzianych przedmiotów, które od pokoleń były własnością naszej rodziny. Najbardziej utkwiły mi w pamięci: foremka do wypieków babki wielkanocnej, kufel oraz brytfanna do pieczenia ryb. Jeszcze jako bardzo młody człowiek, ilekroć spojrzałem na te dawne wyroby kotlarskie, zawsze czułem do nich wielki szacunek i już wtedy miałem świadomość, jak wiele pracy i wyjątkowych umiejętności wymagało ich wytworzenie. Dorastając, wielokrotnie wyobrażałem sobie, że w przyszłości będę majstrem w tej albo podobnej dziedzinie twórczości. I tak też się stało...
Bernard Nowakowski

Nie od dziś wiadomo, że uczucia i przyroda mają wspólny mianownik – poezję. To ona pozwala oddać to, co nam w sercu gra i wypełnia nas niemym zachwytem, ale też i bólem.

ALTERNATYWNA WIZJA NASZEJ ODLEGŁEJ PRZESZŁOŚCI
Czy nasza historia na pewno potoczyła się tak, jak czytamy o tym w szkolnych podręcznikach?
Czy w odległej przeszłości istniały zaawansowane cywilizacje?
Czy egipskie piramidy skrywają zaawansowaną technologię, która może zrewolucjonizować współczesny świat?
Czy wydarzenia w historii rozgrywają się cyklicznie według specjalnego prawa?
Odpowiedzi na te pytania znajdziesz wyłącznie w "Déjà vu".

Deszcz jest zbiorem wierszy, które poruszają tematy takie jak miłość, strata i poszukiwanie sensu życia. Głębokie obrazy poetyckie angażują czytelnika emocjonalnie i skłaniają do refleksji.
Adriana Sieja – urodzona w 1997 roku. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego w Trzemesznie. Tomik "Deszcz" jest poetyckim debiutem autorki, której poezja towarzyszy od najmłodszych lat.

What has happened to the city once thought to be the symbol of American success? For many, Detroit is the symbol of the failure of American capitalism. Due to its size and momentum, it is not possible to simply hide the problems away.

Marian Rybczyński – absolwent Wyższej Oficerskiej Szkoły Lotniczej, którą ukończył w 1978 roku na kierunku pilot samolotów odrzutowych. Po promocji latał jako pilot wojskowy na samolotach
TS-11 Iskra, Lim-2, Lim-5, MiG-21, PZL-104 Wilga i AN-2 oraz później jako pilot komunikacyjny na samolotach AN-24, TU-134, B-767 oraz B-747 Jumbo Jet. Pracował w PLL LOT, Asiana Airlines w Korei Płd. i Singapore Airlines.

W książce opisuje swoje studia w WOSL, wzloty i upadki oraz codzienne życie w szkole bez upiększeń, tak jak było. Historia pisana często z przymrużeniem oka i dużą dozą humoru dobrze oddaje atmosferę tamtych czasów.
Autor przybliża specyfikę szkolenia pilota wojskowego samolotu odrzutowego, atmosferę latania, progi i bariery, które musi pokonać młody człowiek nie tylko w powietrzu, ale i na ziemi.

Kilka lat temu byłem z moją siostrą Kasią w Mediolanie i tam co krok spotykałem bardzo radosne dzieci, które się do mnie uśmiechały. Po powrocie do Polski zauważyłem, że wiele z naszych dzieci się nie uśmiecha, nie są radosne jak tamte ze słonecznej Italii. Wtedy postanowiłem pisać wesołe wiersze dla naszych dzieci, żeby były równie radosne jak tamte w Mediolanie, a nawet radośniejsze. 

Dziś
Dla Ciebie
Napisałem
Wyszeptanych
Kilka słów
Tylko bliscy
Sobie ludzie
Mogą szeptać
Tak bez
słów

Bogusław  Krajewski

Mahatma Gandhi ostrzegał, że przez stosowanie mściwego odwetu „oko za oko” świat ślepnie.
Czym innym jest sprawiedliwość, czym innym drapieżna mściwość. Sprawiedliwość wywodzi się z miłości; źródłem mściwości jest nienawiść.
Sprawiedliwe prawo jest Bożym prawem siewu i zbioru. Kto krzywdzi zwierzę lub drugiego człowieka, krzywdzi siebie i nie jest to kwestia wiary, lecz pewności.
Życie jest darowaną lekcją i z lekcji tej wynika fakt, że każdy człowiek każdą wyrządzoną krzywdę będzie musiał naprawić, jeśli nie w tym, to w innym spośród rozlicznych żywotów. W myśl stwierdzenia papieża Franciszka: „Dopóki ludzie będą się uważali za lepszych i gorszych, dopóty będą wojny”.
Właśnie dlatego, że istnieje reinkarnacja, wszyscy w swych nieprzeliczonych żywotach bywają zarazem i lepsi, i gorsi. Stąd pochodzi przesłanie: „Nie sądźcie, byście nie byli sądzeni”, bo… onegdaj mogliście czynić to, za co dzisiaj osądzacie bliźnich albo ich potępiacie. Można określić czyn, ale nie człowieka, którego intencji, myśli, słów, przeżyć, uczuć nikt nie zna, nie ogarnia. Ludzie zaledwie próbują być sprawiedliwi.
W kabalistyce, mistyce hebrajskiej uznano, że pośród wszystkich ludzi istnieje jedynie trzydziestu kilku sprawiedliwych, a pozostali czasami nimi bywają.
Ponieważ żyjemy w świecie wyobrażeń (nie prawdy, ale iluzji), nasze postrzeganie przeważnie jest mylne i błędne.
Stąd biorą się nieporozumienia i wojny, których nikt nie ma prawa wszczynać.

U ludzi, podobnie jak u zwierząt, może lub nie może występować potencjał cech demonicznych, zwierzęcych, ludzkich i boskich. Wszystko zależy od stopnia indywidualnego rozwoju. Cechy demoniczne to, ogólnie rzecz biorąc, agresja i zachłanność na terytorium, a w szczególności gniew, zazdrość, nienawiść, złość, pożądanie czyjegoś mienia i duma mylona częstokroć ze sporym zadowoleniem. Do cech typowo zwierzęcych należy poprzestawanie na samym jedzeniu, spaniu i rozmnażaniu. Do cech typowo ludzkich należy głód wiedzy, poznawanie tajemnic natury i kreatywność. Cechy boskie określa jednoczenie się z Bogiem w bezinteresownej miłości i służbie. Duchowy rozwój zmierza do działania dla dobra nie tylko ludzkiej społeczności, ale i całej przyrody. Zwierzęta, podobnie jak ludzi, cechuje mądrość i zdolność do bezinteresownej miłości. Przykładem mogą być choćby słonie, które osłaniają sobą przed ostrzałem rannego słonia, próbując go wyprowadzić w bezpieczne miejsce. Istnieją też ptaki, które dla swoich ukochanych przynoszą w darze kwiaty.

Aby iść drogą niezależności od uwarunkowań zewnętrznego świata i ze stoicyzmem przyjmować to, co radosne, i to, co smutne, można powierzyć się Bogu – słuchać własnego sumienia i intuicyjnego poznania. Powierzyć się Bogu to wykonywać z miłością każdą pracę, do której jesteśmy powołani i która nazywana jest wtedy posłannictwem.
Człowiek i świat, który go otacza, jest jak przysłowiowy medal. Medal ma dwie strony – dobrą i złą, ale obrzeżenie łączy obydwie w jeden medal. Nikt nie jest doszczętnie dobry ani zły i nigdy nie jest tak źle, żeby nie mogło być gorzej, i nigdy nie jest tak dobrze, żeby nie mogło być lepiej. Wszyscy jesteśmy w drodze. Iluzją zła jest pozór, czyli kłamstwo zadane prawdziwej naturze; prawda wszelkiego dobra to esencja jedności. Jedność w różnorodności to miłość.
Jedność nie szuka władzy takiej, która zniewala, nie widzi nikogo wyżej ani niżej. Jedność świadczy o przesłaniu Chrystusa: Cokolwiek uczyniłeś drugiemu człowiekowi, mnie uczyniłeś.
Bóg stanowi o jedności wszystkiego, co istnieje. Człowiek jest Bogiem w tej cząstce, jaką jest w nim tchnienie Boga, ale Bóg wszechświata jest nieskończenie większy od człowieka.
Smok grozy i smok radości nie stanowią o dualizmie tylko wtedy, gdy nad złą i dobrą stroną rzeczywistości panuje Bóg w sercu człowieka.
Będąc w harmonii z Bogiem wszechświata, stajesz się z nim jednością – panem i władcą samego siebie, a zarazem pokornym sługą wobec Boga światów.
Dlaczego sługą? Bogom zawsze zagraża duma, bowiem kiedy ona rządzi, człowiek staje się próżny i grzęźnie w samochwalczym ego. Dumni ludzie w historii zwykli okrutnie błądzić. Myśleli np., że jako „lepsi” rasowo pozyskali z rąk Boga władzę nad innymi. Stąd wywodzi się niewolnictwo będące zaprzeczeniem białej magii miłości.
Na szczęście Bóg jest Magiem nie tylko królów – trzech magów, ale całego wszechświata. Magiem jest jako Mędrzec.

Układ gwiazd i planet w momencie urodzenia jest bardzo istotny i nic nie jest tu przypadkowe, ale nie determinuje tak do końca tzw. przeznaczenia.
Nad astrologicznie pojętym przeznaczeniem dominuje fakt, że wszystko we wszechświecie jest kompletne, potrzebne i jednakowo kochane, choć różną podąża drogą.
Nie trzeba specjalnie antropomorfizować zwierząt, bo i tak one wszystkie posiadają też cechy pokrewne cechom ludzi. Zwierzęta mogą być zarazem demoniczne, iście zwierzęce, ludzkie i boskie.
To, w jaki sposób je traktujemy, jest wizytówką cywilizacji, która zaiste może zmierzać ku złotej erze, o ile technika zostanie podporządkowana bezinteresownej miłości i służbie.