Wydawnictwo Poligraf

Jeżeli zastanawiałeś się kiedykolwiek…
- co mówią i jak mówią windykatorzy osiągający najwyższe wyniki;
- jakich konkretnie słów używają częściej niż inni;
- dlaczego klienci przerywają im rzadziej niż pozostałym windykatorom;
- jak rozpoczynają i jak kończą rozmowy;
- dlaczego niektórych technik używają tylko na jednym konkretnym etapie rozmowy;
- jakich pytań pod żadnym pozorem nie zadają;
- dlaczego gdy najlepsi zapowiadają sankcje, to są bardziej przekonujący;
- czy mają jakiś plan na rozmowę;
- jakie techniki neutralizacji wymówek mają opracowane do perfekcji;
- jakich zasad negocjacji przestrzegają;
…lub jeśli poszukiwałeś odpowiedzi na jakiekolwiek inne pytanie związane z efektywnością na stanowisku windykatora, by zwiększyć swoją skuteczność i komfort pracy, to ta książka powstała właśnie dla ciebie.

Urodziłam się w 1957 r. na Mazowszu. Na wsi spędziłam dzieciństwo i lata szkolne. Nigdy nie brakowało mi chleba, świeżego powietrza i obcowania z naturą. Odkąd pamiętam, zawsze dużo czytałam i czerpałam z tego nie tylko radość, lecz także ogrom wiedzy. Książki przenosiły mnie w nieznane światy, pobudzały wyobraźnię, pozwalały oderwać się od rzeczywistości, która nie zawsze jest doskonała. Nauczyłam się, że warto we wszystkim, co dzieje się z naszym udziałem, dostrzegać choć odrobinę dobra i piękna. Kiedy przyszedł czas, że sama zaczęłam pisać, pragnęłam mówić „jednym tchem”. Najbardziej „płodna” w mojej twórczości była młodość.
Przekazując Wam tomik „Czerpać z przeszłości”, chciałabym zrelacjonować osobiście każdy z tych wierszy, ale to zbyt wielka pokusa, od której muszę się zdecydowanie uwolnić. Czytać można bowiem na wiele sposobów. Ufam, że wiersze, które Wam powierzam, będą czytane nie tylko z wypiekami na twarzy, ale przede wszystkim – sercem.

Tak już wiele zachęty zawarłem w swoich publikacjach odnośnie do oddawania się Stwórcy, czyli Pełni Światłości i Pełni Miłości, duszą = duchem i ciałem, że już więcej się nie da. Tak ja się oddaję już i wciąż, i każdego dnia, i każdej godziny Stwórcy, i duszą, i ciałem – bo to jedyna droga prowadząca do Nieśmiertelności, i duszy, i ciała! Jedyna droga ku WOLNOŚCI! A więc – powodzenia, Kochani!

Każdy z was jest łodzią w której
Może się z potopem mierzyć
Cało wyjść z burzowej chmury
Musi tylko w to uwierzyć.
"Arka Noego" ("Arrasy wawelskie")
Jacek Kaczmarski, Przemysław Gintrowski

Stanisław Teodor Snopek – wdowiec, lekarz, specjalista chorób wewnętrznych, kardiolog. Jego syn, także Stanisław, jest dziennikarzem sportowym.
Przebieg kariery zawodowej: szpital w Nowym Targu, krótko w sanatorium „Górnik” i PP „Uzdrowisko Szczawnica” oraz Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w Nowym Sączu. W pierwszych latach pracy jako samodzielny lekarz dyżurujący na sześciu oddziałach pełnił z konieczności funkcje chirurga, ginekologa, internisty, pediatry, lekarza chorób zakaźnych i ftyzjatry. Równocześnie pracował w pogotowiu ratunkowym, ośrodkach zdrowia w Ochotnicy Dolnej i w Łopusznej, w poradniach internistycznej, cukrzycowej i kardiologicznej. Badał dzieci szkolne, kierowców i skoczków spadochronowych, pełnił krótko funkcje lekarza sportowego, sądowego i zakładowego. W sumie jako lekarz przepracował 60 lat. Zajmował stanowiska: kierownika przychodni obwodowej dla całego powiatu, dwukrotnie zastępcy dyrektora zespołu opieki zdrowotnej. Był radnym Miejskiej Rady Narodowej, przewodniczącym koła PTL w Nowym Targu. Odznaczony Medalem Trzydziestolecia oraz Srebrnym Krzyżem Zasługi.
Zwiedził dokładnie Polskę, dobrze Europę i świat: pięć razy Azję, cztery razy Afrykę, dwa razy Amerykę Północną i po razie Nową Zelandię, Australię, Amerykę Południową i Hawaje. Wydał dwie książki: "Medycyna moja miłość" oraz "Turystyka moja pasja".

Witam, drogi czytelniku!
Gdybym mogła, bujałabym w chmurach cały dzień, najlepiej nad ulubionym jeziorem, które nieraz było przyczynkiem do napisania czegoś więcej. Swoją drogą, syn mawia, że jak odlecę, to trudno mnie złapać. Odchodzę wówczas w świat zupełnie inny niż ten tak dla mnie dosłowny i ciężki jednocześnie.
Z tej właśnie ciężkości i rachunku sumienia wobec siebie powstał „Człowiek w popiele”. Łatwo przychodzi odkrywanie wad innych, o wiele trudniej jest być w opozycji do własnego ja.
Żyjemy w czasach niepokoju, pędu, wyścigu spraw o to, co jest pierwsze i najważniejsze, bez pokory. Miłość, życzliwość, dobro jakby poplątały się w tych wszystkich drogach, które buduje im nowy ład, nowy człowiek.
Słowa zmieniają swoje znaczenie, przybierają abstrakcyjny kształt, a to co u podstaw, blaknie jak wymazana historia rodem z Orwellowskich opowiadań.
Trzeba pamiętać, szukać, nie zapominać i patrzeć obiektywnie, rozumem poszukując PRAWDY. Nie swojej, tej właściwej.
Życzę przyjemnej lektury.
Anna Czerniak

Czy wszechświatem rządzi przypadek?
Czy ewolucja eliminuje Boga?
Czy nauki Cieśli z Nazaretu są nowatorskie?
Czy teoria o kradzieży ciała Nazarejczyka ma uzasadnione podstawy, które zaprzeczałyby zmartwychwstaniu?
Czy nauki nowotestamentowe przystają do realnego życia?
Czy rewolucja informatyczno-medialna osłabia relacje interpersonalne oraz stosunek człowieka wobec Boga?

„Ateiści, a w mniejszym stopniu agnostycy, raczej w sporze niż dyskusji z wierzącymi, jako broni atomowej używają darwinowskiej teorii ewolucji. Arsenał ten ciągle jest udoskonalany, a siła rażenia ma być bezwzględna. Jednocześnie w sferze publicznej istnieje przekonanie, że teoria ogłoszona przez Darwina była decydującym ciosem zadanym, mocno osłabionej duchem oświecenia, wierze w Boga Stworzyciela. Czy słusznie?”
„Przy niniejszej refleksji przyjąłem następujące oczywiste założenie: Jezus objawił się w świecie rzeczywistym, w świecie z niezmiennymi prawami przyrody, z określonym dorobkiem cywilizacyjnym, zachodzącymi procesami politycznymi, ekonomicznymi i społecznymi, w świecie z taką, a nie inną naturą człowieka, gdzie jest wiele okrucieństwa, niesprawiedliwości, chorób, katastrof przyrodniczych lub wywołanych przez działalność człowieka, ale i w świecie, gdzie jest prawda, dobro i piękno”.
Człowiek zwyczajny wobec Boga. „Z tej perspektywy – a nie naukowca specjalisty, teologa lub filozofa – podjąłem rozważania. Są one proste i ‒ mam nadzieję ‒ interesujące, nie zawierają bowiem rozbudowanych, karkołomnych konstrukcji intelektualnych. Nie próbowałem używać języka filozoficznego rodem z Immanuela Kanta (zresztą nie mam nawet namiastki takich zdolności). Oczywiście swoje wnioski wywodzę, posiłkując się dorobkiem wielkich myślicieli i autorytetów z różnych dziedzin, jednakże starałem się je przedstawić w sposób najbardziej syntetyczny”.

Łukasz Jerzy Duda (ur. 1981 r.), z wykształcenia prawnik i politolog, od 2005 r. związany z branżą prawniczą, od 2013 r. wykonuje zawód adwokata. Pasjonat historii, filozofii, literatury. Uwielbia piłkę nożną.

Jest wiele określeń, którymi nie można opisać Maxa, jak: dobry, zdolny, cierpliwy. W zasadzie to cały jest na "nie". Nieporządny. Nieodważny. Nieposłuszny. Chyba nieco niestabilny. Lekkomyślny i porywczy. I właśnie przez te dwie niechlubne cechy sprowadził na siebie lawinę zdarzeń, która porwała go do równoległej rzeczywistości. Rzeczywistości, która okazała się znacznie gorsza niż ta, w której żył dotychczas. Mało przyjazna, miejscami przerażająca, choć na swój sposób fascynująca. Druga Ziemia – pełna zaginionych lądów, zapomnianych miast i zakazanych praktyk, przez które nasze światy zostały podzielone.
Max został wplątany w konflikt, z którego nie ma bezkrwawego wyjścia, i przyświeca mu nadrzędny cel: nie dać się zabić. Oraz wrócić do domu, jeśli los pozwoli.

Ta książka nie jest arcydziełem i nie aspiruje do miana takowego. Zawiera ćwiczenia, które pomagają w rozwoju osobistym – w rozumieniu i odczuwaniu siebie, w otwartości oraz w budowaniu zdrowych relacji. Najprawdopodobniej nie ma tu treści wywołujących spektakularne „wow”, ale są takie, które niejednokrotnie potrafią „uratować życie”.
Ten zbiór do pracy nad sobą w żadnej mierze nie ma zastępować psychoterapii, może jednak poszerzyć świadomość i dać wgląd w siebie – wgląd, który w niezastąpiony sposób tworzy rdzeń tego, kim jesteśmy. Jest to książka dla osób tęskniących za głębszą częścią siebie, za autentycznością oraz za tym, co bywa ukryte i nieoczywiste, a jednocześnie dogłębnie ludzkie – za własną esencją.

***

Książka oferuje praktyczne i kreatywne wskazówki oraz ćwiczenia, które pomagają rozwijać świadomość siebie i naturalnych procesów zachodzących w naszym życiu. Skierowana jest do wszystkich zainteresowanych uwolnieniem się od stresu oraz wyciąganiem wniosków z sytuacji i zakłóceń, które nas dotykają. Zawiera techniki pogłębiania samoświadomości, przynoszące większą swobodę w podróży przez życie. - dr Ingrid Rose – psycholożka i psychoterapeutka pracująca w nurcie Psychologii Procesu, autorka książki "Doorways into Dying" (tłumaczenie z jęz. ang. M.R. Skoczewska)

Medytacje Magdaleny Róży Skoczewskiej to krótkie literackie instrukcje uważności. Oferują subtelne obrazy, proste gesty oraz czułość wobec siebie i nie męczą filozofią ani duchowymi doktrynami. Co za rozkosz pozwolić im na chwilę zatrzymać nas w pędzącej codzienności. - Joanna Domańska, redaktorka naczelna „Przekroju”

***

Magdalena Róża Skoczewska – ur. w przesilenie zimowe 1978 r. Ukończyła psychologię na Uniwersytecie SWPS w Warszawie, na dwóch kierunkach: psychologii międzykulturowej oraz psychologii klinicznej w 2004 r. Kolejne magisterium oraz dyplom uzyskała z zakresu psychoterapii w nurcie Psychologii Zorientowanej na Proces w Portland w stanie Oregon (Stany Zjednoczone) w 2009 r.
Na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego ukończyła studia podyplomowe w Szkole Mistrzów Pisania. Debiutowała fragmentem prozy pt. "Pełnia połowy księżyca" na łamach czasopisma „Tekstualia” w 2018 r. Od 2020 r. publikuje eseje i ćwiczenia rozwoju osobistego w magazynie „Przekrój”.
Od ponad 20 lat pracuje z ludźmi jako psycholożka i psychoterapeutka. Praktykuje mindfulness od 2008 r. W 2019 r. ukończyła dwumiesięczny kurs mindfulness na Uniwersytecie Oksfordzkim (Wielka Brytania).
Wraz z mężem Piotrem, córką Gaią i synem Vincentem mieszka w Warszawie. Szaleńczo kocha przyrodę i szeroko pojętą sztukę.

Siergij Duriagin urodził się 11.12.1982 r. we Lwowie w Ukrainie. Ukończył Szkołę Średnią nr 10 im. św. Marii Magdaleny we Lwowie, następnie dostał się na Akademię Medyczną im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu. Po zakończeniu edukacji na wydziale lekarskim i otrzymaniu dyplomu lekarza, odbyciu stażu podyplomowego oraz uzyskaniu pozytywnego wyniku Lekarskiego Egzaminu Końcowego i odbyciu 6-letniego szkolenia otrzymał tytuł specjalisty anestezjologii i intensywnej terapii, po czym związał się z WSZ w Koninie, gdzie nadal pracuje.
Prywatnie mąż kochającej żony Lucyny, ojciec dwóch córek Igi i Gai i posiadacz trzech psów.
Miłośnik wysokich gór – alpinista, był na dwudziestu czterotysięcznikach. Zaangażowany w pomoc walczącej o wolność ojczyźnie. Wielbiciel mocnych metalowych brzmień.
Ceniony lekarz, uczynny sąsiad, oddany przyjaciel.

Co łączy zawalenie się mostu Tacoma z zatonięciem promu Estonia, zderzeniem się dwóch Boeingów 747 na Teneryfie i eksplozją w elektrowni atomowej w Czarnobylu? Do tych tragicznych w skutkach wydarzeń doszło w wyniku splotu niefortunnych zdarzeń, błędów w komunikacji i nadmiernej wiary ludzi we własną nieomylność. Autor niniejszej książki jednak na tym nie poprzestaje. Przedstawia także różne wydarzenia z dziejów medycyny wynikające z błędnych przekonań i ludzkich omyłek. Ale nie szuka winnych, takie zachowanie jest domeną „kultury winy”, z którą pora już zerwać. Autor szuka innych rozwiązań, postuluje, by spróbować znaleźć przyczynę, aby zapobiec podobnym sytuacjom w przyszłości. Właśnie takie postępowanie określa „kultura sprawiedliwego traktowania”, która mówi o odpowiedzialności i ujawnianiu błędów, nie o karaniu, tylko o szukaniu nowych rozwiązań, aby do podobnych błędów i pomyłek nie dochodziło w przyszłości.

A sny ostatnich ludzi ulecą w niebyt próżni kosmosu i zaginą tam na zawsze – z tymi słowami, usłyszanymi w podświadomości, zbudziła się.
W niewielkim pomieszczeniu panował mrok. Przez zasłonięte okiennice nie wpadało najlżejsze drganie sztucznego nieba, ale odczuwała je mimochodem.
Rose spała przy niej lekkim snem, chociaż od czasu do czasu miewała niekontrolowane tiki ciała. Te jej sny…
Amy cichutko wydostała się z pościeli i wyszła na podwórko.
Nocą okolica wyglądała całkiem znośnie, jak i całe pomieszczenie w baraku. Gdy nadchodził poranek, powracała także apatia.
Usiadła na krzesełku i patrzyła jakiś czas na migające niebo.
Ciekawe, kiedy zgaśnie – zastanawiała się.
(fragment opowiadania „Czy śniłaś kiedyś o zielonych łąkach?”)

Wszystkie opisane w tej powieści wydarzenia są oparte na faktach, zmieniono tylko niektóre imiona...
Stefan, zanim stał się taksówkarzem, miał inne zajęcia. Szło mu czasem dobrze, czasem źle – jak to w życiu. Od kiedy jednak został właścicielem ogrodu działkowego, jego codzienne życie taksówkarza nabiera innego wymiaru.

Historia ta jest próbą rekonstrukcji prawdziwych wydarzeń, które zaczynają się w 1988 roku. To opowieść o drodze wychodzenia z ciężkiego uzależnienia alkoholowego. Osobiste przeżycia w czasie procesu terapeutycznego łączą się z odnową wiary w Boga, a przede wszystkim z ogromną pomocą mentalną otrzymaną w postaci łask od Matki Bożej Częstochowskiej.
Być może moja relacja stanie się pewnego rodzaju drogowskazem dla ludzi pogrążonych w alkoholowym nałogu, którzy stracili wszelką nadzieję na wyjście z uzależnienia, a także dla ich rodzin, które straciły wiarę w to, że mogą sobie nawzajem pomóc.
Książka nie jest oczywistą receptą, a jedynie sposobem na odnalezienie własnej drogi do trzeźwości oraz odnowy wiary (jak w moim wypadku). Opisane fakty i zdarzenia w postaci łask (tak mam prawo o nich mówić) mogłem zinterpretować po wielu latach jako działanie siły wyższej.
Nie bez znaczenia była też moja gotowość do podjęcia walki z własnymi demonami: słabościami, lękami, frustracjami. Nie waham się użyć słowa „demony”, bo tak naprawdę to one próbowały wydrzeć ze mnie duszę, gdy fizycznie i mentalnie przestawałem być człowiekiem. Na szczęście udało mi się odzyskać wiarę w to, że można cokolwiek zmienić.
Piotrków Trybunalski, lipiec 2020 r.

Niki Rock (pseudonim literacki), absolwentka szkoły chemicznej, dyplomowana laborantka pracująca przez kilka lat jako nauczyciel zawodu. Ukończyła Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Przez niemal dekadę zasilała kadrę Poczty Polskiej, kończąc pracę na stanowisku kierowniczym. Życie nie układało się tak, jak to sobie zaplanowała i w końcu po wydarzeniach, które bardzo wpłynęły na jej życie osobiste, opuściła kraj i wyjechała w poszukiwaniu szczęścia. Dopiero jednak to, co działo się później, wpłynęło na decyzję o napisaniu tej książki.
Historia opowiada o poszukiwaniu swojego miejsca na ziemi, o wzlotach i upadkach, o radości i smutku, o uśmiechu i łzach. Myślisz, że tylko ty masz pecha, że to twoje życie nie układa się tak, jakbyś chciała. Uważasz, że inni mają lepiej, żyją szczęśliwie bez trosk i kłopotów. Wydaje ci się, że los się na ciebie uwziął, dlatego zawsze masz pod górę. Patrzysz z zazdrością na tych, którym powodzi się lepiej niż tobie. Otóż nie. Jesteś jedną z wielu takich osób, ale uwagę skupiasz tylko na sobie.
Książka przedstawia historię, która zdarzyła się naprawdę, a jej bohaterka nadal żyje i walczy z przeciwnościami losu. Nie jest łatwo być sobą w czasach, kiedy pieniądz rządzi światem, kiedy ludzie oceniają cię na podstawie zasobności portfela i koneksji, jakie masz.
Każda próba znalezienia szczęścia kończy się fiaskiem. Trudno być sobą, kiedy świat pełen jest stereotypów, według których jesteśmy ukształtowani, a każda próba zrobienia czegokolwiek po swojemu odbierana jest jak dziwactwo, z góry negowana i odrzucana. Ty sama traktowana jesteś jak osoba niepoważna, z którą nikt się nie liczy, jesteś sama, choć wśród ludzi. To historia jakich wiele, ale tylko ta została spisana, abyś wiedziała, że nie jesteś jedyna, że jest nas więcej.

Poznaj książkę, która rzuca nowe światło na Twoje rozumienie rzeczywistości!
„Czy życie jest tym, co mi wmówiono? Wskazówki do kontemplacji wybudzenia umysłu” to nie tylko tytuł – to pytanie, które każdy z nas powinien sobie zadać. Autor, poszukiwacz swojej prawdziwej istoty od najmłodszych lat, prowadzi czytelnika przez proces dekonstrukcji przyjętych założeń i odkrywania prawdziwej natury życia. Ta książka jest przewodnikiem dla tych, którzy pragną wyjść poza narzucone schematy myślenia i doświadczyć głębi świadomego istnienia.
Wskazówka: Autor tej książki, kierując się przekonaniem o mocy świadomego życia, pragnie podzielić się swoimi doświadczeniami i przemyśleniami, które mogą stać się drogowskazem dla Ciebie w Twojej osobistej podróży. Zanurz się w jej strony, pozwól sobie na moment refleksji i samopoznania. Co więcej, książkę można rozpocząć w różnym miejscu, dzięki czemu każda wskazówka będzie właśnie dla Ciebie.
Przemień swoje życie, wyjdź ze starych schematów umysłu, kwestionuj to, co uważałeś za prawdę – zacznij swoją podróż od tej książki już dzisiaj!
Bez Świadomości Twój świat nie mógłby istnieć, ciesz się tym, co dane jest Ci doświadczać, patrz na życie ze zrozumieniem i miłością, bo każdy odgrywa swoją rolę życia i chce być szczęśliwy.
Sławomir Andrzej Głodek - od dzieciństwa patrzył na życie z wewnętrznym głosem mówiącym: to nie jestem Ja. Choć w projekcji życia nie zawsze miał miłe doświadczenia, to zawsze czuł dystans i pokorę do świata, który go otaczał. Był poszukiwaczem odpowiedzi na pytania: Kim jest? i Skąd się wziął?. Oczywiście nie chodziło o aspekt biologiczny czy fizyczny, tylko głębszą kontemplację życia. Był umysłem technicznym i zawodowo tak się realizował. Przechodził przez różne szczeble pracy zawodowej, od szeregowego pracownika produkcji do dyrektora zarządzającego oraz współwłaściciela spółki. Skończył studia inżynierskie na kierunku mechatronika oraz uzyskał dyplom MBA.
Pomimo tych życiowych ról, które przyszło mu odgrywać, zawsze w sercu był poszukiwaczem swojej wewnętrznej istoty. Zapoznawał się z jogą i innymi systemami religijno-duchowymi
i w nich szukał klucza do odpowiedzi na swoje pytania. Największą inspiracją dla niego w wybudzeniu umysłu są indyjscy mędrcy Śri Ramana Maharishi oraz Śri Nisargadatta Maharadż i inne istoty głoszące, że wszyscy jesteśmy czystą Świadomością niezależnie od ról i koncepcji, jakie przyszło nam odgrywać.

Książka Gracjany jest dla mnie jak oddech zaczerpnięty nad dzikim jeziorem. To najodważniejszy i najintymniejszy zapis strumienia świadomości i głębokiego wewnętrznego procesu, jaki kiedykolwiek czytałam. Nieustanny taniec ogromnej wrażliwości, mądrości i mocy. Kontakt z tym wewnętrznym światem kojąco mnie spowalniał, jakby każda litera – jak kropelka dopaminy – przenikała do mojego układu nerwowego. Czytałam to jak buddyjską opowieść albo hinduską sutrę. To historia o puszczaniu kontroli, iluzji i działaniu w przepływie. Nie jest do czytania i oceniania, pisana sercem – jest do przeżywania. Jest jak lekarstwo na głupotę, kontrolę, niepotrzebny wysiłek. Bezpretensjonalny język nic nie ujmuje głębokiej duchowości, a integruje ją ze współczesną komunikacją. Wiele kobiet odnajduję w autorce, i siebie też. Najchętniej wysłałabym im natychmiast tę książkę. Dziękuję. - Katarzyna Maternowska