Wydawnictwo Poligraf

Niniejszy tomik jest zaproszeniem do świata pełnego zadumy nad chwilami szczęścia, które daje nam życie, nad cudem miłości do drugiego człowieka, a także nad ulotnością tego, co piękne. Znajdziemy tu także próbę udzielenia odpowiedzi na pytania odwiecznie nurtujące każdego z nas, o sens istnienia, o to, co tu i teraz.
Wiersze te są zapisem chwil niezwykłych, tchnących nadzieją, wypełnionych miłością, ale także momentów przepełnionych smutkiem, melancholią i wspomnieniami nie tylko o tym, co już przeminęło, ale przede wszystkim o tych, którzy pozostali tylko śladem w naszej pamięci.
POCZĄTEK
Na początku było Słowo
Potem:
– Ciało
– Dusza
– Grzech…
I jeszcze o czymś pomyślałem:
– A niech mnie!
– A niech!!!
– A?…
R.M.
Olsztyn, 15.05.2005

Ignacy Szczepański – reżyser filmowy, scenarzysta, pisarz, malarz. 
Autor scenariuszy i reżyser kilkudziesięciu filmów dokumentalnych i dokumentalnych fabularyzowanych, ważniejsze to: „Kapela Oświęcimska”, „Wieczysty wrot” (o Leopoldzie Buczkowskim, fabularyzowany), „100 razy głową w ściany czyli Kisiel”, „Tak się toczy moja myśl” (o ks. prof. Józefie Tischnerze), „Redaktor” (o Jerzym Giedroyciu), „Świat Luny” (o Julii Bristiger), „Teraz ujawniam podłogę” (o Edwardzie Krasińskim), „Obroty pamięci” (o Antonim Marianowiczu), „Minio” (o Januszu Minkiewiczu), „Dejmek”, „ZAiKS”, „Los nr 129912” (o Jerzym Voglu, najmłodszym wiekiem muzyku orkiestry w Auschwitz), „Trzeba uderzać we właściwe klawisze” (o Adamie Makowiczu), „Pamięć śladów” (fabularyzowany). 
Autor i reżyser widowisk i spektakli, m.in. teatru TV: „Patrzyłem na Zachód w stronę Polski” (o oficerach zamordowanych w Katyniu).
Także autor: książek „Fomentum”, „Häftlingskapelle”, „Bohaterowie moich filmów. Spotkania”; esejów – jak jeden z pierwszych w Polsce o twórczości Williama S. Burroughsa „Rano może być mgła”; artykułów z historii kultury i o sztuce filmowej. 
W latach 1966–2004 przewodniczący Sekcji Filmu Dokumentalnego SFP. 

Przyjmowanie pokarmów czynność, która towarzyszy nam od początku życia. Bez względu na wiek każdy powinien spożywanie pokarmów kojarzyć z przyjemnym i bezpiecznym doświadczeniem.

Ta powieść, przypominająca nieco marzenie senne, porusza nie tylko kwestie dotyczące siły pieniądza, pragnienia władzy czy polityki, lecz także wielkiej namiętności. Barwny i żywy język przeplatany neologizmami dodaje tej opowieści uroku.
Świat przedstawiony niejednokrotnie ociera się o granice absurdu i groteski. Nieposkromiona wyobraźnia Marka – głównego bohatera, którego przybysze z innego świata obdarzają niezwykłą mocą (może prawie wszystko) – sprawia, że podczas lektury nie da się pohamować śmiechu.
Mamy tu też wątek polityczny. Marek, jako patriota, postanawia wykorzystać swoje supermoce, żeby pomóc ojczyźnie. „Wujek zza Wielkiej Wody”, „ten kraj”, „małe sprytne”, „Bojar”, „Olimp” – te słowa klucze będzie musiał rozszyfrować czytelnik, żeby zrozumieć główne przesłanie powieści. Tekst w humorystyczny sposób prezentuje motyw "theatrum mundi" – teatru świata, w którym zwykły człowiek jest tylko marionetką w rękach „silniejszych”. O jego losach nie decydują sprawiedliwe i mądre rządy, lecz czyjeś „egoistyczne” pociągnięcia za sznurki.

„Powieść Jerzego Hardie-Douglasa Boomer to poruszająca opowieść o życiu Piotra Milesa, cenionego chirurga, reprezentanta pokolenia baby boomers, czyli osób urodzonych w latach 1946–1964.
(…) "Boomer" to powieść, która oferuje czytelnikowi głęboką refleksję nad życiem i relacjami międzyludzkimi. Autor kreuje złożone i wielowymiarowe postacie, z którymi czytelnik może się utożsamiać. Piotr Miles jest przedstawiony jako postać niezwykle realistyczna, doświadczająca wypalenia zawodowego i melancholii, przechodząca transformację od zgorzkniałego samotnika do osoby odnajdującej radość w rodzinie. (…)
Jerzy Hardie-Douglas wykazuje się specjalistyczną wiedzą, co nadaje powieści autentyczność. Posiada imponującą wiedzę medyczną, zwłaszcza z zakresu chirurgii, przez co opisy operacji są niezwykle autentyczne i szczegółowe. Podobnie sceny związane z lotnictwem. (…)
Powieść porusza uniwersalne i ważne tematy, które rezonują z doświadczeniami wielu czytelników. Książka eksploruje kwestie starzenia się i tożsamości boomerów w zmieniającym się świecie, a także poszukiwanie sensu życia, drugiej szansy oraz znaczenia relacji rodzinnych i przyjacielskich. (…)
Autor stara się poruszyć wiele zmysłów u czytelnika. Książka jest bogata w opisy kulinarne, które dodają jej ciepła, a szczegółowe opisy win, alkoholi i muzyki wzbogacają tło kulturowe. Wizualne i zapachowe detale, na przykład krajobrazy Hiszpanii czy opisy wnętrz domów, budują immersję i pobudzają wyobraźnię. Intymne sceny są opisane w sposób naturalistyczny, z naciskiem na emocje i wrażenia zmysłowe.
Mimo że fabuła obejmuje codzienne życie, nie brakuje w niej punktów zwrotnych, które utrzymują dynamikę i napięcie. (…)
Szczegółowe opisy profesji i życia codziennego, przeplatane humorem i głęboką refleksją nad kondycją ludzką, sprawiają, że książka ta może stać się ulubioną pozycją czytelników ceniących autentyzm, głębię psychologiczną i opowieści o transformacji”.
Fragment recenzji Nataszy Bednarek oraz dr Klaudii Dróżdż, wieloletniej redaktor naczelnej Wydawnictwa Ossolineum

HANNA STROIŃSKA (HANISŁAWA) - z d. Jagielska, ur. 14 XI 1936 r. w Toruniu. Z wykształcenia księgowa, obecnie na emeryturze. Od 2007 r. zamieszkała we wsi Sąsieczno w gminie Obrowo w powiecie toruńskim.
Wiersze tworzę od bardzo dawna. Niektóre wydrukowano w Kronice w Norwegii. Od kilku lat publikuję je na Facebooku w grupie Pisz i czytaj wiersze oraz w antologiach będących pokłosiem konkursów poetyckich organizowanych w tej grupie. Moje wiersze zostały ogłoszone drukiem w zbiorach: "Kiedy tańczę, słyszę tę pieśń" (2016), "Poezja – rzadki kwiat prawdy" (2017), "Dziecięcy zapach miłości" (2017),"Zapatrzenie pogłębione światłem księżyca" (2017), "Nic tak samo nie będzie" (2018), "W Betlejem święto" (2018), "Opiewali poeci wdzięki kobiety" (2018), "Nim zbudzi się dzień" (2018), "Serce natury" (2018), "Bo taka właśnie jest jesień" (2019), "Przewrotność losu" (2019), "Nierzeczywista rzeczywistość" (2019), "Pisz i czytaj wiersze 2" (2020).  W 2017 r. wierszem "Nie mów mi że jesień" zwyciężyłam w konkursie poetyckim O przemijaniu. W 2018 r. wyszedł drukiem mój debiutancki tomik "Nim zbudzi się dzień".

Marzena Szlęzak – filantropka, społeczniczka, obrończyni praw dziecka. Od wczesnej młodości angażuje się w szeroko rozumianą pomoc na rzecz ludzi, niezależnie od oficjalnych instytucji czy fundacji. Jej działania zawsze opierają się na indywidualnej relacji z drugim człowiekiem. Interesuje się uwarunkowaniami wynikającymi z funkcjonowania jednostki w społeczeństwie, a szczególną uwagę poświęca problemom dzieci. 
To skłoniło ją do napisania książki, w której, jako główna bohaterka – najpierw dziecko, a potem młoda dziewczyna – poszukuje odpowiedzi na fundamentalne pytania o życiu. 
"Boże krówki" to debiut literacki autorki, w którym mierzy się z dramatycznymi kolejami losów swojej rodziny. Jako dorosła osoba wyrusza w podróż w czasie. Przenosi się do początków XX wieku, następnie do lat swojego dzieciństwa i wczesnej młodości, by tam poszukiwać swojej tożsamości na tle rodzinnych perypetii. Wewnętrznie rozdarta, wciąż ma wątpliwości, kim jest, gdzie jest jej miejsce na świecie. Znosząc różne przeciwności losu, dochodzi do wniosku, że wiara, nadzieja i miłość nie zawsze są najważniejsze. Często bywa, że kropla deszczu na gałązce, listek unoszony na wietrze czy ptasie piórko zagubione gdzieś w trawie mówią więcej o zagadce życia niż filozoficzne maksymy. 

Andrzej Piontek - Urodziłem się w 1939 r. W 1953 r. ukończyłem siedmioklasową podstawówkę, a w 1957 r. – zasadniczą szkołę górniczą i rozpocząłem pracę w kopalni węgla. Od 1990 r. jestem na emeryturze.

Boże, proszę Cię o silną wiarę, odwagę przyjmowania Twojej Woli, mądrość i pokorę. Panie, jeśli to już koniec mojego życia, to proszę, daj mi rękę i zabierz mnie do swojego domu, którego nie umiem sobie wyobrazić, ale na pewno chcę tam być z Tobą.
Tak rozmawiałam z Jezusem za każdym razem, kiedy moje serce przyśpieszało do ponad stu uderzeń na minutę, ciśnienie krwi wzrastało do dwustu na sto, silny ból pojawiał się w klatce piersiowej i traciłam oddech. To skutki działania chemii o nazwie Sutent, którą zalecono mi, gdy nasiliły się dolegliwości związane z nowotworem jelita cienkiego GIST szóstego stopnia złośliwości. Dzięki chorobie moja relacja z Jezusem stała się bardzo bliska. 

Książka przedstawia historię Bożeny Dobrowolskiej, która od lat zmaga się z nowotworem jelita cienkiego. Niedawno zdecydowała się na zapisanie swoich przeżyć, aby dodać otuchy innym chorym i wskrzesić w nich nadzieję na lepsze jutro. Pokazuje przy tym, jak Bóg działa w jej chorowaniu i codziennym życiu, a także udowadnia, że z Nim wszystko może być łatwiejsze.

Ilona Khan - uznała, że człowiek musi latami analizować siebie w celu dogłębnego poznania własnych słabości i mocnych stron. Doświadczając po drodze traumatycznych wydarzeń, odkryła najczęstsze mechanizmy ludzkich reakcji. Po analizie związków postanowiła poruszyć życiowe tematy w obecnych czasach. Z wykształcenia terapeutka i trener grupowy metodą warsztatową psychologicznych szkoleń miękkich. Posiada własny biznes zagraniczny oraz współpracuje z polską firmą informatyczną, jako koordynator kontraktów wykorzystuje psychologiczne techniki w pracy z klientami. Doradca życiowy, wsłuchuje się w problemy międzyludzkie, które dostarczają nowych inspiracji i wniosków.

"Urzędnik przygląda się jej ze zdziwieniem. Nie widział do tej pory tak młodej osoby zgłaszającej się tu z zamiarem odsprzedania swojej wolności. Niewypłacalni dłużnicy mają przeważnie między trzydzieści a pięćdziesiąt lat. Bez specjalnej uwagi wysłuchuje jej historii. Nie ma w nim współczucia. Jest głęboko przekonany, że ci, którzy do niego przychodzą, sami są sobie winni. Inaczej nie wytrzymałby długo w tej pracy." Fragment książki

Andrzej Liczmonik to wrocławianin, absolwent Instytutu Nauk Politycznych Uniwersytetu Wrocławskiego, współredaktor wydawanego przez wydziałowe koło NZS miesięcznika „Woda na Młyn”, w którym to czasopiśmie opublikował swoje pierwsze artykuły.
Na rynku wydawniczym zadebiutował w 2013 roku tomikiem opowiadań "Mroczne blaski". Kolejne publikacje to: "Ścieżki szukania" (2014), "Cnoty i grzechy" (luty 2016), "Nie tak czarne – nie tak białe" (listopad 2016), "Z życia i marzeń wzięte" (wrzesień 2018) i wreszcie powieść "Aluminiowe gody" (wrzesień 2021). Jest laureatem wielu nagród i wyróżnień w konkursach literackich, takich jak Mazowiecki Konkurs Małej Formy Literackiej, Konkurs Literacki „Limesu” – klubu przy Uniwersytecie Przyrodniczo-Humanistycznym w Siedlcach czy Konkurs im. Marka Hłaski, a ostatnio w konkursie organizowanym przez Białostockie Towarzystwo Esperantystów we współpracy z Książnicą Podlaską im. Łukasza Górnickiego w Białymstoku.

Pielgrzymka do Brukseli stanowi część planowanej wędrówki Drogą św. Jakuba do Santiago de Compostela. Autor podjął ją, aby podziękować Bogu za powstanie Unii Europejskiej, która – spośród znanych mu instytucji – najpełniej, choć oczywiście nie idealnie, realizuje ewangeliczne przykazanie miłości bliźniego. Chciał również wyrazić wdzięczność wszystkim, którzy przyczynili się do powstania Unii Europejskiej oraz do przystąpienia Polski do jej struktur.
W pierwszej części książki autor przedstawia argumenty przemawiające za tym, że Unia Europejska najlepiej realizuje najważniejsze ewangeliczne przykazanie. Druga część jest zapisem pielgrzymki do Brukseli i towarzyszących jej refleksji.

Emil Wąsacz (ur. 1945) – magister inżynier elektronik, minister Skarbu Państwa w rządzie Jerzego Buzka (1997–2000), przewodniczący NSZZ „Solidarność” Huty Katowice, prezes zarządu kilku spółek, m.in. Huty Katowice SA i Stalexport Autostrady S.A. Kierował również Dekanalną Poradnią Życia Rodzinnego. Z zamiłowania podróżnik dokumentujący swoje wyprawy w książkach i filmach. Fundator trzech oratoriów muzycznych będących protestem przeciwko łamaniu przykazania miłości bliźniego we współczesnym świecie.

„Brutalne oblicza miłości” to opowieść pisana przez życie. W książce tej przedstawiam blaski i cienie historii młodej dziewczyny, która na rok wyjeżdża na Zachód, nie wiedząc, że los napisał dla niej zupełnie inny scenariusz. Szczęście i radość, cierpienie i łzy towarzyszą jej na krętej drodze życia. To historia dziewczyny, która poszukuje inspiracji i motywacji do walki o własne szczęście. Niestety, los nie szczędzi jej łez i cierpienia i odbiera jej to, co ma największą wartość – miłość. Ale ona udowadnia, że prawdziwe uczucie nie umiera nawet wtedy, gdy kończy się życie. Książka ta nie jest biografią, ale w większości oparta jest na faktach. Serdecznie polecam Państwu na jesienne i zimowe wieczory.

Chwile, dni, miesiące, lata – czasami cudowne, lekkie, kolorowe, a innym razem smutne, szare, bez wyrazu. Wówczas stają się „wyblakłą akwarelą”, która w żaden sposób nie zabarwi szarości. Ten czas bywa trudny, emocje mieszane, a wokół wszyscy wydają się obcy.
Tomik to zbiór myśli towarzyszących chwilom tęsknoty i smutku oraz pytaniom bez odpowiedzi. Ilekroć do nich wracam, skłaniają mnie do refleksji.
Autorka

Dorota Wiszniewska - kobieta niezależna, matka, pedagożka, terapeutka. W wolnych chwilach snuje refleksje o życiu i zamienia je w słowa. Może odnajdziesz w nich siebie?

Bubuś jest sympatycznym zajączkiem, który chodzi do przedszkola i lubi gotować. Ma swój ulubiony fartuszek i ekipę przyjaciół zawsze chętnych pokonywać nowe wyzwania. W tej historyjce wybierze się do przedszkola na wspólne gotowanie z mamą, co okaże się nie lada atrakcją! Przecież ani mama, ani tata na co dzień nie wchodzą na zajęcia do przedszkola.
Jest to książka przeznaczona zarówno dla poszukiwaczy kulinarnych przygód, jak i dla rodziców, którzy chcą aktywnie spędzić czas z dzieckiem, a przy okazji przeczytać ciekawą historyjkę.
Nim dotrzemy do końca i dowiemy się, co Bubuś ugotował, poznamy aktywności zajączka i szczegóły z jego codziennego życia. A wszystko to uzupełniają przepiękne ilustracje! Zachęcamy do lektury i skorzystania z przepisu Bubusia na...?
Tego dowiecie się już z książki.

Katarzyna Fląt – mama, menedżerka, z wykształcenia polonistka. Od lat oddaje się swoim dwóm największym pasjom – pisaniu i pracy z dziećmi. Zafascynowana innowacjami w edukacji nieustannie poszukuje nowych rozwiązań, które mogą wzbogacić codzienne nauczanie. Dlatego od kilku lat prowadzi swoje przedszkola w Warszawie. W chwilach wolnych od zawodowych wyzwań oddaje się aktywnej rekreacji – od rowerowych wycieczek, biegania aż po pełne przygód wyprawy off-roadowe.