Wydawnictwo Poligraf

Jeden z bohaterów zupełnie przez przypadek znajduje kryształ – symbol legendy, która głosi, że skompletowanie wszystkich da znalazcy niesamowitą władzę i mądrość oraz spowoduje, że dzięki niemu zapanuje ład i porządek.
W rzeczywistości okazuje się, że droga do zdobycia wszystkich jest pełna rozczarowań, walk i spisków.

Właśnie o tym jest ta książka – o przekraczaniu granic i barier, o drodze do najgłębszego własnego „ja” i harmonii ze światem, o wolności, dla której nie ma horyzontu. Jeśli przeczytamy, że tu chodzi o podróż, w której ważna jest droga, a cel znajduje się na dalszym planie, że ważniejsze jest poszukiwanie niż znalezienie, że cud życia nie jest skończony, lecz wymaga ciągłej pracy, w której nie ma gotowych recept i nikt nas w niej nie wyręczy, to też będzie dobrze. To rzecz o dostępności sportu oraz podróżowania dla każdego, bez względu na wiek oraz status materialny czy społeczny. O tym, jak tej dostępności nie rozmienić na drobne, lecz nadać jej inny sens niż ten zapisany w reklamie ofert turystycznych oraz menu rozmaitych „targowisk próżności” z ich koszykiem "all inclusive". Jak na współczesny kult młodości, na dyktat globalizacji i komercji, Internetu, przemysłu audiowizualnego, gier komputerowych oraz mediów pochłaniających ludzi jak "blob" – galaretowate monstrum z kosmosu przerabiające ich na pożywną papkę, mogą odpowiedzieć pokolenia mające Conradowską „smugę cienia” za sobą, żeby nie zostać na boku, nie dać się pominąć, zmarginalizować, lecz zachować własne, niepowtarzalne indywiduum? Do tego naprawdę nie trzeba wiele. Trochę zdrowego egoizmu, T-shirt, trampki, a jeśli się chce, to także zwykły "fly ticket", na który w dobie tanich linii lotniczych stać praktycznie każdego.
Roman Żelazny – dziennikarz, publicysta, wydawca prasy lokalnej, działacz społeczny. Redaktor RP RWE w Monachium oraz RWE Inc. w Warszawie. W latach 1984–2004 publicysta „Nowego Dziennika” i „Przeglądu Polskiego” w Nowym Jorku. Autor licznych publikacji i komentarzy w prasie w kraju i za granicą, m.in. eseju "Z piwnicy na Katzbachstrasse do Ogrodu Angielskiego" (w: "Autoportret zbiorowy. Wspomnienia dziennikarzy polskich na emigracji w latach 1945–2002", pod red. prof. Wiesławy Piątkowskiej-Stepaniak) oraz książek – "Rok cudownej katastrofy", zbioru wywiadów z przywódcami niemieckich elit politycznych, biznesowych oraz świata mediów na temat zjednoczenia Niemiec i stosunków polsko-niemieckich po upadku żelaznej kurtyny, a także monografii "Faun i kanibale. SB, IPN, Sąd III RP – anatomia lustracyjnej psychozy", poruszającej temat rozliczeń z PRL-owską przeszłością w Polsce po 1989 roku, polskich kompleksów, mitów i uprzedzeń.

Tematem książki jest emigracja XXI wieku. Przystąpienie Polski do Unii Europejskiej w 2004 roku nie tylko otworzyło dla Polaków rynek pracy, ale również przyczyniło się do emigracji na dużą skalę, największą w historii Polski. Państwa Unii Europejskiej potrzebowały tanich pracowników i w tym celu rozbudowały agencje pośrednictwa pracy. Agencje te zatrudniają ludzi, którzy w rodzinnym kraju pozbawieni zostali pracy i środków do życia. Przykre jest to, że młodzi wykształceni Polacy, zamiast budować naszą gospodarkę, masowo wyjeżdżają w poszukiwaniu pracy i przyszłości, nie widząc żadnych perspektyw dla siebie i swoich rodzin w kraju.
Powieść oparta jest na prawdziwych wydarzeniach. Bohaterką książki jest młoda wykształcona Polka, która nie odnalazła swego miejsca w ojczyźnie i musiała go szukać w obcym kraju. Jej życie na emigracji przeplatane było ciężką pracą i zmaganiami o każdy dzień, aż w końcu po kilku latach uśmiechnęło się do niej szczęście.

Tworząc tę książkę i ilustracje, myślałam przede wszystkim o mojej córce, a także o czytelnikach, którzy sięgają po przepisy, podczas gdy ich dzieci z zaciekawieniem oglądają zdjęcia.
Chciałam zmienić swoje życie i przenieść na papier moją pasję, która nigdy się nie kończy – bo w mojej głowie wciąż rodzą się nowe pomysły. Pragnęłam, choć na chwilę, zabrać dorosłych razem z dziećmi w bajkowy kulinarny świat.
Nazywam się Edyta Anna  Biernacka  i od zawsze pasjonuję się gotowaniem. Kuchnia to dla mnie miejsce, gdzie tworzę, eksperymentuję i dzielę się smakami z innymi. Moje przepisy łączą tradycyjne smaki z nowoczesnymi pomysłami. Staram się, by każde danie było łatwe do przygotowania, ale jednocześnie pełne charakteru. Gotowanie to moja pasja, która pozwala mi odkrywać nowe połączenia, a także czerpać radość z dzielenia się posiłkami z rodziną i przyjaciółmi. W tej książce znajdziesz przepisy odzwierciedlające moją miłość do prostych, ale pysznych potraw, które sprawdzą się w każdej kuchni.

Autorka inspirowana własnymi doświadczeniami napisała książkę poruszającą temat adopcji, związanych z nią przeżyć oraz doświadczeń. Stara się podzielić tym, czym jest bliskość, zrozumienie i nadzieja. Jak ważna jest akceptacja i miłość drugiego człowieka. Książka skierowana jest zarówno do odbiorców o podobnych doświadczeniach i przeżyciach, jak i tych, którzy tego nie doświadczyli – pozwoli im zrozumieć emocje i odczucia osób, których temat adopcji dotknął bezpośrednio.

Ludzie opowiadali, że na terenie lasów niedaleko Szleszyna mieszkały dawniej istoty zwane Darwalami. Były one niższe od ludzi. Miały większe uszy, garbate nosy, a na głowie małe różki. Pojawili się i tacy, którzy uważali, że widzieli te dziwne stworzenia na własne oczy. Władze miasta postanowiły odkryć prawdę i przekonać się naocznie, czy Darwale rzeczywiście istnieją, czy to tylko bajkowe postacie. Zaczęto wymyślać sposoby na to, żeby je faktycznie złapać i zrobić z nich atrakcję turystyczną miasta. W tym samym czasie zaginęło też dwoje dzieci... Ich zniknięcie zaczęto przypisywać właśnie tajemniczym istotom. Jak się kończy ta historia? Dowiecie się po przeczytaniu opowiadania "Darwale i magiczne lustra", do czego zachęcam.

– Panie burmistrzu, żyjemy w normalnych czasach i normalnym świecie, a nie w bajce. Nie ma takiego zaczarowanego lustra.
– A Darwale?
– Co Darwale?
– Żyją w naszych lasach czy nie?
– Niby je sam widziałem, ale nie wiem, czy one istnieją naprawdę, czy są to postacie wymyślone, jak powiada dziadek tych dzieci z Kolebek.
– Powiem ci, że żyją i mają się dobrze, pewnie nawet się z nas śmieją. Pies coś znalazł?
– Nie ma psa, przepadł bez wieści.
– Coś dziwnego się dzieje wokół nas.

Kolekcja, której poświęcony jest ten album, to efekt trwających od 35 lat moich zainteresowań i fascynacji dawnym kotlarstwem i miedziennictwem. Początek tej niewątpliwej pasji dało kilka miedzianych przedmiotów, które od pokoleń były własnością naszej rodziny. Najbardziej utkwiły mi w pamięci: foremka do wypieków babki wielkanocnej, kufel oraz brytfanna do pieczenia ryb. Jeszcze jako bardzo młody człowiek, ilekroć spojrzałem na te dawne wyroby kotlarskie, zawsze czułem do nich wielki szacunek i już wtedy miałem świadomość, jak wiele pracy i wyjątkowych umiejętności wymagało ich wytworzenie. Dorastając, wielokrotnie wyobrażałem sobie, że w przyszłości będę majstrem w tej albo podobnej dziedzinie twórczości. I tak też się stało...
Bernard Nowakowski

Nie od dziś wiadomo, że uczucia i przyroda mają wspólny mianownik – poezję. To ona pozwala oddać to, co nam w sercu gra i wypełnia nas niemym zachwytem, ale też i bólem.

ALTERNATYWNA WIZJA NASZEJ ODLEGŁEJ PRZESZŁOŚCI
Czy nasza historia na pewno potoczyła się tak, jak czytamy o tym w szkolnych podręcznikach?
Czy w odległej przeszłości istniały zaawansowane cywilizacje?
Czy egipskie piramidy skrywają zaawansowaną technologię, która może zrewolucjonizować współczesny świat?
Czy wydarzenia w historii rozgrywają się cyklicznie według specjalnego prawa?
Odpowiedzi na te pytania znajdziesz wyłącznie w "Déjà vu".

Deszcz jest zbiorem wierszy, które poruszają tematy takie jak miłość, strata i poszukiwanie sensu życia. Głębokie obrazy poetyckie angażują czytelnika emocjonalnie i skłaniają do refleksji.
Adriana Sieja – urodzona w 1997 roku. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego w Trzemesznie. Tomik "Deszcz" jest poetyckim debiutem autorki, której poezja towarzyszy od najmłodszych lat.

What has happened to the city once thought to be the symbol of American success? For many, Detroit is the symbol of the failure of American capitalism. Due to its size and momentum, it is not possible to simply hide the problems away.

Marian Rybczyński – absolwent Wyższej Oficerskiej Szkoły Lotniczej, którą ukończył w 1978 roku na kierunku pilot samolotów odrzutowych. Po promocji latał jako pilot wojskowy na samolotach
TS-11 Iskra, Lim-2, Lim-5, MiG-21, PZL-104 Wilga i AN-2 oraz później jako pilot komunikacyjny na samolotach AN-24, TU-134, B-767 oraz B-747 Jumbo Jet. Pracował w PLL LOT, Asiana Airlines w Korei Płd. i Singapore Airlines.

W książce opisuje swoje studia w WOSL, wzloty i upadki oraz codzienne życie w szkole bez upiększeń, tak jak było. Historia pisana często z przymrużeniem oka i dużą dozą humoru dobrze oddaje atmosferę tamtych czasów.
Autor przybliża specyfikę szkolenia pilota wojskowego samolotu odrzutowego, atmosferę latania, progi i bariery, które musi pokonać młody człowiek nie tylko w powietrzu, ale i na ziemi.

Kilka lat temu byłem z moją siostrą Kasią w Mediolanie i tam co krok spotykałem bardzo radosne dzieci, które się do mnie uśmiechały. Po powrocie do Polski zauważyłem, że wiele z naszych dzieci się nie uśmiecha, nie są radosne jak tamte ze słonecznej Italii. Wtedy postanowiłem pisać wesołe wiersze dla naszych dzieci, żeby były równie radosne jak tamte w Mediolanie, a nawet radośniejsze. 

Dziś
Dla Ciebie
Napisałem
Wyszeptanych
Kilka słów
Tylko bliscy
Sobie ludzie
Mogą szeptać
Tak bez
słów

Bogusław  Krajewski